diff options
Diffstat (limited to '13705-h/13705-h.htm')
| -rw-r--r-- | 13705-h/13705-h.htm | 5567 |
1 files changed, 5567 insertions, 0 deletions
diff --git a/13705-h/13705-h.htm b/13705-h/13705-h.htm new file mode 100644 index 0000000..caa4afd --- /dev/null +++ b/13705-h/13705-h.htm @@ -0,0 +1,5567 @@ +<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN"> +<html> + <head> + <meta http-equiv="Content-Type" content= + "text/html; charset=UTF-8"> + <title> + The Project Gutenberg eBook of Novellen En Schetsen, by Justus van Maurik jr. + </title> + <style type="text/css"> +/*<![CDATA[ XML blockout */ +<!-- + P { margin-top: .75em; + text-align: justify; + margin-bottom: .75em; + } + H1,H2,H3,H4,H5,H6 { + text-align: center; /* all headings centered */ + } + HR { width: 33%; + margin-top: 1em; + margin-bottom: 1em; + } + BODY{margin-left: 10%; + margin-right: 10%; + } +div.center {text-align: center} + .linenum {position: absolute; top: auto; left: 4%;} /* poetry number */ + .note {margin-left: 2em; margin-right: 2em; margin-bottom: 1em;} /* footnote */ + .blkquot {margin-left: 4em; margin-right: 4em;} /* block indent */ + .pagenum {position: absolute; left: 92%; font-size: smaller; text-align: right;} /* page numbers */ + .sidenote {width: 20%; margin-bottom: 1em; margin-top: 1em; padding-left: 1em; font-size: smaller; float: right; clear: right;} + .poem {margin-left:10%; margin-right:10%; text-align: left;} + .poem br {display: none;} + .poem .stanza {margin: 1em 0em 1em 0em;} + .poem span {display: block; margin: 0; padding-left: 3em; text-indent: -3em;} + .poem span.i2 {display: block; margin-left: 2em;} + .poem span.i4 {display: block; margin-left: 4em;} + .poem .caesura {vertical-align: -200%;} + // --> + /* XML end ]]>*/ + </style> + </head> + <body> +<div>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 13705 ***</div> + + <div class="center"> + <a href="images/cover.jpg"><img src="images/cover_thumb.jpg" width="300" + alt="Novellen en schetsen" /></a> + </div> + <h1>NOVELLEN EN SCHETSEN</h1> + <h2>VAN</h2> + <h2>JUSTUS VAN MAURIK JR.</h2> + <h3>TWEEDE DRUK</h3> + <h3>AMSTERDAM VAN HOLKEMA & WARENDORF</h3> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="INHOUD" name='INHOUD'></a> + <h2>INHOUD.</h2> + <table align='center' border='0' cellpadding='2' cellspacing='10' + summary='Inhoudsopgave'> + <tr> + <td align='left'> </td> + <td align='left'>Blz.</td> + </tr> + <tr> + <td align='left' width="80%">MET "DE AMALIA" VAN GENUA NAAR PADANG</td> + <td align='left' width="20%"><a href="#Page_1">1</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'><span style='margin-left: 3em;'>I. BAL EN KERK AAN + BOORD</span></td> + <td align='left'><a href="#Page_1">1</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'><span style='margin-left: 3em;'>II. COMEDIE-VOORSTELLING EN + BEGRAFENIS AAN BOORD</span></td> + <td align='left'><a href="#Page_8">8</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'><span style='margin-left: 3em;'>III. IN DE ROOKKAMER</span></td> + <td align='left'><a href="#Page_12">12</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'><span style='margin-left: 3em;'>IV. EEN VERHAAL VAN DEN + KAPITEIN</span></td> + <td align='left'><a href="#Page_16">16</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'><span style='margin-left: 3em;'>V. AANKOMST TE + PADANG</span></td> + <td align='left'><a href="#Page_19">19</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>SINT-NICOLAASAVOND AAN BOORD</td> + <td align='left'><a href="#Page_28">28</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>EEN TOEWAN EN ZIJN INVENTARISSTUK</td> + <td align='left'><a href="#Page_40">40</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>EEN HUT BIJ DE KINDERKAMER</td> + <td align='left'><a href="#Page_49">49</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>MULLER'S BUSTE</td> + <td align='left'><a href="#Page_56">56</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>EEN LAUWERKRANS</td> + <td align='left'><a href="#Page_77">77</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>EEN REGENACHTIGE DAG TE WIESBADEN</td> + <td align='left'><a href="#Page_90">90</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>EEN WARME DAG TE WIESBADEN</td> + <td align='left'><a href="#Page_96">96</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>DE LAATSTE DER OEMPAH'S</td> + <td align='left'><a href="#Page_103">103</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>VOOR 'T LOKET--HOLLANDSCHE SPOOR</td> + <td align='left'><a href="#Page_113">113</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>VROEG RIJPE JEUGD</td> + <td align='left'><a href="#Page_115">115</a></td> + </tr> + <tr> + <td align='left'>EEN LANDGENOOT</td> + <td align='left'><a href="#Page_118">118</a></td> + </tr> + </table> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="MET_quotDE_AMALIAquot_VAN_GENUA_NAAR_PADANG" + name='MET_quotDE_AMALIAquot_VAN_GENUA_NAAR_PADANG'></a> + <h2>MET "DE AMALIA" VAN GENUA NAAR PADANG.</h2> + <a id="Page_1" name='Page_1'></a> + <h3>I</h3> + <br /> + <br /> + + <h3>Bal en kerk aan boord.</h3> + <br /> + <br /> + <br /> + + <p>—Laat ze maar eens pret hebben; ze leven nu nog zonder zorg en hebben 't + goed! zei de sergeant, die met mij stond te praten op 't voorschip van de + <i>Amalia</i>, terwijl we van Genua af de Middellandsche Zee instoomden.</p> + <p>—Wie weet hoeveel er over zes of zeven maanden nog over zijn van ons + detachement van 80 man. 't Kan best wezen, dat ze nooit Europa terug zien; ik heb de + reis al vier maal heen en weer gemaakt, meneer. 'k Heb er heel wat zien gaan en ook + terugkomen—maar hoe!</p> + <p>En 't ging intusschen vroolijk toe, vóóruit. Een Belg, een flinke + jonge kerel, met een oolijk gezicht en een zwarten knevel, zat onvermoeid een groote + drieklaviers harmonica te bespelen, een Hongaar begeleidde hem zoo goed het ging op + de viool, een stoker sloeg flink in de maat groote trom en een matroos roffelde heel + aardig op een kleine infanterietrommel. Tamboerijn, bekkens en triangel, door een + paar soldaten met onmiskenbaar talent bespeeld, volmaakten het orchest dat onder de + over de plecht gespannen zeilen allerlei populaire danswijsjes deed hooren.</p> + <p>—Danzen ze nich arg nètjes? vroeg de bootsman, terwijl hij den kop + van "leelijkerd", zijn hond, streelde.</p> + <p>—'t Is volle liefhebberij om toe zien, hé? De man, een Noor, sprak + met wonderlijk accent en speelde al pratend met zijn reiskameraad—een mormel + zooals de dames verklaarden.—Hold je schtil, leelijkerd! hai wil wol 'r is + janke, 't moesik vervèld 'm, maor hai zol dr'al aan gewoond konnen zain, want + 't is zain vierte rais al; 'k habbe 'm van 't versoepe gered en noe is d'r so trouw. + Oemdat 'r lilik was wolden ze hum versoepe—de bootsman lachte:—ik ben + òk niet mooi oend ze versoepe main doch nich, zoo'n stomme dier wol doch ooch + léve—hold dîn schnoet dan toch!</p> + <p>—<i>Sei nich bös und schick digh d'rein!</i>, speelden harmonica en + viool;<a id="Page_2" name='Page_2'></a> bomketel, trom en triangel hielden goed de + maat en op die slepende wals uit "Der Obersteiger" walsten in langzaam deftig tempo + de soldaten met de stokers en de matrozen. Stijf als staken, rechtop, elkander + vasthoudende als waren zij van porcelein, draaiden ze langzaam en voorzichtig rond. + Blijkbaar vonden de overigen dat spilmatig ronddraaien buitengewoon mooi, en een paar + dansers, een jong soldaat en een stoker met opgestroopte mouwen, en-coeur + gedecolleteerd, als dame, trok de algemeene aandacht. Een ander paar, even chic en + netjes dansend, bestond uit twee slagers; de een had 's morgens een koe, de ander het + varken, dat nog in 't want hing, geslacht.</p> + <p>—Zij doen 't netjes, arg fatsoenlijk, fain! zei de bootsman en met een + goedig lachje:—zoo hold je die joengens bezig oend blijft 'r 't goed humeur + in.</p> + <p>'t Was waarlijk een alleraardigste groep, die soldaten van allerlei + nationaliteit—er zijn Duitschers, Hongaren, Belgen en Zwitsers onder de + aangeworvenen—babbelend, lachend, neuriënd, dansend en pretmakend niet de + stokers en de Jantjes, die op dat oogenblik niets te doen hadden. 't Bal werd meer en + meer geanimeerd. Een matroos danste gracelijk solo en de vroolijke tonen van 't + primitieve orchest lokten de dames en de heeren van 't achterdek. 't Duurde niet lang + of een groot aantal kijkers stond voor de afdeeling, bestemd voor de militairen. + Zelfs de twee nonnetjes van de stichting "Le bon pasteur", die voor Suez bestemd + zijn, de eene voor 't Lazareth, de andere voor de kleine kinderschool, stonden met + lachende gezichten naar de vroolijke "jongens" te kijken.</p> + <p>—Pauvres gargons! zei de eene.</p> + <p>—Sont ils gais maintenant! que le Bon Dieu les protège zei de oudste + die voor 't lazereth bestemd is.</p> + <p>—Er zit nu geen jenever in en toch hebben ze schik, zei de sergeant, met + wien ik met veel genoegen had kennis gemaakt. 't Volk krijgt aan boord twee maal per + dag een oorlam'en daarmee basta!</p> + <p>—'t Is een fatsoenlijk Zeedijkstafereel, lachte een toeschouwer en een ander + beweerde: 't werkt aanstekend op de jonge dames, haar voetjes beginnen te trippelen. + De zon was prachtig ondergaan en 't water bleef zoo glad en kalm, dat men zich + nauwelijks verbeelden kon, de straat van Messina reeds te zijn gepasseerd. 't Blauwe + water van de Middellandsche Zee was allengs grijs-groenachtig geworden en hier en + daar gaf een blinkende ster reeds een lang wiebelend lichtschijnsel op 't even + rimpelend zeevlak. Onze boot stoomde rustig en als glijdend voort en hoewel de wind + wat koel begon te worden en soms een golfje deed ontstaan was 't heerlijk aan dek. De + jonge dames, sommigen de kinderschoenen nog niet ontwassen, keken zóó + verlangend naar die eenvoudige harmonica en de nog altijd op 't reeds duister + geworden voorschip ronddraaiende mannen, dat de kommandant de hand over zijn goedig + hart streek en een kwartiertje later zaten harmonicavirtuoos en violist op 't + achterdek tegen de lichtkap van den grooten salon. In een ommezien zwaaiden en + draaiden de jonge meisjes met een paar flinke luitenants en andere heeren, die de + wals of den "pas de quatre" kenden.</p> + <p><a id="Page_3" name='Page_3'></a>In gemakkelijke schommelstoelen gezeten keken de + oudere dames toe—muurbloemen kent men aan boord niet—sommige heeren + maakten een partijtje hombre of whist in de rookkamer, anderen stonden rookend tegen + de verschansing, sommigen met de verzuchting in den rook van hun sigaar: "ils sont + passés ces jours de fête."</p> + <p>Soms is 't voor mijn oor alsof wals of "pas de quatre" maat houden met het stampen + en dreunen der machine, met 't geruisch van 't water, dat opspat langs boeg en boord, + vervloeiend tot een schuimend spoor achter 't schip, dat steeds onverpoosd + voortstoomt, rustig zijn weg vervolgend, kalm en statig, als ware 't trotsch op zijn + macht en bewust van de verantwoordelijkheid die het heeft. Soms wuift een zwarte + rookpluim uit den schoorsteen omhoog naar achter, als een roet aan 't land, dat we + heden morgen nog zagen; als een geruststellend teeken van kracht en volharding.</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>—Wanneer het zulk weer blijft, zegt onze vriendelijke kommandant, bereiken + we Port-Said Dinsdag ongeveer tegen 6 uur n.m.</p> + <p>—En worden we nu niet meer zeeziek? vragen de dames, angstig en smeekend den + kommandant aanziende.</p> + <p>—Neen, dames!—Zóó kort beleefd en zoo stellig is zijn + toon, dat alle gezichten opklaren en zelfs de meest zenuwachtige dame met een gerust + hart haar couchette opzoekt, in de hoop van beter te slapen dan den vorigen nacht, + toen schier allen haar tol aan de Middellandsche Zee betaalden.</p> + <p>Maar 't kwam anders, want bij 't verlaten van de golf van Genua kwam de zee + plotseling hevig in beroering en blies de wind zóó sterk uit het + Zuiden, dat de zeeziekte eensklaps een aanval deed op de niets kwaad vermoedende + passagiers.</p> + <p>—Sakit lout! Sakit kras! klaagde een Baboe, die door een familie als finaal + vrij van zeeziekte was aangenomen, om op haar drie kindertjes te passen.</p> + <p>—'n Beroerd koopje! mopperde haar meester, die nu behalve op zijn vrouw en + kinderen, ook op de Baboe moest passen, terwijl hij zelf nu en dan met doodsbleek + gelaat een poosje over de verschansing ging hangen.</p> + <p>—'n Ganz verflixtes, unheimliches Gefühl zei een Oostenrijker, die geen + goed Hollandsch en goed Duitsch meer sprak. Maar ich habe ein Üniversalmittel + dagegen—namelich viel Gläscher Bier.</p> + <p>—Bier! ik kan 't niet zien, kreunde een ander die, een schokkende + maagbeweging nauwelijks onderdrukkend, op een langen Singaporestoel uitgestrekt, + klagend om 'n cognacje riep.</p> + <p>—Zeeziek wezen is bepaald een penitentie, die heel wat slechte daden + uitwischt, klaagde een dame en met eau de cologne haar wangen en voorhoofd bettend, + zuchtte zij:—man, lieve man, zou je niet even uit onze hut wat bruispoeder ... + willen halen, zei ze niet meer, want als door een adder gestoken vloog zij op, om met + een sprong de verschansing te kunnen bereiken. Haar lieve man keek met roerende <a + id="Page_4" name='Page_4'></a>overeenstemming van gedachten naast en met haar in de + diepte en toen zij samen waggelend weer hun stoelen bereikten, waren ze voor eenige + oogenblikken opgelucht en werden 't dadelijk oneens over hun kinderen.</p> + <p>'t Schommelde, stapte, slingerde en dreunde dan ook geweldig, de slingerlatten + kwamen op tafel en toen we, aan table d'hote gezeten, de warme spijzen onder den neus + kregen, waren er nog verschillende passagiers en dames, die eensklaps de vlucht naar + 't dek namen.</p> + <p>—Schade um's schöne Essen, zei de gemoedelijke Oostenrijker, die veel + te dik en te stevig was om last te hebben van: ein schwankelender Magen im Leibe, + zooals hij 't noemt.—Es ist eine dumme Idée, nichts zu essen, zei hij, + smakelijk een vette kalfscarbonade verorberend;—de See-Krankheit kommt nur + davon dass der Magen nicht fest liegt; volpropfen muss man ihn und viel Fett ...</p> + <p>—Och meneer, hou op asjeblieft! ik wou graag wat eten, maar 't idee van vet + maakt me al wee!</p> + <p>—Was, wee! Fett schmiert der Magen und halt ihn fest im Corpus, ich esse + für drei und mir bekommt alles gut.—Mefrou, doe so wie ich, dan soll je + niks zu leiden hebben; hij klopte op zijn dikken gezelligen buik en + lachte:—dáár sitz een laav Schpeck auf, die kan was + gegenhalten.</p> + <p>Er waren slechts weinigen aan tafel en 't aantal der etenden verminderde al naar + het slingeren en stampen der <i>Amalia</i> toenam. De Oostenrijker, een drietal + oudgasten, een jong luitenant, die erg grootsch was op zijn immuniteit, twee heeren, + die hoewel zeer bleek toch met verachting van alle gevaar dooraten en ik, bleven ten + slotte over. De koffie werd gediend en door dat warme vocht bezweek nog een der + bleekneuzen, die, alle vormelijkheid vergetend, met zijn hand voor den mond als een + dolle naar boven stormde.</p> + <p>—Der junge Mann soll nur gleich wieder herunter kommen und sich den Magen + wieder voll thun, zei hoofdschuddend de Wiener en terwijl hij hem naoogde:—dan + hat er weinigstens etwas für den folgenden Anfall!</p> + <p>Die verzuchting klonk zoo komisch, dat zelfs een der Javaansche jongens, die wat + Duitsch verstond, den mond een weinig vertrok, 't Zijn anders voorbeelden van + onverschillige rust, die jongens; ze zien er zóó kalm en als uit + chocolaad geboetseerd uit, dat 't me niet verwonderen zou, indien ze met dezelfde + kalmte den ondergang der <i>Amalia</i> zouden aanzien, zonder zich naar de booten te + reppen.</p> + <p>Sam, mijn hutjongen, is een van de mooisten, hij heeft een vrij fatsoenlijk + gezicht en ik geloof dat hij, wanneer men hem langdurig kietelde, wel een begin van + lachen zou vertoonen. Hij kwam met een ernstig gezicht vragen: "Meneer, stoeltje?" ik + dacht dat hij 't vouwstoeltje dat in mijn hut stond wou hebben en gaf hem dat. Hij + schudde 't hoofd en herhaalde: "meneer, stoeltje?"</p> + <p>—Ik heb geen ander stoeltje, kijk maar!</p> + <p>—Tida! Sam vragen, meneer, stoeltje, bopen?</p> + <p>Goddank, eindelijk begreep ik dat hij vroeg of ik mijn stoeltje, n.b. een ding van + pl.m. 2 meter lengte, ook boven op dek wou hebben. <a id="Page_5" + name='Page_5'></a>Een vriendelijk medepassagier onderrichtte mij dat "de jongens" als + ze erg fatsoenlgk willen zijn, de aan den Europeaan toebehoorende artikelen steeds + met het verkleinwoord aanduiden.</p> + <p>"'t Stoeltje" werd op dek gezet naast al de anderen, waarop de arme zieken lagen + te kreunen en te zuchten. Ik probeerde te zitten, half liggend, maar die houding + beviel mij niet en daarom wandelde ik met den onverschrokken luitenant het dek op en + neer, maakte mezelf compliment over mijn weerstandsvermogen en stak een nieuwe sigaar + op. 't Begon harder te waaien, we zetten onze jaskragen op.</p> + <p>Nog een paar uur bleven we als zeehelden het ruwe element trotseeren en wat de + arme zieken niet konden zien, zagen en bewonderden wij, die prachtig witte koppen op + de donkere golven, aanrollend, statig en met onweerstaanbaar geweld. Dan, als + bedwongen, brekend tegen boeg en boord, opspattend en verstuivend door den wind. De + maan kwam op en verlichtte nu en dan de woelige schuimende zee; achter in 't zog + phosphoreseerde het water.</p> + <p>—Präzis Klosterbräu, mooi wit sjuim! zei de Oostenrijker, over de + verschansing kijkend.—Sepada, en met de hand over zijn maag strijkend tot den + naderenden jongen: Minta bier! das Meer gibt mir Durst.</p> + <p>Wat 'n gelukkige vent, dacht ik, de poëzie van 't leven blijft hem zelfs in + deze oogenblikken bij.</p> + <p>Eensklaps vlogen alle zieken op, rolden door elkander of namen de vlucht naar + rookkamer en salon.</p> + <p>Er was een zeetje overgekomen van stuurboordzij. Een luitenant met een leege maag, + die in zijn burnou gewikkeld, manhaftig wind en zee trotseerde, was doornat; een dame + had een doorweekten hoed; ja zelfs een hooggeplaatst ambtenaar, die zijn waarde erg + voelde, was niet gespaard en trad druipend af. De zee kent geen consideratiën! + Nog een paar overslaande zeetjes en 't dek werd ontvolkt; ik zocht mijn hut op en + begon me te ontkleeden.</p> + <p>'k Ben nooit dronken geweest maar nu weet ik, nu begrijp ik hoe iemand, die te + diep in 't glas keek, zich gevoelen moet. Ik viel van rechts naar links, nu eens + tegen de couchette aan, dan weer op mijn koffer of tegen den wand. 't Begon me akelig + te draaien en ik geloof dat 't juist bijtijds is geweest, dat ik langscheeps lang + uitgestrekt kon gaan liggen. Ik kreeg toen een aangenaam gevoel als werd ik zachtjes + gewiegd en in slaap gezongen door 't geruisch der golven, 't gedruisch en gestamp der + machine. Wél hoorde ik links, rechts, achter en voor mij allerlei verdachte en + benauwde keelgeluiden, roepen om balies (bakjes).—O Gott, ein Nachtgeschirr!! + en:—breng twee cognacjes. Soms zuchten en schreien van dames en kinderen, + maagklanken, keelschrapingen en borrelend hoesten, maar deed mijn oogen toe en sliep + in met de gedachte: de <i>Amalia</i> is een beproefde oude vrienden van de zee, + kommandant Visman een ervaren bevelhebber en zijn officieren en manschappen doen hun + plicht in ieder opzicht.</p> + <p>Er is iets geruststellends in te weten, dat er over u gewaakt wordt in den + duisteren nacht, dat van af brug en voorsteven een flinke Janmaat met spiedend oog op + den tuikijk staat en dat het schip, al <a id="Page_6" name='Page_6'></a>kraakt en + dreunt het ook geweldig, krachtig en sterk is, beproefd door vele reizen.</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>In de zwak belichte ruimte van 't logies voor Militairen staat de sergeant, die + Bijbellezing zal houden. Hij is een fatsoenlijk uitziend, kalm, bedaard man, van + middelbaren leeftijd, 't Licht uit de partrijspoorten schijnt op zijn gladgeschoren + gelaat en kaatst fel terug op 't glimmend gepoetste expeditiekruis en de medailles, + die zijn uniform versieren.</p> + <p>Hij is niet gekommandeerd tot de godsdienstoefening, de bijbellezing wordt door + hem niet op bevel gehouden en de militairen zijn niet gehouden die aan te hooren.</p> + <p>—'t Is puur liefhebberij van weerskanten, zei een van de equipage die mij + vertelde dat er 's morgens om negen uur godsdienstoefening zou worden + gehouden.—De sergeant is een beetje in den Heere, maar—de man tikte even + met de hand aan de uniformpet—alle respect voor hem, 't is een patente kerel, + een vent, die orde onder zijn jongens weet te houden. Ze mogen hem allemaal even + graag lijden, want hij is zooveel als 'n mensch, zie je? Hij weet te geven en te + nemen en hij heeft hart voor z'n mannetjes. 'k Heb vroeger wel meer van die lui + ontmoet, die 't erg van Onze lieve Heer beet hadden, maar die verveelden je satansch, + met 'rlui gewauwel. Dat doet deze sergeant niet! Begrijp je, daarom kan ik hem velen, + hij gebruikt z'n verstand en hij zeit bij z'n eigen: lust je niet van de kost, die ik + oplepel, welaan zet er je mond dan niet aan, ik zal je niet forceeren. Dat's royaal + gesproken en daardoor komt het dat de jongens Zondags naar hem komen luisteren; ik + mag hem ook wel af en toe 'reis hooren. Hij kan 't zoo netjes zeggen, dat je dadelijk + begrijpt wat hij meent en dat 't door je boddy en je ziel gaat. Vroeger heb ik, als + ik niets beters te doen had, in de kerk naar den dominee geluisterd, maar dat was me + gewoonlijk te machtig, hé? Die hemeldragonders maken meestal zoo'n herrie bij + 't geen ze zeggen en schelden je reëel uit voor verdommelingen en meer + rariteiten—daar moest ik niemendal van hebben. Maar deze sergeant mag ik + wél, die meent wat ie zeit en hij zeit 't kort: pas op je plicht, doe je + zaken, hou je neus uit de polletiek ga je niet te buiten aan de jandoedel en hou + groot van Onze lieve Heer en bedank 'm voor al 't genige wat hij aan je doet. Zie je, + meneer, dat is zoowat schering en inslag van z'n redenasies. Daar kan ik me best mee + vereenigen en als je dan weet dat die sergeant geen slaapmuts is en op z'n tijd die + bruine sloebers afgerazend op 'r falie heeft weten te spelen, dan zeg je: laat 'm z'n + liefhebberij! 'n Mensch kan d'r altijd wat van leeren, 'n goed woord kun je altijd + gebruiken. Ja, de sergeant is 'n aardige kerel. Je zult ze van avond reis hooren + zingen, de jongens; hij heeft ze zooveel als gesorteerd, begrijp je, de moffen bij + mekaar, de belsen ampart en de Hollanders sok op der eigen. De moffen zingen d'r lui + eigen liedjes, de belsen <a id="Page_7" name='Page_7'></a>en Hollanders laat ie samen + die moppies van Sanky instudeeren; 't bennen liederen van godsdienstige aard, maar ze + klinken mooi—nou, wat wil je meer? Om de klank is 't 'm toch maar te doen, + hè! Begrijp je, meneer! als je zoo'n sergeant bij 'n detachement hebt is 't 'n + pleizierig ding. Daar mag de kapitein net zoo blij mee wezen als met 'n goeie Baboe + voor z'n kinderen; op reis is zoo'n onderofficier vrij wat beter dan 'n bullebak of + 'n kerel die de jongens stijf vloekt. Wil je wel gelooven, meneer dat ik den sergeant + nog nooit een onvertogen woord heb hooren zeggen—hij is altijd ferm bij de + pinken, maar fatsoenlijk als een sjentelman....</p> + <p>'t Is negen uur (twee glazen); in het logies zitten een groot aantal soldaten op + de banken langs de eettafels, velen met een klein bijbeltje in de hand, anderen + hebben plaats genomen op hun kist, op bankjes of op den grond. De sergeant staat voor + de tafel en leest met duidelijke stem een kapittel uit den bijbel, hoe Johannes de + Dooper kwam om den weg voor Jezus te bereiden. Met aandacht volgen de soldaten hem en + als hij dan, het boek sluitend, in eenvoudige, duidelijke taal het gelezene toelicht + en op de soberheid en matigheid wijst van Johannes, die zich met water, wilde honing + en sprinkhanen voedde, zegt hij:—Zoo moet jelui nu bedenken, dat 'n mensch + nooit matig genoeg kan wezen; jelui hebt het veel beter dan zoo'n man als Johannes, + jelui hebt wat je hart begeert en wat je mond lust waarom zou je Gods goede gaven dan + misbruiken, dat's nonsens! Maar je mag ze met dankbaarheid genieten, daar heeft God + zelf vreugde in, maar 't is dom en onrecht om je te buiten te gaan en je zelf in een + toestand te brengen, dat je niet meer weet wat je doet. Dan stel je je nog lager dan + 't reddelooze vee; 'n beest gebruikt nooit meer dan ie noodig heeft, daar kon jelui + nog een exemplaar aan nemen. Johannes zag de geest Gods neerdalen in den vorm van een + duif op 't hoofd des Heeren, dat beduidt zoo veel, alsdat hij begreep dat de Heer + Jezus zóó veel hooger en beter was dan alle andere menschen dat hij een + gezant was, van God gesteld tot een voorbeeld voor anderen. Jezus was de man niet om + opzet of oproer te prediken, integendeel, hij spoorde de menschen aan om den Keizer + te geven wat des Keizers was, maar hij leerde de menschen dat ze d'r eigen waarde + moesten kennen, dat ze in zichzelf de overtuiging moesten krijgen, dat ze goed + moesten wezen omdat goed, goed en kwaad altijd kwaad is, enz. enz.</p> + <p>Allengs spreekt de sergeant met meer vuur en vloeiender. Hij wordt warm voor zijn + onderwerp en hij weet zijn eenvoudige woorden ingang te doen vinden bij zijn + hoorders. Hij weet ze zelfs zóó te boeien dat de noodkreten van een + varken, dat aan dek ruzie heeft met zijn hokgenoot geen hilariteit te weeg brengen. + 't Kakelen van de kippen en 't kraaien van een paar vechtlustige hanen werkt evenmin + storend op de aandacht als het jammerend geluid van den ulmerdog, die naast zijn hok + een solo huilt.</p> + <p>Met 't lezen van een paar verzen, uit een psalm en een kort gebed, waarin Koningin + en Vaderland hartelijk in Godes bescherming worden aanbevolen, sluit de sergeant de + godsdienstoefening die een groot half <a id="Page_8" name='Page_8'></a>uur geduurd + heeft. De soldaten gaan weer aan dek en ik verlaat hun logies. Inderdaad, ik heb + gesticht deze godsdienstoefening verlaten!</p> + <br /> + + <h3>II.</h3> + <br /> + <br /> + + <h3>COMEDIE-VOORSTELLING EN BEGRAFENIS AAN BOORD.</h3> + <br /> + <br /> + <br /> + + <p>Sedert eenige dagen zweefde er aan boord van de <i>Amalia</i> een zekere + geheimzinnigheid door de warme, loome lucht in salon en rookkamer. Wat er op til was, + wist eigenlijk nog niemand, maar uit verschillende voorteekenen was toch op te maken, + dat er spoedig iets bijzonders gebeuren zou. Verschillende jonge dames en luitenants + waren, in een hoekje, bezig met schrijven en bedekten, zoodra iemand naderde, 't geen + zij schreven met hun vloei of hun hand. Zelfs in de kinderkamer had men een paar + oudere dames fluisterend zien praten met een sergeant van het detachement en een + nieuwsgierig jongmensch, die haar van uit zijn hut bespied had, kwam in de rookkamer + de tijding brengen: "Verbeeldt je, ze hebben een groote blauwe hansop, een + zoogenaamden apenbroek voor den sergeant gemaakt; ik heb gezien dat ze hem 't ding + aanpasten!"</p> + <p>Van 't voorschip waaiden herhaalderlijk melodieën over, door mannenstemmen + gezongen en boven op de groote kap der rookkamer, klommen dagelijks heimelijk vier + man en een sergeant, met stokken gewapend, om zonnehitte of wind trotseerend, + dáár een oefening in 't schermen te houden. Er was dus, zoo + veronderstelde men, een verrassing in aantocht; niemand wist er evenwel het rechte + van, vóór den 13en Mei, toen men bij de lunch naast zijn bord een net + geschreven kaart vond, luidende:</p> + <div class="center"> + <b>Programma</b><br /> + <br /> + van de Uitvoering der Soldaten-Vereeniging<br /> + "Wilhelmina," op 13 Mei 1896,<br /> + <br /> + 's avonds 8-1/2 uur.<br /> + </div> + <p>Verschillende voordrachten en zangnummers beloofden een waar kunstgenot en een + pantomime zou den avond besluiten.</p> + <p>Het raadsel was dus eensklaps opgelost. Iedereen prees de vlijt der jonge dames, + die, met de luitenants, meer dan zeventig maal den tekst der zangnummers, welke ten + gehoore zouden worden gebracht, hadden uitgeschreven en men lachte over het feit, dat + een paar andere dames van een harer kleeding stukken een klowns-pak hadden geknutseld + voor den sergeant, die in de pantomime zou optreden. 't Werd verder ruchtbaar dat + verschillende heeren stukken van hun garderobe in bruikleen hadden afgestaan aan + sommige medespelers.—Ja! 't verluidde zelfs, dat een der officieren zijn + uniform en sabel voor dien avond had beschikbaar gesteld.</p> + <p><a id="Page_9" name='Page_9'></a>De kinderen juichten van vreugd in 't voor + uitzicht den heelen avond te mogen opblijven en naar de komedie te zullen gaan en de + ouderen vonden zoo'n afwisseling op de vrij eentoonige reis niet onaardig.</p> + <p>Intusschen begon Kees, de kwartiermeester, die behalve zijn betrekking, ook nog de + functiên van politieagent over de lieve jeugd, van opredderaar en + schoonmaakster uitoefent, met een paar van 't volk en den bootsman het tooneel op te + slaan.</p> + <p>De administrateur, aan wiens groote bekwaamheden als + tooneeldirecteur-decorateur-tooneelmeester-inspicient ik een woord van lof niet kan + en mag onthouden, nam de generale leiding op zich en de eerste machinist zorgde voor + de electrische verlichting.</p> + <p>Het stoomschip "de Amalia" bezit een eigen tooneel-decoratief, indertijd + vervaardigd door een passagier, een photograaf-artist, die zich door het scheppen van + dit kunstgewrocht een onsterfelijken roem heeft verworven.</p> + <p>Het voorscherm, dat echt oprollen kan, even als in een heusche komedie, is + ontwijfelbaar geniaal ontworpen en magistraal uitgevoerd.</p> + <p>Twee figuren, waaronder de artist, om mogelijke verwarringen te voorkomen, de + namen Apollo en Erato schreef staan in dansende houding op een nogal soliede, vettige + wolk.</p> + <p>Klokslag half negen waren alle plaatsen bezet—ook op 't schellinkje zat een + gedistingeerd publiek, n.l. de eerste officier en de eerste machinist met andere + officieren en gewone stervelingen. Zelf "leelijkerd" de hond van den bootsman, had + daar een plekje gevonden, van waar hij met den ruigen kop op de voorpooten, met zijn + verstandige oogen het schouwspel kon aanzien.</p> + <p>Het was heerlijk weer, erg warm, maar daaraan raakt men op 11°.38 NB. en + 53°.40 OL. wel gewoon. De boot slingerde niet zoo veel als 's morgens, toen er + zelfs nog even sprake van was, dat de voorstelling niet zou doorgaan, maar onze + komandant had gezegd: "'t zal wel losloopen van avond"—en 't liep los!</p> + <p>Na een schitterende ouverture, door "de gloeiende pook," het puik-muziek-corps der + stokers, met veel brio gespeeld, begon de voorstelling.</p> + <p>'t Publiek had bepaald plezier—er heerschte een echt prettige toon en van 't + schellinkie af werd met stalles en ander publiek menig hartig woordje gewisseld. Soms + klonk het heel familiaar—"O! Hein geef de flesch reis an, we zullen 'n + krakertje nemen!"</p> + <p>De voordrachten slaagden uitmuntend en eenige millitairen, die acrobatische toeren + en platische standen ten beste gaven werden uitbundig toegejuigd.</p> + <p>De entre-actes werden verdienstelijk aangevuld door Soli op groote trom, triangel, + harmonica of tamboerijn of ensemble nummers van "de gloeiende pook." Trots het + slingeren van 't schip slaagden de gymnastische standen van twee en drie hoog + menschen op elkaar vrij goed en toen ze éénmaal door de zee werden + omgeworpen lachten de executanten het hardst.</p> + <p>De kommandant, die zeer bescheiden, achter de stalles een plaatsje had gezocht, om + meteen een oogje te kunnen houden over 't publiek <a id="Page_10" + name='Page_10'></a>daar achter, dat nog al gemengd was, deed intusschen met groote + vrijgevigheid allerlei versnaperingen ronddienen.</p> + <p>Hij blijft altijd even kalm en vriendelijk, maar toch ziet men het hem aan, dat + hij schik heeft in zóó'n uitvoering, al zou 't maar alleen zijn, omdat + zijn passagiers er een aardige afleiding door hebben.</p> + <p>'t Was heel eigenaardig, zoo'n voorstelling bij te wonen, terwijl de boot, nu en + dan sterk overhellend, gedurig zachtkens schommelend door de deining van den + Indischen Oceaan, met den gewonen spoed van 70 mijlen per etmaal door de golven + sneed.</p> + <p>'t Gedruisch van 't water, 't gedreun en gestamp der onvermoeid, onophoudelijk + doorwerkende machine merkte men nauwelijks meer,—men raakt allengs aan die + geluiden gewend. Alle aandacht was op tooneel en spelers gevestigd. Men vergeet + feitelijk voor enkele oogenblikken, dat men zich op een bodem bevindt, die, hoe groot + en stevig ze ook moge zijn, toch als een notendop kan worden heen en weer geslingerd, + zoodra het verraderlijk element zich weren wil.</p> + <p>'t Moet, dunkt mij, voor den kommandant aangenaam zijn om te zien, te ervaren, hoe + gerust al die menschen daar te samen zijn. Hij moet juist in zulke oogenblikken + gevoelen dat men het volste vertrouwen in zijn kunde en ondervinding + heeft,—maar tegelijk zal hem ook zijn groote verantwoordelijkheid te binnen + schieten, als hij zóó veel menschen voor zich ziet, die aan niets + anders denken dan aan hun amusement.</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>Op 't achterdek klinkt vroolijk het orkest van "de gloeiende pook"; wals, mazurka + en pas de quatre wisselen elkander af, luchtig en jolig draaien de paartjes rond, + puffend van de warmte, met wangen rood en gloeiend van pret en vóór in + 't logies der Javanen ligt Sariman, de jongen van den kommandant, te sterven. Niemand + weet het, want niemand heeft opgemerkt, dat Sariman vroeg ter kooi is gegaan.</p> + <p>Voormiddags had de kommandant hem nog laten roepen om iets voor hem te + doen—een kleine reparatie aan een kleedingstuk.</p> + <p>Sariman had de jas gehaald en was er zwijgend mee naar beneden gegaan.</p> + <p>Een inlander zegt altijd zoo weinig mogelijk en Sariman was een dergenen, die nog + minder zei: hij was niet jong meer en had reeds herhaalde malen op vroegere reizen + kleine ongesteldheden gehad. Wat een Javaan scheelt, komt men bezwaarlijk te weten; + hij klaagt zelden en zegt alleen wanneer hij zich niet wel gevoelt "Sakit!" Is 't + heel erg dan noemt hij 't "Sakit kras," meer kan men niet van hem te weten krijgen en + obat-blanda (geneesmiddelen) neemt hij hoogst ongaarne in.</p> + <p>Zóó had ook Sariman gedaan. In 't begin van den avond had hij gezegd + "Sakit!" en tegen 't vallen van den nacht "Sakit kras!" Meer niet. Hij was gedurende + de feestvoorstelling ongemerkt ter kooi gegaan en toen de Mandoer (de opperkellner) + hem 's morgens om 5 uur, als naar gewoonte wilde wekken, vond hij hem dood en reeds + verstijfd.</p> + <p>Arme kerel! misschien had hij daar in zijn donker benauwd logies <a id="Page_11" + name='Page_11'></a>nog een oogenblik gedroomd van zijn land—hij was een + Orang-Soerabaia—van de groene bergen van Java, van den Klapperboom, die bij + zijn geboorte was geplant en zijn ouderdom vertegenwoordigde. Wellicht was hij nog in + gedachten bij zijn vrouw en kinderen geweest, terwijl hij zich "sakit kras" + voelde—en misschien ook niet, want een Javaan, zegt men, denkt zeer weinig, + niet verder dan 't oogenblik. Ik wil voor Sariman hopen, dat hij een dier gelukkigen + was!</p> + <p>De dokter constateerde den dood en uitte als zijn meening dat de Javaan ingeslapen + en in den slaap door stilstand van het hart gestorven was. 't Lijk werd dadelijk in + een zak genaaid, gezwaard met een aantal zware ijzeren roosterbaren en op de plank + gelegd.</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>Eén glas aan de klok!—half negen.</p> + <p>Op 't voorschip is 't plechtig stil, de soldaten zitten in afwachting, hier en + daar op den bak of tegen de verschansing. De Javanen, die op het schip in dienst + zijn, naderen in hun witte baadjes met den hoofddoek om, de Mandoer gaat voorop. + Midden op 't schip ligt het lijk van Sariman op de plank, overdekt met een vlag; de + kommandant staat aan stuurboord bij de verschansing en wenkt.</p> + <p>De eerste officier in groot tenue, met witte handschoenen aan, geeft een teeken en + de Javanen vatten de plank aan de touwen hengels op. Zij dragen hun gestorven makker + langzaam het voorschip rond.</p> + <p>Voorop gaat de eerste officier met den dokter, dan volgen twee matrozen in 't wit, + hun zondagspak, en daarna komt het lijk, twee matrozen sluiten den kleinen stoet.</p> + <p>Met korte doffe slagen luidt de scheepsklok. 't Is nu de doodsklok; men hoort dat + onmiddellijk! Er klinkt een eigenaardig-droeve sombere toon uit die groote metalen + bel, die anders zoo vroolijk klinkt.</p> + <p>Bom! Bam! Bom! Bam! in een langzaam en getrokken tempo galmen de slagen door de + zuivere heldere lucht.</p> + <p>Ernstig kijken de militairen en matrozen naar den omgaanden stoet; de enkele + passagiers, die zich haastig hebben aangekleed, staan van verre en de sergeants + salueeren als 't lijk hen voorbij gaat.</p> + <p>Driemaal is de doode rondgedragen. Bom-bam! Bom-bam! luidt de klok, iets minder + krachtig, terwijl de plank bij de verschansing wordt neergelegd.</p> + <p>De Javanen laten de touwen los en de vier matrozen, twee voor, twee achter, + grijpen de plank aan.</p> + <p>—Stoppen! beveelt de kommandant.</p> + <p>De machine komt een oogenblik in rust. Zonderling stil is het eensklaps geworden, + men hoort alleen 't zacht ruischen van de golven en 't langzame kleppen van de klok, + die steeds zachter schijnt te klinken: Bom-bam!</p> + <p>—Mannen doet uwen plicht!—de kommandant neemt na die woorden zijn + uniformpet af, en wacht een oogenblik, totdat hij ziet dat het lijk met de voeten + over de verschansing ligt. Dan zegt hij duidelijk en langzaam, plechtig, met vaste + stem, op ieder woord klem leggend:</p> + <p>—<a id="Page_12" + name='Page_12'></a>Eén—twee—drie—in Godsnaam!</p> + <p>Bom—bam!... Bom—Bam! doet nog zachter en weemoediger de klok—de + plank wordt aan de achterzijde opgelicht, het lijk glijdt er af, plonst in de golven + en is in 't zelfde oogenblik in de diepte verdwenen.</p> + <p>Bom—Bam! heel zacht sterft tegelijk met het wegzinken van het lijk de galm + van de klok, die over een kwartier twee heldere slagen, de glazen van negen uur zal + doen hooren.</p> + <p>Er is een ziel minder aan boord—de meesten hebben het niet gemerkt, want + door de pret van den vorigen avond zijn bijna allen laat opgestaan.</p> + <p>Zóó is het leven!—Komen en gaan—onopgemerkt en stil of + met groote staatsie en ophef. 't Is maar de vraag wie—wat men is!</p> + <br /> + + <h3>III.</h3> + <br /> + <br /> + + <h3>IN DE ROOKKAMER.</h3> + <br /> + <br /> + <br /> + + <p>—Minta ajer djeroek! riep ik den tegen de kajuitskap leunenden Javaanschen + jongen toe.</p> + <p>Kròmò hief slaperig het hoofd op, antwoordde half luid:—Saja + toewan! en staakte de regelmatige beweging van zijn bijzonder ontwikkelde groote + teenen, waarmee hij, als met vingers, de maat sloeg van het liedje, dat in de + rookkamer op een accoord-cither werd gespeeld.</p> + <p>Een oogenblik later dronk ik het glas verfrisschend citroenwater waarom ik + gevraagd had en vroeg:—Siapa bekin sitoe moesiek? (Wie maakt daar muziek)?</p> + <p>—Toewan dokter, di roemoh roko! en Kròmò, die voor een + inlander bijzonder veel en lang gesproken had, keek weer onverschillig in zalig dolce + far niente naar zijn bloote voeten, leunend tegen de witte kap, waarop de heete + zonnestralen brandden.</p> + <p>De meeste passagiers, die de warmte in de Roode Zee ondragelijk vonden, deden, in + hun hutten, een middagslaapje, of lagen puffend en duttend op hun lange stoelen onder + de zonnetent.</p> + <p>'t Was stil aan dek, want de lieve kindertjes, die anders door hun stoeien en + gejoel er wel voor zorgden dat de rust der passagiers niet al te diep werd, waren + beneden. De klanken van de accoord-cither bereikten ongehinderd mijn oor, zelfs het + ruischen van het water en het gedreun der machine schenen mij minder luid en krachtig + dan gewoonlijk.</p> + <p>Ik luisterde, evenals Kròmò, naar de zacht trillende tonen, die aan + het instrument werden ontlokt.</p> + <p>Nieuwsgierig keek ik even in de rookkamer.</p> + <p>Kom binnen, meneer van Maurik, zei de dokter en wendde zijn, door de tropen + gebruind, gelaat vriendelijk naar mij toe.</p> + <p>Ik wil u niet hinderen: u is zeker aan 't studeeren?</p> + <p>—Och ja! ik neem de gelegenheid waar; nu hinder ik niemand door mijn + getjingel.</p> + <p>—<a id="Page_13" name='Page_13'></a>Hoe bescheiden dokter! u speelt heel + goed.</p> + <p>—'t mocht wat, ik probeer het, maar het is nog lang niet gemakkelijk om op + zoo'n machine te spelen. 'k Heb het even voor mijn afreis in Holland gekocht en oefen + me nu een beetje, volgens de methode, die er bij is.</p> + <p>'t Klinkt al heel lief, dokter.</p> + <p>—Ja, dat is het woord, het geluid is nog al sympathiek, maar mijn spel is + alles behalve artistiek, Betoel!</p> + <p>—Al doende leert men!</p> + <p>—'t Is in ieder geval muziek; ik weet niet in welk garnizoen, op welken + buitenpost ze mij misschien stoppen zullen. Een pianino heb ik niet en ik ben een + liefhebber van muziek, ja! Bij gebrek aan brood eet men de kruimels!</p> + <p>—Is 't moeielijk om op zoo'n cither te spelen?</p> + <p>—Volstrekt niet, met 'n beetje oplettendheid en wat maatgevoel breng je het + een heel eind ver. Kijk maar! al de snaren en toetsen zijn genummerd en de muziek + ook.</p> + <p>De dokter sloeg een paar bladen om van het muziekboekje, dat op 't lessenaartje + lag en speelde à prima vista "<i>Freude schöner + Götterfunken</i>!"</p> + <p>—Zie je wel dat 't goed gaat, als je maar oplet, het klinkt, betoel, heel + aardig!</p> + <p>Weer sloeg hij een blaadje of wat om, maar toen hij het daarop staande lied, + "<i>Leise, leise, frommer Weise</i>," Agathens gebed uit <i>der Freischütz</i>, + begon te spelen, trilden zijn vingers en zuchtte hij een paar maal. Hij hield + eensklaps op en zei, met een min of meer vreemden blik mij aanziende:</p> + <p>—Ik kan dat ding nooit hooren zonder beroerd te worden, ik wist niet dat het + in dit boekje stond. Ik heb het in lang niet gehoord. Vroeger was het een aria, die + ik machtig graag hoorde, maar later ging het me altijd koud door de leden als iemand + ze speelde. Zelfs nu nog word ik er zenuwachtig van.</p> + <p>—Hoe zoo dokter?</p> + <p>—Hij zag me een oogenblik aan.—'k Wil het toch uitspelen, zei hij + zacht, maar zijn lippen beefden. Nog een paar maten van de liefelijk-melancholische + melodie trilden uit de snaren, toen hield hij op:—Arme kerel! zei de dokter + binnensmonds—'t is eeuwig zonde en jammer geweest!</p> + <p>Met nerveus bewogen vingers speelde hij tot het einde en toen, terwijl hij het + boekje haastig dichtsloeg, als wilde hij die noten niet meer zien, vroeg + hij:—vindt u me niet kinderachtig?—maar het was ook zoo'n trouwe + kameraad, zoo'n beste jongen!</p> + <p>Zijn goedige bruine oogen werden vochtig en ik zag hoe zijn onderlip beefde, hij + beet een paar maal op zijn knevel, voor hij vertelde:</p> + <p>—Dat eenvoudig stukje muziek brengt me altijd een treffende episode voor den + geest, uit den tijd toen ik in Atjeh was. 't Waren moeielijke dagen, die we er + doorbrachten, menig makker heb ik daar verloren, gedurig hadden we te lijden van de + verraderlijke overvallen van de Atjehers. Je was geen oogenblik zeker, ze beschoten + ons, waar en wanneer ze maar konden. Soms lieten ze ons weken achtereen met rust, + maar je bleef natuurlijk altijd in spanning.</p> + <p><a id="Page_14" name='Page_14'></a>Ik ben wel dikwijls 's nachts plotseling uit + mijn bed geblazen. 't Is een angstig gehoor zoo'n signaal. "Om den dokter!" het + klinkt onheilspellend uit de verte, van de posten.</p> + <p>Destijds had ik een goed vriend, een tweede luitenant, jong en opgeruimd evenals + ik. 't Was een kranig officier, een kerel als een boom en kern gezond. Hij had altijd + schik in zijn leven, geestig en grappig was hij de ziel van onze gezellige + bijeenkomsten. Als hij er maar bij was, kon je zeker zijn dat een fuif goed afliep. + En een hartelijke jongen!—uitstedend, humaan, goed voor iedereen. 'k Herinner + me nog dat ik eens van een rit langs de posten terugkwam in een hevige + koorts—ik voelde dat ik wat onder de leden had. 'k Zag geen kans meer om mijn + huis te bereiken—'k viel dus bij hem binnen. Kerel! riep ik, geef me gauw wat + brandy-soda, 'k ga anders van m'n stokje. 'k Had nog juist de kracht om dat te + zeggen. Hij heeft me verpleegd, totdat er andere hulp was; hij holde zelf naar de + Soos om champagne en ijs.—Enfin! hij heeft alles voor me gedaan, alles + beredderd, want ik werd zwaar ziek en de champagne—ik heb heel wat fleschjes + gebruikt—kostte zijn lieve duiten, het tractement van 'n luitenant permitteert + anders zoo'n luxe niet, ja?—Maar hij was van die kracht, weet je, dat hij + zei:—'t <i>moet</i> er wezen en dan kwam het er!</p> + <p>In één woord: hij was een kerel met een hart als van goud, 'n beetje + zieltje zonder zorg, die soms dacht dat een dubbeltje twintig centen had, maar + overigens een officier, die hoog stond aangeschreven; een vent waar ze op aan konden. + Hij had verbazend goed slag om met de soldaten om te springen, hij kreeg alles van ze + gedaan, want hij behandelde ze als menschen, zie je? Ze vlogen voor hem en toch was + hij streng, hard als 't noodig was. Van tijd tot tijd had hij, wat hij zelf noemde, + "zwarte buien." Dan was hij somber en in zichzelf gekeerd, soms dagen lang. Meestal + hield hij zich dan schuil en wou niemand zien:—"hij wou geen mensch met zijn + mistroostig bakkes vervelen," zei hij en piekerde liever alleen.</p> + <p>Wonderlijk genoeg had hij dan, na zoo'n bui, altijd een voorgevoel. Soms zei hij + dan plotseling: "Over een paar maanden is die of die er geweest. Zeg 'm maar goeien + dag, als je 'm nog ontmoet!" In den beginne lachten we hem uit, we noemden hem de + ongeluksraaf en ik zei: "ik zal je 'ris wat geven, kameraad, je digestie is bepaald + weer niet goed."</p> + <p>Maar toen zijn profetiën een paar malen waren uitgekomen, konden we er den + draak niet meer mee steken. 't Was te akelig. We zeien dus: "Amice, hou die dingen + liever voor je." Dan keek hij je meestal zoo zonderling aan en zei: "'k Wou dat ik + het kon!"</p> + <p>'t Was alsof langzamerhand die eigenaardigheid bij hem uitsleet, want hij zei + niets van dien aard meer en was de joligste, prettigste makker, dien we verlangen + konden, maar eens op een avond, wel een jaar later, begon hij weer. We hadden met een + clubje makkers in zijn voorgalerij gezeten, heel gezellig bij mekaar. We dronken + brandy-soda en zetten een boom op, over allerlei dingen. Hij was de gezelligste van + allen, tapte de eene ui na de andere en was nog moppiger dan anders. We soupeerden + wat, staken lekkere Havana's op, die ze hem van huis, <a id="Page_15" + name='Page_15'></a>uit Holland, hadden gezonden en toen we eindelijk opstapten, hield + hij mij terug en zei:</p> + <p>"Doktertje, jou moet ik nog even apart spreken."</p> + <p>Ik dacht dat hij een of andere kleinigheid mankeerde en ging weer zitten, de + anderen marcheerden af, lachend en zingend.</p> + <p>—Wel, wat is er? vroeg ik, pillen, poeiers of drankjes noodig?</p> + <p>—Neen! antwoordde hij kalm, ik heb geen van je viezigheden meer noodig. + Steek nu eerst nog een van die lekkere Havana's op en luister dan even met attentie, + ja?</p> + <p>—Kerel wat ben je opeens ernstig geworden; ik zei het, omdat ik min of meer + ontstelde toen ik hem goed aankeek. Hij was bleek, met blauwe kringen en dikke wallen + onder de oogen. Was dat zoo opeens gekomen of had ik 't niet eerder opgemerkt, door + de jool die we samen hadden gemaakt. Ik wist het niet, maar ik kreeg een koude + rilling over mijn rug toen hij, met een flauw glimlachje zei:—Steek nog wat van + die sigaren bij je, doktertje! Jou smaken ze en ik ... zal ze niet meer noodig + hebben. 'k Heb weer een voorgevoel gehad....</p> + <p>—Och, Soedah!—malle dwaasheid!</p> + <p>—...over me zelf, ging hij, kalm en ernstig sprekend voort, zonder zich aan + mijn uitroep te storen.—'k Heb me zelf gezien—dood! Over een paar dagen + ga ik er van door!</p> + <p>—Dolligheid! riep ik, maar ik kòn niet lachen. Hij nam er geen + notitie van en zei eenvoudig:</p> + <p>—Je weet, het is weer gedurig mis aan de buitenlinie, dáár + zullen ze me te pakken nemen, let maar op! Overmorgen ga ik er zeker met mijn + compagnie heen—gisterennacht wist ik het in mijn slaap.</p> + <p>—Haal je toch zoo'n dwaasheid niet in je hoofd, je hebt misschien te zwaar + gesoupeerd en benauwd gedroomd, dat is een gewoon gastrisch verschijnsel! Ik wou hem + van dat denkbeeld afbrengen, maar het lukte me niet.</p> + <p>Hij lachte weemoedig en zei:—Je bent een goeie vent, doktertje! Je wilt het + me uit mijn hoofd praten, maar dat kun je toch niet. Ik weet, wat ik weet—och! + jij kunt dat zoo niet begrijpen, maar het is zóó en niet anders.</p> + <p>Een oogenblikje keek hij naar buiten, waar de boomen en struiken zoo mooi in het + heldere maanlicht stonden.—'t Is toch wel mooi en en lekker hier, ja? Jammer + dat we niet langer bij mekaar zullen blijven. Wil jij—juist terwijl hij weer + naar mij omkeek begon op tafel een speeldoos, die er stond, te spelen. Al pratend had + hij, zonder er bij te denken, zijn hand op de doos gelegd en 't knopje van de + mechaniek aangeraakt.</p> + <p>—"Leise, leise, frommer Weise!" speelde de doos. Zuiver en helder klonk het + eenvoudige lied in den stillen nacht. 't Kan in Indië zoo doodstil zijn 's + nachts, dat het schijnt alsof ons gehoor dubbel scherp wordt.</p> + <p>Hij luisterde zwijgend en toen het air uit was zette hij de doos op een aantal + waterglazen en deed haar het stuk herhalen.</p> + <p>—Dat is een van de mooiste melodiën, die ik ken, zei hij zacht; ze is + zoo innig aangrijpend eenvoudig en lief ... en nu, Soedah: Hij liet de speeldoos + ophouden.</p> + <p>—<a id="Page_16" name='Page_16'></a>Luister nu even doktertje! Wat ik je + zeggen wou is dit: jij bent hier altijd mijn intimus geweest, ja? Doe je me nu ook + pleizier en regel mijn boeltje, als ik er niet meer ben. Ik heb nog een paar + beertjes, die moet je maar zien te temmen, zoo goed en kwaad als 't gaat, in mijn + cassette liggen nog een paar brieven, die moet je maar verbranden en jij, niemand + anders dan jij, hoor—moet aan mijn familie schrijven, hoe alles is + gebeurd!...</p> + <p>—Maar beste kerel!...</p> + <p>—Neen, val me nu niet in de rede—laten we alle discussie maar staken, + 't is tijd verspillen. Geef me nu maar een hartelijken handdruk. Zoo!—flink + zóó! nog eens!—Je belooft me alles, ja? En zeg me nu eens ferm + goeden dag. Hij omarmde mij en kneep mijn handen bijna fijn—'t was zoo'n + krachtige kerel! Toen duwde hij mij vooruit, het erf op en zei:—En nu naar + huis, 't is laat! nog eenmaal greep hij mijn handen, drukte die en zei: God zegen je + makker, Slamat tidor! en keerde in huis terug.</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>Twee dagen later klonk van een van de posten, tegen het vallen van den avond, het + hoornsignaal "om den dokter!"</p> + <p>Daar lag hij, mijn arme, brave makker. Zoo'n vuile sloeber had hem een kogel + midden door het voorhoofd gejaagd. Morsdood! meer kon ik niet zeggen, mijn hart zat + me in de keel.</p> + <p>—Hij heeft gevochten als een leeuw, zei een luitenant, die zwart van rook en + stof kwam aanloopen.</p> + <p>—Hij viel vlak naast me neer en vóór hij stierf kon hij nog + even zeggen:—neem het bevel over, ik heb mijn portie!</p> + <p>De dokter pakte zijn accord-cither in de doos, lei 't muziekboekje er boven op en + zei:</p> + <p>—We zullen 't er voor van daag maar bij laten—en in zichzelf, even + zuchtend,—'t was een beste jongen, Kasian!</p> + <br /> + + <h3>IV.</h3> + <br /> + <br /> + + <h3>EEN VERHAAL VAN DEN KAPITEIN.</h3> + <br /> + <br /> + <br /> + + <p>—'k Ben nooit bang geweest, van mijn leven niet en ik heb gelukkig in alle + omstandigheden de noodige kalmte weten te bewaren maar éénmaal heb ik + toch mijn lange beenen moeten opnemen en de spat zetten, zei lachend onze stoere + kommandant, terwijl hij een versche sigaar opstak.</p> + <p>—U spreekt daar van de spat zetten kapitein, neem me niet kwalijk, maar ik + kan 't haast niet gelooven.</p> + <p>—En toch is 't zoo, en ik was nog wel gewapend bovendien: ik had mijn + dubbelloops jachtgeweer bij me.</p> + <p>—Dan moet 't wel een heele bende geweest zijn, waarvoor u je beenen opnam, + want u zal wel raak schieten.</p> + <p>—<a id="Page_17" name='Page_17'></a>Ja! Ik schiet nooit of ik moet weten dat + ik tref, anders is 't maar zonde van de patroon, antwoordde hij bedaard en toen even + lachend:—maar ik ben ook niet voor een hoop kerels op den loop gegaan!</p> + <p>—Waarvoor dan kapitein?</p> + <p>—Nu, raad eens!</p> + <p>—Voor een tijger!</p> + <p>—Ba! dat is maar 'n poes, zooals de resident te Mechelen<a id="FNanchor_1" + name='FNanchor_1'></a><a href='#Footnote_1'><sup>[1]</sup></a> zei, die in Indië + de tijgerjager bij uitnemendheid was.—Zoo'n poes is bang, die valt nooit iemand + vanzelf aan.</p> + <p>—Misschien voor een rhinoceros dan!</p> + <p>—Ook niet! Ik heb 't eenvoudig op een loopen gezet voor een hoop apen.</p> + <p>—Och kom!</p> + <p>—Waarachtig! Je moet zoo min niet over apen denken. Dat is 't gemeenste, + kwaadaardigste goed wat Onze lieve Heer op de wereld gezet heeft. Ze zijn zoo leep + als menschen en nog kwajer. Je moet niet denken dat je in Artis apen ziet, och neen! + dat zijn maar ongelukkige akelige misbaksels, goed om over te lachen. Neen, je moet + de monkeys in d'rlui natuurstaat zien, dan spreken we mekaar nader!</p> + <p>—Waren 't dan chimpansées of oerang-oetans?</p> + <p>—Och neen! doodgewone zwarte en grijze apen.</p> + <p>Ik was met mijn sloep, met vier man op de riemen, even voorbij Indramajoe aan wal + geroeid om 'n beetje vogels te schieten. Je vindt daar boschduiven en wilde kippen + plenty, ze zijn wat mager, maar goed om te eten. Moederziel alleen was ik een eind de + wal opgegaan, ik kon niet veel onder schot krijgen en drong al verder en verder, door + struiken en heesters heen, naar de rijstvelden toe, totdat ik op een plek kwam en + even rustte.</p> + <p>In eens zag ik een paar apen, daar nam ik geen notitie van, maar 't duurde niet + lang of er kwamen nog een paar, toen al meer, tot misschien een twintig of dertig + stuks. Ze keken me nieuwsgierig aan, liepen heen en weer, klommen in de boomen en + schreeuwden mekaar toe.</p> + <p>Toevallig keek ik om, en zag nog net bijtijds dat een heele troep van dat smerige + goedje me sluipend van achteren naderde. Ze bleven nog wel op een tamelijke + distantie, maar 't beviel me maar niemendal dat ik er zoo langzaam aan door + ingesloten werd. Ik zocht dekking in den rug, omdat ik wist dat die rakkers je altijd + van achteren aanpakken, maar dat gaat in zoo'n oogenblik niet zoo gemakkelijk. Groote + dikke boomen waren daar niet en als die apen, 't was een kwaadaardig soort me in den + rug hadden kunnen aanvallen, zouden ze mij gewoon weg hebben afgemaakt.</p> + <p>Daar had ik nu nog geen bepaalden trek in, begrijp je? Ik dekte me dus zoo goed en + kwaad ik kon en wachtte de gelegenheid af om er een paar neer te schieten.</p> + <p>Er kwamen er hoe langer hoe meer opzetten, van alle kanten, en ik berekende: of ik + er al een paar neerschiet geef me niemendal, ik moet eerst den burgemeester + hebben.</p> + <p>—<a id="Page_18" name='Page_18'></a>Den Burgemeester?</p> + <p>—Ja, dien noemen we zoo! Ik was in een zoogenaamde apenkampong verzeild + geraakt. Heb je wel eens van den Duitschen professor gelezen, die beweert dat hij de + apentaal bestudeerd heeft en verstaat?</p> + <p>—Jawel kapitein, professor Cärtner.</p> + <p>—Hm ja! hoe hij heet weet ik niet en of hij die taal verstaat weet ik ook + niet—die geleerde lui zeggen soms meer dan ze verantwoorden kunnen—maar + dàt kan ik je wel zeggen: een soort van taal hebben apen en verstaan doen ze + mekaar uitstekend. In zoo'n kampong dan, is altijd één opperhoofd, + gewoonlijk een oude knappert, die geeft de lakens uit en houdt den boel in orde.</p> + <p>Op eens zie ik een groote kanjer naar mij toekomen, 't leek wel een kleine + inlander. Zijn kop was van boven als een knikker zoo kaal en een lange grijze baard + hing van zijn kin op zijn borst. Zijn onderkaak met scherpe slagtanden stak hij + vooruit en hij kwam, op zijn achterpooten loopend, naar mij toe. Een pas of twaalf + van mij af bleef hij staan en keek mij met zijn kwaadaardige kleine oogen aan als of + hij zeggen wou:—hoe kom jij hier, wat moet je van ons hebben?</p> + <p>Een paar oogenblikken keken we mekaar strak aan—ik dacht: Maat! ik moet je + met mijn oogen in bedwang houden, zoolang ik je in de gaten houd ben ik baas. 'k Had + twee schoten op mijn geweer, die kon ik gebruiken, maar opnieuw laden niet, want een + blik van den burgemeester afgewend zou genoeg zijn om me te doen aanvallen van alle + kanten. Ik overlei dus: vrindje, jou moet ik hebben, maar ik moet je + zóó raken dat je 't niet navertelt.</p> + <p>Daar gaf hij op eens een schreeuw en zijn heele compagnie retireerde; 't was + precies alsof hij een commando had gegeven—nog een schreeuw, langer en scherper + en ze kwamen weer wat voort.</p> + <p>Als de burgemeester avanceerde, kwam de heele troep met hem mee, ging hij terug + dan retireerde alles. 't Was alsof ze mekaar de bevelen van hun chef toeriepen, want + vóór, achter, naast en boven me, hoorde ik telkens die scherpe kreten + herhalen. Soms was 't 'n helsch lawaai: hoeveel apen er daar in de kampong waren is + niet te berekenen, 't moesten er honderden zijn geweest.</p> + <p>Eindelijk kreeg ik den ouden heer goed onder schot, 'k had op mijn geweer een + kogel en één hagelpatroon. De kogel is voor jou, papa, die komt je als + chef eerlijk toe, de hagel zal ik voor je volkje bewaren, dacht ik.</p> + <p>Daar gaf de burgemeester weer een gil, en kwam met zijn volkje resoluut + vooruit.</p> + <p>Pang! in eens had hij 'm beet. Hij deed een sprong omhoog, viel over stag en + schreeuwde, precies als een mensch, akelig kermend. Heb je in 't Paleis voor + Volksvlijt dat Ballet Jocko, of de dood van een aap wel eens zien spelen? Ja? nu dan + weet je hoe zoo'n dier sterft, die artist deed 't machtig natuurlijk na.</p> + <p>Toen de aanvoerder gevallen was, kwamen al de apen naar hem toe, ze stonden en + liepen net als menschen, desperaat om hem heen. Waarachtig, als ik niet zoo in de + penurie had gezeten, was ik uit aardig<a id="Page_19" name='Page_19'></a>heid nog een + poos blijven kijken, maar nu dankte ik onzen lieven Heer dat ik dat gemeene goedje + niet meer achter me had.</p> + <p>Ik maakte gebruik van de gelegenheid en koos 't hazenpad.</p> + <p>Geloopen heb ik!—neen maar, ik heb wonderen gedaan met mijn lange beenen, + schieten op al die apen durfde ik niet meer, want ik wist dat ze talrijk waren en dat + ze, eenmaal over den eersten schrik heen, me zonder vorm van proces zouden kapot + maken. 't Is al meer gebeurd weet je!</p> + <p>Ik kwam goddank door het struikgewas heen aan het strand, maar ik hoorde ze al + heel gauw vlak achter me. Je kunt je het helsch lawaai, dat ze maken, nauwelijks + voorstellen, 't is onbegrijpelijk dat ze zoo krijschen en gillen kunnen. 't Was + kapteintje loop voor je leven!—en ik liep hoor!—de kaptein klopte op zijn + keurig nette pantalon en stak zijn beenen vooruit.—Ze hebben me niet in den + steek gelaten, maar ik was toch almachtig blij dat ik weer op de riemen zat.</p> + <p>Van uit de sloep heb ik ze toen nog een pleiziertje gedaan, met één + schot hagel hadden er een paar genoeg en toen ik nog een stuk of wat patronen op d'r + lui zwarte huid had geblazen, liepen ze gierend en gillend het bosch weêr in. + Ze hadden er genoeg van—maar ik ook—en ik mag leien dat ik nooit weer + andere apen tegenkom dan die je tegenwoordig nog eens in de Kalverstraat ziet, met 'n + pince-nez op, hooge boorden omgeslagen broekspijpen, van die lange soepjassen aan en + wandelstokken als knuppels in d'r glacétjes. Dat soort is belachelijk en + tam—maar soms gevaarlijk—ook zijn er een hoop onder, die geen eerlijk + schot kruit waard zijn.</p> + <br /> + + <div class='note'> + <a id="Footnote_1" name='Footnote_1'></a> <a href='#FNanchor_1'>[1]</a> Resident + ter zee, de heer te Mechelen. + </div> + <h3>V.</h3> + <br /> + <br /> + + <h3>AANKOMST TE PADANG.</h3> + <br /> + <br /> + <br /> + + <p>—Pff! van middag wordt er waarachtig <i>te</i> veel gevergd van een normale + maag, zuchtte blazend een der jongere heeren, die aan tafel gewoonlijk ongeloofelijk + veel goeden wil en volharding toonde. Even hijgend wischte hij zich herhaaldelijk + voorhoofd, wangen en hals.</p> + <p>—U heeft meer dan je plicht gedaan, lachte de administrateur en hem + toeknikkend: dat bewustzijn zal u sterken tot verdere grootsche daden, mag ik u eens + even zien? Hij hief zijn glas op.</p> + <p>—Dank je wel, daar ga je, maar als ik morgen katterig van boord ga, heeft de + kommandant 't op zijn geweten. Neen, dank je, geen champie meer!</p> + <p>—Kom?</p> + <p>—Nu, dan nog éentje, om u bescheid te doen. Drommels 't is hier + vetpot van daag, en zich even omwendende tot den bedienenden Javaanschen + jongen:—koffie en 'n Sopi manis<a id="FNanchor_2" name='FNanchor_2'></a><a + href='#Footnote_2'><sup>[2]</sup></a>? Wel ja, geef maar op—ik zal volharden + tot den einde toe!</p> + <p><a id="Page_20" name='Page_20'></a>Flang! daar vloog, van het andere eind der + tafel, een kurk tegen de vloeipapieren muts, die hij ophad en een vroolijke + meisjesstem riep:—-Raak, luitenant! weêrom gooien hoor, op den + dokter!</p> + <p>De goede bedaarde medicus van de <i>Amalia</i> kreeg het hard te verantwoorden, + want de jonge meisjes en een paar getrouwde dames, eenigzins opgewonden door de + champagne, die kommandant Visman had laten rondschenken, bombardeerden hem + onbarmhartig met kurken, hazelnootschillen en proppen, gemaakt van papieren mutsen, + die uit de pistaches aan 't dessert waren te voorschijn gekomen.</p> + <p>Lachend—de dokter wordt nooit boos op dames—dekte hij zich zoo goed en + kwaad het ging met zijn bord en servet, totdat de dikke Oostenrijker, wiens wangen + glimmend rood waren geworden, omdat hij eerst nog het restantje uit zijn flesch had + moeten verschalken, hem nog hijgend van inspanning, toeriep: Herr Dokter, je bent aan + die heiden overgeleverd, komm mit an dek, ik zol je wol besjermen. Die weiber kwam + jij alleinig nich bewältigen, dafür bin je zoe mager; komm mit. + Donnerwetter war dass, heute mal goetes essen? en hij klopte op zijn dikken buik. + Jetzt ein glas frisches bier, hè? So roehig oben in die rauchkammer; hier + wird's ein pan!</p> + <p>'t Was inderdaad een buitengewoon groot menu, een erg vroolijk diner geweest, aan + boord, bijzonder luidruchtig zelfs, tot dat er een oogenblik stilte kwam, even voor + 't dessert. De kommandant namelijk was opgestaan, had zijn glas champagne opgeheven + en gezegd:—Dames en heeren, ik heet U allen welkom in Indië, want binnen + eenige uren hopen wij Padang te bereiken. Dan zullen eenigen uwer dezen bodem + verlaten: ik wensch de débarqueerende passagiers verder goede reis en + gezondheid en dank hen, evenals al de anderen voor de betoonde welwillendheid en + samenwerking, waardoor de harmonie onder de passagiers geen oogenblik is verstoord + geworden. Ik moet u verlaten, mijn plicht roept mij op de brug. Dames en heeren, daar + ga je!</p> + <p>—Leve de kommandant, leve onze gezellige Visman! klonk het van alle kanten + en met een "lang zal hij leven in de gloria!" defileerden de passagiers, zoo goed en + zoo kwaad de zachtjes schommelende boot het veroorloofde, voor den kommandant, om + even met hem te klinken.</p> + <p>'t Dessert begon, de tongen kwamen hoe langer hoe meer los, want het vooruitzicht + spoedig "land" onder de voeten te hebben, had alle harten opgeruimder doen kloppen; + hoe goed men het aan boord ook heeft, het denkbeeld eindelijk weer op vasten grond te + zullen staan, drijft toch het bloed sneller door de aderen.</p> + <p>—Mijnheer! zei fluisterend de hofmeester, achter mijn stoel komend, de + kommandant laat vragen of U eens bij hem op de brug wil komen?</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>—Ik heb je even laten roepen, zei de kapitein, toen ik, een oogenblik later, + op de brug kwam. 't Is hier een boel lekkerder dan beneden en 't wordt er nu te + rumoerig. Ik wou je hier toch eens een kijkje geven; je bent nog niet op de brug + geweest, wel?</p> + <p>—<a id="Page_21" name='Page_21'></a>Neen kommandant.</p> + <p>—Geef dan je oogen maar eens den kost. 't Is een heerlijke avond; kijk! daar + in de verte—neen, je kijkt niet goed, dáár aan bakboord, heel in + de verte—zóó, nu ben je in de goede richting, dáár + heb je 't 't licht van Poeloe Pisang, daar houden we op aan.</p> + <p>Hij rekte armen en beenen een maal of wat uit, nam zijn pet even af en streek zich + snel met de hand een paar keer over 't voorhoofd:—Hè dat doet me goed; + ik voel me hier 't lekkerst. Op de brug ben ik eerst goed in m'n element.</p> + <p>—'n Heerlijk briesje van avond! Wat 'n maantje, zoo iets zie je in Holland + toch niet.</p> + <p>Hij stak een sigaar op, de lucifer tusschen zijn breede gespierde handen voor den + wind beschuttend.</p> + <p>'t Was een mooi, een indrukwekkend gezicht daarboven van die ranke brug, als + gespannen over 't schip, dat rustig met ons in 't prachtige maanlicht voortsneed door + golven.</p> + <p>Op de zonnetenten vóóruit, goot de maan een tooverachtig, blauwig + wit licht, het want, de masten en ra's, het touwwerk, scherp afstekend tegen de + heldere lucht. Hier en daar in felle kantlichtjes schitterend op 't blank gepoetsten + koper- en ijzerwerk, of zwarte slagschaduwen neerwerpend op de schuins gespannen + zeilen Dartelend in de golven, vóór ons, of sprankelend, opspringend in + 't witte schuim langs beide boorden, tintelde het overal.</p> + <p>—Zie nu eens om, zei de commandant.</p> + <p>—Prachtig!</p> + <p>'t Achterschip, van ons afgescheiden door den grooten schoorsteen, strekte zich, + grooter en breeder lijkend dan anders, achter ons uit. Met ons, maar schijnbaar + alleen, deinde het zachtkens op en neer, overwijfd door de golvende, zwarte, breed + uitwaaiende rookpluim, die in rollende ringen uit de dikke pijp opkwam, + voortvliegend, naar de achter ons wegdrijvende wolken, hier en daar zilverig gerand + door de maan, die, vlak boven onze hoofden, haar lachend gelaat vertoonde.</p> + <p>Beneden gloeide 't vurig tusschen de naden en langs de randen van de zonnetenten. + Goudachtig glommen achteruit de koperen randen van 't stuurrad en de kap van het + kompashuisje, door den lichtschijn uit de kleurige, papieren lampions, die ter eere + van 't afscheidsfeest, dat straks op dek zou worden voortgezet, reeds ontstoken + waren.</p> + <p>De zee was kalm en nauw gerimpeld. In 't kielwater blonken of schitterden, + spelend, millioenen weerkaatsingen van maan en sterren en als een blank metaalachtig + glimmend spoor, doortinteld van vonkende diamanten, verloor zich, heel in de verte + met den donkeren horizon samensmeltend, de voor, die het met volle kracht stoomende + schip door de golven sneed.</p> + <p>Zacht ging de boot op en neer; van de brug af gezien, scheen zij een groot, kalm, + levend wezen, regelmatig, diep ademhalend, bewust van zijn kracht, met zekerheid + toesnellend op de kust, waar in de verre verte het heldere licht van Poeloe Pisang, + als een vriendelijk oog nu en dan geruststellend pinkend, scheen te wenken: kom! kom! + bij mij is 't veilig, kom!</p> + <p><a id="Page_22" name='Page_22'></a>De kommandant stond in zijn witte ias—de + uniform trekt hij altijd onmiddelijk uit na 't diner—naast mij. Zijn forsche`, + krachtige gestalte was iets voorovergebogen en hij hield de rechterhand uitgestrekt. + Met de linker steunde hij op de leuning der brug.</p> + <p>—Daar achter ligt Padang, over een uur of wat loopen we de Emmahaven in. + Jammer dat we niet bij dag aankomen, dan zou je nu de heerlijkheid der Sumatraansche + bergen al kunnen zien. Dáár in die richting moeten de Ophir en de + Merapi liggen, recht vóór ons de Goenong-Talang. Je kunt ze nu niet + onderscheiden, maar morgen zul je je hart wel eens ophalen aan al dat groen. Je hebt + nu zoo lang alleen water en lucht gezien, hè? Hij klopte mij op den + schouder:—Ja, ik ben een oud zeeman, 'k heb honderd maal minstens, diezelfde + dingen gezien, maar telkens zie ik ze weer met 't zelfde genot, dezelfde bewondering + aan, hè? Hij liep even heen en weer, keek een oogenblik in den electrisch + verlichten zee-kaartenbak, gaf een paar bevelen aan den roerganger en aan een van + zijn officieren en bleef toen een poosje, starend in de donkere verte, zwijgend + staan.</p> + <p>—Naast God, schipper van mijn schip! dat moet de kommandant volkomen + gevoelen als hij daar, hoog op de brug als 't ware boven zijn bodem staat. Die bodem + zoo groot en breed, hijgend en kuchend door de krachtsinspanning in zijn binnenste, + geboren door 't felle vuur, dat brullend en loeiend in zijn ingewanden woedt.</p> + <p>En toch luistert dat brullende vuur, die ontzachlijke kracht, naar zijn gebiedende + stem en volgt, gedwee als een kind, zijn leidende hand, die schip en opvarenden + veilig tusschen klippen en riffen henenvoert naar 't land, waar zij hoopvol de + toekomst tegengaan.</p> + <p>—Kommandant, 't is onbeschrijfelijk mooi hier, wat 'n sterrenhemel, wat 'n + prachtige zee!</p> + <p>—Ja, maar zoo treffen we 't niet altijd kameraad! 't Kan soms leelijk blazen + en dan is 't hier zoo'n dorado niet—maar ik ben 't gewend, hè? Jij zou + je lachen wel kunnen houden en al ben je nog zoo brani, ik zou je wel eens willen + zien als je hier op de brug zoo'n zee'tje over kreeg—maar nou heb je gelijk, 't + is hier goddelijk! Och ja, kameraad, wanneer je, zooals ik, zoo gezegd op zoo'n brug + permanent bent, denk je over zooveel dingen na, die 'n ander mensch in den sleur van + zijn krenterig leven niet eens overpiekert. Hier op de brug, waar je de zon zoo + heerlijk ziet op- en ondergaan, waar je zoo'n ruimen blik hebt, hier wordt je beter, + vrindje! Hier leer je, dat 'n mensch eigenlijk minder dan niemendal is. Je voelt je + als kommandant een heele kerel, hè?—maar als mensch bitter klein, vat + je? Hier leer je dat al dat geleuter van die geleerde lui maar lak is, wanneer ze je + vertellen dat alles in en door de natuur ontstaat. Hij tikte even aan zijn pet. Een + opperwezen bestaat er, daar gaat niets van af. Hoe ze dat nu noemen, komt er niet op + aan—Jehova of onze lieve heertje, mij is 't zelfde, maar—Hij is er! Kijk + maar eens omhoog naar die eeuwig mooie sterren, naar die millioenen bollen, die langs + vaste wegen, volgens vaste wetten staan of gaan. Dàt zou allemaal van zelf + komen zonder dat er een georganiseerde kracht achter zat? Gekheid hoor!—Er moet + één <a id="Page_23" name='Page_23'></a>wezen zijn die de lakens + uitgeeft, anders loopt de heele natuur in de war.</p> + <p>Ze moesten die geleerde lui eens laten reizen, niet over land, maar op zee, + hè? Konden ze d'r neus een poos in de frissche bries steken, in plaats van in + de boeken, dan zou de duffigheid er wel afwaaien!</p> + <p>Kijk het zuiderkruis van avond eens schitteren, dáár heb je Jupiter + en dáár de Kreeft; zoo'n sterrenhemel is heel wat beter en verstandiger + docent dan al die geleerde oomes, hè?</p> + <p>Al sprekend had de kommandant zich te lij over de leuning gebogen. Hij zweeg een + poosje, haalde een paar maal diep adem door zijn neus en trok mij toen naar zich + toe:</p> + <p>—Kom eens hier, maat, haal je neus eens goed op, ruik je niets, haal op + dan!</p> + <p>—Ik ruik waarlijk niets kommandant!</p> + <p>—Niet? dat komt omdat jij zoo lamlendig je neus ophaalt; haal eens ferm + op!</p> + <p>—'k Ruik waarachtig niets!</p> + <p>—Nu dan is 't de ongewoonte, ik wel. Ik ruik 't land! Dààr, nu + <i>moet</i> je 't ruiken; de boschlucht waait ons volop tegen, dààr, nu + ruik ik zelfs kamponglucht!</p> + <p>—O ja! nu ruik ik 't, iets specerijachtigs.</p> + <p>—Juist! dat is 't—de landwind komt opzetten, die brengt dat geurtje + mêe.</p> + <p>—Wel lekker, hé?</p> + <p>—Nu heb je de reuk al beet—ga 't nu maar eens aan de anderen + vertellen—hoor, ze spelen achter de kruispolka. Ze tillen de beentjes van den + vloer, ze hebben pret en dat doet mij plezier—maar hier is 't toch heel wat + lekkerder. Bonsoir, tot straks, nu krijg ik weer handen vol—'k heb nu geen + praats meer voor je, kameraad!</p> + <p>Op 't achterdek was 't feest in vollen gang, de violist en de harmonica-speler + zaten op de kajuitskap en speelden er lustig op los. De dikke Oostenrijker lag + languit op een gemakkelijken stoel en keek met half gesloten oogen apathisch naar de + dansende paren. In de rookkamer speelden een viertal oudere heeren hun partijtje, + terwijl in een hoekje aan de andere zijde drie heeren de hoofden geheimzinnig bij + elkaar staken en anecdotes vertelden, die zonder twijfel den geur van hun sigaren + hoog noodig hadden.</p> + <p>Een paar dames keken te loevert over de verschansing naar het uitklotsend + koelwater, dat op enkele plaatsen phosohoresceerde.</p> + <p>Daar siste eensklaps aan bakboord een vuurstraal omhoog en boven in de lucht + knalde een schot.</p> + <p>—'t Sein voor den loods! riepen de meesten en toen eenige minuten daarna het + tweede knalsignaal ontplofte, waren bal, partijtje, flirtation en anecdoten + plotseling vergeten.</p> + <p>Menig hart begon sneller te kloppen, want de loods zou zeker tijding uit 't + vaderland of Indië, misschien wel brieven voor den een of ander + meêbrengen.</p> + <p>De gesprekken namen eensklaps een andere richting, ze werden ernstig en op het dek + vormden zich groepjes, die halfluid of fluisterend <a id="Page_24" + name='Page_24'></a>hun hoop en verwachting bespraken. Er waren immers veel officieren + aan boord, die hun verplaatsing naar Atjeh of hun eerste bestemming verbreidden.</p> + <p>De landwind woei in breede golven het aroma van bosch en bergen over 't schip, en + de passagiers snoven begeerig die lang ontbeerde of onbekende geuren op.</p> + <p>Daar naderde het loodsbootje van bakboordzij en stoomde in een wijden kring om 't + schip heen, aangestaard door al de reizigers, die met belangstelling elke beweging + volgend, de roode en witte seinlantaarns in 't oog houdend, met zakdoeken, handen en + hoeden wuifden.</p> + <p>De loods klom de valreep aan stuurboord op en begaf zich dadelijk op de brug, + zonder van iemand notitie te nemen. Een klein poosje later kwam de eerste officier + aan dek, nog iets later de kommandant en weldra wisten de meesten, wat ze weten + wilden, hoopten of vreesden.</p> + <p>—Ik ga naar Atjeh, 'k had 't wel gedacht en ben er op voorbereid, zei een + kapitein, die gedurende de reis mijn tafelbuur was geweest en hij keek een oogenblik + langs mij heen in de donkere verte.</p> + <p>—En uw vrouw en 't lieve kleine ventje?</p> + <p>—Ja, die blijven natuurlijk te Padang achter.... ik verlaat ze al over vier + dagen....</p> + <p>—Kasian!</p> + <p>—Sakkerloot, ik bof! riep de jonge luitenant, de immuun voor zeeziekte was + geweest, me toe.</p> + <p>—Hoe dan?</p> + <p>—Ik kom te Batavia, lekker! Mag ik u iets offreeren, een whisky-soda of een + potje bier?</p> + <p>—Dank u zeer, maar wel gefeliciteerd!</p> + <p>—Op wachtgeld gesteld, tot nader bericht, zuchtte een ambtenaar en met een + landerig gezicht keek hij naar zijn vrouw en kinderen, die nu maar te kooi zouden + gaan. Half pay, bromde hij binnensmonds—en misschien een maand of wat in 'n + hotel zitten, dat 's een koopje!</p> + <p>En intusschen stoomde de <i>Amalia</i> zachtjes door—reeds schitterden ons + de havenlichten, de lantarens van de kade tegen en blonk het heldere maanlicht op de + wit geverfde hangers en loodsen, die als kleine speelgoedhuisjes tegen de donkere + bergen afstaken.</p> + <p>Het binnenkomen van de Emmahaven bij volle maan is onbeschrijfelijk schoon.</p> + <p>Als een donkergroene, hier en daar lichter gekleurde krans liggen de Sumatraansche + bergen om de haven. Heerlijk weêrspiegelt de maan in 't kalme heldere zeevlak, + teekenachtig werpen de talrijke gele lichten der lantarens hun wiebelden, + slangachtigen weerschijn in 't flauw gerimpelde water. Schepen en booten van velerlei + vorm, gemeerd of ten anker, stoffeeren het schilderachtig tafereel. Kleine prauwtjes + en tambangangs schieten als vliegende visschen op uit de schaduwen der bergen, door + de verlichte watervlakken heen, scherp belicht nu en dan, maar eensklaps weer + verdwijnend, als duiken ze onder, en even plotseling op nieuw te voorschijn + komend.</p> + <p>De roeiers schreeuwen in onverstaanbare taal de matrozen toe, die, van 't + voorschip af, hen in 't oog houden. Ze komen langs de zijden <a id="Page_25" + name='Page_25'></a>der boot, de trossen worden uitgebracht en zachtjes, meer glijdend + dan varend, nadert de <i>Amalia</i> den steiger.</p> + <p>Allerlei geluiden, stemmen, 't gekraak van karretjes en 't dreunen van lorries, + die op den wal worden heen en weer bewogen, zijn nu duidelijk hoorbaar. Op de boot + worden de luiken van de laadruimten reeds geopend, kettingen rammelen en de donkeys + beginnen af en toe te werken.</p> + <p>—We gaan dadelijk aan 't lossen! roept me een officier, die haastig voorbij + snelt, toe. We hebben veel goed voor Padang, zware stukken, spoorwegmaterieel! Aan + boord is alles in beweging—de matrozen zijn aan de loskranen of de luiken + bezig; de bootsman geeft met zijn fluitje herhaaldelijk aan wat gebeuren moet en + onophoudelijk klinkt het gerammel van kettingen, ijzeren bouten en blokken. De + electrische lichten werpen groote fantastische schaduwen over het dek en op het + woelige en bedrijvige scheepsvolk.</p> + <p>De boot nadert, bijna onmerkbaar voortglijdend, den steiger. Gestopt is er reeds; + 't gedreun der machine heeft opgehouden, maar men merkt dat niet door al de andere + harde en vreemde geluiden, die er voor in de plaats komen, De loopplank wordt gelegd + en als een hoop baarlijke duivels stormen de koelies schreeuwend en joelend, elkander + op zij dringend en duwend er over, aan boord. Maleiers, Klingaleezen, Chineezen + verdringen elkaar om de eerste te zijn,</p> + <p>De stuurlieden, de bootsman en 't andere scheepsvolk ontwarren met krachtige hand + dat zonderlinge menschenkluwen, niet zonder moeite, en niet zonder veel hartige + woorden, die een vroom christen een rilling over het lijf jagen,</p> + <p>In een oogwenk is alles aan 't werk en intusschen gaan de passagiers, die eerst + dien stormloop kalm hebben afgewacht, aan de wal.</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>—Aan wal, vasten grond onder de voeten!</p> + <p>Een wonderlijk gevoel in de eerste oogenblikken; men durft de voeten nauwelijks + neêrzetten, want 't is alsof de grond golft en beeft. Men wordt licht in 't + hoofd en duizelig.</p> + <p>—De beweging van 't schip zit me nog in de beenen, 'n bespottelijke + gewaarwording, roept de een.</p> + <p>—'k Ben betoel, dronken! zegt een ander.—'k Heb driemaal de reis naar + Indië gemaakt, maar telkens weer krijg ik 'm om, als ik aan wal kom.</p> + <p>—Je wordt er bingeoeng, verward, van, ja? zegt een Indische dame die in + sarong en kabaja naast mij op den steiger voorttrippelt op geborduurde muiltjes en + eensklaps zich naar rechts wendend, roept zij een van haar dochters toe:—O, + kijk já! dààr warong in de verte, kôm kind wij vruchten + ghalen, jà? Meneer Mórik nog niet Indische vruchten + ghèhéten, in Ghollan niet piasang, niet ramboetan, niet mangga's. + Nannas, djéroek wél, maar gheel zuur, kom! wij ghâlen....</p> + <p>Moeder en dochter nemen den trippellooppas aan in de richting van de kleine + eetwaren-uitstalling, waarvan alleen zij de haar bekende lichtjes hebben + opgemerkt.</p> + <p><a id="Page_26" name='Page_26'></a>De verschillende koelies, die geen werk hebben + gekregen en onverschillig voor zich uit starend hun strootje rooken, of + sirih-pruimend, hier en daar op kisten en balen liggen of gehurkt op den grond + zitten, wenden nauwelijks het hoofd om naar de "blanda's" die in troepjes langs de + hangars en loodsen wandelen, lachend en pratend, allen even blij dat ze aan wal zijn. + In de schaduw van een vooruitspringend dak tegen een donkere deur geleund, staat een + lange Bengalees, schilderachtig in zijn wit opperkleed gedrapeerd. Zijn donkerbruin, + gebaard, gezicht, de bijna zwarte bloote beenen, zijn ongeveer één van + kleur met de duisternis om en achter hem.</p> + <p>Plotseling beweegt hij zich. Zijn groote, witte tulband schijnt in 't geheimzinnig + halfduister een kolossaal doodshoofd en het witte kleed, dat hij met de eene hand + opheft, is als een lange lijkwade daaronder.</p> + <p>—O, God! wat is dat—'n spook? gilt een jonge dame, die erg + vertrouwelijk aan den arm van een luitenant vóór ons in den maneschijn + op en neer wandelt.</p> + <p>—Niets! niemendal, beef maar niet! antwoordt de jonge man, zijn hoofd tot + het hare neigend en met een klein geruststellend drukje op den arm van het meisje, + dat zich onwillekeurig vaster tegen hem aandringt.</p> + <p>—Waar of zoo'n slungel van 'n Bengelees al niet goed voor kan zijn, lacht + naast mij, even aan mijn arm stootend, een van de passagiers, die me al vroeger in + vertrouwen heeft verteld dat "die twee allebei de hondenziekte hebben". Een nieuwe, + zeker door hem uitgevonden term, voor verliefd te zijn.</p> + <p>Van boord klinkt voortdurend een helsch lawaai, het lossen is in vollen gang. Met + ontzettend geweld ratelen de donkey's en 't spil, die de zware kettingen en talies + bewegen, waarmede de stukken ijzerwerk, de kisten, balen en pakken uit het ruim + omhoog worden geheschen. Donderend vallen voortdurend de ijzeren staven neer op den + steiger. Nu en dan antwoordt de echo uit de bergen.</p> + <p>De koelies tieren, razen en schreeuwen onophoudelijk, terwijl ze hun werk + doen.</p> + <p>Uit de verte gezien, fel beschenen door 't blauwig electrische licht en rosachtig + getint door de op de plankieren brandende lantarens, met de bewegende zee en den + donkeren horizon, waaraan af en toe het weêrlicht flikkert, als achtergrond, + maakt het geheel een infernalen indruk.</p> + <p>—'t Is precies een teekening van Doré, die maakte veel van die + bizarre dingen; ik vindt het erg mooi om te zien, maar allemachtig vervelend om bij + te wonen. Er is geen kwestie dat we vannacht kunnen slapen aan boord,—en de + heer die mij dat plezierig vooruitzicht opent, neemt een versche sigaar uit zijn + koker en zegt, zich resigneerend:—ik ga in vredesnaam maar rooken en toddy + drinken, zoolang die herrie aanhoudt.</p> + <p>—Ghier, meneer Mòrik! jij proeven, jà? Pisang gorèng, + lèkker jà? En Mevrouw biedt mij in een stuk pisang-blad, een gebraden + vrucht aan. Haar dochter offreert mij jamboe en mangga, vriendelijk noodend.</p> + <p>—Proef ze maar eens, heusch ze zijn lekker.</p> + <p>—<a id="Page_27" name='Page_27'></a>Kind, jij sghillen voor meneer, + jà?—In Ghollan, meneer niet weet hoe.—Mangga gheel sappig. In die + midd' sghîllen—beide punt vastghouden, anders veel sap te veel wegloopen, + ja?</p> + <p>Een paar andere dames en heeren, die een eind verder nog een Worang hebben + ontdekt, komen juichend en vol plezier met allerlei indische lekkernijen + aandragen.—Kwé-kwé (gebak) waarvoor zij in gewone omstandigheden + misschien den neus erg vies zouden hebben opgehaald, vruchten van derde of vierde + kwaliteit, half rijp of aangestoken, worden nu als fijne, vreemde lekkernijen uit den + saamgeknoopten zakdoek aan de medepassagiers allervrijgevigst aangeboden. En tot laat + in den nacht zitten op 't half verlichte achterdek van den stoomer, groepjes + vroolijke menschen, die aan wal zijn geweest en nu plotseling tot de ontdekking komen + dat 't dáár toch altijd oneindig beter is dan aan boord. Langzamerhand + komt de ontfermende slaap zijn bedwelmende hand over de schepelingen + uitstrekken—één voor één verdwijnen ze langs de + kajuitstrap en als de schaduw van den laatste verdwenen is, beschijnt de enkele + electrische gloeilomp, die nog brandt, een hoopje jamboe en manggaschillen, afgebeten + vruchten, half gebruikte kwé-kwé, vertrapte pisangbladen, en een paar + snurkende passagiers, die op lange stoelen door al de herrie heen slapen, dank zij + hun toddy's!</p> + <div class='note'> + <a id="Footnote_2" name='Footnote_2'></a> <a href='#FNanchor_2'>[2]</a> Likeurtje. + </div> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="SINT_NICOLAAS_AVOND_AAN_BOORD" name='SINT_NICOLAAS_AVOND_AAN_BOORD'></a> + <h2><a id="Page_28" name='Page_28'></a>SINT-NICOLAAS-AVOND AAN BOORD.</h2> + <br /> + + <p>—'t Wordt nou toch een beetje al te proestig, meneer! En ze beginnen van + boven met water te gooien ook—we zullen die tent maar op z'n welterusten laten + leggen, zegt Kees de kwartiermeester van het stoomschip dat, slingerend en stampend + in den wind, door de hoogopgolvende Middellandsche zee zijn weg naar Genua + vervolgt.</p> + <p>'t Is vier December, de dag vóór St. Nicolaas en een aantal + passagiers, heeren met een enkele dame, die tegen rooken kan, zit als een troepje + verkleumde vogels in de rookkamer bijeen. De oude kolonel, een van het gewone viertal + kaartspelers, die zich door weer noch wind van hun partijtje laten afhouden, kijkt + knorrig, naar de anderen, die door onophoudelijk babbelen en lachen, de aandacht van + zijn overbuur, een O.-I. ambtenaar met verlof, afleiden van het spel.</p> + <p>—Asjeblieft, meneer Bergersma; kaarten of molensteenen, hè? Stoor je + niet aan dat geleuter over Sint Nikolaas, d'r komt toch niets van terecht, want als + 't zoo door blijft waaien, ligt morgen de heele boel voor mirakel—asjeblieft ik + speel gasco....</p> + <p>De kwartiermeester kijkt even in de deuropening en vraagt met een klein glimlachje + op zijn verweerd gezicht:</p> + <p>—Kernèl! Uwes dekstoel is zooveel als kletsnat en omdat van wegens 't + de eenige mooie is met geborduurdheid d'r an, wou 'k 'm maar beneden in de + kinderkamer zetten.</p> + <p>—Jawel, ga je gang maar—neen! meneer Bergersma, dat lever je me niet, + ik heb troefheer—blijf af van dien slag, ha, ha, ha!</p> + <p>De wind wordt heviger, de zee onstuimiger en van tijd tot tijd slaat een golf met + geweldige kracht over het schip. De deur van de rookkamer wordt toegedaan.</p> + <p>Een blauwige mist, scherp en prikkelend, blijft in de kleine ruimte hangen; de + dame begint zachtjes te kuchen en wrijft nu en dan haar oogen.</p> + <p>—'t Wordt hier een bokkinghang, zucht een bleek zwak jongmensch, die in het + hoekje vlak naast den kolonel zit te lezen en met zijn zakdoek het klamme zweet van + zijn voorhoofd wischt.</p> + <p>—Zeg! lieve jongen, zou je niet naar beneden gaan! je krijgt de <a + id="Page_29" name='Page_29'></a>bollenkoorts, hoor! Klaveren troef! u komt uit meneer + van Dalen.—Neen! waarachtig ik meen 't jongenlief, je houdt 't hier niet + uit—asjeblief, de ponto!—Goddorie we zitten hier als haring in 'n + ton—is me dat ook 'n weer!</p> + <p>—Ja overste, u heeft gelijk, ik ... ik....</p> + <p>—Het jonge mensch, bleek om den neus wordend, met groote holle oogen voor + zich uit starend, staat eensklaps op, stoot vrij onzacht de dame, die met den dikken + controleur zit te domineeren, op zij en komt nog juist bij tijds de deur uit. Hij + valt bijna in de armen van den matroos, die de tent vastsjort en buigt zich, wind en + weer niet tellend, over de verschansing.</p> + <p>De kwartiermeester schiet toe en pruttelt:—Wat weerga! wie gaat er nou te + loevert over boord hangen? Daar! nou is je toppie al naar de maan! Afijn! je zal nog + wel 'n ander petje beneden hebben; kom maar hier menneer—ik zal je wel even. + Hou je maar aan me vast—Ja! 't is nou geen pleizier hè, vooral als je + geen sturdy boy bent.—Goed dat je 't nou nog doet, meneer! als je maag vol + Sinterklaaskoek zat, zou je 't veel benauwder hebben. De jonge man komt, geholpen + door Kees, beneden in het salon. Een paar dames, bleek, met blauwe lippen en matte, + omkringde oogen, zitten aan een der tafels en drinken thee.—Met je welnemen, + mevrouwen; zegt in 't voorbijgaan Kees, die met iedereen familiaar is—dat 's + nou precies om 't beet te krijgen. Ba! hij trekt een vies gezicht,—thee maakt + je maag zoo rebelsch dat ie z'n fatsoen niet meer houdt; een tikkie brandewijn of + elixter zou je heel wat meer dienstig wezen. Afijn! ieder zijn smaak—kan uwe + nou, meneer Haverstam? Hofmeester breng 'r is wat conjak!</p> + <p>Het jonge mensch is in zijn hut en de kwartiermeester komt + terug.—Jàmmer! van den jongeheer!—hij steekt in geen goed vel, ik + heb 'n neef gèhad, die zag d'r net zoo uit, ook zoo'n mager, uitgepieterd + klokhuis van een vent, die is op z'n vierentwintigste d'r uit gewaaid! zegt hij + zachtjes tot den hofmeester, die weer in 't buffet staat, en nog zachter: Dat zal + morgen 'n goeie boel geven—jij speelt voor Sinterklaas, hè? En wie is de + zwarte jongen?</p> + <p>—'t Koksmaatje!</p> + <p>—Zoo! nou dan zal 't wel goed gaan, dat's 'n eigengereide, brutale + snuiter—maar 'k geloof dat 't spannen zal; d'r staat heel wat zee en een + stevige bries. Hum! de dames zullen wel op apengapen komen.</p> + <p>Kees gaat weer aan dek.</p> + <p>In de kinderkamer is de linnenjuffrouw, een corpulente vrouw met een bepaald + gedistingeerd Hègsch accent, bezig om een Sint-Nicolaas-costuum te maken.</p> + <p>Een Indische dame, die zeebeenen heeft, zooals de kommandant beweert, zit bij + haar. Zij heeft haar kimònò (een Japansche peignoir) afgestaan en de + linnenjuffrouw garneert dat kleedingstuk met kant en goud galon. Op tafel ligt een + mijter van bordpapier, een fraai stuk werk van den hofmeester zelf die daarvoor twee + doozen, waarin dessertartikelen geborgen waren, gesloopt heeft.</p> + <p>—<a id="Page_30" name='Page_30'></a>O juffrouw, zij wor gheêl mooi, + jà! die japon voor Sinniklaas, jà! maar te kort, jà! Hoe doen + wij daarvoor betèr makèn?</p> + <p>—Dèr heb ik èl veur gezorgd, mevrouw!—de dikkerd houdt + de kimònò voor haar geweldig ontwikkelde façade—Ziet u? + Zoo stèt 't heel èrdig—'k heb er 'n stuk vlèggedoek + onderèn genèid.</p> + <p>—Allàh! gheel mooi!—O! lò—u zou wezèn gheel + mooie Sinniklaas, jà! maar terlaloe gemoek, 'n beetje veel dik, jà!</p> + <p>—O gusjes, verbeeld u—ik Sint Niklès—giegelt de juffrouw + en dadelijk weer hoog ernstig:—Ik, 'n vrouw, die èl twee mènnen + dood heef.</p> + <p>—Kasian! twee? U dus weduw?</p> + <p>—Jè, Mevrouw, èl twèlf jèr—och jè! + m'n lètste mèn wès bepèld 'n idéèl; 'k + zèl 'm nooit kunnen vergeten.... Hum! Zou u denken dèt we veur den + zwèrten knecht, hier mee volstèn kunnen? Zij toont een gestreepte + blauwe molton onderbroek, waar roode dwarslinten over zijn genaaid.</p> + <p>—Betoel, jà! persies goed, maar wat gheef hij voor zijn baadje?</p> + <p>—O ellerèrdigst! 'k heb vèn Mevrouw Zwért 'n vuurroode + blouse gekregen..., dèr plèkt de hofmeester goudpèpier op, + sterretjes weet u? En op z'n hoofd krijgt hij 'n mètelotje van juffrouw Smits, + met 'n beetje stroobloemen en pluizen uit 't Mèkèrtbouquet dat + èltijd op die piènino stèt—en op z'n schoenen heb ik gele + sigèrenlintjes genèid.</p> + <p>—En zijn kousèn' ja?</p> + <p>Zwèrte! 't moet verbeelden dat hij blootè beenèn + heef.—heef U ook misschien zwèrte hèndschoenen?</p> + <p>—O, neen ik niet, maar ik weten raad, jà! meneer Blikman, ghij gheef + wel; hij in den rouw—ik dadelijk hem vragen—en de Indische dame met + zeebeenen gaat schommel-loopend naar het salon—waar de bedoelde passagier in + een hoekie zit te lezen.</p> + <div class="center"> + ------------------------------------------------------------------------- + </div> + <p>In het volkslogies zit de bootsman met een van de jongens, een knappe blonde + krullebol, bij een hoop uitgeplozen touw en vlas,—hij maakt een baard en een + pruik voor den Sint. De bootsman is een knutselaar een man, die volgens 't zeggen van + den Administrateur, een Manusje van alles is; "hij maakt met z'n handen wat z'n oogen + zien."</p> + <p>Nu heeft hij uit een ouden ronden hoed het kapje getrokken en naait daarop met + groote steken zeilgaren kleine loefjes vlas, telkens op het hoofd van den jongen de + pruik in wording passend.</p> + <p>—Jantje, hou je kop stil, anders kan ik niet zien of de haren goed vullen. + Hum! van onderen is ie goed—waarom lach jij, zwabber?</p> + <p>—'t Kietelt zoo in m'n nek bootsman?</p> + <p>Dat hoort zoo Jantje—dan krijgt Sinterklaas meteen een vriendelijke + tronie—de hofmeester kijkt gewoonlijk anders niet komiek.</p> + <p>Moet Sinterklaas dan altijd lachen bootsman?</p> + <p>Aan wal niet—maar aan boord wèl—hou je kop stil, 'k moet er nog + meer op naaien van boven.</p> + <p>—Maak je der 'n schéiding in?</p> + <p>Ben je nou heelemaal ... heb ie dan ooit 'n Sinterklaas met 'n pomadekop + gezien?</p> + <p>—<a id="Page_31" name='Page_31'></a>Neen, maar!...</p> + <p>—Hou je snavel dan—geef de kam 'reis.</p> + <p>De bootsman kamt de vlasdraden een paar malen uit, naait weer nieuwe toeven over + de andere en zegt eindelijk:—Zoo is ie mooi!—nou de kuif—zit dan + toch stil, beroerde jongen, hou 't ding vast langs je ooren.</p> + <p>Een groote dot vlas, wordt boven op het andere gelegd en vastgehecht.</p> + <p>—Au!</p> + <p>—Wat is er te "auwen"!</p> + <p>—Je prikt in men kop.</p> + <p>—Daar loop je niet op, zit stil, anders krijg je d'r een aanwaaier + bij,—geef die schaar 'reis an—zoo, allright! Bliksems! nou ziet 't ding + er patent uit—nou de baard nog. Zet nou je pruik voorzichtig af, zwabber!</p> + <p>—O, bootsman!</p> + <p>—Wat is er?</p> + <p>—Je hebt m'n haar d'r ingenaaid! Hij kan d'r niet af!</p> + <p>—Wat klets je? Dáár ... gaat ie nou of gaat ie niet?</p> + <p>—O, Jesis! Au! Au!</p> + <p>—Zoo!—pluk nou die paar haren d'r netjes uit en leg die pruik zoolang + in m'n kooi!</p> + <div class="center"> + ------------------------------------------------------------------------- + </div> + <p>In de bakkerij is de bakker met zijn helper druk in de weer. Of 't schip ook + slingert, stampt en schommelt als een notedop op de fel bewogen golven, het deert hen + niet. Zij kneden en vormen het deeg met vaste hand tot tulbanden van ongeveer een + half pond zwaarte.</p> + <p>Een repatrieerend onderofficier, bruin en mager, met de Atjeh-medaille op de + borst, leunt tegen de deur en kijkt belangstellend naar binnen:</p> + <p>—'n Heele corvee, bakkertje!</p> + <p>—Nou!</p> + <p>—Allemaal Sinterklaaswerk?</p> + <p>—Ja sergeant! antwoordt de bakker, even 't tappelend zweet met een doek van + zijn voorhoofd vegend.—Je kan d'r warm van worden.</p> + <p>—'t Is anders vervloekt koud van daag!</p> + <p>—'t Is nou geen gekheid hoor! 'k Moet in de tachtig tulbanden bakken voor de + soldaatjes en de equipage en hoop letterbanket voor de passagiers—de kok heit + nou z'n handen ook vol—als 't nou maar een beetje beter weêr wordt is 't + niemendal, maar als we zoo blijven slingeren is 't zonde van de bovenste beste + specie, die we voor de bakkerij gebruiken, want letterbanket is 'n zware kost, die 'n + zeezieke maag niet verdraagt—afijn! 't mij een en 't zelfde—ik bak maar + raak—maar ik zeg alsnog: 't is waarachtig zonde voor God!—maat geef de + blom d'r is aan—en strooi nog wat suiker door 't beslag—daar heb je nou + de kok, die maakt al drie dagen lang borstplaten met agrement voor de eerste klasse + en voor de tweede zonder tierelantijntjes—Ik voor mijn, zie je, hou 't met de + laatste, sergeant! want al dat gewriemel en gevinger op die suiker geef ik <a + id="Page_32" name='Page_32'></a>present,—ik heb ze liever zoo maar gewoon, + zooals ze van d'r moer komen.—Neen! dankje, sergeant, onder m'n werk kan ik + niet pruimen, je kan nooit weten hoe 'n blaadje tabak in je beslag raakt, en dat + vleit niet. Ja, 'n sigaar wil ik wel van je hebben, die rook ik van avond!—</p> + <p>—Bakker!</p> + <p>—Wat blieft, hofmeester!</p> + <p>—Je moet zorgen, dat er morgenochtend versch krentenbrood ook is—de + administrateur heeft 't daar net opgegeven.</p> + <p>—Is ie beduveld! Nou nog krentebrood ook? Ja wel zeker—ik heb daar + niks te doen! Tulband, koek, brood, krentebrood. God zal me helpen! ik heb maar twee + handen aan m'n lijf.... O! is u daar meneer!—jawel meneer, de hofmeester heeft + 't me net gezeid, 'k zal d'r voor zorgen, meneer! O ja! 't gaat wel, meneer—we + zullen wel 'n beetje poot-an spelen.—Ajo! maat, vooruit! sta niet te + zaneken—zeker! meneer,—versch krentebrood—'t zal er wezen.... Kijk + 'm daar gaan—<i>hij</i> hoeft 't niet te bakken, <i>hij</i> kan + kommandeeren,—voor mijn part is 't nooit Sinterklaas.</p> + <p>De administrateur, die aan kok, bakker, sappieboer en bottelier zijn orders is + gaan geven, keert terug naar zijn hut en neemt uit een doos een paar nette kleine + surprises-cartonages die hij met meer andere te Port-Saïd heeft gekocht om voor + de passagiers als cadeaux te worden gebruikt.</p> + <p>Hij begeeft zich naar een leegstaande familiehut eerste klasse, waar op de + couchette kistjes vol bonbons, chocolade figuren pistaches en dragées zijn + uitgestald. Twee, voor de zeeziekte immune passagiers zijn dáár bezig + de surprises te vullen en in te pakken. Hij tikt aan.</p> + <p>—Wie daar? klinkt 't van binnen.</p> + <p>—Ik!</p> + <p>—O! administrateur is u 't? Kom er in, we zijn al een heel eind op + streek—we hebben de pakjes bijna klaar.</p> + <p>—Mooi! ik heb hier nòg een paar aardigheden om te vullen.—Hoe + is 't met de versjes?</p> + <p>—Ik schrijf juist het laatste, dat's voor den kolonel—dien hebben we + dat leuke bonbon-doosje toegedacht, met die speelkaarten er op—luister + eens:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Kernèl! u speelt graag kaart,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Daarvoor is u vermaard,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Over geheel de aard!</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>En daarom schenkt de Sint,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Die u zoozeer bemint,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Trots storm en zee en wind,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>U dit zeer fraai cadeau,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Vol chocolaad—O, zoo!</span><br /> + + <p>—Heel goed!—en de andere gedichten?</p> + <p>—O, die zijn naar rato!</p> + <p>—Heeren! 'k maak je mijn compliment—als die gedichten geen + panaceën tegen de zeeziekte zijn laat ik me kielhalen!</p> + <p>—<a id="Page_33" name='Page_33'></a>Niet sarcastisch worden, + administrateur!</p> + <p>—God zal me bewaren, hoop ik!—Ik ben u veel te dankbaar voor al de + moeite die u je hebt getroost.—En hoe zullen we nu de zaak verder + entameeren?</p> + <p>—Wel! Wij hebben zóó gedacht: Als nu de kommandant aan tafel + en als de passagiers ìn het salon vereenigd zijn, zou ik willen zeggen, dat de + Sint met een extra boot aan boord is gearriveerd, of zoo iets, dan zijn ze + geprepareerd en later kan de hofmeester dan met 't koksmaatje een mand binnen brengen + met de cadeautjes en kan hij een kleine speech afsteken—die hebben we ook al + voor hem geschreven. Daarna houdt hij uitdeeling—een beetje strooien er bij en + de festiviteit is in orde!</p> + <p>—Uitmuntend!—we zullen hoop ik een pleizierigen avond hebben.</p> + <p>Vijf December.</p> + <p>'t Weder is een weinig opgeklaard, de buien zijn minder hevig en het regent niet + meer—maar toch slingert de boot sterk genoeg om het meerendeel der passagiers + onwel te maken.</p> + <p>Het eiland Monte Christo is in zicht geweest; nu nadert het stoomschip Elba.</p> + <p>Alles gaat aan boord zijn gewonen, regelmatigen gang. Er is ontbeten, gelunchd en + gebitterd—alles behoorlijk op tijd!</p> + <p>Aan lij wandelen een paar passagiers, met overjassen aan en omhoog gezette kragen, + heen en weêr.</p> + <p>—Beroerd weer! zegt de een, ik kan me nog niet wennen aan die kou—'k + wou dat 'k nog goed en wel op Java zat; nu begint 't lieve leven weer, dat satansche + klimaat gaat me nu al in de botten zitten.</p> + <p>—Ga dan beneden in het salon, meneer Vinkers.</p> + <p>—Ba! 'k zou je danken, daar is 't me weer te onfrisch en je ziet er niet + anders dan vervelende, landziekige vrouwen en drenzende kinderen. De eene juffrouw + ligt op de bank, languit te dreinen en de andere hangt als een slappe vaatdoek over + de tafel en dan die weêrlichtsche kinderen; ze zaniken den heelen tijd over + Sinterklaas, je wordt er misselijk van.</p> + <p>—Kom! 't zijn kinderen, ze hopen op een pretje van avond.</p> + <p>—'t Zal wat lekkers wezen—je zult zien, er komt niets van terecht, + want tegen den avond zal 't wel weer harder gaan waaien—wat denk jij er van + Kees?</p> + <p>De kwartiermeester, die juist naast hen is gekomen met een paar kinderen, die even + een luchtje moeten scheppen, aan de hand—vraagt met een leuk gezicht:</p> + <p>—Wâblief meneer?—Neen, niet loslaten Njo! Kees moet op je + passen, dat je niet voor de haaien gaat, liefie.</p> + <p>—Of je niet denkt dat we van avond weer slechter weer krijgen?</p> + <p>Kees kijkt even naar de lucht, verzet met zijn tong zijn versnapering van de + rechterwang in de linker en antwoordt dan:—Nou, dàt kan wel gebeuren als + we Elba achter den rug hebben; d'r staat nog al wat zee en 't ziet er daar onder den + wind wel naar uit of we van avond een beetje aan 't springen zullen + komen.—Jongejuffrouw, blijf nou even zoet staan, we gaan dadelijk naar de + kippetjes kijken, <a id="Page_34" name='Page_34'></a>hoor!—Maar als 't + zóó is, meneer, kan ik het niet helpen ... heit u anders nog iets?</p> + <p>—Dankje!</p> + <p>—Ah, daar is de dokter;—waar heb je zoo lang gezeten vandaag, + dokter?</p> + <p>—'k Heb vast wat laxeerwater en pilletjes voor jelui klaar gemaakt tegen + morgen.</p> + <p>—Wel zoo! Waarom?</p> + <p>—Och! na zoo'n Sinterklaas-avond zullen de magen aardig van streek wezen; 'n + mooie uitvinding zoo'n feest—letterbanket en marsepijn is heerlijk goedje voor + ons, medici!</p> + <p>—Hoezoo?</p> + <p>—Je krijgt er zulke prachtige obstructies van.</p> + <p>—Egoïst!</p> + <p>—Beste meneer! ik heb zóó weinig te doen tegenwoordig, hier + aan boord, dat ik me schaam om m'n gage te toucheeren.</p> + <p>—'n Mooie aesculaap ben je—d'r zijn zeezieken genoeg, waarom cureer je + die niet?</p> + <p>—Daar is geen kruid voor gewassen tot nog toe.</p> + <p>—'n Sterk bittertje, cognac, chartreuse, maagelixer....</p> + <p>—Dwaasheid! ze zit niet in de maag.</p> + <p>—Niet, waar dan?</p> + <p>—In de hersenen; ik hou zeeziekte voor 'n lichte hersenaandoening en daarom + geloof ik dat afleiding, wilskracht, niet ziek <i>willen</i> wezen, er nog 't beste + voor helpt. Zullen we eens wedden dat de meeste passagiers, die nu voor mirakel + liggen, van avond alles vergeten en zoo lekker als kip zijn?</p> + <p>—'k Wou dat je waarheid sprak, dokter.</p> + <p>—Nu, je zult het beleven, als er maar veel pret is, gaat de zeeziekte + overboord?</p> + <p>—'n Flesch champagne, dokter, als je waarheid hebt gesproken!</p> + <div class="center"> + ------------------------------------------------------------------------- + </div> + <p>Half zeven! De bel voor het diner is geluid. De passagiers zijn samengekomen in + het salon, van dek en uit de hutten. Er zijn er velen, die bleek en met blauwe + kringen onder de oogen aan tafel zitten, maar op een paar dames na, die betoel, + betoel <i>ziek</i> zijn en zooals Kees beweert: "geen halflood zeevleesch an d'r + heele karkas hebben," zijn allen present.</p> + <p>Men heeft gehoord, dat na tafel den passagiers een verrassing wordt bereid en wat + de bittertjes, chartreuses, bruispoeders en pillen niet deden, heeft nu de + nieuwsgierigheid gedaan, hen namelijk in zooverre opgeknapt, dat ze aan tafel konden + komen.</p> + <p>Er wordt druk gepraat.</p> + <p>De administrateur, een gezellig causeur, die verbazend goed den slag heeft om met + dames te babbelen, doet wat hij kan om 't gesprek gaande te houden. De dokter werkt + zijn geheele anecdoten-repertoire af en zelfs de meestal ernstige kommandant maakt + gekheid met zijn tafelbuurtjes en houdt haar in spanning door gezegden als:—Ik + weet al wat Sint Nicolaas u brengt juffrouw; je zal d'r van staan kijken als <a + id="Page_35" name='Page_35'></a>een kat voor een duivenhok, of:—Majoor, zet je + maar schrap, de Sint brengt je van avond een gard.</p> + <p>Er wordt een stevig glaasje wijn gedronken, een paar malen vliegt aan de + middagtafel een champagnekurk omhoog, en omdat de twee zijtafels niet voor de "hooge + oomes" willen onderdoen, worden van lings en rechts ontploffingen gehoord.</p> + <p>—'n Jolig diner, van avond! zegt de bleeke jongeling, die naast de Indische + dame met zeebeenen zit.</p> + <p>—O! Lekkèr—geheel lekkèr—zoo mag ik wel, merk u + wèl niemand sakit laut, já?</p> + <p>—U heeft gelijk, mevrouw! er zijn geen zieken, maar 't is ook veel beter + weêr geworden....</p> + <p>Bons, flang, ring, flang!... als wilde de zee die woorden logenstraffen, werpt zij + een van de nougattempels, die als milieux de tafels versieren, door 't slingeren van + de boot op borden en wijnglazen in gruizelementen.</p> + <p>—Allàh! u zeggen niet zoo gojang!—O, lo! veel erger dan anders, + maar u niet merken door de pret jà!—</p> + <p>—Wat zei ik u? fluistert de dokter zijn buurman toe, we slingeren driemaal + meer dan van morgen en als die miserabele taart er niet was, dan—Zie je, daar + heb je 't al, Mevrouw Willemse staat op, nu voelt ze in eens weer de zee.</p> + <p>De kommandant, begrijpend dat hij in 't voordeel der goede stemming partij moet + trekken van het geval, tikt aan zijn glas en zegt:</p> + <p>—Dames en heeren!</p> + <p>—Stilte! stilte! de kommandant wil toasten!</p> + <p>—Dames en heeren! maakt u niet bezorgd over dat schokje—'t was geen + roller, maar 't was eene kleine aanvaring!</p> + <p>—Hè? Wat? Hoe?</p> + <p>—De boot van Sinterklaas is ons langs zij gekomen en zijn dolfijnen hebben + even hun koppen tegen ons boord gestooten. We zullen het dessert laten afruimen en + dan worden de heeren en dames, de groote en kleine kinderen, verzocht eerbiedig en + met een gepast lied als: "Sinterklaas, goed heilig man" of iets dergelijks, den ouden + heer te verwelkomen. U moet mij excuseeren, want ik word gewacht op de brug om over + uw aller veiligheid te waken!</p> + <p>—Bravo leve de kommandant, hoera!</p> + <p>—Pang! Een flesch Moët knalt open!</p> + <p>—Eerst nog een glaasje op je gezondheid, kommandant.</p> + <p>—Nu goed dan, nog één! Je welzijn meneer Bergersma!</p> + <p>—Dank u!... Dames en heeren! hij leve, onze gezellige kommandant!</p> + <p>—Hiep hiep hoera! lang zal hij leven, lang zal hij leven in gloria! + Gloria—a-a!</p> + <p>Zee en wind zijn weer vergeten en de algemeene vroolijkheid keert terug.</p> + <p>—Lang zal hij leven in gloria—a—a!</p> + <p>—Hiep, hiep, hoera!</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p><a id="Page_36" name='Page_36'></a>In de hut van den hofmeester ligt alles + overhoop. Op de couchette zit het koksmaatje reeds geheel gekleed, tusschen een + grooten witten zak vol strooigoed en een stapel pakjes van allerlei vorm en kleur. + Zijn voeten rusten op een mand vol papieren, snippers en stroo.</p> + <p>De hofmeester, in 't costuum van Sint Nicolaas, met de vlaspruik onder den + bordpapieren mijter op 't hoofd, tracht voor een spiegeltje, dat de koksmaat + vasthoudt, zijn baard aan te doen en de dikke linnenjuffrouw naait met groote steken, + de vlag, die te lang onder de kimónó uithangt, een eind op.</p> + <p>—Stè èsjeblieft stil hofmeester, ik rèk ènders + ook m'n equilibre kwijt—nog mèr en pèr steken, dèn ben + jè klèr!</p> + <p>—Die baard is te groot, ik stik d'r in.</p> + <p>—Je moet 'm ook over je ooren hangen, hofmeester.</p> + <p>—O, zóó ja! nou is ie goed!—ben je nou klaar, juf?</p> + <p>—Dèdelijd! nog even je borstplooitjes en de kenten slippen + nèzien.</p> + <p>—Dat geveugel an m'n lijf kan ik niet velen, laat dat maar waaien.</p> + <p>—'t Stèt zoo leelijk, wècht nu even, hé? Zoo, nu ben je + klèr! Wèr is je vers, ken je 't vèn buiten?</p> + <p>—Geen steek d'r van juf—maar dat's niks. Hij moet 't me maar + voorzeggen.</p> + <p>—Souffleeren! jè, dèt kèn wel. Vooruit nu + mèr!</p> + <p>De hofmeester gaat de hut uit, deftig, met zijn bisschopsstaf in de hand; 't + koksmaatje springt van de couchette, keert de mand met snippers om, doet de pakjes er + in en gaat dan, met den zak op zijn rug en de mand vol pakjes aan de hand, hem + achterna.</p> + <p>—Goddori! zegt de hofmeester, omkijkend, je bakkes!</p> + <p>—Wat zou m'n bakkes?</p> + <p>—'t Is nog wit—je bent immers 'n zwarte knecht.</p> + <p>—Dat 's waar ook! Zeg juf, geef me gauw een gebrande kurk.</p> + <p>—Dat duurt te lang, ik zal je wel anders helpen, neem maar inkt, + dáár staat 't fleschje.</p> + <p>—Maar hofmeester, dat gaat er zoo moeilijk weer af.</p> + <p>—Hindert niet, je hoeft morgen niet naar je meissie: gauw, vooruit!</p> + <div class="center"> + ------------------------------------------------------------------------- + </div> + <p>Een paar minuten later treedt Sint Nicolaas, gevolgd door zijn zwarten knecht, het + salon binnen.</p> + <p>Deftig begroet hij al de aanwezigen met een—Dames en Heeren! ik ben + Sinterklaas en ik kom jelui ereisies opzoeken en dat is m'n zwarte jongen, + die—maak je buiging roetmop—de cadeautjes brengt.</p> + <p>—Hum! hum!... hij begint zijn vers:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Ik kom op last van God Neptuun,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Den Heerscher van de zee,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>En breng voor ieder hier aan boord</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Een klein cadeautje meê!</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Ik kom op 't land wel ieder jaar</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Bij kinderen groot en klein.....</span><br /> + + <p>Maar 'k kom nu ... Hm! Hm!... Ik kom nu ook ter zee<a id="Page_37" + name='Page_37'></a>hm! hm! Bliksem!—Hm! ter zee!—Hm!... Ja, Dames en + Heeren of ik 't nou zeg of zwijg, ik ben m'n vers vergeten en die stommeling + soeffleurt me niet, maar.... hij neemt het papier uit handen van den zwarten knecht, + legt het op tafel en zegt:—Die er lust in heeft, kan 't zelf lezen, 't is heel + aardig!... d'r zit 'n beetje inkt an, maar dat komt omdat we in de gauwigheid geen + kurk hadden, Hm!... en nou zal ik ieder 't zijne geven.—Moriaan, strooi jij + ondertusschen reis 'n beetje!</p> + <p>Met zijn groote handen grijpt de zwarte knecht in den zak en werpt bonbons, + chocolaadjes, noten, amandelen, koekmoppen en pistaches om zich heen en over de + passagiers, die gierend van 't lachen, als kleine kinderen aan 't grabbelen gaan.</p> + <p>Dan, terwijl de vroolijkheid steeds stijgt en de jongens warme wijn en + Sintnicolaasgoed presenteeren, ontpakt de hofmeester zijn mand en geeft aan iedere + dame en heer het voor hen bestemde pakje.</p> + <p>—Leve Sint Nicolaas! Leve de zwarte knecht! Hiep, hiep hoera!</p> + <p>—Sinterklaas, een glas champagne?</p> + <p>—Asjeblieft meneer Vinkers!</p> + <p>—Ha! Ha! Ha!</p> + <p>—Zwartje, jij ook een glas?</p> + <p>—Nou meneer, drinken we in ons apenland niet dikkels. Asjeblieft, wel + twee!</p> + <p>—Bravo! Lang zullen ze leven!</p> + <p>Zeeziekte en schommelingen zijn totaal vergeten, hooger kleuren zich de + aangezichten, lachend en schertsend vallen de passagiers nu en dan tegen elkander aan + door 't stampen van het schip, maar niemand heeft er hinder van.</p> + <p>De dokter ledigt de gewonnen flesch champagne met de andere heeren.</p> + <p>Buiten huilt de storm; de opgezweepte golven slaan over 't schip en op de brug + staat de kommandant in zijn oliepak en tuurt oplettend in de duistere verte!</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>In zijn hangmat in het halfduistere soldatenlogies ligt een fuselier. Het flauwe + schijnsel van 't licht dat er brandt, beeft over zijn ingevallen wangen, 't glijdt + langs zijn slappe rimpelige oogleden, waaronder de oogballen rusteloos trillen en + laat even de klamme haarvlok zien, die, onder uit zijn politiemuts komend, tegen 't + gele, beenige voorhoofd plakt. Hij is afgekeurd voor den dienst. Jenever en vrouwen + hebben hem vóór den tijd oud gemaakt, buikziekte en moeraskoortsen + deden het overige. Als een jonge grijsaard, een vroeg gesloopt organisme, ligt hij, + half sluimerend, half soezend, onverschillig voor alles, behalve voor het "mokje" + jenever, dat hem tweemaal per dag toekomt.</p> + <p>—Mo'je d'r niet is uitkomme? vraagt een kameraad, die in de eene hand een + kom koffie houdend, met de andere een stuk tulband naar den mond brengt.—Ze + benne knappies in de pret, hoor je wel? en hij wijst op een aantal soldaten en + stokers, die achter in 't logies bij elkaar zitten, lachend en pratend.</p> + <p>—<a id="Page_38" name='Page_38'></a>Kom! kerel, kruip d'r nou ook is uit, je + lach je dood, ze hebben Sijbrands te pakken met een surprisie.</p> + <p>—Och la' me liggen.</p> + <p>—Mo' je tulband?</p> + <p>—Nee, stik!</p> + <p>—Nou dan niet! en met een schouderophalend: "Hij wordt suf," gaat de soldaat + terug naar de anderen, die, bij, over en half op Sijbrands leunend, toekijken hoe + deze een groot, in zeildoek genaaid, met teer en verf besmeerd pak openpeutert.</p> + <p>Een oogenblik wendt de zieke fuselier het hoofd om naar de zwak verlichte groep en + terwijl een smadelijke glimlach om zijn bleeke, dunne lippen speelt, mompelt + hij:—Flauwe mop!—sluit de oogen en draait zich zoover mogelijk om. Zijn + oogen gaan weer een poos open staren naar den geligen scheepswand, waartegen nu en + dan reusachtige schaduwen glijden van de heen en weer bewegende mannen, dan sluimert + hij even in om dadelijk weer te ontwaken, door 't gelach en gejoel der anderen.</p> + <p>"Sunter klaassie bonne, bonne, bonne!" zingt er een met ruwe stem. "Gooi wat in de + leege tonne!" kraait een ander. "Gooi wat in de huize!" blért een derde en + lachend, vloekend en gillend vallen de overigen in met: "Dankie Sinterklaassie!" als + een zwartgemaakte kolentremmer met een binnenstbuitengekeerde kapotjas aan, een + ketting als gordel en een roode fez op 't hoofd, uit een linnenzak eenige handenvol + noten, amandelen, koekmoppen en rozijnen, over de hoofden heen op tafel gooit.</p> + <p>—Flauwe mop! bromt de zieke nog eens en tracht den slaap te vatten, maar + eensklaps rijst voor zijn geest het beeld van een vredig, eenvoudig tehuis in een + groote stad, vol lichte straten en pleinen. Hij ziet lachende, stoeiende, grabbelende + kinderen in een warm, gezellig vertrek; hij ruikt de chocolade en koeklucht in de + kamer. Hij ziet de goedige, dikke moeder, die voor ieder een verrassing + bereidde—de altijd bezige vader, zich nauwelijks tijd gunnend om even naar zijn + jolig troepje te komen kijken en ... langzaam dommelt hij in, half droomend, half + wakend. Allerlei herinneringen dwalen door zijn weeker wordend brein:—Een + doorboemelde jeugd, leuke vrienden, lastige schuldeischers, bedrogen meisjes ... als + in een warreling van beelden vliegen ze aan zijn gesloten oogen voorbij.</p> + <p>'t Suist in zijn ooren—die drukke geluiden om hem heen roepen andere klanken + terug in zijn slappe hersenen; lang vergeten stemmen komen weer!... Kind! alles is nu + vergeten en vergeven, kom als een flinke kerel weêrom—was dàt niet + moeders stem? Voelde hij daar niet vaders handdruk bij 't afscheid aan boord, toen + hij wegging als koloniaal? Hoorde hij daar niet de muziek op den wal, het joelen en + schreeuwen der vertrekkende troepen?</p> + <p>Hij ziet als in nevel moeders bleek, betraand gelaat, haar lang nog wuivenden + zakdoek, en dan ... dan springt hij eensklaps als geëlectriseerd op uit zijn + hangmat, want: "Extra oorlam!" aan de klok, heeft zijn oor getroffen.</p> + <p>Hij schudt zich een paar malen, smakt met de lippen, herhaalt nog + eens:—Flauwe mop! en gaat zijn "mokkievol" halen.</p> + <div class="center"> + -------------------------------------------------------------------------<br /> + ------------------------------------------------------------------------- + </div> + <p><a id="Page_39" name='Page_39'></a>Zes December.</p> + <p>'t Sint Nicolaasfeest is voorbij.—Eenige passagiers zitten pratend aan 't + ontbijt—de meesten zijn nog in hun hutten.</p> + <p>Aan dek is Kees bezig met het vastsjorren van een paar stoelen, voor de twee dames + die betoel, betoel ziek zijn en op last van den dokter elken dag even aan dek + <i>moeten</i>.</p> + <p>Een passagier, die ook lucht hapt, vraagt hem:</p> + <p>—En heb jij ook 'n goeie Sinterklaas gehad, Kees?</p> + <p>—Ik, meneer? 'k Heb gemaft in m'n kooi, 'k moest er niks van hebben. De pret + is nou voorbij—maar je zal wel d'ris rare gezichten zien van daag—'t is + maar de vraag waar 't door is, door de zeeziekte of door al de buitengewoonhedens die + ze gisterenavond in d'r maag hebben gestouwd!</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="EEN_TOEWAN_EN_ZIJN_INVENTARISSTUK" + name='EEN_TOEWAN_EN_ZIJN_INVENTARISSTUK'></a> + <h2><a id="Page_40" name='Page_40'></a>EEN TOEWAN EN ZIJN INVENTARISSTUK.</h2> + <br /> + + <p>We zaten samen in 't hotel Egener te Probolingo aan 't ontbijt. Hij was na mij + binnengekomen en had zich, op de in Indië gebruikelijke wijze, aan mij + voorgesteld met de woorden:—Mag 'k eens even met u kennis maken. Mijn naam is + Verbeke.</p> + <p>—Ik heet van Maurik!</p> + <p>—Justus van Maurik?</p> + <p>—Juist.</p> + <p>—Och! dat doet me plezier—ik heb in de kranten wel gelezen dat u een + bezoek aan Indië brengt, maar 'k had nog niet het genoegen u te ontmoeten. En + toch heb ik, vooral in den laatsten tijd, dikwijls aan u gedacht.</p> + <p>—Ei, hoe komt dat zoo?</p> + <p>—Wel! ik heb zoo nu en dan wat van u gelezen en daarbij dacht ik: als ik + dien man sprak zou ik hem voor de curiositeit mijn levensgeschiedenis eens willen + vertellen. Een auteur moet, dunkt me, graag zoo iets hooren, al is 't maar om zijn + menschenkennis te verrijken of er later stof in te vinden voor een schets of novelle. + 'k Heb dikwijls gedacht; hoe halen de schrijvers de dingen bij mekaar? Ze moeten + zeker hier en daar lui vinden, die hen op de hoogte brengen van een en ander....</p> + <p>—Dat ziet u aan u zelf meneer ... hum?...</p> + <p>—Verbeke. Willem Frederik Hendrik Verbeke. Ja, 'k ben een Toewan! 'k heb + drie mooie voornamen, maar daar koop je niet veel voor.... Dus 't zou u interesseeren + als ik u vertelde, welk toertje ik al zoo door de wereld heb gemaakt?</p> + <p>—Natuurlijk, maar mag ik even mijn notitieboekje halen, dan teeken ik de + hoofdpunten aan—mijn geheugen laat mij soms in den steek.</p> + <p>Hij lachte eventjes en streek met zijn hand over zijn dunnen rossigen + knevel;—Ga gerust je gang, meneer, maar wanneer je 't avond of morgen mijn + lotgevallen vereeuwigt, zet dân een anderen naam in je boek, asjeblieft? Ik heb + nog veel familie in Holland en die lui mochten zich eens ergeren; 't zijn daar zulke + brave zielen, weet u! Steunpilaren van de kerk. 'k Heb twee dominees in mijn familie + en ettelijke ouderlingen. De witte das is erfelijk in ons geslacht.</p> + <p>—<a id="Page_41" name='Page_41'></a>Steek eens op, meneer! 'n lichte + sigaar—eigen fabrikaat, 't is meteen een adreskaartje van den fabrikant, al + rookend vertelt men gemakkelijker.</p> + <p>—Graag! Ja 'k heb al menig sigaartje van je naar den blauwen hemel geblazen + en soms terwijl ik een boek van je las. Dan dacht ik zoo: wat 'n wonderlijke + combinatie—sigarenfabrikant en schrijver—die man moet een goed standje + hebben. Hij raakt ze van alle kanten ha, ha, ha!</p> + <p>—'t Is een dringende noodzakelijkheid dat ik fabrikant blijf, want van zijn + pen kan men in Holland niet leven, daarvoor is 't land te klein, ergo....</p> + <p>—Verkoopt u sigaren. Koko blanda! Hollandsche sigaren in blikverpakking, + gegarandeerd tegen wormen, insecten en vocht. Hij sprak snel en op één + toon, als iemand die een les opzegt. Je ziet wel meneer, dat ik de reclame-biljetten + uit je kistjes van buiten ken, maar je hebt schoon gelijk! Je moet turf opdoen + zoolang je turven kunt, komt de oude dag dan heb je een beetje brandstof in huis om + je stijve knoken bij te warmen. 'k Heb ook altijd zoo gedacht in den beginne, maar + och! mijn turf is me tusschenbeiden door vrienden en buren afhandig gemaakt, en 'k + ben er zelf ook wel 'n beetje ruw mee omgesprongen, Sepada!—hij riep den + jongen:</p> + <p>—Minta whisky-soda? Mag ik u ook een glas offreeren?</p> + <p>—Dank u, 't is me nog te vroeg, 'k heb hier mijn thee nog staan.</p> + <p>—Och! ik drink ze alleen uit gewoonte om iets te hebben wat m'n tong vochtig + houdt; 'k heb zeker 'n droge lever!—Sedikit whisky! zei hij tot den jongen, die + hem inschonk. 'k Neem er maar een spoor whisky in, om een smaakje aan 't + Apollinariswater te hebben. U zou kunnen denken, dat ik, hij maakte de bekende + beweging, van dât hield. Och heer! neen, dat is 't geval niet, zoolang ik onder + de tropen ben, heb ik in alle opzichten matig geleefd. 'k Heb dagelijks + één enkel bittertje gebruikt uit oud-Hollandsche gewoonte, + vóór den eten en 's avonds een toddy of een paar splitjes (half glas + whisky soda) anders zag ik er zóó niet uit op mijn vijf en veertigste + jaar en 'k ben toch van mijn twee en twintigste al in Indië. Kijk! 'k heb nog + een goeien kop met haar en mijn oogen zijn ook nog perfect.</p> + <p>Ik keek mijn nieuwen kennis oplettender aan. Hij was een man van middelbare + lengte, met een opgeruimd, bruingelig gelaat en helderblauwe oogen, die frank en vrij + onder borstelige, rossige wenkbrauwen rondkeken. Zijn neus was nog al dik, maar met + zeer bewegelijke vleugels, die op een zenuwachtig temperament wezen en als hij sprak, + trok hij nu en dan zijn bovenlip in 't midden min of meer driehoekig op, zoodat onder + zijn overhangenden dunnen knevel, de gave witte voortanden zichtbaar werden. Over 't + geheel genomen, had hij iets goedigs zelfs iets kinderlijks in zijn uiterlijk, dat, + ofschoon het een zeer burgerlijk type had, toch volkomen fatsoenlijk en volstrekt + niet ordinair was.</p> + <p>In den loop van het gesprek viel 't mij op, dat hij de gewoonte had, om van tijd + tot tijd een der punten van zijn langen snor in den mond te nemen en er op te bijten, + terwijl hij zijn gedachten scheen te ver<a id="Page_42" name='Page_42'></a>zamelen. + Zijn handen, ze waren zeer goed verzorgd, schoon sproeterig en zonverband van boven, + hield hij ze al sprekend, geen oogenblik stil. Nu eens krabbelde hij met zijn lange + zindelijke nagels aan de korte stoppels, die aan zijn kin uitbotten, dan weer plukte + hij met zijn vingers aan zijn jaslapellen of streek door zijn kort geknipt, dik + rosblond haar. Zijn geheele persoonlijkheid was overigens kalm, zijn manier van + vertellen klaar, kort en duidelijk, soms bijna cynisch en zeker zou men hem een + volkomen rustig man hebben kunnen noemen, indien niet zijn handen zoo voortdurend in + beweging waren geweest.</p> + <p>—'k Ben in Friesland geboren, begon hij, op een klein dorp, waar mijn vader + plattelands geneesheer was. 'k Heb nog een veel ouderen broer, die dokter is te + Amsterdam—en ik ben ook begonnen met 't gymnasium, maar 'k had geen kop voor + Latijn en Grieksch. Toen heb ik 't over een anderen boeg gegooid en ben gaan leeren + voor den post- en telegraafdienst. 'k Was bijna klaar en zou examen doen, maar daar + trof me een ongeluk met schaatsenrijden; ik kneusde mijn been erg, heel erg; 'k was + er lang mooi mee! 't Genas eindelijk maar 't eene was cirka een halven decimeter + korter geworden dan 't andere. Niets aan te doen, hoor! Ik was gesjochte, want even + van te voren was voor de post- en telegraafbeambten de keuring ingesteld en ik kon + dus met mijn te korte been naar huis hompelen.</p> + <p>Goeie raad duur! Wát te doen? In Holland liggen de baantjes niet + opgeschept. 'k Had een broer in Indië, ook al dokter, dien 't naar den vleesche + ging. 'k Had hem geschreven: Jan, mijn eene poot is voor goed opgetrokken en heeft + mijn carriére in de war geschopt, kun jij me ook in je apeland gebruiken?</p> + <p>Jan was een goeie, hartelijke kerel en schreef me dadelijk terug: "Wim kom maar + over, 'n aap meer of minder hindert hier niet. Ik zal je wel op een koffieland + plakken, daar kun je zoo mank loopen als je wil!"</p> + <p>'k Ben een vol jaar bij hem blijven logeeren om aan 't klimaat te wennen en de + taal te leeren, want ik kon me beter redden met boerenfriesch, dan met Maleisch of + Javaansch, dat snap je wel. 'k Had 't Javaansch vrij gauw te pakken, Maleisch leerde + ik van zelf onder de hand en toen ik zoo'n beetje van alles wat de planterij aangaat + op de hoogte was, kwam ik als assistent op een koffieland. 'n Hondenbaantje hoor! + Toen daarna in de tabak. Ja, ik heb misschien menig plantje verzorgd wat u later tot + je onvergelijkelijke sigaren hebt laten verwerken. Van de tabak kwam ik in de suiker + en van de suiker weer in de koffie: maar hoewel ik goed mijn brood had en zelfs een + aardig stuivertje overlei, begon me dat eenzame leven op die plantage de keel uit te + hangen. Eten en drinken heb je plenty, je kunt je zelfs vet mesten als je er lust in + hebt—maar leven? Neen! dat doe je op zulke ondernemingen eigenlijk niet, je + leidt een plantenleven. Daar ben ik de man niet naar, 'k ben een veel te jolige + knaap, 'k hou van pret, van lachen, van dwaasheid op z'n tijd, en op zoo'n land is 't + altijd en eeuwig koekoek-één-zang. Soms zag ik weken lang geen ander + Europeaan, dan m'n collega, een saaie, droge vent, die me verveelde.</p> + <p><a id="Page_43" name='Page_43'></a>'k Schreef weer aan Jan: "Broêr" schreef + ik, "als je niet wilt dat ik hier vastgroei of als een knol in den grond blijf + zitten, kijk dan eens voor me uit naar wat anders."</p> + <p>—Kom maar hier—antwoordde Jan—dan zullen we op ons gemak voor je + uitkijken.</p> + <p>Ik weer naar mijn broêr; die was toen al aan 't sukkelen. Beroerd hè? + dat zoo'n dokter zich zelf niet cureeren kan en nog beroerder dat hij zoo precies + weet wanneer ongeveer zijn lampje uitgaat.</p> + <p>Als je je rept Wim! zei hij, dan kan ik je misschien precies nog een handje + helpen, vóór ik de pijp uitga. Nu dat heeft ie dan ook gedaan; door + zijn toedoen en verlichting heb ik mijn examen kunnen doen als opzichter bij den + Waterstaat. Tegenwoordig maken ze die examens heel wat zwaarder, maar toen ik het + deed was 't nog zóó erg niet. Wel zat je zes dagen lang tegenover drie + inspecteurs, die je, met permissie! 't hemd van je lijf vroegen, maar 't ging + goed—ik rolde er heerlijk door met nog een ander; maar de rest werd afgewezen. + Enfin! troost jelui je maar, zei ik, drie gekken kunnen meer vragen dan + één verstandig mensch beantwoorden kan.</p> + <p>Ik lekker, dat vat je! En m'n broer had er deeg van; hij liep in zijn laatste + schoenen, dat zag ik wel en den avond voor we hem dood in zijn bed vonden zei hij nog + tegen me: Wim! dat hebben we 'm nog net gelapt, ouwe jongen! Kijk jij nou een beetje, + dat mijn vrouw en kinderen goed naar Holland komen.</p> + <p>Goddank! ze konden leven, Jan was altijd zuinig en oppassend geweest.</p> + <p>Een heele poos ben ik opzichter bij den Waterstaat geweest, maar veel vooruitzicht + had ik niet en 'k begon ook alweer genoeg te krijgen van dat dwarskijkersbaantje; 'k + heb me nooit lang bij één ding kunnen bepalen, dat merk je wel! Daar + gebeurde me iets wat je toeval of fortuin zou kunnen noemen. 'k Was te Samarang en + maakte er kennis met een Engelschman. Toen die mijn naam hoorde vroeg hij: Ben jij + soms een broêr van dokter Verbeke? Ja! dan doet 't me plezier je te ontmoeten + ... jouw broer heeft mij radicaal van de spruw genezen, ik was destijds een arme + slokker en hij heeft me nooit laten betalen: daar ben ik hem nog altijd dankbaar + voor!</p> + <p>Ik vertelde hem, dat ik mijn bekomst had van den Waterstaat en dat ik wat anders + wou beginnen. Well! zei de Engelschman, word aannemer. Je zegt immers dat je wat geld + hebt—ik ben toevallig in de gelegenheid om je goed werk te bezorgen. Je kunt op + mij rekenen! 'k Hoor hem nog zeggen:—Your brother cured my body, I shall cure + your affairs! En hij hield woord! Ik nam mijn ontslag, werd aannemer en hij bezorgde + mij plenty werk. Zie je, dat was nog eens een man die voor een ander wat over + had.</p> + <p>Jongens, ik bofte toen zoo! In vier jaren tijd had ik een goeie zestigduizend + gulden overgelegd, 'k had royaal geleefd en me waarachtig niet verkniesd. Was ik + destijds aannemer gebleven dan zou 'k misschien nu een ton of wat in de wereld + hebben, maar de duivel mag weten hoe 't kwam, ik kreeg van de aannemerij ook al weer + genoeg. 'k Geloof dat ik toen, voor mijn doen, te veel geld had, en dat de <a + id="Page_44" name='Page_44'></a>broodkruimels me staken. Op aanraden van een goed + vriend—de satan mag hem voor mijn part halen—kocht ik een + koffieplantage.</p> + <p>De rakker wist wel dat 't ding geen geld waard was, maar hij kreeg zijn provincie + en dáárom was 't hem te doen. Dat was God beter 't een landsman. Ja! + van je vrinden moet je 't maar hebben.</p> + <p>'t Begon me tegen te loopen; in de boontjes lukte 't niet. Eerstens waren de + gronden niet goed en tweedens hielp Toewan Allah niet meê. Mislukte oogsten, + ziekte in de boonen, slechte prijzen, alles werkte samen om me uit te kleeden. 'k Zat + in een minimum van tijd in de beer en wel zóó dik, dat ik geen gat meer + zag om er uit te komen.</p> + <p>'k Wist geen raad en dacht: waarom zal ik nou langer al die soesah hebben. + Kinderen hou ik er niet op na, mijn familie in Holland zal me niet missen, ik blaas + me een blauw boontje in m'n kop en Soedah!</p> + <p>Maar 'k heb het niet gedaan en weet je wie me terug gehouden heeft? Mijn + huishoudster!</p> + <p>Je begrijpt wel dat 'k in Indië zoo'n nuttig meubel hebben moest, en toen ik + er eenmaal toe overweging om zoo'n inventarisstuk aan te schaffen, heb ik er naar + mijn beste weten een uitgezocht van goede kwaliteit. 'k Heb nog al een gelukkige hand + in dat soort van zaken—en daarom trof ik 't zeker ook zoo best. Ik kreeg een + Boegineesche, Sina heette zij. Mooi was ze zoolang ze heel jong was, later had ze + toch een dragelijk gezicht, maar trouw! trouw meneer! als een hond. Ik heb haar + achttien jaren lang bij me gehad, nu is ze sedert een paar maanden dood....</p> + <p>Verbeke zweeg even, beet op de punt van zijn knevel, keek naar zijn lange nagels, + nam toen een teugje whisky-soda en vervolgde:</p> + <p>—Ja! ze is dood, 't onthandt me erg, want ze deed alles voor me. Enfin je + kunt niet eeuwig bij mekaar blijven, hé? Maar om op mijn koffieplanterstijd + terug te komen: ik wou me dan maar gewoonweg voor den kop schieten en 'k zou 't + gedaan hebben ook, wanneer Sina me niet 't pistool uit de hand had geslagen. Ze + gooide 't voor mijn oogen in de kali en zei:—Ben jij een man en kan jij je + ongeluk niet dragen? Toewan Allah heeft je eerst rijkdom gegeven, dien heb je + aangenomen—nu neemt hij je het geld weer af—moet je je daarom + doodschieten? Foei! ik ben maar een zwakke vrouw, maar ik heb meer moed dan + jij—Ajo! wees vroolijk; ik heb den goeden tijd met je doorgemaakt, ik zal je + ook door den slechten helpen. We zullen er samen wel komen. Zij bracht mij een goede + achthonderd gulden, die zij bespaard had en zei: dáár! dat heb ik nog, + daar beginnen we weer mee!</p> + <p>Sina's broer was tuinjongen bij me en haar vader had ik als mandoer op mijn land. + Je begrijpt, met de familie van je huishoudster bemoei je je nooit—je blijft + altijd Toewan tegenover die lui—maar toen ik met Sina 't land afging, waren ze + erg beroerd, ze hadden kasian met ons.</p> + <p>—Ja, die vader van Sina was een wonderlijke kerel, goed van hart, maar een + driftkop. Hij had in vroeger jaren, voor hij getrouwd was met Sina's moeder, een + perkara gehad met een anderen inlander <a id="Page_45" name='Page_45'></a>en wel door + een haan—dat wil ik u even en passant vertellen, 't teekent zoo'n beetje de + toestanden onder die lui.</p> + <p>Hij had namelijk een vechthaan, die zich meten zou met dien van zijn neef. U weet + zeker wel dat de inlanders dolle liefhebbers zijn van hanengevechten en dikwijls bij + die gelegenheden voor hun doen groote sommen verwedden. Soms zelfs verspelen zij op + die manier hun heele hebben en houden, hun huis, hun sieraden, kortom alles! 't Is + een passie, die hen volkomen beheerscht.</p> + <p>Nu gebeurde het dat de haan van mijn schoonvader het verloor, zijn neef lachte hem + daarom uit, ze kregen woorden en om een eind aan de zaak te maken trok Sina's vader + zijn kris en stak zijn soedara overhoop. Hij vluchtte naar Makassar, werd daar + aangeworven als cavallerist en kwam in later jaren weer op Java terug. Daar nam hij + een andere vrouw, zijn vorige was te Makassar gebleven, en kreeg een dochter, Sina, + mijn huishoudster.</p> + <p>Hij was waarachtig een eerlijke flinke kerel, dat heeft hij me later bewezen, maar + dat zal ik u strakjes vertellen, laat 'k nu bij mijn eigen lotgevallen blijven.</p> + <p>Met het geld van Sina begon ik weer zoo hier en daar een klein werkje aan tenemen. + 'k Had nog genoeg relaties en 't gelukte me er weer in te komen. Eerst vlotte 't niet + te best, maar eindelijk kreeg ik beter werk en binnen een groote anderhalf jaar had + ik weer een dikke vijfduizend gulden over. Sina administreerde mijn duiten, begrijp + je? En ze deed dat zóó goed, ze hield van zóó weinig huis + en paste zóó op alle kleintjes, dat ik zelf verwonderd was dat we 't in + ieder opzicht royaal hadden en toch zoo bitter weinig uitgaven. Daar kreeg ik op eens + een groote aanneming voor Menado op Celebes, een werk waar een ferme duit aan te + verdienen was. Ik moest er natuurlijk zelf heen, maar wou Sina niet mee + nemen—'k had haar genoeg geld gegeven en voor alles gezorgd, zoodat zij 't goed + kon hebben zoolang ik weg was—ze scheen zich te schikken in de scheiding, maar + toen ik goed en wel op de boot zat, zag 'k haar op eens voor me, met haar vader. Ze + kwamen me smeeken haar meê te nemen. Eerst wou ik er niet van weten; 'k was + nijdig, want 'k vond het onhebbelijk dat ze me tegen mijn zin gevolgd was, gaf haar + een frisch standje en zei tegen haar vader:—neem haar weer mee; 'k kan haar op + reis niet gebruiken, maar ze lei als een hond aan mijn voeten, ze omvatte mijn + knieën en riep: "ik zal sterven als mijn heer heengaat en ik weet hij kan mij + niet missen, hij heeft Sina noodig om voor zijn geld te zorgen. Och! neem me + meê anders kom je arm terug" en vader zei: "Sina heeft geen ander in haar hart, + laat haar niet sterven?"</p> + <p>'t Was een allernaarste historie, een scène van belang aan boord. Enfin! ik + liet me verbidden en zei:—nu in Gods naam dan, blijf! Toen zoende ze mijn + handen, mijn voeten, ze kroop voor me op den grond, meneer en met al die malligheid + was de boot onder stoom gegaan en waren we al een heel eind van de pier. Schoonpapa + had er evenmin op gelet als wij, maar toen hij zag dat ik Sina bij me hield, kreeg + hij het in eens in de gaten.</p> + <p><a id="Page_46" name='Page_46'></a>Slamat djalan! riep hij ons toe, trok achter + uit zijn hals zoo'n lang mes, dat hij op zijn rug onder zijn baadje had, nam 't + tusschen zijn tanden en jumpte overboord. Hij zwom naar land, dat is voor zoo'n + Boeginees maar een kleinigheid....</p> + <p>—En dat mes, meneer Verbeke?</p> + <p>—O! dat was voor 't geval dat hij een haai tegenkwam, maar 't is overbodig + geweest, hij is goed en wel aan land gekomen. Sina en ik hebben sàmen—ja + bepaald <i>samen</i>—dat werk te Menado afgemaakt en toen 't op zijn eind liep + werd ik daar zwaar ziek; hevige koortsen. Toen was ik toch blij dat ik haar bij mij + had. Ze heeft me verpleegd—dat doet geen soeur de charité + beter—achttien dagen lang is ze niet van mijn bed weggeweest en toen ze zag dat + de dokter mijn ziekte niet meester werd, heeft zij zelf in 't bosch kruiden gezocht + en een drank gebrouwen, die me heel gauw er boven op hielp, 'k Herinner me niet alles + van die ziekte, want ik was soms buiten westen, maar ik weet nog best dat ik niet + kikken kon of ze stond voor me. Ze lei op een matje voor mijn bed, en was er met geen + stok weg te slaan. Ja, 't was in haar soort een kranig mensch, maar ten slotte werd + zij ook ziek en toen keerden we de rollen om en heb ik haar opgepast. Zij was gauw + weer op dreef, want bij haar was 't alleen maar overspanning en vermoeienis en ze + zei:</p> + <p>—Sina wordt van zelf beter nu jij beter bent.</p> + <p>Zoo ben ik dan weer een heelen tijd in de aannemerij gebleven, totdat ik ineens + lust kreeg om een poos naar Holland te gaan. Natuurlijk kon ik Sina daarheen niet + meênemen, mijn heele familie zou een onzedelijkheidsstuip hebben gekregen als + ik met mijn bruine huishoudster was komen aanzetten. Ik sprak er met haar over; ze + was in die dingen nog al beredeneerd en bevattelijk en zei zelf:—Ja, ik begrijp + heel goed dat je eens naar je familie wilt en ook dat ik niet mee kan gaan, maar mijn + hart zal bij je zijn—en kom je weerom?</p> + <p>Natuurlijk, zei ik, maar hoe vraag je dat zoo? Och I zei ze, misschien blijf je in + Holland en zoek je daar een blanke, Europeesche vrouw. Dat zou ik je niet kwalijk + nemen, want dat moet er voor ons vrouwen toch te avond of morgen van komen—maar + kijk goed uit wie neemt. Je bent goedig en je moet een vrouw hebben die van je + houdt,—ze wees op mijn been—die begrijpt dat Toewan Allah je al genoeg + misdeeld heeft en die je goed behandelt. Als je met haar terug komt en ze is + <i>niet</i> goed voor je—laat ze dan uit mijn weg blijven!</p> + <p>'k Had Sina nog niet zóó gezien, ze was compleet in de war en begon + te huilen dat 'k er bepaald beroerd van werd. Ze heeft alles voor me in orde gemaakt, + keurig, alles nieuw. Slaapbroeken, kabaaien, flanellen, zelf genaaid op de machine. + Ja, ze was verduiveld handig en zorgzaam ook, want—hij lachte + hartelijk—ze had zelfs een flesch obat (medicijn) in mijn koffer gedaan, voor + 't geval dat ik weer eens zoo'n koorts mocht krijgen.</p> + <p>In Europa heb ik ruim anderhalf jaar genoten van alles wat te genieten was, te + Parijs, Brussel, Berlijn, Weenen, Hamburg en Amsterdam, 'k Heb overal een lieve duit + laten zitten. Wat 'k oververdiend <a id="Page_47" name='Page_47'></a>had, was glad + weg, maar gelukkig dat ik ook nog wat in Indië op de bank had gezet. Met dat + kapitaaltje ben ik weer begonnen toen ik terug kwam. Sina was blij als een + kind—verbeeld je.—Ze was mager geworden en stil, 't was net alsof ze zich + mijn afwezigheid aangetrokken had—nu, misschien had ik haar ook eens moeten + schrijven, maar ze kon niet lezen, daarom had ze er toch niets aan gehad, niet + waar?</p> + <p>Ze fleurde heel gauw weer op en werd weer dik en vetjes, die inlandsche vrouwen + hebben gauw aanleg tot corpulentie, als ze geen soesah hebben. Zij had zuinig geleefd + terwijl ik weg was en wat ze over had kwam ons goed te pas, want we moesten 't toch + zuinig overleggen, omdat door mijn verblijf in Europa mijn zaken een knauw hadden + gekregen. De aannemerij lukte niet erg meer, maar Sina wist raad en toen hebben we + een soort van handel opgezet. Zij had er een ongekenden slag van om voor weinig geld + allerlei producten te koopen, ik liet haar maar scharrelen met de inlanders en + leverde dan weer als tusschenpersoon aan exporteurs en handelaars. Onfortuinlijk ben + ik eigenlijk nooit geweest, want als ik op droog geloopen was, kwam al gauw weer iets + wat me vlot maakte.</p> + <p>We hebben aardig geld verdiend en omdat ik begreep, dat als ik 'reis uitkneep, + Sina toch wat moest hebben, had 'k een heel flink huis van circa drie duizend gulden + voor haar gekocht, op haar naam gezet, een aardig duitje op de spaarbank geplaatst en + verschillende juweelen van iemand overgenomen.</p> + <p>En daar gaat ze me nu waarachtig dood, jammer! ze is tot 't laatst bij haar + positieven gebleven en geen uur voor haar dood zei ze nog tegen haar vader: "Kijk + eens voor hem—dat was ik, vat je?—naar een andere vrouw, want hij kan + niet zonder, hij staat als een kind op z'n beenen"—hoe denkt zoo'n schepsel in + zoo'n oogenblik aan zoo iets, hé? Ze is heel kalm gestorven en ze liet mijn + hand niet los, dan toen haar vingers slap werden door den dood.</p> + <p>Ja! 't was een heele vreemdigheid toen ze weg was, 't kwam zoo plotseling; ze was + maar een dag of acht ziek. 'k Was heusch erg onder den indruk, want je hecht je aan + zoo'n mensch en u weet niet hoe ze je hier van alle kanten beduvelen en exploiteeren + als je célibatair bent.</p> + <p>Sina's vader, dit wou ik u straks vertellen, was niets inhalig. Volgens de wet was + hij haar erfgenaam, maar hij kwam bij me en zei:—Toewan, 't is allemaal van u + gekomen, wat doe ik met al dat geld? Geef mij vijfhonderd gulden, dan koop ik een + huisje, en haar juweelen, maar zoek er eerst alles uit wat je zelf hebben wil tot + gedachtenis. De Boeginees viel me betoel mee! Hij ging zelf naar den notaris en liet + het huis weer op mijn naam overschrijven. Ik betaalde hem vijfhonderd gulden en nam + dezen ring, een mooie steen hé? En een paar brillanten oorknoppen, ze hadden + me vierhonderd pop gekost, want ik dacht, die ouwe man heeft er toch niets aan en ik + kan ze allicht voor een andere vrouw gebruiken.</p> + <p>Mijn vrouws broêr, de tuinman, kwam de vorige maand bij me en zei: 'k heb + een goeie vrouw voor u, jong en zachtaardig, en de ouwe <a id="Page_48" + name='Page_48'></a>had er onderwijl ook al een opgescharreld, maar ik heb geen van + beiden genomen—ik wil nu eens een Chineesche hebben, die zijn wat meer + ontwikkeld en nu is er me een door een sobat aan de hand gedaan. Daarom zit ik nu + hier in 't hotel, begrijpt u? 'k Heb met dien staartknaap afgesproken, dat we mekaar + hier zouden treffen, dan zou hij me bij de familie van mijn aanstaande brengen. De + vader wil haar niet te duur afgeven—en 't moet een lief vrouwtje wezen. Bevalt + ze me, dan neem ik haar meê—anders ga ik alleen een poosje naar Japan, + dat moet zoo'n mooi land zijn. Nu Sina dood is heb ik toch geen idée dat ik + onze zaken kan doorzetten, dat inkoopen is mijn fort niet. Enfin! 'k zit nu nog goed + in mijn duiten, die moeten weer eens rollen.</p> + <p>'k Heb voor alle eventualiteiten een levensverzekering van 3000 gulden genomen, + dat 's voor mijn begrafenis en 't beredderen van mijn boel.</p> + <p>Die me er onder stopt mag dan de rest, die overschiet, houden—Ah! daar komt + mijn Chinees—adieu! meneer, tot het genoegen u weer te zien, ik ga eens kijken + of 't nieuwe inventarisstuk, dat hij offreert, me bevalt. Salut!</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="EEN_HUT_BIJ_DE_KINDERKAMER" name='EEN_HUT_BIJ_DE_KINDERKAMER'></a> + <h2><a id="Page_49" name='Page_49'></a>EEN HUT BIJ DE KINDERKAMER.</h2> + <br /> + + <p>—Ik zou u heusch aanraden om na de lunch zoo van tweeën tot vieren een + dutje te doen, zoo'n kleine siësta is bepaald noodig in de warmte, zei de + vriendelijke, jonge controleur, die met zijn ega tegenover mij aan tafel zat.</p> + <p>—Weldadiger dan zoo'n slaapje bestaat er niets! voegde het blonde vrouwtje + er lachend bij.</p> + <p>—Gisteren heb ik 't al geprobeerd, Mevrouw, maar ik kon den slaap niet + vatten; 't is altijd zoo druk aan dek, je hoort er allerlei geluiden, ze loopen + voortdurend heen en weer en ...</p> + <p>—Ongewoonte, meneer! en terwijl 't controleursvrouwtje haar man guitig + aanzag, zei ze:</p> + <p>—Charles kon in den beginne overdag ook niet slapen, maar nu ... soms moet + ik manlief om half vijf schudden, ja? en heusch hij snurkt, foei!</p> + <p>—Och, als ik eens den slaap gevat heb zet ik studdy door, lachtte hij terug + en zich over tafel vertrouwelijk naar mij toe buigend:—maar ik slaap in mijn + hut, daar leg je rustig, je kunt je ontkleeden, afijn! je totaal lekker maken. Geloof + me, doe zooals ik, ga op uw couchette liggen; 't is een afdoend middel....</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>De rijkelijke lunch had mij loom gemaakt. Ik voelde mijn oogen trekken en een dof + gevoel in 't hoofd voorspelde mij dat ik ditmaal slapen zou. 't Was ook nog iets + ongewoons voor mij om den ganschen dag, van 's morgens 6 uur af, in de lucht te zijn. + De zee maakt meestal in den beginne den nieuweling moe en slaperig—ik besloot + dus mijn hut op te zoeken. Aan boord waren reeds de meeste passagiers in in zalige + rust; op 't dek lag de gepensionneerde majoor aan bakboord met open mond en + afhangende armen in zijn luierstoel te slapen, naast twee Indische dames, die met + pruimenmondjes en opgetrokken wenkbrauwen erg fatsoenlijk dommelden; tegen de + kajuitskap leunend, snurkte op de bank de anders zoo spraakzame koffieplanter en aan + <a id="Page_50" name='Page_50'></a>stuurboord lagen, als de broertjes en zusjes van + klein duimpje op één rei, zeven jonge dames en heeren, de vruchten van + den al te weelderigen echt van een resident, die van verlof terugkeerde. 't Schip + scheen als uitgestorven, want in den salon was niemand en zelfs in de kinderkamer + zaten de drie Baboes met de aan haar zorgen toevertrouwde spruiten zachtkens druilend + bijeen.</p> + <p>Pff, wat was 't benauwd in mijn hut, ze scheen me een oven toe—maar in de + Roode zee is het nu eenmaal niet anders mogelijk.</p> + <p>Ik maakte mij lekker, deed jas, pantalon en overhemd uit en ging languit op de + couchette liggen.</p> + <p>Zachtkens, regelmatig slingerde de boot heen en weer—van zeeziekte voel ik + gelukkig nooit iets—en voor mij was die zachte schommeling zelfs een aangename + beweging; 't was mij alsof ik gewiegd werd. Ik kan mij die periode uit mijn kindsheid + natuurlijk niet meer voor den geest brengen, maar mij dacht, ongeveer + zóó moet de beweging geweest zijn die mijn goede bezorgde moeder met + haar voet aan mijn wiegje mededeelde.</p> + <p>Een, twee! E-é-é-n—twee-e-e! heen—terug! + hé-é-én—terúg! 't Was inderdaad een weldadig + gevoel, maar—in plaats van er door in te slapen, werd ik er helderder door en + begon te luisteren naar al de geluiden, in de stilte rondom mij.</p> + <p>Achter, onder mij, hoorde ik de rusteloos wentelende schroefas en het ruischen en + bruisen van het water, dat schuimend opspatte langs achtersteven, roer en boord. + Onwillekeurig telde ik, ze vijf aan vijf afdeelend, de doffe dreunende slagen der + machine en allengs meende ik woorden te hooren in de regelmatig wederkeerende korte + rhytmische stooten van het aan stuurboord ontsnappend condensatie-water. 't Scheen + mij alsof de boot, als medelijdend met de warme puffende passagiers, de woorden: + ik-kan-niet gauwer—ik kan niet gauwer! voortdurend uitstootte.</p> + <p>Oah! ik geeuwde een paar malen. Was 't door slaap of zenuwachtigheid? Ik geloof + door 't laatste, want ik bleef wakker en moest nolens volens naar dat eentonig + ruischen en dreunen luisteren, terwijl het zweet mij aan alle kanten uitbrak, want de + temperatuur in mijn hut was ongeveer 94°.</p> + <p>Groote hemel welk een hitte! en wij zijn nog niet eens midden in de Roode zee, hoe + houd ik het verder uit? Die gedachte speelde mij door het hoofd en overweldigd door + de benauwde warmte druilde ik eindelijk in en begon dadelijk onrustig te droomen van + een grooten glasblazersoven, waarin men mij met de voeten vooruit wilde duwen. Een + reusachtige woeste kerel stootte mij voort, steunend en hijgend: ik-kan-niet + gauwer—ik-kan-niet gauwer!</p> + <p>Met een schrik, schokkend en trillend ontwaakte ik en keek op mijn horloge. + Onbegrijpelijk! 'k had nog geen kwartier geslapen. Mijn gelaat droop van 't zweet, + mijn kussen had een natten indruk van mijn hoofd gekregen en mijn goed kleefde me + letterlijk aan 't lijf. Weg dus met alles wàt gemist kon worden, alleen mijn + flanelletje bleef mij over. 'k waschte mij met het meer dan lauwe water uit mijn + lavabo en dronk een half glas limonade.</p> + <p><a id="Page_51" name='Page_51'></a>'k Begon me nu erg moe en slaperig te gevoelen, + mijn oogleden werden als lood.</p> + <p>Komaan! nu nog eens ernstig geprobeerd; met den vasten wil van te zullen slapen, + zal 't, moet 't gelukken. Weer strekte ik mij op de couchette uit zoover ik kon, + maar! ik heb lange beenen en daarom bleef ik, zooals men dat aan boord noemt, + "opgeschoten liggen in een flauwe bocht." Iemand die wel eens op last van zijn dokter + heete kamillen met vlier en anijszaad heeft gebruikt tegen een verkoudheid, die hij + onder een berg wollen dekens en kussens bij een paar warme kruiken moest uitbroeien + in een goed gestookte kamer, kan zich een flauw denkbeeld vormen van de warmte in de + Roode zee.</p> + <p>Naast mij hoorde ik mijn buurman, een naar Indië terugkeerend ambtenaar + snurken. Hij snurkte mooi, geweldig en artistiek. Eerst haalde hij krachtig door zijn + neus op, met een kleine ontploffing in de keelholte elken ophaal besluitend—en + dan stootte hij een geluid uit, melodisch en forsch tegelijk, als de erotische kreet + van een jongen panther.</p> + <p>Aan de andere zijde van mijn hut zaagde een officier, die bij zijn lunch een + stevig glas wijn had gedronken, een solo en achter mij hoorde ik van een jong mensch + korte, stootende pff!-klanken, als ontsnapte er bij kleine tusschenpoozen stoom uit + zijn mond.</p> + <p>'k Werd jaloersch! Gelukkige snorkers!—Waarom kon ik nu toch den slaap niet + vatten—ik heb toch anders ook een zekere reputatie wat slapen betreft. Hoor ze + nu doorzetten! Hé, hoe benijdde ik mijn buren! Had ik ook maar een stevig glas + St. Emilion gedronken—mijn maag kan er niet tegen, jammer genoeg!</p> + <p>'k Besloot te gaan tellen, ik kwam tot driehonderd en vijftig, verder herinner ik + me niet, want ik was langzaam ingedommeld om geen vijf minuten later weer klaar + wakker te worden door een helsch lawaai naast mij.</p> + <p>Een zevental lieve kleine onschuldige kindertjes, die van het dek waren + weggejaagd, omdat ze volgens den kwartiermeester, zoo gezeid, ofschoon 't zoo in + haarlui natuur lei, "den beest speelden en de passagiers 't natuurlijk moevement van + 't slapen rinuweerden", waren in de kinderkamer gestormd en maakten ruzie met een der + baboes, die volgens 't zeggen van "le petit Alfred" lui avait chipée de + chocolats praliné's!</p> + <p>In een allerzondelingst mengeloes van Hollandsch, Maleisch, Duitsch, Javaansch en + Fransch werd het gesprek gevoerd en terwijl de jonge heer Alfred een blikken mokje + greep en dat met een "Sâle bète!" naar 't hoofd van baboe no. I gooide, + die grijnzend haar sirih-mond opende en betoel! verzekerde: "pas vrai chamais, moi + makan chjocolat!"</p> + <p>"Diam! Tais toi, Alfred!" klonk 't vinnig uit een hut,—stil toch kinderen! + schreeuwde een andere damesstem, maar de oproerige jeugd hield niet op met joelen en + tieren vóór een paar mama's eenige van haar spruiten met geweld hadden + meêgenomen.</p> + <p>De kinderjuffrouw was reeds op 't rumoer toegeschoten en deelde koekjes uit aan de + overige onschuldige kleinen, die nu lief bij mekaar zouden gaan zitten en een + spelletje doen.</p> + <p><a id="Page_52" name='Page_52'></a>Een minuut of wat namelijk zoolang de voorraad + zoetigheid strekte, bleef 't rustig, maar juist terwijl ik op 't punt was den slaap + te vatten, zette een der lieve kindertjes een keel op en schreeuwde zóó + erbarmelijk om màmè dat baboe no 2 het noodig vond hem ongemerkt een + geniepige kastijding toe te dienen. De jongeheer—'t was bepaald een aankomende + basso buffo—begon onmiddellijk een serie geluiden uit te stooten, die tot in de + verste hoeken van het stoomschip moesten doordringen.</p> + <p>Zoo'n attaque in G majeur werkt gewoonlijk aanstekelijk, want de sinjo werd + dadelijk zeer verdienstelijk gesecundeerd door een anderen knaap en twee kleine + meisjes, die—de vrouwelijke natuur verloochent zich zelfs niet bij kinderen van + vijf of zes jaar—uit pure goedhartigheid meêgilden.</p> + <p>Allengs ontstond een volkomen cacophonie, de executanten werden versterkt door de + baboes, die haar diepe keel- en neusgeluiden—zoo'n Javaansche baboe heeft in + haar stem iets onderaardsch—in het koor mengden, als de zware tonen van de + contrabas, tusschen al de scherpe oboe en klarinetklanken der kindertjes.</p> + <p>—Ring! Flang! Ring! een blad met een karaf en een paar glazen werd van tafel + gegooid. 't Klonk wel mooi! als was het de turksche trom en schel in dat orchest.</p> + <p>—Rang, Ring! Bons! twee blanke kleine vuistjes smeten een kop en schotel met + een bordje over den grond.</p> + <p>—Alweer een zoodje kommaliewant naar de weerlich! bromde een basstem + tusschen de zich allengs met meer kracht verheffende faussettonen en terwijl de + eerste Signo zijn solo fortissimo, con fuoco! doorzette, raapte de toeschietende + hofmeester de scherven op en stoof een Mama in sarong en kabaai met loshangende haren + en een badhanddoek in de hand de kinderkamer binnen en diende den eersten solist een + goed afgewerkten oorvijg toe, die even als het heftig bewogen dirigeerstokje van een + orchest-directeur een plotseling forto fortissimo deed ontstaan.</p> + <p>—Mèmè, mèmè, zij slaèt me! O! o! hi, hi! + hi!</p> + <p>—Wie slaèt je, kind?—wie? en woedend stoof de andere + "mèmè" haar hut uit en begon met een onbeschrijfelijke, bijna + elektrische snelheid van tong aan de andere dame te betoogen: "dat het niet te + pès kwèm! volstrekt niet te pès kwèm! in 't geheel niet + te pès kwèm! om je hènden èn ên + èndermèns kind te slèn? Als er wèt te slèn is, ben + ik zelf mèns genoeg om het te doen, begrijp u lieve mevrouw? Zoo iets is + korang adjar, (gebrek aan opvoeding) en ik verzoek u dus allerbeleefdst om in 't + vervolg uw hènden thuis te houden lieve mevrouw, wênt ênders + zèl ik er den kèpitein over spreken, lieve Mevrouw!</p> + <p>De lieve Mevrouw, ook niet op haar mondje gevallen, gaf met veel minder snelle + maar minstens even liefelijke stem te kennen, dat zij aan boord <b>recht</b> had op + een rustig middagslaapje en dat het volgens haar bescheiden meening niet bepaald takt + en opvoedkunde verried om in 't bijzijn van kinderen zoo'n scène te maken en + dat zij haar man ging roepen, want dat zij het niet geraden achtte om met zoo'n + hoogst beschaafde en lieve dame alleen te blijven, want een ongeluk zit in een klein + hoekje.... De elektrische tong zweeg, gebluft door de vrij <a id="Page_53" + name='Page_53'></a>kalm gezegde woorden van de andere, die ik nog even en passant aan + een der baboes een uitbrander hoorde geven.</p> + <p>'t Was iets kalmer geworden; de lieve kindertjes keken ongetwijfeld met hun groote + ronde onschuldige oogjes hun lieve mama's verwonderd na.</p> + <p>En inmiddels snurkte naast mij die ambtenaar onbezorgd verder, de officier zaagde + volgens mijn berekening zijn vijfde bos hout en de jongeling stoomde, achter me, + poeffend door! Gedempter klonken de stemmetjes. De buikspreektonen van de baboes uit + de kinderkamer werden onduidelijker, waarachtig 't werd stil, een ongekende weelde + doortintelde mij, en ik begon zachtjes aan in te dommelen. Onduidelijk hoorde ik nog + het zeurig neusgeluid van baboe no. 2, die een klagend Maleisch liedje jankte, ik + zag, slaapdronken mijn oogen even openend, flauwtjes dat het groene gordijn voor de + opening van mijn hut zachtjes bewoog, 'k vernam nog vlak voor mijn deur het + fluisteren van een paar kinderstemmen, vergezeld van 't rammelen van + aardewerk—toen sliep ik in ... en dadelijk droomde ik. 'k Meende me op eens + verplaatst te Amsterdam, midden in den zomer op de Egelantiersgracht. Mijn reukorgaan + vertelde 't mij in den slaap en mijn hersens verwerkten half sluimerend het + denkbeeld: "Zou die lucht ook besmettelijk zijn?"</p> + <p>De doktoren beweren wel dat zwavelwaterstof geen bacillen bevat, maar.... Ring, + rang, flang! daar brak een of ander stuk porcelein vlak voor mijn hut. Onmiddellijk + was ik klaar wakker en hoorde de klagende stem van een kleinen jongen, die snikkend + uitriep: "ik kon 't niet helpen, Mientje heeft me omgegooid."</p> + <p>—Niet waar! hij doet 't expres—hij heeft er mij ook afgeduwd, hi, hi, + hi!</p> + <p>—Hi! hi! hi! ada sapoenja potje! huilde Mientjes zusje, die nog maar enkel + Maleisch sprak. Ik begreep volkomen haar droefheid, omdat ik nog kort te voren + geleerd had dat ada beteekent: "het is" een sapoenja = mijn.</p> + <p>—Tida! (neen) griende een andere engel van een kind, ada Theodoortje poenja + potje.</p> + <p>—Ik dacht wel dat ze daar niet veel zaaks uitvoerden, ze waren zoo erg zoet, + riep een dame, haar hoofd uit een der hutten stekend.</p> + <p>—Goeie hemel wat 'n boel! Sepada, jongens? Een van de twee Javaansche + jongens, die altijd zoodra ze niets te doen hebben als bruine terra cotta beelden + onbewegelijk achter bij de badkamers of 't groote watervat hurken, stond langzaam op + en neuzelde een: "Saja njonja!" terug.</p> + <p>—Allo! gauw opredderen, haal een emmer water. Foei, foei! kinderen, wat 'n + historie. Met een paar putsen zeewater was, binnen een minuut of wat, alles in orde + en ik hoorde den kwartiermeester, die om een of andere reden er bij kwam, + zeggen:—'t Is alweer de oude geschiedenis; ze kennen hier niet omgaan met + kinderen, daar moet je eigendommelijk slag van hebben, zie je? Ik heb dàt nou + van natuurswege en zooveel als door de langdurigheid van omgang met de jeugd. De + oudsten hou ik zoet met een praatje, of ik zet ze met een vrindelijk wezen op de'r + voorman, maar dat kleine kaliber, dat <a id="Page_54" name='Page_54'></a>mot je heel + anders bewerken. Als ze schreeuwen, hou ik ze aan één been onderste + boven, dat maakt derlui in eens stil, daar ben ze reëel van overdonderd vat + je!—Als ze dan 'n beetje groezelig van kleur worden keer ik ze weer om als een + zandlooper, dan komt 't bloed weer zooveel als op z'n standplaats terug—Ja! 't + is een heele eigenaardigheid in je zelf om kinderen te kunnen behandelen, zooals 't + hoort, dat kan je niet geleerd worden—dat's aangeboren—waarom heb jelui + mijn niet bijtijds geroepen, dan was die pot ook niet gebroken, nou is d'r nog schade + voor de hand....</p> + <p>'t Begon er nu aan te wanhopen, dat ik mijn vurig begeerd tukje zou kunnen doen, + niettegenstaande de kwartiermeester zich nu ernstig met de zaak bemoeide en zooals + hij beweerde: "zooveul als opschòoning hield" door eenigen van de ergste + levenmakers boven op de campagne van de rookkamer te brengen met de hartige woorden: + "nou doen ik jelui boven op de rookkamer, dáár ken jelui mekaar voor + mijn part om hals brengen, als je de passagiers maar niet hindert.</p> + <p>'t Scheen nu waarlijk rustig geworden in de kinderkamer, maar mijn slaap was over, + ik kleedde mij weer aan en toen ik mijn hut uitkwam bleef ik een oogenblik staan + kijken naar de drie baboes, die slaperig aan tafel bij elkanker zaten. Met kracht + drong zich eensklaps de theorie van Darwin aan mij op. De eene, ongekapt en met reeds + grijze haren, zag me lodderig aan, lachend met breedgetrokken mond, die evenals de + kin, wat den vorm betreft, aan den chimpansé deed denken, terwijl haar + voorhoofd, koonen en ooren weer aan den brul-aap herinnerden. Haar buitengewoon + ontwikkelde buste rustte als een zak nat zand op de tafel en haar handen, die op de + bruine klauwen van een waschbeer geleken, hielden spelend een lepel vast, waar zij nu + en dan aan likte.</p> + <p>De tweede Javaansche kindermeid, minder oud en ook minder gezet, was misschien + eenmaal in haar soort een "knap stuk" geweest, maar nu zag zij er uit alsof ze een + paar maal voor oud en half fatsoen was opgeknapt, versteld en overgedaan. Als zij + sprak dook haar stem uit haar onderbuik omhoog en baande zich met moeite een weg door + haar ingedeukten neus.</p> + <p>Toch was zij ontegenzeggelijk van deze drie gratiën de bevoorrechte, aan wie + Paris den appel, in dit geval bepaald een gedroogden, zou kunnen geven, want de derde + baboe heb ik nooit voor een vrouw kunnen houden—ik geloof heusch nu nòg + dat ze een verkleede "ouwe kerel" was. Zij bracht me onmiddellijk een half suffen + bothobbelaar voor den geest, die behebt met pokputjes en bruin van vel, aan de + vischmarkt met den naam van "Janus liplap, de spons" werd aangeduid.</p> + <p>De aanblik van die trits aanminnige vrouwen maakte mij somber, want ik dacht, zijn + dat nu menschen naar Gods beeld geschapen?—Waar moet ik heen met mijn geloof? + Weg dus! aan dek, in de frissche lucht! maar 't was daar ook niet frisch, integendeel + warm, broeiïg—doch in ieder geval beter dan beneden ... ik stak een sigaar + op en bleef over de verschansing kijken.</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>—<a id="Page_55" name='Page_55'></a>Wèl? vroeg de controleur mij + familiaar aanstootend, dat's u zeker goed bevallen, die siësta in de hut. Heeft + u nu niet rustiger geslapen?</p> + <p>—Vraagt u dat maar eens aan den kwartiermeester, die komt daar juist aan. + Hé! Arie, zeg, vertel jij meneer eens hoe 't beneden was van middag!</p> + <p>—Met je welnemen meneer, ik laat me liever niet posetief verklarend over + zulke dingen uit, want ik ben 'n loontrekkend persoon hier aan boord en niet eigen + familjaar genoeg met de ouwers van de diverse rakkers en kleinighedens—maar dat + kan ik je met de hand op 't hart verklaren, ze hebben allemaal d'r + eigendommelijkheid—en een passagier die in 'n hut naast de kinderkamer wil + slapen overdag mot iemand wezen, die doofstom geboren is met een goed humeur!</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="MULLERS_BUSTE" name='MULLERS_BUSTE'></a> + <h2><a id="Page_56" name='Page_56'></a>MULLER'S BUSTE</h2> + <br /> + + <p>Muller was niet meer; de dichter, de hoog begaafde had eensklaps het aardsche + tranendal verlaten.</p> + <p>De dagbladen hadden, met een zwart randje omlijst, vermeld, dat Johan Friedrich + Adalbert Muller overleden was. Duitschland en Nederland betwisten elkander de eer hem + te hebben zien geboren worden, maar Nederland triomfeerde, omdat Muller geen twee + titteltjes op zijn U had en het bewezen werd, dat er vóór dezen Muller + nog een andere leefde, die ergens in Holland kadetjes bakte, en bij den burgelijken + stand als zijn vader stond ingeschreven. Eén rouwkreet klonk door 't gansche + land en vond zijn echo in de harten van allen, die hem en zijn werken gekend + hadden.</p> + <p>Toen hij nog leefde, waren velen zijn bewonderaars en aanhangers geweest, anderen + hadden hun schouders opgehaald, om aan te duiden dat ze hèm niet heel veel en + zijn werken zoo zoo vonden, en nog anderen hadden eenvoudig met hoog opgetrokken + wenkbrauwen en een smadelijken glimlach <i>gezwegen</i>, om daardoor te + <i>zeggen</i>, dat hij <i>niets</i> en wat hij dichtte nog minder was.</p> + <p>Na zijn dood echter waren alle partijen het plotseling met roerende smart er over + eens, dat er in Nederland nooit eerder zoo'n Muller geboren was, en dat er ook + waarschijnlijk nooit weer zóó een zou sterven. Niemand durfde meer iets + ten nadeele van den afgestorvene zeggen, want <i>de critikus</i> van het <i>grootste + litteraire blad</i> had Muller <i>de eenige</i> ware poëet van Nederland genoemd + en de critikus was buitengewoon knap, die wist het, zei men—en <i>men</i> heeft + altijd gelijk!</p> + <p>De uitgevers van Muller's gedichten maakten buitengewoon goede zaken, door op de + nog onverkochte exemplaren de woorden <i>tweeden druk</i> te doen aanbrengen en 't + publiek eerde den doode, door de uitgevers er af te helpen.</p> + <p>In alle winkels hingen photographie-portretten van den overledene. + Immortellenkransen dienden als lijsten en de winkeliers verhoogden den prijs van 't + visiteformaat met tien en van de cabinetsportretten met vijf en twintig cents.</p> + <p>Een comité vormde zich, om op Mullers graf een zijner waardig <a + id="Page_57" name='Page_57'></a>gedenkteeken—de circulaire vermeldde: + "eenvoudig als de man zelf"—te stichten, terwijl eenige meer intieme vrienden + bijeenkwamen, om de nagedachtenis van hun voortreffelijken vriend te eeren, door zijn + loopende schulden zooveel mogelijk te vereffenen, want Muller was in alle opzichten + een wáár poëet geweest en had ruim zooveel onbetaalde rekeningen + als verzen nagelaten.</p> + <p>Nooit was er zooveel notitie van den Dichter genomen dan toen de koude aarde zijn + eens zoo warm hart omsloot.</p> + <p>Lijkzangen en grafdichten verschenen bij de vleet en vonden plaats in dag- en + weekbladen. Zelfs de Reizende Trompetter, het blaadje van den Boerenstand, gaf een + nécrologie van den gestorven poëet, en aan het stot daarvan vier + treffende regels:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>"Treur, Neêrland, treur om Uwen + Muller,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Nooit zong een Dichter blijer, guller,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Tot Godes en der menschen eer.</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Nu is hij dood en zingt niet meer!"</span><br /> + + <p>'t Was mode geworden, om over Muller rouw te bedrijven, zijn werken waren + eensklaps meesterstukken geworden en zij, die ze vroeger niet begrepen, dweepten er + nu mede. 't Scheen wel alsof 't publiek zich verheugde, dat Muller dood was, alleen + om in de gelegenheid te zijn, de assche des beroemden te huldigen.</p> + <p>Kort na elkander verschenen bij een muziekuitgever: "Souvenir à Muller," + élégie pour piano-forte à 4 mains, en "Sonnette posthume + Mullerienne," fantaisie pour contrebasse avec accompagnement de piccolo.</p> + <p>In de modewinkels werden strikjes, en fichu'tjes à la Muller verkrijgbaar + gesteld. De dames, begeerig naar een haute nouveauté, tooiden zich met die + zaken, als hulde aan den te vroeg ontslapene. 't Stond wel niet altijd mooi bij haar + toilet, die sapgroene kleur met geel achtigen weerschijn, maar 't was de geliefkoosde + kleur des Dichters geweest; al zijn dichtwerken waren in omslagen van die kleur + verschenen—en wat doet een vrouw al niet om naar de mode te zijn en + tegelijkertijd gemakkelijk te bewijzen, dat zij ontwikkeld in haar smaak, de Muzen en + haar zonen genegen is.</p> + <p>'t Was dus niet te verwonderen dat de Heer Giovanni Capelli, de Italiaansche + fabrikaat van gipsen-beelden en statuetten, op de gedachte kwam, om van den algemeen + betreurden dichter een buste te doen vervaardigen en in den handel te brengen.</p> + <p>'t Moest een sprekend gelijkend afbeeldsel zijn en tegelijk goedkoop opdat een + ieder zich er van zou kunnen voorzien en voortaan in geen huis Muller's buste + behoefde te ontbreken.</p> + <p>Giovanni Capelli was een ondernemende geest een man van genie, zooals hij 't zelf + uitdrukte. Eigenlijk heete hij <i>Jan Haar</i>, maar toen hij zijn zaak in + gipsfiguren van een echten Piemontees overnam, was hij op 't geniale denkbeeld + gekomen om zijn naam in 't Italiaans te vertalen. <i>Giovanni Capelli</i> klonk toch + veel beter dan <i>Jan Haar</i>, 't scheelde minstens dertig percent op de + verkoopprijzen.</p> + <p><a id="Page_58" name='Page_58'></a>Dat zijn limineus denkbeeld met goed gevolg was + bekroond, bewees het groote magazijn, dat hij in een der hoofdstraten hield. 't Was + een waar Pantheon, zooals Giovanni het met welgevallen noemde, want zijn winkel was + altijd ruim voorzien van beroemde gipsen personen van beiderlei kunne, en gros en + détail verkrijgbaar.</p> + <p>—Was er maar geen portret van dien snuiter, zei hij in zichzelf, dan maakte + ik een brillante affaire—'k heb nog een paar gros staan van dien onverkoopbaren + Duitschen philosoof; hm! een mislukte speculatie geweest, geen mensch lustte 'm hier; + daar was best 'n Hollandsche van te maken; 'n beetje afnemen van den neus, 't haar + wat afvijlen en ... maar enfin, dat gaat nu eenmaal niet, ze kennen den kerel hier te + goed, jammer, jammer...!</p> + <p>Hij besloot dus een buste te laten maken door een jong modelleur, die eenmaal zijn + adreskaartje had bezorgd. Giovanni was logisch en overlegde:—zoo'n jong artist + wil graag naam maken door een bekend persoon te modelleeren—hm! dan moet hij + voor mij voor een schuifje werken, dan helpen we mekaar ... d'r zit wel een masseltje + aan. Eerst verkoop ik ze voor <i>een daalder</i>, dan voor een gulden, en eindelijk, + als de loop er zoowat uitgaat, frisch ik de 30-cents-bazars er mee op....</p> + <p>Met die gedachten was Giovanni op weg getogen naar de nieuwe buurt, waar de + beeldhouwer woonde en repte zich zoo snel zijn zwaarlijvigheid het toeliet. 't Was + warm weêr en op zijn voorhoofd parelden de druppels van inspanning en + haast.</p> + <p>Eindelijk had hij het huis bereikt en stond stil voor de deur; een klein bordje + met de woorden: J. Bruin, Beeldhouwer, 3 × schellen, toonde hem, dat hij + terecht was.</p> + <p>Hij schelde driemaal met duidelijke tusschenpoozen.... Knip! deed de deur en + sprong een eindje open. Giovanni trad in 't portaal en ... zag niemand!</p> + <p>—Wie da-a-ar! klonk een schelle, oude vrouwenstem van boven.</p> + <p>—Woont hier Bruin de beeldhouwer?</p> + <p>—Jawel! kom u maar boven!</p> + <p>Is ie t'huis?</p> + <p>Kom u maar boven, drie hoog op de voorkamer!</p> + <p>Even fronste Capelli zijn borstelige wenkbrouwen en mat met één blik + de hoogte der eerste verdieping—een oogenblik stond hij besluiteloos en streek + over zijn embonpoint, maar in het volgende begon hij, zuchtend, de opstijging.</p> + <p>Toen hij twee hoog was, bleef hij even staan, om adem te scheppen en te pruttelen: + "Dat artistenvolk woont ook altijd zoo eeuwig hoog—enfin! in 's hemels naam," + en hij klauterde de laatste trap op.</p> + <p>Een kleine, magere oude juffrouw met een bont boezelaar voor en opgestroopte + mouwen, keek hem met een dom-vinnig gezicht aan en vroeg, de mouwen over de nog van + zeepsop dampende stokkerige armen neerslaande:—Most uwe bij Bruin wezen?</p> + <p>—Pff, Poeh! Pff. Jà, hè-hè! Jawel-juffrouw, + sakkerloot-wat-woon-jelui-hoog!</p> + <p>—De trap is 'n beetje stijl; vooral voor dikkige menschen zooals uwe is 't + een heele klim....</p> + <p>—<a id="Page_59" name='Page_59'></a>Pff, ja, geweldig steil, pff-Poeh!, maar + goed licht hier. Capelli zag met zaakkundigen blik, dat 't atelier in de voorkamer + was en uitmuntend licht had.</p> + <p>—Ga d'r maar in, meneer!</p> + <p>—O, dank u.... Giovanni trad binnen.</p> + <p>—Ja, ziet u—m'n zoon is op 't moment niet t'huis.</p> + <p>—Hê? pfft!</p> + <p>—Hij is de deur uit!</p> + <p>—Dat-had-je-me-wel eerder kunnen zeggen—Poeh! pfft! dan was ik + waarachtig al die trappen niet opgeklommen.</p> + <p>—Dat dacht ik ook al, grinnikte de juffrouw en met een vluggen greep deed + zij het bonten boezelaar van haar lichaam verdwijnen;—maar, ziet u, d'r is + tegenwoordig al niet veel te doen in 't vak ... en als d'r nou iemand om 'm komt, dan + denk je al, die brengt misschien wat te doen en daarom ... ziet uwé?</p> + <p>—Jawel, jawel, ik snap je, moedertje—hum! is dàt werk van je + zoon? Capelli was het atelier eens rond gegaan en bekeek aandachtig een basrelief + afgietsel.... Hm! dat ben je zelf, oudje.</p> + <p>—Hè, hè, há, ja—dat heit ie zoo ereis gemaakt uit + tijdpasseering.</p> + <p>—'t Lijkt goed; heb je er bepaald voor geposeerd?</p> + <p>—N-neen—hij heit 't zoo maar gemaakt uit z'n hoofd.</p> + <p>—'t Is realistisch opgevat; 't doet 't best.... Capelli keek beurtelings de + oude vrouw en 't afgietsel aan.</p> + <p>—Ja, d'r is nieks an vergeten, ziet u wel dat m'n wratje d'r ook op + zit—'k heb er een op mijn linker wang, kijk maar O, Sjuul werkt heel netjes en + sicuur, Heb u soms wat voor 'm te doen?</p> + <p>—Misschien wel; jammer dat ie niet t'huis is.... En dat? Hum! Giovanni bleef + met de handen op den rug vol aandacht een vrouwentorso bekijken,—is dat ook + werk van uw zoon? Zeker naar 't leven gedaan?</p> + <p>Het oude menschje aarzelde een oogenblik en wreef verlegen haar knokkelige handen + over elkander, terwijl zij knorrig antwoordde:—Ja, naar 't bloote model.</p> + <p>—Zoo, zoo! Nu, 't is flink gedaan—hij zag eens rond, en omdat hij veel + naaktstudies aantrof, zei hij zonder erg:</p> + <p>—Je zoon schijnt veel van 't naakt te houden.</p> + <p>Juffrouw Bruin kleurde een beetje, en meenend dat die meneer haar misschien minder + netjes zou vinden, viel ze plotseling vrij heftig uit:</p> + <p>—Nou meneer, zóó erg is 't Goddank niet. Sjuul is een heel + net, fatsoenlijk persoon, maar 't is tegenwoordig de mode; al die blootigheid is mijn + anders altijd 'n doorn in m'n vleesch geweest en ik potersteer d'r nog alle dagen + tegen....</p> + <p>—Zoo! De kunstkooper keek glimlachend om naar de oude juffrouw, die met + opgetrokken neus vervolgde:</p> + <p>—'t Is de rug van Roosie, een jodenmeissie, maar dat's ook ál mooi + wat ze an d'r lijf heit; een mond als een hooischuur en een neus commesi, zoo'n bom! + Ik heb iedere keer al gezeid: Sjuul, 't komt niet te pas, dat je zoo'n messie in d'r + nakendheid afmoderleerd; wat jullie an die akademie doen, kan ik niet beletten, die + schandaligheid <a id="Page_60" name='Page_60'></a>gaat me niet an, maar hier in huis + wil ik 't niet zien gebeuren. Als je dan absoluut een bloote rug noodig heb, kan je + de mijne krijge, dat's ten minste nog eigen onder mekaar, maar om zoo'n vreemd mensch + ampart bij je te laten komen en priemelnakend voor je te zetten is ergerlijk en + onchristelijk, en—zei ik—ik blijf d'r bij, hoor, anders ben ik als ouwer + niet verantwoord—heb ik nou gelijk of niet meneer?</p> + <p>—Zeker, moeder, zeker! antwoordde Capelli zich eensklaps omkeerend: hij + scheen opnieuw Roosie's rug met alle aandacht te beschouwen, terwijl juffrouw Bruin + voortklaagde:</p> + <p>—'t Is een ramp tegenwoordig, je durft als ouwer niks meer tegen je kinderen + zeggen, want ze slaan je, zoo gezeid, in eens dood door d'rlui meerdere geleerdheid. + Verbeeld u, Sjuul zei: Och, moeder! je weet'r niks van; 't is immers alleen maar + studeeren. Nou, m'n lieve mensch, nou vraag ik je? in mijn tijd was studeeren heel + wat anders ... dat deën alleen dominees en dokters.</p> + <p>—'t Is blikslagers mooi gedaan! zei de kunstkooper halfluid.</p> + <p>—O, zoo!—Ja, uwe heit zeker ook zoo iets noodig; 't is treurig, alles + wat ze komen bestellen is in de nakendigheid; wat zie jelui toch aan die bloote + menschen?</p> + <p>—Wees maar gerust, juffrouw—ik heb nu juist een heel deftige + bestelling voor je zoon, een ouweheerenkop.</p> + <p>—O, dat's goed, neem me dan niet kwalijk. Ja, als ik u goed bekijk, ziet u + er ook veels te suffisant en te degelijk uit, om je met zulke goddelositeiten op te + houwen. Stil! wacht even, daar is Sjuul, ik hoor 'm fluiten op de trap. Dat zal uwe + net treffen, meneer! Zeit u maar assieblieft niks tegen Sjuul, assieblief, hij is zoo + driftig. Ik ben nog van 'n ouwerwetsche burgerfamilie; men vader was stovenzetter in + de Groote Kerk en ik zou d'r niks tegen hebben, dat m'n zoon in de kunst zat, als d'r + maar fatsoenlijk brood in stak—maar 't is huilen tegenwoordig—hij kon + genoeg werk krijgen, als ie maar niet zoo eigenwijs was—hij wil de + onmogelijkheid, weet u—O, daar is ie!—Zij brak eensklaps haar + woordenvloed af, deed de deur open en liet haar zoon binnen.</p> + <p>—Sjuul, daar is 'n meneer voor je, ik heb 'm zoolang gezelschap gehouwen ... + dag meneer, dienaresse! en toen zachtjes, maar toch zóó dat Giovanni + het hooren kon:—'t Eten staat klaar, jongen!</p> + <p>—Goed, moeder, goed! ga u asjieblieft maar heen, zei de jonge modelleur een + beetje knorrig....—Meneer, gaat u niet zitten—laat moeder u staan!</p> + <p>—Neen, Sjuul, meneer liep uit z'n eigen rond.</p> + <p>—Jawel, 't is goed, moeder ... hij duwde haar zachtkens op 't portaaltje en + toen tot Capelli:</p> + <p>—Waarmede kan ik u dienen?</p> + <p>—Ik heb een buste noodig—ik ben Giovanni Capelli. U kent mijn magazijn + zeker wel.</p> + <p>—O ja, natuurlijk!</p> + <p>—'k Wou eens hooren wat u rekent voor een buste, naar een photo?</p> + <p>—Levensgrootte?</p> + <p>—<a id="Page_61" name='Page_61'></a>Neen! half....</p> + <p>—Marmer?</p> + <p>—Waarachtig niet! gips—maar in veel exemplaren.</p> + <p>—Dat 's moeilijk zóó te zeggen—U moet 't model in klei + betalen en dan later zus of zooveel voor elk afgietsel—heb u de photo bij + u?</p> + <p>Capelli nam een zorgvuldig in vloeipapier gevouwen cabinetportret uit den zak en + toonde het aan Bruin:</p> + <p>—'n Mooie duidelijke photografie, hé?</p> + <p>—Schikt wel—is dat niet Muller de dichter, die pas overleden + is?—de winkels hangen vol van die dingen.</p> + <p>—Juist, de groote Muller.</p> + <p>Bruin ging naar 't venster, hield de photo goed in 't licht, bezag haar + aandachtig, nam een loep en keek nog eens met alle oplettendheid naar de details.</p> + <p>—Heeft u geen "en-face" portret?</p> + <p>—Neen, dit is het eenige wat bestaat.</p> + <p>—'t Is lastig, om alleen op zoo'n profiel af te gaan,—hij hield + Capelli het portret en de loep voor—ziet u, daar zit iets in dien neus, dat ik + niet heelemaal verklaren kan—'t is een min of meer gebogen neus, maar ... hm! + er is iets vreemds aan ... kan u nergens een "en-face" krijgen? Dit is bovendien + Rembrandtiek verlicht en dat liegt zoo—hebt u geen gewoon portretje, al is 't + kleiner?</p> + <p>—Neen, ik heb er nog moeite voor gedaan, maar—Capelli gaf de loep en + de photo terug—'t is toch een vrij gewone kop.</p> + <p>—Schrikkelijk gewoon, je zou niet zeggen, dat die vent zoo'n kraan is + geweest; hij ziet er niets schrander uit; 'n vrij laag voorhoofd, uitstekende + jukbeenderen, de mond en kin wat achteruit, geen baard, gewoon glad haar—'t Zal + een lastig ding wezen om de gelijkenis goed te treffen.</p> + <p>—Ja, maar lijken moet ie en goed, heel goed ook. Dat is 'n conditio sine qua + non, dat begrijp je wel, Meneer Bruin.</p> + <p>—Heeft <i>u</i> 'm persoonlijk gekend?</p> + <p>—Ik? Volstrekt niet, ik hou niks van verzen—maar er zijn genoeg lui, + die hem goed hebben gekend. Weet u wat, maak een schets in klei en zie dan, dat je + het oordeel inwint van menschen die hem dikwijls zagen, dan kom je er wel—ik + zal je wel wat lui sturen....</p> + <p>—Was hij niet getrouwd?</p> + <p>—Neen!</p> + <p>—Geen broers of zuster?</p> + <p>—Ik geloof het niet—enfin! ik zal wel een paar menschen vinden; begin + maar vast, want ik heb er haast meê. U begrijpt: 't is een speculatie op de + <i>Mode</i>—als ik niet heel gauw kom met m'n buste, is er misschien al weer + een andere dooie knul in trek en dan zit ik later met die prullen.</p> + <p>Het gelaat van den moddelleur betrok bij dat woord en min of meer kortaf zei + hij:</p> + <p>—In allen gevalle lever <i>ik</i> artistiek werk en als u mij de afgietsels + laat maken, is de eene zoo goed als de andere—maar u moet me geen hoop-werk + laten maken, ik leen mijn naam voor zoo iets niet.</p> + <p>—<a id="Page_62" name='Page_62'></a>Kalm, jongmensch! bedaard aan, we zijn + nog zoo ver niet, laat maar eens eerst 't model zien; over de rest spreken we + nader.</p> + <p>Na een poosje loven en bieden, waarin de heer Giovanni Capelli een schitterend + bewijs gaf, dat de natuur in zijn hersens het centrum van den handel tot een + buitengewone afmeting had gebracht, werden zij het eens, vooral ook, omdat de + kunsthandelaar den jongen artist had weten te overtuigen, dat ieder beginner, hoe + knap hij ook was, protectie noodig had en dat één aasje geluk meer + waard was dan een kilo verstand.</p> + <p>—Luister eens, jongmensch—zoo besloot Capelli zijn betoog: ik heb + hier, terwijl je weg was, je werk eens bekeken; je bent een kraan, hoor, maar je hebt + geen connectie en die kun je door mij krijgen. Ik weet niet hoe 't komt, beste + jongen, maar zoodra ik je zag, voelde ik iets voor je—ik wil je + voorthelpen—maar je begrijpt, ik ben zelf geen gefortuneerd man—het + walletje moet bij het schuurtje blijven—als je me te duur bent, haal ik het + zaakje niet aan. Doe jij nu je best op de buste van dien verzensmid, dan zal ik je + naam bekend maken—dat is nu eigenlijk geen werk voor je, dat weet ik wel, maar + ik heb wat in petto. Hm! daar hebben al heel wat artisten duim en vinger naar gelikt! + en dat zul jij hebben, want nu ik dat ruggetje van dat model....</p> + <p>—Van Roosje?</p> + <p>—Juist! nu ik dat gezien heb, weet ik, dat jij de man bent dien ik hebben + moet. Adieu! groet je Mama!</p> + <p>Bruin keek den vertrekkenden man na en dacht:—Wat 'n nobele + vent!—Jonge artisten zijn gewoonlijk goed van vertrouwen. En Capelli keek, op + straat gekomen, even omhoog naar 't atelier en grinnikte in zich zelf:</p> + <p>—'n Knap ventje, die lapt 't me voor een koopje!</p> + <br /> + + <h3>II.</h3> + <br /> + <br /> + + <p>De buste stond op 't atelier in schets, 't was eigenlijk meer dan een schets, zoo + mooi was ze uitgevallen.</p> + <p>Capelli zou dien dag met een paar vrienden van den overledene komen, om te zien + hoe de gelijkenis was.</p> + <p>Bruin had den natten doek er af genomen en bekeek aandachtig, met het portret in + de hand, zijn werk, nu en dan hier of daar even iets aan de klei veranderend of + afnemend met een klein boetseerstokje.</p> + <p>Hij was er zelf nog al voldaan over, al kon hij niet weten of de gelijkenis + volkomen goed was. Zijn moeder stond naast hem met de kat in haar armen en + bromde—'t mensch bromde altijd:</p> + <p>—'t Is toch eeuwig zonde zoo als jij je tijd verleutert. Nou werk je al een + week lang aan dat lamme ding en wat verdien je er an? 't Is de peine niet waard. + Sjuul, Sjuul! als jij zoo doet, komen we nooit uit de armzaligheid. Is dat ding nou + nog niet goed voor die "dikke."</p> + <p>Zij kon den naam Capelli niet goed onthouden.</p> + <p>—'t Is toch precies, zooals ie op 't portret staat.... Stil poessie, <a + id="Page_63" name='Page_63'></a>we gaan zoo naar de keuken—nou, stil dan + liefie, je weet wel, hier op 't atelier mag je niet rond loope, dat wil Sjuul niet + hebbe—nou stil dan Tommie!</p> + <p>—Och, moeder, doe toch die nare kat naar achteren, dat beest is zoo wild; + verleden week heeft ie 'n beeldje omgesprongen, dat me 'n hoop moeite kostte; 't was + totaal weg!</p> + <p>—Nou ja, 'k hou 'm immers vast ... zeurde de oude vrouw.—Tommie, de + baas kan je niet lijen, stom dier, maar de vrouw wel. Zeg, Sjuul, heb je nou geld + voor den huisheer, de belasting moet ook betaald worden en de kruidenier moet ook al + elf gulden hebben; dan bennen ze d'r geweest van de....</p> + <p>—Och, moeder hou op!—'k heb nog 'n paar kwartjes in m'n zak, dat 's + alles, maar zoodra ik dit ding heb afgeleverd, zal ik je geld geven.</p> + <p>—Sjuul! je doet veels te veel moeite voor die dikke, je had in dien tijd, + dat je aan die kop werkte meer kunnen verdienen, want 't was casueel, hé? Nou + kwam d'r juistement werk ... zeg nou maar: 't is af en knoei d'r niet langer an.</p> + <p>—Zeur toch niet ouwe, je begrijpt er geen steek van—je weet niet wat + een artist is ... ik kan 't niet zóó afleveren, 't ding bevalt me nog + niet heelemaal!</p> + <p>—Nou ja, zóó fijn zullen ze toch ook niet kijken, 't is immers + mooi genoeg voor 't geld. Stil Tommie! Jij leit veel te lang aan zoo'n ding te + hannessen ... blijf d'r nou dan toch af met je vingers, wat je er aan de + ééne kant opplakt, krab je d'r aan de andere kant weer af ... dat is + monnikenwerk....</p> + <p>—Daar wordt gescheld, moeder! Ga nou asjeblieft heen en zorg dat er niemand + anders boven komt, dan die heeren.</p> + <p>Een gestommel op de trap, een stuk of wat zuchten en kuchende geluiden, en + aangevoerd door den blazenden en hijgenden Giovanni Capelli, betrad een viertal + heeren Bruins' atelier.</p> + <p>—Pff! Poeh! Wat 'n toren! Ga binnen heeren!</p> + <p>—Verbazend hoog!</p> + <p>—Hé, hé!</p> + <p>—Een opstijging in optima forma!</p> + <p>—Mag ik u voorstellen, heeren! Mijn speciale vriend Jules Bruin, 'n + veelbelovend talent, modelleur, beeldhouwer,—Mijnheer Drogers, letterkundige, + Mijnheer Coquenard, particulier, Mijnheer Assman, criticus van De Morgenster en de + Kunstbode.—Dr. Operling—recensent van de Dichtwarande—zelf ook + beroemd door zijn verzen.</p> + <p>—Aangenaam! zei Bruin.</p> + <p>—Engeném! Meneer Drogers boog stijfjes het hoofd.</p> + <p>—Charmé! Een hartelijke handschudding van den heer Coquenard.</p> + <p>—Aangenaam kennis te maken! Twee vingers van den criticus raakten even + Bruins hand aan.</p> + <p>Dr. Operling zei niets, maar hij liet zijn hoofd als een geknakte bloem op zijn + gesteven overhemd vallen, even steunend.</p> + <p>—Daar zijn we nu,—zei Capelli, zijn hoed en stok op een stoel + leggend:—Je hebt toch mijn briefkaart ontvangen, niet waar?</p> + <p>—<a id="Page_64" name='Page_64'></a>Zeker!</p> + <p>—We stonden juist op 't punt hierheen te gaan, toen mijn vriend Coquenard 't + magazijn kwam inloopen. Zoodra hij hoorde, wat we bij je gingen doen, zei hij: dan ga + ik mee, want Muller was een intieme, goeie vriend van me, niet waar Coquenard?</p> + <p>—Zeker 's—Oui certainement, 'k 'ebbe monsieur Mullere so dikwijlse + keziee. O! 'ij was 'n éminente poéte—un homme charmant. Isse dat + y?—Hij wees op de buste.</p> + <p>—Ja! vindt u dat hij lijkt—wacht! ik zal 't gordijn dáár + 'n beetje laten zakken, de zon is wat fel—dat doet niet goed; de reflex van die + witte huizen aan den overkant hindert.</p> + <p>—O, ne faites pas de façons—ikke kan eele koete sien, hm! + hm!</p> + <p>Giovanni draaide als een kat om een stuk spek een paar malen rondom de buste, + bekeek haar oplettend, voelde even, heel voorzichtig, met den vinger langs de nog + vochtige klei en zei in zichzelven: 't Is goed gedaan, 't zit flink in + mekaar;—toen, luid:—Nu, wat zeggen de heeren er van;—is 't + Muller?</p> + <p>Monsieur Coquenard, die intusschen 't atelier rondwandelde, scheen hem niet te + hooren, omdat hij zich in Roosje's rug verlustigde en zijn oogen niet kon afhouden + van een kleine Venus-callipigos, die hem verleidelijk scheen toe te lonken.</p> + <p>Capelli nam intusschen Bruin even apart en zei:—ik breng je daar drie + eminente lui—Mr. Drogers is één kluit geleerdheid—een man + die je als artist heel nuttig kan zijn—en Assman en Dr. Operling, hm!—hij + kuste zijn vingertoppen—zijn critici, zooals er maar weinig zijn. Zij + behandelen alles wat kunst is. Sculptuur, muziek, tooneel-, schilderkunst, enfin + alles en ... zie je, niet ouderwetsch, om den dood niet! Modern vat je? Kranig; + Assman vóóral zet niet één, maar twee puntjes op de i.... + Je moet je voordeel doen, vriend, met deze gelegenheid. Assman kan je onwaardeerbare + wenken geven waarvan je als jong artist ontzaggelijk kunt profiteeren; 't is heusch + waar, zoo'n kennismaking is wel een buste waard.</p> + <p>—Wèl, wèl! zei Bruin en keek met een benauwd wantrouwen naar + den kunstcriticus, die, na met een diepzinnig gelaat het atelier te hebben + rondgekeken, zonder plichtplegingen in den grooten lederen fauteuil was gaan zitten, + die tegenover de piedestal met Muller's buste stond; hij zonk er in weg als 't + ware.</p> + <p>Met de beenen over elkander, achterover geleund, drukte hij zijn hals en kin + vóór in zijn hoogen staanden boord, zoodat zijn wangen over den boord + kwabden, zette langzaam een gouden pince-nez op, trok nadenkend een paar malen aan + het puntige bakkebaardje, dat zijn kin versierde en zei, gewichtig de wenkbrauwen + fronsend, met neergetrokken mondhoeken:—Hum, hum! hum!</p> + <p>Dr. Operling stond achter den stoel met gekruiste armen, somber voor zich uit te + staren en zei niets.</p> + <p>Capelli keek de critici vragend aan, zei ook: hum! hum, hum! en de heer Drogers, + die op een afstand stond en de rechterhand boven de oogen hield, alsof hij in de + verte een zonnig landschap of een schilderij wilde beschouwen, liet na een geleerd + hum, <a id="Page_65" name='Page_65'></a>hum, hum! een beschroomd lachje hooren, + waarin iets blatends klonk. De Franschman was inmiddels alweer bij Roosje's torso en + de Venus; 't was alsof hij aan die twee naaktstudies smulde.</p> + <p>—Maar Coquenard, kijk nu toch eerst eens naar de buste? vroeg Capelli + verwijtend.—Jij als leek kunt misschien nog het objectiefst oordeelen, jij bent + hier de Vox populi!</p> + <p>—Ah, oui! certainement—ik ebbe dadelijk kezien datte monsieur Muller + wasse, zei hij als terloops en keerde zich weer om, magnetisch aangetrokken door de + kleine Venus-figuur, die op een tafeltje stond:—Admirable, mooie meid! zei hij + in zichzelf en toen luid: Monsieur Bruin, isse dat naare levend model?</p> + <p>—Natuurlijk!</p> + <p>—'Eele mooie vrouw, superbe forme—wone dat meissie 'iere in die + stadte?</p> + <p>—'t Is 'n beetje geïdealiseerd natuurlijk, glimlachte de artist.</p> + <p>—O, maar toch en réalité bepaald 'eele skoon meissie.</p> + <p>—Kom, Coquenard! ouwe snoeper, kijk nu liever naar Muller—lijkt + ie?</p> + <p>—Décidément—maare als ij een 'oed oppe 'adde, zou ik + beter kan zekke—ik 'ebbe 'm nooit tête nue kezien, altijd met zijnen + chapeau—zoo kroote 'ooge 'oed!</p> + <p>—Och kerel, je zeurt! Capelli werd knorrig, maar vroeg niet meer, omdat + mijnheer Drogers, die een paar malen eenige stappen voor- en achteruit gedaan had, + steeds met door de hand beschaduwde oogen, de buste beziende, eensklaps zijn min of + meer geaffecteerde stem verhief en verklaarde:</p> + <p>—Ik ben misschien geen bevoegd beoordeelaer, wèt de èrtistieke + uitvoering betreft, wènt ik ben niet meer den een kèmergeleerde, maer + ik heb de waerdige men toch goed gekend—hij wès 'n collègae ven + me—jèren lèng....</p> + <p>—Dus u zou hem dadelijk herkennen? vroeg Giovanni.</p> + <p>—Dèt is te zeggen—jae en neen—èls <i>U</i> me niet + gezegd hèd, we gaen Muller's buste zien, zon ik niet zeggen, dèt dit + Muller wes.</p> + <p>—C'est ça! zei Coquenard, even omziende; hij streek juist met zijn + vleezige hand als liefkozend over Roosje's torso;—ç'est ça! alse + Capelli niette 'adde kezekd—wij kaane Mullere zien, zou ikke mete wete dat het + le brave homme was.</p> + <p>—Pèrdon! viel Drogers in,—de suggestie speelt hier wel een + kleine rol, maer.... 't oordeel ken toch individueel en objectief zijn.... Els ik + mijn meening ronduit zeggen mèg...?</p> + <p>—Zeker, asjeblieft! zei Bruin, die in zijn linnen kiel, met over elkander + geslagen armen tegen den muur leunde. Fijntjes glimlachend keek hij met afwachtende + oogen naar de drie heeren.</p> + <p>—Nu, den permitteer ik me deze opmerking: Ik heb hem in mijn herinnering + veur me, toen we sèmen in de littéraire club: "<i>De honingbij + vèn den Hélikon</i>" lid wèren. Daar zegen we mekaèr + elken Woensdègèvend. Nu is het buiten kijf, dèt lèmplicht + heel ènders is dèn dèglicht, mèr ... de mensen, + "dés denkende Wesen èn sich," zooèls Kènt zegt, 't + individu, blijft toch 't zelfde, niet waer?</p> + <p>—<a id="Page_66" name='Page_66'></a>Jawel, natuurlijk! antwoordde Bruin, + omdat meneer Drogers hem met zijn kleine grijze oogjes scherp aankeek.</p> + <p>—Begrijpt u? Drogers wees op de buste,—dit is geen levend + wezen—dit is geen soort vèn fèntoon in soliden vorm + gebrècht en èls zoodènig heeft 't groote verdienste zonder + twijfel, mèr....</p> + <p>—Lijkt ie nu, of lijkt ie niet? vroeg Capelli kortaf.</p> + <p>—Jè, dèt is uiterst moeilijk te + bepèlen—èls ik 'm goed bekijk—de littèrator deed een + stapje nader met vooruitgestoken hoofd—dèn is 't Muller + <i>wèl</i> en toch is 't Muller <i>niet</i>....</p> + <p>—Dat snap ik niet goed, waarde heer!</p> + <p>—Meneer Capelli, permitteer me? U laet me niet uitspreken ... ik bedoel, ik + herken in sommige opzichten den ontslèpene wèl, bijv. zijn dèsje + 's frèppènt juist geobserveerd; hij droeg, zoo lèng ik hem + kende, èltijd vèn die kleine vierkènte zijden strikjes onder een + omgeslègen boord met overvêllende puntjes—juist zooèls de + mijne—we kochten in één winkel.... Dèn zie ik—U + neemt me tech niet kwèlijk, meneer Bruin?...</p> + <p>—O! in 't minst niet! De artist kwam wat dichterbij, met een uitdrukking op + zijn gezicht, alsof hij in meneer Drogers een clown zag, die hem amuseerde.</p> + <p>—Dèn zie ik iets in de oogen daerentegen, dèt me <i>niet</i> + bevèlt. Muller hèd heel licht blauwe oogen, die herken ik hier + volstrekt niet, 't lijkt net een blindemèn. En dèn, om je de waerheid + te zeggen, z'n neus, die wès énders.—De philoloog bewoog zijn + hoofd naar links en rechts, bekeek den neus van den zaligen dichter aan alle kanten + en zei:—Wonderlijk! 't is Muller's neus wèl en toch is 't z'n neus niet! + Wèt er èn schort, zou ik niet kunnen zeggen, wènt ik ben geen + modelleur-èrtist of beeldhouwer; 'k ben mèr 'n gewoon sterveling ... + hè, hè ... mèr ... Muller hèd 'n + kèrèkteristieke neus en dit is 'n bènéle neus. De mond is + best, hij had die min of meer dunne lippen ... en toch ... Ik ben immers niet + onbescheiden—u neemt toch niet kwélijk èls ik soms iets zeg, + dèt u niet toegeven kèn?...</p> + <p>—Neen! neen! Waarachtig niet; ik luister met allebei m'n ooren—u + spreekt zoo verstandig—ik leer van u—ik ben u dankbaar!</p> + <p>—O, meneer Bruin! De letterkundige trok een pruimenmondje en hief zijn + rechterhand met een afwijzend, bescheiden gebaar op.—U is een welwillend + mèn ... ik wou dèn maer zeggen, dat ik zijn mond wèl groot vind, + en dèn heb ik dèt kuiltje op zijn bovenlip, onder zijn neus, nooit + opgemerkt—misschien kwèm dèt wel, omdèt Muller destijds + een knevel droeg en daerdoor zèl waerschijnlijk z'n mond niet normaal hebben + geschenen—ook z'n kin vind ik niet weerom, hèd hij zijn kin wel zoo + leelijk èchteruit?</p> + <p>—De photografie geeft die juist zóó aan.</p> + <p>—Jè, maer hij hèd er destijds zoo'n dingetje + òp—hoe noemen ze 't ook weer, zoo'n sikje!</p> + <p>—Een jeune-France?</p> + <p>—Dèt is 't—jèwel, juist. Ziet u, meneer Bruin, + dèt zèl 't verschil zijn; veur 't overige zit er mèchtig veel in + die buste in! summæ summærum kèn ik toch niet ènders zeggen + dan: 't Is Muller! Bovendien, —<a id="Page_67" name='Page_67'></a>hier lachte + de geleerde heer allerminzaamst tegen den artist—u heeft de photo en die + kèn niet jokken—ik maek u wel m'n compliment—'k ben blij, + dèt 'k uw chef-d'oeuvre gezien heb en kennis met u maekte....</p> + <p>Dank u! Bruin drukte, met meer vuur dan natuurlijk was, de hem toegestoken hand en + op zijn gelaat stoeide even een lach, die in zijn donkerbruine oogen weggleed en daar + bleef lichten, terwijl hij kalm en bescheiden vroeg:</p> + <p>—En wat is uw opinie, meneer Assman?</p> + <p>De critikus was in de houding, die hij had aangenomen, blijven zitten, schijnbaar + geheel verdiept in de beschouwing der buste. Hij had geen enkel teeken van goed- of + afkeuring gegeven, terwijl de heer Drogers sprak; nu draaide hij langzaam zijn hoofd + naar Bruin, en met een zucht, als ontwakend uit diep gepeins, sprak hij, op ieder + woord de noodige klem leggend:</p> + <p>—Laat me u eerst zeggen, dat ik de uitvoering van 't model, "l'oeuvre," + <i>het werk</i>, begrijpt u, zeer verdienstelijk vind—u ziet, ik begin niet, + zooals veel collega's van me doen, met <i>af te breken</i>, ik prijs uw + habiliteit—Assman stak zijn gekromden rechterduim vooruit.—Ziet u, er zit + <i>dát</i> wel in, dát weet u—dàt zeker iets, dat + hm!—dat lekkere, dat smeuïge als 't ware, waardoor je, als u 't er nog + meer in kon brengen, zou kunnen vergeten dat 't ding een bonk klei was, maar ... wat + nu de gelijkenis betreft zeg ik, die den overledene herhaaldelijk zag: <i>'t is 'm + niet!</i></p> + <p>Dr. Operling schudde, langzaam somber voor zich uit starend, het hoofd—en + zei niets!</p> + <p>Ah! kwam Giovanni.</p> + <p>—'t Is 'm in 't geheel niet!</p> + <p>—Dat 's ronduit gesproken, meneer Assman.</p> + <p>—Juist, meneer Bruin, dat is zoo mijn gewoonte; ik wind om mijn opinie geen + doekjes—ik geef mijn oordeel niet af, vóór ik in mijn innerste + overtuigd ben, dat ik <i>objectief, zonder eenig aanzien des persoons, zonder eenige + consideratie van welken aard ook</i>, oordeelen kan, en daarom zeg ik u nu:—'t + Is Muller niet!</p> + <p>—Wat mankeert er dan aan, meneer Assman?</p> + <p>—Voelt u niet als artist, wat ik bedoel?</p> + <p>—Neen, nòg niet!</p> + <p>—Laat me u dan zeggen, wat ik in dit beeld mis.</p> + <p>—Asjeblieft!</p> + <p>—Ik zie daar voor me een beeld; misschien lijkt het goed, wat neus, ooren, + mond, voorhoofd, enfin! wat den uiterlijken vorm betreft; die laat ik er op 't + oogenblik geheel buiten....</p> + <p>—Maar permitteer me, 't is juist de vorm, die....</p> + <p>—Neen, laat me uitspreken, meneer Bruin, u moet me goed begrijpen—ik + ga dieper dan een ander—ik zoek de psyche—en die vind ik in die buste + niet—ik mis de ziel!</p> + <p>—De ziel?</p> + <p>—Juist! ik heb den hoogbegaafden man gekend, zooals misschien weinig + anderen; ik heb zijn gedichten gesavoureerd, mijnheer Bruin—<a id="Page_68" + name='Page_68'></a>ik heb hem, waar anderen hem verguisden, altijd de hand boven 't + hoofd gehouden—omdat ik zijn mooie ziel kende en waardeerde. Hij was z'n tijd + vooruit, hij was een moedig dichter, die radikaal met 't metruim, met 't rhythmus + brak; hij rijmde niet met woorden, neen! hij sprak denkbeelden; hij zei z'n ziel uit + in zijn sonnetten, in zijn balladen en oden, in zijn ... enfin in alles, wat hij + schreef ... en als je hem zag, was zijn gelaat <i>bezield</i>: de vorm was voor hem + echter heelemaal bijzaak, de inhoud, daar lachte hij meê—hij zei spontaan + z'n intens mooie gedachten zóó, als ze opwelden in zijn geweldig brein. + En dat vind ik heelemaal niet terug in die klomp grijze klei, die daar voor me staat + ... zooals ik hem daar voor me zie, is 't die independente groote ziel niet; hij + lijkt op iedereen, op een gewoon mensch!</p> + <p>—Maar z'n gezicht is ook heel banaal!</p> + <p>—Pardon!—zooals <i>u</i> of den ander hem misschien ziet, is hij + gewoon, dat wil ik wel toegeven, maar jelui kijkt ook gewoon—Enfin, als u niet + begrijpt, niet <i>voelt</i>, wat ik bedoel, kan <i>ik</i> het u niet zeggen, maar + <i>'t is Muller niet</i>—Kan u niet wat meer ziel in dat ding leggen?</p> + <p>—Ik kan hem niet anders maken, dan hij was.</p> + <p>—Maar zóó was hij niet, meneer Bruin; ziet u geen kans den + hevigen dichter meer te doen zien?</p> + <p>—Bezwaarlijk! Ik kan alleen den vorm teruggeven.</p> + <p>—Aha I daar heb ik u!—Juist, daar zit 'm de knoop, de vorm! de vorm! + maar ik heb niets met dien vorm te maken, wanneer ik zoo'n buste als herinnering aan + den Dichter wil koopen—en dát is toch het doel, waarmeê je ze in + den handel brengt, nietwaar Capelli?—dan wil ik niet den stoffelijken mensch + zien, maar den poëet—en een poëet bij de gratie Gods was + Muller—een groot genie.</p> + <p>Dr. Operling keek met gekruiste armen, somber starend, smadelijk glimlachend naar + de buste en zei niets.</p> + <p>—Oh! sans doute, un genie! viel monsieur Coquenard, die zijn + ontdekkingstocht door 't atelier gestaakt had, eensklaps in.—IJ wasse een kroot + genie, un homme admirable, altijdde aan die prak kiseer, veele distrait. Alsse 'y + kwam dans mon mahasin, zek ikke tout de suite: Bonjour, monsieur + Mullere—alweere parapluie verkete—verlore, éh!</p> + <p>—Wat bedoelt u?</p> + <p>—Eh, monsieur Bruine! eel simplement, dat 'y toujours kwam om een nieuw + paraplue te koope—Monsieur le poète Mullere altijd verlieze son + parapluie—ikke 'ebbe le pauvre homme verkokt wel 'onderd parapluie....</p> + <p>—Já, dan zal u hem zeker wel goed hebben gekend.</p> + <p>—Maar meneer Coquenard, viel de heer Assman eenigszins scherp in:—Hoe + kan u een parapluie in verband brengen met zijn genialiteit?</p> + <p>—Hommes de gènie 'ebbe tokke nooite koeie + mémoire—altijdde verkete dan ditte, dan datte....</p> + <p>—Maar dat doet toch aan de gelijkenis van deze buste niets af of toe; dat 's + nonsens!</p> + <p>—En die siele dan, waarvan u spreeke? Alsse ik jugeere wil, of de man + kelijkke op deze buste offe niete—'eb ik te kijk niete naare <a id="Page_69" + name='Page_69'></a>zijn siele, maare naare zijnen neuse, zijn oore en ook', (oog) "en + un mot": ikke moete inspecteer la matiére, niette die + impondérabilité, die qualité psychique; pardonnez moi, maare + watte u zek van die <i>siel</i> isse meere nonsens dan mijn parapluie!</p> + <p>—Wat blieft u? Assmans oogen werden boos.</p> + <p>—Ikke blief niemendalle—u 'ebbe miskien meer keleerdheid dan ikke, + maar ikke 'ebbe meer bon sens!—Alsse meneer Bruine zou opzetten willen un + chapeau aan die buste, zal ikke u zek of la ressemblance, die kelijkenisse koet + is.</p> + <p>—Een slappe hoed? vroeg Bruin lachend.</p> + <p>—Pardon! chapeau haute forme.</p> + <p>—Een hooge dop? Dien bezit ik niet.</p> + <p>—Neem den mijne, zei meneer Drogers, zijn hoed aanbiedend—'t kan best + zijn dat meneer gelijk heeft.</p> + <p>—Te groot! lachte Bruin; hij verdrinkt er in ... maar wacht! ik zal hem er + boven houden.—Zoo! wat dunkt u nu, meneer Coquenard?</p> + <p>—Sal wel luk! Oui, isse al beter, maar die neuse daar mankeere nok wat + aan—ikke 'ebbe monsieur Mullere nooite zonder chapeau kezien ... maar tiens nu + lijkke 'ij! Oui, oui, la ressemblance y est. Weet u watte: makke u 'm een 'oed van + klei op die kop—en dan een andere neuse, tiens!</p> + <p>—Wat 'n laffe onzin! bromde Assman.</p> + <p>Dr. Operling bleef somber voor zich uitstaren en—zei niets. En Drogers vroeg + zacht aan Capelli:—Zouden we niet maer liever heengaen—ik geloof + dét we geen pés veurwaerts komen—de meeningen loopen te veel + uiteen ... en met een blik op Assman, die er hoe langer hoe strijdlustiger begon uit + te zien:—De gemoederen worden wèrm—ik geloof dét u beter + zou doen, éndere opinies dén de onze in te winnen.</p> + <p>—'k Geloof dat je gelijk hebt, meneer Drogers;—Meneer Bruin, we zijn u + dankbaar voor je ontvangst. 't Spijt me dat 't resultaat van ons bezoek niet beter + is. U moet nog maar eens kijken, of u aan Muller's neus nog wat veranderen kan, want + hoezeer de heeren ook van opinie verschillen, op één punt zijn ze 't + eens: de neus van den Dichter deugt niet; daarin ligt de kardinale fout!</p> + <p>—Oui, ikke keloof 'ij 'adde meer zóó neuse.... Meneer + Coquenard duwde met zijn wijsvinger zijn reukorgaan iets omhoog.</p> + <p>—Een wipneus? Geen kwestie van! zei Bruin, oplettend photo en buste + vergelijkend.</p> + <p>—Neen, neen! dén eerder 'n dikkere, meer volumineuse. Dét + réppeleer ik me ten minste wel. Muller héd iets pérticuliers + aén z'n neus—maer wét 't wés...? De geleerde heer Drogers + haalde de schouders op en trok zijn handschoenen aan. Dr. Operling ontvouwde zijn + gekruiste armen, ontrimpelde zijn voorhoofd, keek nog eenmaal met een zucht naar + Mullers buste, lachte toen smadelijk in zich zelf en drukte Bruins de hand ten + afscheid.</p> + <p>—Pardon, meneer, zei Bruin, U heeft uw opinie nog niet gezegd: Vind u dat + Muller lijkt?</p> + <p>Toen opende Dr. Operling zijn mond en sprak:—ik heb den man <a id="Page_70" + name='Page_70'></a>nooit gekend, wel van 'm gelezen—en als ik naar zijn + gedichten oordeel, kan hij er wel zoo banaal hebben uitgezien. Bonjour!</p> + <p>Meneer Assman keek met souvereine minachting Dr. Operling na, en toen naar den + parapluienkoopman, die hem met een spottend: á l'avantage; monsieur Assmanne, + in den deurpost salueerde. Hij groette met een nuffige handbeweging Capelli, en zei, + toen beiden vertrokken waren, op beschermenden toon:—Jonge vriend, je zult + later wel leeren begrijpen wat ik bedoel; je bent nog wat te veel onder den indruk + van 't genoten akademisch onderricht—je moet vrij, indépendent worden. + Tegenwoordig is de vorm geheel bijzaak—'t komt er volstrekt niet meer op aan, + of een portret of buste lijkt, zooals men dat vroeger noemde; al geef je, zoo gezegd, + iemand, die rood is zwart haar, al zou je een man met een wipneus een arendsneus + maken, 't doet er allemaal niet toe—als je maar zorgt, dat het + <i>onzienlijke</i> er in zit. Begrijp me goed: al had je nu b.v. deze buste—hij + tikte met zijn wandelstok tegen 't piédestal—op Muller's gelaat + afgegoten, dan zou hij voor mij toch niet lijken, zoolang ik dat onbeschrijfelijke er + in mis, dat psychische, dat niet gezien, maar alleen <i>gevoeld</i> kan + worden.—Adieu!</p> + <br /> + + <h3>III.</h3> + <br /> + <br /> + + <p>—Oeff! deed Bruin, toen de heeren 't atelier verlaten hadden.—Pff! wat + 'n geleerdheid, 'k snap er geen steek van—hij wil er in zien, wat niet gezien + kan worden, niet zien wat ie voelen kan—daar mag Joost uit wijs worden ... hij + ging in den fauteuil zitten, nam opnieuw de photo en vergeleek die nog eens + nauwkeurig met het kleimodel.—'k Laat me villen, als ik weet, wat er aan + scheelt; die beroerde Versjesmaker <i>wil</i> maar niet lijken ... 'k weet toch zoo + zeker, dat ik de photo conscientieus heb gevolgd, maar toch hebben ze gelijk: + dáár in den neus zit de fout—wat blikslagers, kan 't toch + wezen?</p> + <p>Nog eens en nog eens weer bekeek hij zijn werk, greep een boetseerhoutje, toetste + hier en daar wat aan den kop, nam distantie, keek dan weer vlak bij van links en van + rechts, en eindelijk, knorrig en zenuwachtig geworden, smeet hij met een vloek + portret en stokje vóór zich uit, ver door de kamer.</p> + <p>Juist ging de deur open, een vlugge hand ving 't stokje op en een vroolijke stem + riep:—Heé heé! is dat 'n manier, ouwe jongen?</p> + <p>—O, Karel, ben jij 't? Kom binnen!</p> + <p>—Jawel, ik ben 't en je buurjongentje, Puckie, is vlak achter me.</p> + <p>—Zoo, wurm, kom jij ook 'ris kijken?</p> + <p>—Ja, sliert! En ik kom een beetje tabak halen, heb je nog, zei een klein dik + ventje, met een erg wijd, sopperighangend geruit broekje aan, dat uit een fluweelen + jacquet over een paar versleten gele fietsschoenen hing.</p> + <p>—Kijk maar in den pot, misschien is er nog shag in.</p> + <p>—'k Schoot niet op vandaag en ik kreeg 't land, daarom loop ik eens over en + kom je Verzenpallurk nog 'ris kijken.</p> + <p>—Nou, d'r is geen moois an, hoor!</p> + <p>—<a id="Page_71" name='Page_71'></a>'k Wou hier in, maar je ouwe mensch + hield me tegen, omdat de OOMES er waren. Puckie zat al bij d'r koffie te lebberen, + niet waar, wurm?</p> + <p>—Ja, jouw koffie.—Zeg, sliert, ik heb ze gehad en hij had ze + <i>willen</i> hebben.... Wat is je ouwe vrouw mopperig—en hoe vonden de + "heeren" je kop?</p> + <p>—Nou, maar zóó—zóó; de eene vond 'm te + dit, de ander te dàt.—Och! ze hebben me een poos geamuseerd met d'r lui + gewauwel, maar eindelijk hebben ze me nijdig gemaakt—de duivel mag dan ook + weten, wat er aan dien neus scheelt—kijk jij nu 'ris, Karel—daar leit 't + portret bij de deur. Toe, Puckie, raap jij 't is op, jij bent 't dichtst bij den + vloer....</p> + <p>—Ja ... en jij 't laagst bij den grond,—grinnikte het ventje, maar + zocht meteen de photo op en gaf die aan Karel.</p> + <p>Met hun drieën bekeken zij nu aandachtig Muller's buste, een heele poos, + zwijgend, met kritische oogen. Eindelijk zei Karel:—ik snap d'r niks van, 't + ding zit toch best in mekaar en 't is goed gedaan naar 't portret. Puck nam een + stukje klei, rolde er handig een klein balletje van, plakte dat op Muller's neus en + streek er met zijn natgemaakten vinger overheen, met schuins gehouden hoofd kijkend, + hoe 't deed. Bruin, die de photographie in handen had, riep eensklaps:—D'r af, + Puckie! Gauw d'r af! Zóó is 't heelemaal donderen—veel te dikke + ponem. Neen, dàt is 't ware niet!</p> + <p>—Geef 'ris hier, Jules; de kleine nam de photo uit Bruin's handen, ging er + meê bij 't venster staan, keek met ingespannen aandacht en riep eindelijk + snerpend:—Wat sakkerloot! d'r is aan dien ponem (neus) geretoucheerd.</p> + <p>—Hè! is 't waarachtig?</p> + <p>—Wat ik je brom, hoor! d'r is aan geknoeid—God weet, hoe 'n + kinderklomp die vrijer voor z'n kop heeft gehad—ze hebben 'm mooier gemaakt, + dan ie was—mijn kop af, als 't <i>niet</i> zoo is!</p> + <p>—Maar Puck, wat zou ie dan wel voor 'n snuit gehad hebben? Geef 'ris op! + Karel nam 't portret uit Puckies vingers, keek ook met alle oplettendheid en + zei:—Jules, gooi eris links een moppie klei tegen z'n gevel—en zet + vóórop een klein korreltje met 'n deukie.</p> + <p>Bruin deed zooals Karel zei, maar vóór hij er mee klaar was, riep + Puck teleurgesteld:</p> + <p>—Mis, 't deugt niet, nou lijkt ie zelfs niet meer op 't photo'tje.</p> + <p>—Dan maar d'r af! Bruin bracht Muller's neus weer tot den primitieven vorm + terug en zei knorrig:—Dat beroerde ding verveelt me, 'k heb er al acht dagen + aan gewerkt en als ik geen "en face" heb, breng ik er nooit wat van terecht.</p> + <p>—Hou nou eens even je gemak, ik geloof, dat ik er ben!</p> + <p>Karel riep Bruin bij zich, vlak voor 't venster.—Kijk! zie je daar die + retouche—geef je loup eris—nou, kijk nou zelf; ze hebben 'n eind van z'n + kajim afgenomen.</p> + <p>—Waarachtig dat lijkt wel.</p> + <p>Puck stond op zijn teenen bij de anderen en vroeg:—Laat me ook eris kijken, + ik kan d'r zóó niet bij.</p> + <p>—<a id="Page_72" name='Page_72'></a>Kom hier, hobbelbroek, kijk!—Bruin + pakte 't ventje eensklaps beet en tilde hem op.</p> + <p>—D'r is van voren wat afgehaald en aan de eene zij bijgebracht. Die neus is + goed, om iemand gek te maken!... riep Puck.</p> + <p>Bruin zette hem weer op den grond; hij liep naar de buste; duwde den neus wat in + elkaar, rondde hem aan één kant af en vroeg: "Is ie zóó + beter?"</p> + <p>—Neen, schei maar uit; je bent ook al geen professor, blijf maar bij je + decoraties—die schilder je ten minste nogal dragelijk.</p> + <p>—Dankje wel! Puckie tikte met één vinger aan zijn slappen + hoed,—ik zal je groeten—God geve je sterkte met dien mooien jongen + dáár—misschien komt van nacht z'n geest en maakt zelf z'n facie + in orde—Dà-ag!</p> + <p>—Dag hobbelbroek!</p> + <p>—Dà-ag!</p> + <p>Karel, meer serieus artiest, bleef nog een poosje met Bruin aan 't zoeken, maar + eindelijk gaven ze 't beiden op.</p> + <p>—Ik zou niet graag zoo'n koopie snappen, Bruin; als ik 'n dingetje schilder, + heb ik er lang niet zóóveel gehaspel mee.</p> + <p>—Och! schei uit, 'k ben misselijk van dien Muller—kijk die beroerde + kerel daar nou staan—Is 't niet of ie me uitlacht?—Goddorie, kerel! ik + wou, dat jij nooit beroemd was geworden, dan had je mij niet zoo verveeld—wat + is 't toch lam, als je voor zoo'n paar ellendige guldens je tijd moet verknoeien aan + zoo'n leelijke, vieze, ouwe mannenkop, terwijl er zoo'n eeuwige boel mooie vrouwen + zijn, die je inspireeren.—Allo, vent, ga mee—'k heb er m'n buik van + vol—neen, ik moet er juist m'n buik dóór vol krijgen, anders + gooide ik dien Muller tegen die vervelende wijze kerels, dat de kluiten om der ooren + stoven!</p> + <p>—Jules, je wordt landerig. Komaan, ouwe jongen, ga meê—dan + pakken we samen een borrel—ik heb vandaag een résédatje voor je + over.</p> + <p>—Mooi, vooruit dan!—Ajuus, leelijke ouwe + verzenpikker—dáár!—Bruin trok zijn kiel uit en smeet die + opgerold naar de buste.</p> + <p>—Pas op, je klei is nog week!</p> + <p>—Och, 't beroerde ding kan me niks meer schelen. Kom meê!</p> + <br /> + + <h3>IV.</h3> + <br /> + <br /> + + <p>Meneer Capelli gaf de zaak echter zoo spoedig nog niet op; hij was te veel + koopman, om niet alle moeite te doen, goede waar voor zijn geld te krijgen en daarom + zond hij reeds 's anderen daags en nog een paar dagen daarna, verschillende menschen, + die beweerden den grooten Dichter van aangezicht tot aangezicht te hebben gekend, + naar Bruins' atelier.</p> + <p>De modelleur kreeg hoe langer hoe meer het land, door de zoo wijd uiteenloopende + meeningen en kritieken, die hij moest aanhooren; hij werd gejaagd en zenuwachtig, + zoodra de schel van het bovenhuis driemaal tingelde, maar toen er eindelijk twee + belletristische dames <a id="Page_73" name='Page_73'></a>kwamen, die elkander haast + bij de haren kregen, omdat de oudste beweerde, dat Muller-zaliger een + schippersbaardje en een kaal hoofd had gehad, terwijl de jongste snikkend volhield, + dat "<i>de lieve man lange, artistieke lokken droeg</i>," werd het hem tè + benauwd en liep hij in wanhoop de deur uit, met de woorden:—Moeder, als d'r nu + weer iemand komt met 'n visitekaartje van Capelli, gooi 'm dan vierkant de trappen + af!</p> + <p>—Och, Puckie, zei juffrouw Bruin op dien middag tegen den kleinen + décoratieschilder, die zijn dagelijksch kopje koffie bij haar kwam + halen—Sjuul is heelemaal in de war, d'r is geen land met 'm te + bezeilen—'t wordt een mooie boel hier; die akelige dooie versjesmaker—zij + wenkte met haar hoofd in de richting van het atelier, waarvan de deur + openstond—bederft z'n heele humeur. Hij voert geen steek uit, en als die + Fransche mesjeu dat nakende vrouwtje en die rug van Roosje niet van 'm had gekocht, + zoüen we d'r nou heel akelig voór zitten; dat's ten minste nog een + meevallertje geweest. Zij schudde bedenkelijk 't hoofd:—'t Is bedroevend dat ik + 't zeg, maar ik geloof nou toch ook, dat Sjuul maar in blootigheid moet blijven + werken; daar zit 'n broodje an, want 't is de mode, maar onchristelijk en goddeloos + is 't toch. Heere, Heere, wat leven we in een verdorven tijd!</p> + <p>—Ja, juffrouw, zei Puck, terwijl hij langzaam zijn koffie dronk,—de + wereld is boos en vol zondige wulpschheid en als ik je zoon was zou ik er m'n + voordeel mee doen.</p> + <p>—Hoe zoo dan?</p> + <p>—Wel, ik zou dien dichter ook in de blootigheid, ten voeten uit, + modelleeren, misschien vinden ze dan dat ie lijkt, want zooals 't nu is gegaan kan ik + me best begrijpen, dat Jules half dol wordt. Hij haalde een papier voor den + dag:—Luister eris, ik heb uit aardigheid opgeschreven, wat al die lui hebben + gezegd, en als je nu alles bij mekaar neemt, weet je precies hoe die zalige + verzensmid er bij zijn leven heeft uitgezien.</p> + <p>Met een leuk gezicht las het ventje: "Volgens het oordeel van vrienden en + vereerders, die den overledene van zeer nabij hebben gekend, had de begaafde dichter + een smal, langwerpig, breed gelaat met vooruitstekende, wegzinkende jukbeenderen; + <i>kleinen</i> mond, die <i>groot</i> was door de <i>dikke</i>, vooruitstekende, + saamgeknepen <i>dunne</i> lippen een stompen, spits opwippenden, rechten arendsneus + en een laag voorhoofd, dat hoog, gewelfd en geniaal was. Zijne uitpuilende oogen + zonken weg in de kassen en zijn ooren waren klein van grootheid. Zijn rond, spits + voorhoofd rustte op een inééngedrongen hals, mager van dikte. Lang + artistiek krullend haar versierde zijn kalen schedel en een schippersbaard en knevel + orneerden zijn gladgeschoren gezicht."—Zie je, juffrouw Bruin, dat is nu 't + résumé van al de opinies.</p> + <p>—'s Jongés, 's jonges! wat 'n raar model, en zou ie d'r nou warentig + zóó hebben uitgezien, Puckie?</p> + <p>—Als je al die lui gelooven wilt, ja—maar misschien was ie nog anders, + dat hangt nou maar af van degene, die hem gekend heeft en.... Stil! wat is dat? Is + Jules in 't atelier?</p> + <p>—<a id="Page_74" name='Page_74'></a>Neen! maar ik hoor toch ook + iets—d'r valt wat, d'r is toch iemand bezig ... 'k zal 'ris even gaan + kijken.... Zij slofte naar voren.</p> + <p>De kleine decoratieschilder bleef rustig zijn pijpje zitten rooken en schonk zich + nog eens in, terwijl de oude vrouw de kamer had verlaten, maar met één + sprong was hij, een oogenblik daarna, bij haar toen hij haar met verschrikte bevende + stem hoorde roepen:</p> + <p>—O, mens! O, Heere! Tommy,—ommy, wat begin je me nou. O, Puckie! kom + eris gauw hier, dat's me een geschiedenis!!</p> + <p>—Wat is er an de hand, juffrouw?</p> + <p>—O, genade! wat 'n ding!</p> + <p>In 't atelier stond de oude vrouw en keek met groote angstige oogen naar de buste; + de kat namelijk had een sprong gedaan en in haar vaart een langen stok omgesmeten, + die tegen Muller's kop was terecht gekomen en in de nog weeke klei een deuk had + gemaakt.</p> + <p>—Zoo'n stinkende kat! Allo, ketsch! Vort! schreeuwde Puck en schopte met + zijn korte beentjes een bankje voort, maar Tom, met dikken, hoogen rug wreef zich + tegen een stoel.</p> + <p>—Neen, doe 'm niks! 't Stomme dier kan 't toch niet helpen; kom hier m'n + poessie! 't Is zoo'n goeie lobbes—zij nam de kat op—'k zal 'm zoo lang in + 't keukentje opsluiten, want als Sjuul thuis komt en 't merkt, krijgt ie d'r van + langs. Sjuul heit toch al zoo 't land aan Tom, nietwaar lievert? Met de poes in haar + armen bekeek ze de buste:—'t Is nogal goed afgeloopen, hij had heelemaal kapot + kunne weze.</p> + <p>—'t Is wat moois, bromde de kleine en drukte zooveel hij kon de klei weer in + haar fatsoen;—dat moet er nou nog bij komen!</p> + <p>—Gauw! naar achteren, gauw! daar hoor ik Sjuul op de trap. Laat maar staan, + Puck! kom mee, laat 't 'm in Godsnaam niet dadelijk merken; hij is toch al zoo uit + z'n humeur. Hier! pak an, gooi dien doek d'r maar zoolang over, gauw dan! O, heere, + heere! Wat 'n gedoe met dat miserabele ding!</p> + <p>In een oogwenk zaten beiden, alsof er niets gebeurd was weer bij de koffie en de + kat in de keuken.</p> + <p>Angstig luisterden ze, want Bruin was niet alleen, ze hoorden hem met iemand + spreken.</p> + <p>—Wie zou ie bij 'm hebben? vroeg fluisterend de juffrouw.</p> + <p>—Misschien weer een kijker, een criticus.</p> + <p>O goeie genade, dan merkt ie 't direkt, dan hebben we de poppen aan 't dansen.</p> + <p>Juffrouw Bruin stond op en luisterde, voorzichtig de kamerdeur op een kiertje + houdend. Puck rookte en zweeg, afwachtend en vragend naar haar ziende.</p> + <p>—O! zei ze eindelijk,—'t is onze huisheer maar....</p> + <p>—Stil! sjuut...!</p> + <p>Bruin stond in 't atelier en sprak tamelijk luid.</p> + <p>—M'n goeie meneer Apels, ik geef u volkomen gelijk—'t is heel beroerd + als je zoo telkens teleurgesteld wordt, maar ik kan 't waarachtig niet + helpen—'t is slap tegenwoordig met 't werk. Gelukkig <a id="Page_75" + name='Page_75'></a>kan ik u ten minste iets geven vandaag,—'k heb een Venusje + verkocht en over een dag of wat hoop ik weer wat te krijgen, ten minste als dat + ding—hij keek naar de buste ... wat duivel, wie heeft daar dien doek over + gegooid?</p> + <p>Hij nam den doek er af en bleef een oogenblik verbluft staan, toen hij Muller's + buste zag.</p> + <p>Voor hij evenwel iets verder zeggen kon, nam de huisheer het woord en zei, met + minachtend gebaar op de klei-pop wijzend:</p> + <p>—Dat's ook een mooie jongen geweest, die Muller.</p> + <p>—Hè, wat?—U zegt Muller, hoor ik goed?</p> + <p>—Ja natuurlijk, is 't 'm dan niet? 'k Bedoel de dichter, die is 't + immers?</p> + <p>—Ja zeker! zeker! maar....</p> + <p>Hij lijkt sprekend:</p> + <p>—Zoo-o! Ei!</p> + <p>—Frappant!</p> + <p>Bruin bleef met groote, verwonderde oogen èn buste, èn huisheer + aankijken en zei niemendal, omdat hij een sensatie had, alsof iemand hem balsem in de + ooren goot. Hij luisterde, terwijl zijn gelaat meer en meer opklaarde.</p> + <p>—Je hebt 'm goed getroffen, die lamme vent! 'k Moet nog een half jaar huur + van 'm hebben—'t zat er nooit bij 'm an, maar praatjes had die scheefneus + genoeg.</p> + <p>—Hè, wat! O, hum! Ja, zoo! Scheefneus zeit u?</p> + <p>—Ja, zeker! Z'n neus stond scheef voor z'n kop, precies zooals je 'm daar + gemaakt hebt—verduiveld goed, 't is alsof ie leeft.—Mooi!</p> + <p>O, zoo! Jawel, dank U! Bruin kreeg een gevoel, alsof hij ineens vliegen kon.</p> + <div class="center"> + ------------------------------------------------------------------------- + </div> + <p>Toen de heer Apels vertrokken was, stoof de modelleur de achterkamer binnen en + vroeg lachend: Zeg eris, wat is er met m'n klei-pop gebeurd terwijl ik weg was? En + zijn moeder, die alles had gehoord en zich ook veel lichter voelde dan een oogenblik + te voren, zei haperend—ze was toch nog eenigszins bang voor de veiligheid van + haar Tom:—'t Stomme dier kon 't heusch niet helpen, Sjuul; hij zat zeker een + muissie na ... en zij vertelde hoe alles zich had toegedragen; maar toen ze eindigde + met te zeggen:—Wat 'n toeval, hè nou lijkt ie ineens? zei Puck hoog + ernstig:</p> + <p>—Neen, m'n beste juffrouw! 't Is hier geen bloot toeval; 't is de inwerking + van Muller's geest, die niet velen kon, dat z'n aardsche tabernakel zoo verkeerd werd + afgebeeld. U gelooft toch immers ook aan de metempsychosis?</p> + <p>—Aan de wat, Puckie?</p> + <p>Aan de zielsverhuizing. Heeft u niet gehoord, hoe vreemd Tom sedert een paar dagen + heeft gemiauwd—en vooral van morgen?</p> + <p>—Ja, 't beessie deê wel raar, maar ik dacht, dat 't door de warmte + was, of....</p> + <p>—Neen, dat waren de zoetvloeiende zangen van den poëet, die <a + id="Page_76" name='Page_76'></a>niet goed door die kat heen wouen, maar voor den + sprong had Muller's geest kracht genoeg!</p> + <p>—"Flauw wurm, hou je nou je mond, 't is welletjes", lachte de modelleur en + even teruggaande in 't atelier haalde hij de photo en zei:</p> + <p>—Dáár! kijk nou zelf, 't is niet te zien hierop; dat beroerde + Rembrandtieke licht liegt altijd, daar kan geen kat uit wijs worden!</p> + <p>—Niet? En mijn Tommie dan? riep triomfantelijk de oude juffrouw. Ze haalde + de poes, die angstig mauwde achter de keukendeur, hield hem in haar armen voor haar + zoon en zei:—Sjuul! jij mag 't stomme dier wel bedanken.—Ja, lekkere + Torn, kom jij maar hier, lieveling! Jij alléén heb meer verstand, dan + al die snuggere bolle samen!</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="EEN_LAUWERKRANS" name='EEN_LAUWERKRANS'></a> + <h2><a id="Page_77" name='Page_77'></a>EEN LAUWERKRANS.</h2> + <br /> + + <p>—Mag ik zoo vrij zijn, om u mijn lijst aan te bieden? De lijst voor mijn + benefiet; ik speel "Henri" in Laurierboom en Bedelstaf—Balkon één + gulden vijftig, Loge één gulden vijfentwintig, parterre + één gulden.</p> + <p>—O, is ú 't? Ik dacht niet, dat ik....</p> + <p>—U dacht niet, dat u mij zou zien. Ja, weet u, geachte heer, 't is + tegenwoordig uiterst moeilijk om accés te krijgen bij de heeren of dames; ze + dresseeren er hun dienstpersooneel op, om, zoodra zij iemand zien, die een lijst of + zoo iets wenscht aan te bieden, "niet thuis" te zeggen, of een ander onjuistheid ... + en eventjes glimlachend:—Ik ken die loopjes en daarom pousseer ik eenvoudig + mijn kaartje.</p> + <p>—Ah zoo! Maar, neem me niet kwalijk, op uw kaartje staat Mr. + Mansholt—en ik meen u vroeger toch te hebben zien optreden onder den + naam....</p> + <p>—Holtsman? Accoord! dat is mijn "nom de guerre", mijn familie was er altijd + violent tegen, dat ik op de planken ging. Wij behooren tot een patricische familie en + ... enfin! U begrijpt! je wilt geen onnoodige bisbiljes maken, daarom heb ik destijds + mijn naam omgezet.</p> + <p>—Ja, dat klopt! Maar dat Mr.?... Heeft u gestudeerd?</p> + <p>—N ... neen!—dat Mr. beteekent gewoon "Mijnheer." Och, 't is een heel + klein trucje, dat ik me veroorloof. 't Is zoo verbazend moeielijk, de menschen te + spreken te krijgen. Er is zoo bitter weinig animo voor de kunst. Hij keek somber + vóór zich en zei met een weinig gemaakte tragiek:—Vroeger jaren + was 't beter, toen apprécieerde men een acteur, die conscientieus werkt, die + <b>weet</b>, wat hij <b>doet</b>. Tegenwoordig moet je potsen maken, om de lui te + lokken, of 'n reklame-man zijn! Daar ben ik niet voor geschikt. Ik ben een te + sérieus artist ... mag ik u noteeren, Balkon? Hoeveel?...</p> + <p>—Geef me liever drie Loges, mijnheer Holtsman.</p> + <p>—Uitstekend, dank u, ... ik zal u eerste rij geven.</p> + <p>Hij haalde uit zijn borstzak een in de lengte toegevouwen, reeds wat smoezelig + papier en terwijl hij één handschoen uittrok en naar een potloodje + grabbelde in zijn vestzakje, keek ik hem eens goed aan.</p> + <p><a id="Page_78" name='Page_78'></a>'k Had hem in vroeger jaren dikwijls zien + spelen en hem wel wat arrogant, maar toch 'n goed acteur gevonden; iemand, die + werkelijk zijn best deed, om door te dringen in de rol, die hij vervulde. Op 't + tooneel was hij steeds een kranige, jeugdige verschijning, een "gentleman", die zijn + uiterlijk verzorgde en goede manieren had. Nu zag ik hem niet op de planken of voor + 't voetlicht, en zooals hij daar voor me stond, in gewoon, eerlijk daglicht, scheen + hij me oud en vervallen. Zijn kleeding was nog die van een heer, maar ze begon reeds + dat zeker iets te krijgen, dat men gewoonlijk "sjofel" noemt.</p> + <p>Een wijde, koffiebruine overjas met breeden, zwarten astrakankraag en omslagen aan + de op de naden glimmende mouwen, hing ietwat sopperig over een valig-zwarte, gekleede + jas en een geruite pantalon, waaruit zeer lichtgrijze slobkousen kwamen, zijn + lakschoenen halverwege bedekkend. Zijn breedgeranden, hoogen, grijzen hoed had hij op + een stoel gelegd.</p> + <p>Zijn magere hals leek nog dunner, geler en rimpeliger door den wijden, omgeslagen + boord en de lichtblauwe, geelgemoesde das, die met een zwierigen, lossen strik een + eindje over de lapellen van zijn jas hing.</p> + <p>Misschien kreeg door die opzichtige das zijn gelaat den zonderlingen tint, die mij + opviel, maar 't kon ook zijn, dat Mr. Mansholt, nu hij zelf met zijn lijst rondging, + zich, zooals men dat aan het tooneel noemt—"'n beetje had opgemaakt"; immers + het donkere streepje onder zijn oogleden, en de onnatuurlijk zacht-rose kleur onder + de oogen, de iets te blanke neus, duidden met het donzige waas, dat over zijn geheele + gelaat lag, op "rouge de théatre," "poudre de riz" en O.-I. inkt.</p> + <p>Hij was zorgvuldig, glad geschoren en gefriseerd. De kapper had van het beetje + haar, dat hij nog bezat, kunstvaardig partij getrokken en op zijn reeds hoogwordend + voorhoofd een artistieke lok gelegd, waarin de "coup de fer" zeer duidelijk zichtbaar + was.</p> + <p>Op eenigen afstand gezien, kon hij nog voor een knap man doorgaan; zijn gelaat was + regelmatig gevormd; de neus met een kleine artistocratische buiging, had zeer + bewegelijke vleugels en om den mond lag een soms bittere trek, die vooral zichtbaar + werd, als hij het hoofd in den nek wierp en met zijn groote donkergrijze oogen + "<b>werkte</b>", iets, wat hij voortdurend deed, terwijl hij sprak.</p> + <p>Zijn rijzige gestalte en slank figuur deden hem jonger schijnen, dan hij werkelijk + was, want de vijftig lagen reeds ver achter hem.</p> + <p>Hij had het potloodje gevonden en schreef mijn naam op zijn lijst met ietwat + onvaste hand.</p> + <p>—Heeft u soms ook kennissen of vrienden, liefhebbers van goede kunst, die u + me zou kunnen recommandeeren—en zou u me dan een visitekaartje willen geven als + introductie?... Dat zou me zeer veel goed doen, weet u? 't Is toch zoo moeielijk, om + een goed benefiet te maken, als men niet 'n beetje aanbeveling heeft.</p> + <p>—Kaartjes geef ik nooit, aan niemand, maar....</p> + <p>—O, neem me dan vooral niet kwalijk!—Hij boog even, zette een zeer + deêmoedig gezicht en lei de rechterhand tegen het roode roosje, dat hij op de + linker borst droeg.</p> + <p>—<a id="Page_79" name='Page_79'></a>Volstrekt niet, ik zal u eenige namen + opgeven.</p> + <p>—Gaarne!</p> + <p>—Ik heb u in langen tijd niet zien optreden, meneer Holtsman; 't laatst meen + ik in het Salon de Variétés—waar is u nu geëngageerd?</p> + <p>—Dat is juist het fatale van de zaak; ik ben sedert eenigen tijd—laat + ik maar zeggen, geruimen tijd—zonder emplooi, en 't is akelig moeilijk, om 'n + geschikte plaats te vinden. Iedere directie past mij niet, want ik ben er de man niet + naar, om me te vergooien. Goddank! daarvoor ben ik te veel <b>artist</b>. 'k Heb + aanbiedingen genoeg gehad van kleine theaters. Dáár wil ik niet spelen + en bij de betere, och! daar is 't ook al misère tegenwoordig; ze geven + stukken, waar ik niet in pas en bovendien, ik kan me toch niet laten terugdringen + naar het tweede plan, door jonge spring-in-'t-veld's die zoogenaamd modern spelen. Ze + hebben heusch geen notie van serieuze kunst, ze draaien, God beter 't, soms familjaar + hun rug naar 't publiek en ze spreken, meneer! alsof ze in hun huiskamer zitten, + Bah!</p> + <p>—Ja, ik herinner me, dat ik u altijd in eerste rollen heb gezien.</p> + <p>—Juist; ik was jaren lang "jeune premier". Hij poseerde, een hand op de + borst leggend, de andere bevallig op de heup houdend, den rechtervoet een weinig + vooruit, het hoofd ietwat achterover. Met een kleine, schuddende beweging, zoodat de + gefriseerde lok op zijn voorhoofd even schommelde, zei hij:—Ik heb later + karakterrollen gespeeld—'k heb ook gezongen, 'k had een goeden + ténorléger; misschien heeft u me wel eens gehoord in "de scheepsjongen" + als Julien. Na een paar lichte kuchjes en ahem's zong hij:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Ondanks den wind, ondanks de baren!</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Ondanks het woeden van de zee,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Zal God den braven zeeman sparen! enz.</span><br /> + + <p>O! daarmee had ik altijd succes!</p> + <p>'t Viel mij op, dat zijn stem min of meer heesch en beverig was geworden; hij + merkte 't zelf wel en zei pijnlijk glimlachend:</p> + <p>—Ahem! 'k ben nu wat verkouden, maar ik heb nòg een goed geluid, dat + durf ik zeggen. Ik ben nu 'n beetje in 't achterspit, franchementdit. 't Lot was mij + niet gunstig, 'k heb veel pech gehad. 'k Ben laat aan 't tooneel gekomen, 'k was al + bij de dertig. Mijn familie hield me altijd tegen.—'k Was in een goeie + betrekking, maar,—hij tikte even op zijn borst—hier brandde 't + feu-sacré! Ik rederijkte langen tijd, totdat de drang naar de kunst me te + machtig werd. 'k Heb 'n heele poos veel succes gehad als artist, heel + veel!—maar toen heb ik een dwaasheid begaan: 'k ben gaan trouwen.... Hum! 'n + sérieus artist moest eigenlijk nooit trouwen.... Veel kinderen gekregen, 'n + lijdende vrouw, altijd in finantieele zorgen gezeten. Je wil gentleman blijven, niet + waar? Ieder 't zijne geven ... dat knauwt je, meneer—dat ruïneert je + énergie! Hij zuchtte een paar malen.—En dan die moderne richting ... + daar kan ik me niet toe schikken. Ik heb altijd mijn eigen opvatting gehad van spelen + en die hoop ik te blijven behouden, zoolang ik ademhaal. Is dat spelen, wat ze + tegen<a id="Page_80" name='Page_80'></a>woordig doen? Geen zweem van plastiek meer, + geen nobele gestes, geen intonatiën, die van inzicht en studie getuigen. Ze + rabbelen hun rol af als gewone menschen.</p> + <p>Laat een van die jongere grootheden eens verzen zeggen. Je loopt gewoon de komedie + uit, als je 't hoort! Ah, meneer! dat was in mijn tijd anders, toen wist men wat + verzen zeggen was. Je hield rekening met 't metrum, met den rhythmus, de scandeering. + Enfin!—toen was 't kunst, wat men gaf. Daar heb je bij voorbeeld in Ines de + Castro, den Don Pero, die rol heb ik gespeeld, meneer! gespeeld, dat het publiek + letterlijk wég was—wég, meneer! van schrik en ontzetting!</p> + <p>Hij deed een stap terug, strekte langzaam zijn rechterhand uit, hief die plechtig + omhoog en de twee voorste vingers trillend opstekend, de oogen ten hemel slaande, + reciteerde hij met een stem, die nog hier en daar een forschen metaalklank had:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Ik zweer op u, mijn voet zal hier geen rust + genieten,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Vóór ik het eerloos bloed uws + moordenaars zie vlieten,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Zijn pezen knarsen en zijn beenderen kraken + hooren,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Zijn lillend ingewand zie in het bloed + versmoren.</span><br /> + + <p>Hoort u, hoe ik die claus zeg? Ieder woord slaat in het publiek in; je krijgt + zóódoende voeling met je publiek, meneer! Och, dat zoûen ze + tegenwoordig zeggen precies als iemand, die z'n knecht roept om een kopje thee. Ik + kan me niet anders geven dan ik bén en dat 's mijn ongeluk; bovendien spelen + ze die degelijke stukken ook niet meer. 't Is allemaal licht werk ... + comédies, grollen, flauwe blijspelletjes! En dan 't proza, van die nieuwbakken + acteurs, och! dat is zoo ellendig, geen kwestie van gesoigneerde kunst meer. Iedereen + meent maar dadelijk tooneelspeler te zijn. 't Mocht wat!—Ze weten een + waarachtig artist niet meer te waardeeren, meneer! Daarom ben ik ook een heele poos + uit de kunst geweest; ik verchagrineerde me te veel; de directeuren trappen je; ze + willen je voorschrijven, hoe je spelen moet. Dat kan een zelfbewust artist, zooals ik + meen te zijn, niet verdragen—ik opponeerde nu en dan misschien iets te heftig, + maar dat ligt zoo in mijn temperament en ... 't gevolg is, dat je zonder emplooi + raakt.</p> + <p>—U zei, dat u een poos van 't tooneel af was!</p> + <p>—Juist, 'k heb een affaire gehad, maar daar deugde ik hoegenaamd niet voor + ... een sigarenwinkel is een heel eerlijke broodwinning, maar voor een + artist—'n gruwel! Ik kon er niet tegen, 't stuitte me tegen de borst.</p> + <p>Zijn gezicht in een heel andere plooi trekkend en met veranderde stem begon + hij:</p> + <p>—Een dubbeltje zware, van de vijf!</p> + <p>—Asjeblief, lief weertje, meneer—opsteken? Hij glimlachte zoetelijk en + maakte de beweging van 't overreiken eener lucifer.</p> + <p>—Een kwartje van de vier!</p> + <p>—Asjeblief! lief weertje, meneer—opsteken? O, goeie God, <a + id="Page_81" name='Page_81'></a>meneer, ik dacht soms uit m'n vel te springen, als ik + zoo'n dialoog moest voeren, en dan al dat gezanik van de klanten:—te zwaar, te + licht, niet trekken, geen witte asch, ruilen, enfin!—ik werd er wee van. + Eigenlijk was 't jammer, want 't zaakje was nog zoo slecht niet, we hadden er brood + in. Mijn vrouw, ze is een jaar geleden gestorven—hier pinkte hij "een + denkbeeldigen traan" weg—kon den winkel waarnemen, als ik hier of daar offertes + maakte. Bah! als ik er nog aan denk, dat ik destijds met zoo'n paar kistjes onder m'n + arm bij mijn kennissen en vroegere collegas kwam—dan bloosde ik. Waarachtig! ik + deed het toen, omdat ik moest.... <b>Zóó perst de nood + zóó dwingt het lot tot buigen!</b>—reciteerde hij, eensklaps weer + in den tooneeltoon vervallend. Later ben ik nog een poos geëngageerd geweest in + Rotterdam, maar ze zett'en me ook daar den voet dwars en nu probeer ik het eens met + een benefiet; de collega's helpen me. Als u soms door uw relatiën met het + tooneel een emplooi voor me wist?—Ik zou nu wel in de pére-nobles willen + overgaan, desnoods. Mijn familie is nog bijna geheel en al ten mijnen laste. Ik heb + vijf kinderen.</p> + <p>—Is er nog geen van in betrekking?</p> + <p>—De oudste is kinderjuffrouw, externe. Twee werken er op een + corsettenfabriek, maar ze verdienen een schijntje en de andere twee gaan nog op + school.</p> + <p>—En heeft u geen zoons?</p> + <p>—Eén zoon, meneer! Hij keek een oogenblik zwijgend, met bedroefde + oogen als in de verte, zuchtte diep en zei met zachte stem: 't Is een stakkerd, + meneer, een stumperd!</p> + <p>—Och, in welk opzicht?</p> + <p>—Geen gehemelte, moeilijk loopend, en ze zeggen, dat ie niet heelemaal wijs + is—maar dát is positief niet waar! De doctoren mogen zoo knap zijn, als + ze willen, maar daarin dwalen ze heelemaal. De stakkerd weet best wat hij doet, maar + hij kan zich niet uiten, ten minste niet goed uiten ... en niemand thuis geeft zich + de moeite, om hem te verstaan. Ze hebben een hekel aan 't kind—kan u je dat nu + begrijpen van meisjes? Zelfs mijn vrouw mocht hem niet en zei altijd:—Charles, + doe hem toch in een gesticht!</p> + <p>—Misschien had ze geen ongelijk; wat kan men voor zoo'n stumpertje doen? Hoe + oud is hij?</p> + <p>—Ruim vijftien jaar! maar hij ziet er uit als twaalf.... 't Is m'n eenigste + jongen. M'n vrouw kreeg drie meisjes achter elkaar—ja, dat was een bittere + déceptie voor me.... 'k Heb aan dat kind heel wat verdokterd, maar d'r schijnt + niets afdoende aan gedaan te kunnen worden—en nu ben ik de eenige, die hem + begrijpt. Hij heeft zulke mooie donkere oogen, hé! Zoodra hij me ziet, + beginnen ze te glimmen ... en de geluiden, die hij maakt, versta ik heel goed. + Waarachtig, hij is niet onwijs, meneer, ik kan best met 'm redeneeren, maar dat komt, + omdat ik er moeite voor doe. Hij zuchtte diep: wat moet er van hem worden, als ik er + niet meer ben.... Enfin! ik sta hier te praten en ik beroof u van uw kostbaren + tijd.</p> + <p>Plotseling ging hij weer over in den min of meer gezwollen toon, dien hij + aansloeg, zoolang hij niet over zijn jongen sprak. Zijn hoed <a id="Page_82" + name='Page_82'></a>opnemend, vroeg hij:—U komt me toch zeker zelf zien—'t + is één van mijn beste rollen. Misschien vindt u aanleiding om een + gunstig woordje over me in de krant te zetten. 'k Zou nu zelfs een zéér + bescheiden appointement aannemen. Adieu, meneer, mijn besten dank voor uw + vriendelijkheid!</p> + <br /> + + <h3>II.</h3> + <br /> + <br /> + + <p>Eenige weken later, den dag nà zijn benefiet, 's morgens vóór + elven reeds, stond Holtsman weer voor mij op mijn bureau.</p> + <p>Hij zag bleek, vaalbleek; zijn artistieke haarlok plakte klam en omgekruld tegen + zijn tanig voorhoofd en zijn oogen lagen diep in hun kassen. Zijn geheele voorkomen + was dat van een oud, vermoeid man. Zijn kleeding was niet anders, dan toen ik hem de + eerste maal zag, alleen miste ik de opzichtige blauwe das; zijn groezelige, lage + boord was los. Het scheen wel, alsof alles hem nu slordiger aan 't lijf zat, alsof + hij opeens magerder was geworden. De hooge grijze hoed, die hij anders min of meer + zwierig schuins droeg, zat nu achterover en hij vergat dien af te zetten, door de + zenuwachtige gejaagdheid, waarmede hij binnenkwam.</p> + <p>Met een nerveus-schorren klank in zijn stem zei hij, zoodra hij mij zag:</p> + <p>—Ik ben zoo vrij, om u te komen spreken. U moet me helpen. U zal dit doen, + want u is een mensch, dat weet ik. U ... pardon: Hij merkte eensklaps, dat hij zijn + hoed nog ophad en nam dien af.—Pardon! ik ben akelig nerveus.... U voelt voor + artisten, wou ik zeggen. U kan begrijpen, wat het is, om zóó, + inééns, de risée te worden van een publiek, dat je vroeger op de + handen droeg.</p> + <p>Holtsman sprak afgebroken en opgewonden en sloeg zich eenige malen, de oogen + theatraal ten hemel heffend, met de rechtervuist op de borst.</p> + <p>—Hier hebben ze me gewond. M'n hart is tot bloedens toe getroffen. Mijn God, + heb ik dát aan ons publiek verdiend? Zijn handen vielen slap langs zijn dijen + en 't hoofd zonk hem zóó diep op de borst, dat zijn bijna geheel + onthaarde kruin zichtbaar werd.</p> + <p>Eensklaps hief hij 't hoofd met een kort rukje weer op, achterover, schudde het + eenige malen als in heftige ontkenning en riep melodramatisch:</p> + <p>—Neen! neen!—dat kán ik niet dragen, 't is te veel hoon op + eens—te veel smaad voor een denkend artist! 't is mijn ondergang! Ik, Holtsman! + eerste karakterrol, van de planken gelachen! Ja, ge-la-chen, meneer! Is 't geen + gruwel? Schreit het niet ten hemel?</p> + <p>—Maar, m'n beste meneer, wat is er dan toch gebeurd?</p> + <p>—Weet u 't niet? Heeft u mijn débacle dan niet bijgewoond? Niet? O, + Goddank!—Hij hief de armen op met tragisch gebaar. Ik hoef me dus voor u niet + te schamen. U lacht dus nog niet om me?</p> + <p>—Ik begrijp u heusch niet goed.</p> + <p>—Ik meende, u toch te zien zitten gisteren avond.</p> + <p>—<a id="Page_83" name='Page_83'></a>Zeker! maar ik ben even + vóór de pauze heengegaan. Ik had hoofdpijn gekregen door den rook, de + hitte en de menschenlucht; 't théater is zoo klein en 't was stikvol; mij + dunkt, u had niet te klagen.</p> + <p>—Finantieel was ik tevreden, maar moreel, helaas! ben ik geruïneerd.... + Somber keek hij voor zich uit.</p> + <p>—Maar vertel mij dan toch?</p> + <p>Hij kruiste langzaam de armen over de borst, en steunde met diep gebogen hoofd + naar den grond starend:—Vernietigd!... Ver-nie-tigd! herhaalde hij met een + traan in zijn stem. Daarna, alsof het een "ter zijde" op het tooneel was, zei hij + zacht in zich zelven:</p> + <p>—Komaan, moed! moed!... en luider:—Ja, aan u durf ik 't vertellen, + omdat u een mensch is!</p> + <p>—Wilt u niet gaan zitten? U ziet er zoo vermoeid uit.</p> + <p>—'k Ben óp, meneer, totaal óp!—Geen oog geloken van + nacht. 'k Zal zoo vrij zijn. Hij nam een stoel en ging zitten met de beenen over + elkaar in een tooneelachtige houding, één arm over de leuning van den + stoel geslagen, met den anderen gesticuleerend.</p> + <p>—Alles ging goed, dat heeft u gezien. Ik speelde met animo, dat heeft u ook + zelf gezien, niet waar? Ik gaf een Henri, zooals hij moet zijn, een dweepend dichter, + een naïf gevoelsmensch; ik was goed in mijn rol, dat voel ik, en ofschoon ik + heel slecht gesecondeerd werd—'k had ter elfder ure moeten opgrabbelen, wat ik + krijgen kon, omdat mijn collega's me voor 't meerendeel hadden gedupeerd! De + één was hierdoor verhinderd, de ander dáárdoor—toch + heb ik het stuk weten te houden. Ik vul het tooneel, nietwaar? En 't publiek was heel + lief in het begin.</p> + <p>—Ja, me dunkt, er was na ieder bedrijf veel applaus!</p> + <p>—Te veel, meneer! te veel! Viermaal riepen ze me, toen de pauze kwam, terug, + maar ... ik werd beetgenomen, o God! dat heb ik smartelijk ondervonden. Toen ik, + nadat er al driemaal gehaald was, voor de vierde maal voor 't voetlicht kwam, om te + buigen, zag ik, achter in het parterre, een krans opsteken. Hij bedekte een oogenblik + zijn gelaat met beide handen en scheen te snikken.</p> + <p>—Een krans, vader, een lauwerkrans!—riep mijn jongste dochter, die + rechts achter de coulissen stond, me zachtjes toe.</p> + <p>Ik boog, ik lei, zooals gebruikelijk is, m'n hand op m'n hart. Holtsman stond op + en speelde nu letterlijk het volgende:</p> + <p>—Daar vloog de krans over de hoofden der toeschouwers op het tooneel en viel + vlak voor mijn voeten neer, maar,—hij scheen bij de herinnering te + rillen—met een onnatuurlijk doffen slag.</p> + <p>—D'r zit een cadeau aan! hoorde ik m'n tweede dochter, van achter den + Mantemau d'Arlequin, links, zeggen.</p> + <p>'t Arme kind werd misleid door den zwaren plof, dien de krans gaf.</p> + <p>Ik raapte hem op!... Groote God! meneer, toen ik haar in m'n handen had, was 't + alsof de bliksem voor mijn voeten neêrsloeg—ik dacht, dat ik door den + grond zonk. 't Was geen krans, meneer! 't Was—weer bedekte hij een oogenblik + het gelaat met de nu beverige handen,—'t was een worst!... Zoo'n groote, + gemeene, geldersche rookworst, waar ze boerenkool, bladeren en bloemen om hadden + gewonden.</p> + <p><a id="Page_84" name='Page_84'></a>Holtsman stond naast zijn stoel en maakte, naar + den grond ziende, alsof de worst daar nog lag, een breed gebaar van afschuw en + schrik, deed een pas terug met afwerend, gebogen handen en siste tusschen zijn tanden + door:—Ploerten! hadden hem gegooid, ploerten, die ik nu achter in de zaal zag + dubbelslaan van 't lachen.</p> + <p>—'k Sprong 'n oogenblik terug, meneer! 't Was me, alsof ik een adder had + aangepakt. Ik wist een paar seconden lang niet, wat ik doen moest, maar plotseling + ontwaakte in mij de artist, de gehoonde kunstenaar. Ik greep de worst, rukte er 't + groen, de bloemen af, strooide die uit over mijn schedel en toen—toen slingerde + ik het vette, vieze ding met één krachtigen zet, + "zóó!—hij greep als in extase zijn hoed en smeet dien over mijn + lessenaar—naar die ploerten ... en metéén donderde ik hun toe: + Ellendelingen! Lafaards! Ik heb als kunstenaar een krans, een lauwerkrans, bloemen, + verdiend, maar ... honger heb ik om den bliksem nog niet!—Dat was misschien + iets te kras gezegd, meneer, maar ad-rem was 't wel! En in zoo'n oogenblik ben je + jezelf niet heelemaal meester, dát voelt u!</p> + <p>—Nu, en toen?—ik had werkelijk veel moeite, om ernstig te blijven; + Holtsman zag het en zei kalmer:</p> + <p>—O, geneer u niet! Ik begrijp, dat u mijn situatie ook belachelijk vindt en + u neem ik dit in 't minst niet kwalijk ... omdat u óók wel voelt dat + ik—hij bracht de uitgespreide rechterhand even aan zijn + voorhoofd—krankzinnig werd van woede op dat moment. U kan begrijpen, hoe helsch + ik was!</p> + <p>—Volkomen! 't Was een verschrikkelijke toestand.</p> + <p>—Een supplice, meneer! Maar 't ergste kwam nog. Dat brieschend gelach, dat + satanisch geschater neen! noem 't gerust gebrul, van alle rangen. Bravo, bis, kranig! + Mooi gezeid! riepen ze van alle kanten maar op een toon, dat ik ze wel in d'r gezicht + had willen vliegen. 't Werd een ontzettende chaos!</p> + <p>Zakken!—Zakken!—schreeuwden ze achter me op 't tooneel, maar je zult + altijd zien, dat in zulke penible oogenblikken nog iets extra-onaangenaams gebeurt, + 't doek bleef halverwege schuins zitten, 't wou niet op of neer.</p> + <p>Halen!—Zakken!—Halen! gilden ze achter me, en vóór me + brulden ze lachend: Da capo, Bravo! Bravo! En 't scherm bleef maar steken, ze trokken + het touw haast stuk; niets hielp, 't zat muurvast, fataal! meneer, fataal!</p> + <p>Heengaan, als een druipstaartende hond wou ik niet. Dien triomf gunde ik mijn + belagers niet ... en daarvoor ben ik niet laf genoeg, ik voel me 'n te hoogstaand + artist voor zóó iets!</p> + <p>Daarom bleef ik zóó, in uitdagende houding, met de armen over de + borst en 't hoofd fier opgeheven, die ploerten zwijgend aanzien maar ... m'n oogen + spraken als dolken! Maar toen ze opnieuw: Bravo, Bis! riepen en de worst in de hoogte + staken op een parapluie, vloog 't bloed me in eens, onstuimig, naar 't hoofd en met + al de kracht van mijn orgaan smeet ik een donderend:</p> + <p>—Ellendelingen, ik veracht je!... door de zaal.</p> + <p>Een oogenblik was het publiek gebluft, maar daar begonnen die gemeene <a + id="Page_85" name='Page_85'></a>kwâjongens te zingen:—Dat's mooi gezeid, + dat's mooi gezeid! en ... weg, totaal weg! was de indruk van mijn woorden. 't Gelach + begon opnieuw; anderen sisten en floten er tusschen in.... 't Was afgrijselijk, om + razend van te worden! Gelukkig zakte toen het gordijn.</p> + <p>Als uitgeput door 't vertellen, liet Holtsman zich, met langzame sleeppasjes + achteruitgaande, op den stoel nedervallen, zijn hoofd, diep gebogen, rustend op de + uitgespreide vingers der linkerhand, den elleboog op de knie. Een klein poosje bleef + hij zóó zitten, nam met een diepen melodramatischen zucht en langzame + beweging een witten zakdoek uit zijn borstzak en zachtjes zijn bepereld voorhoofd + bettend, vroeg hij dof:—Is 't niet om te besterven?</p> + <p>—Ik heb erg medelijden met u, meneer Holtsman.</p> + <p>—O, dank! innigen dank!—hij breidde de armen naar mij uit.—Zoo'n + woord van u is een droppel balsem op mijn verscheurd gemoed!</p> + <p>Hij stond weer op, wrong even de handen, als in wanhoop, en sloeg toen de linker + voor de oogen, terwijl hij met de rechtervuist zachtjes op zijn hart klopte:</p> + <p>—O, meneer! ik heb zoo geleden, gisterenavond, van nacht, want ... zelfs m'n + dochters hebben om me gelachen! Ze konden 't niet helpen, zeiden ze, maar 't was zoo + wreed!—Ik ben toch haar vader! Afschuwelijk, niet waar, om door je eigen + vleesch en bloed te worden doodgelachen. Door deze strophe ben ik vermoord!</p> + <p>Met een veelzeggende handbeweging naar den grond en in mineur zuchtte hij + dof:—Zedelijk gesluipmoord, bedoel ik, want mijn prestige tegenover mijn + kinderen is dood, morsdood, sedert gisteren! Verbeeld u, de oudste, die in de zaal + was, is niet eens opgestaan, om met luider stem te protesteeren tegen den smaad, die + haar vader werd aangedaan. Ze verweet me zelfs, dat ik me had "aangesteld" + "màl-aangesteld", door dat groen, die bloemen over m'n hoofd te strooien. Ze + begrijpt de symboliek niet van die daad!</p> + <p>—Ze had zich voor mij gegêneerd, zei ze, omdat sommige hartelooze + menschen, die haar kenden, haar zoo raar hadden aangekeken.... Maar, mijn God! + bestaan er dan geen banden des bloeds meer?</p> + <p>Droevig voor zich uitstarend, poosde hij even, diep ademhalend, toen kwam hij vlak + voor me staan en zei schier fluisterend:—Illusie, meneer! Hersenschim! als je + dankbaarheid van je kinderen verwacht; de moderne ideeën maken ze los van alles, + ze ontgroeien tegenwoordig te gauw de ouderlijke tucht. Hoe grooter ze worden, hoe + meer egoïst.</p> + <p>—We hebben van nacht een in-treurigen nacht gehad, want ik zei heel + duidelijk mijn opinie aan mijn meisjes.... Misschien heb ik nog al krasse termen + gebruikt, want 't gaf een huilpartij—daar kan ik in 't geheel niet tegen; dat + gegrien irriteert me geweldig, 't beleedigt mijn aesthetisch gevoel. Toen ze kalmer + waren, rekende ik het mijn plicht als vader, om haar ernstig voor te houden, dat ik + van mijn kinderen heel wat anders had verwacht dan hilariteit. Ze lieten me gewoon + praten en gingen naar bed. In de achterkamer hoorde ik ze giegelen met + mekaar;—dat deed me zeer, maar toen ik m'n tweede dochter, Sophie, schamper + hoorde zeggen:—"Wat 'n zanik—had ie <a id="Page_86" name='Page_86'></a>de + worst maar liever meegebracht"—toen, meneer! was m'n lijdensbeker te vol, toen + heb ik geschreid, bitter en lang!</p> + <p>—Niemand troostte me—alleen Karel, die stumperd, was hartelijk voor + z'n vader en die jongen noemen anderen nu: onwijs! De stakkerd was alleen uit z'n bed + gekomen,—<b>hoe</b>, mag de goeie hemel weten—en streelde mijn wangen, + zóó, heel zachtjes ... dat is zoo'n eigen manier van hem, weet u?</p> + <p>—Als ik thuis ben, gebeurt het meer, dat ik zwaarmoedig ben. Dat ziet de + jongen dadelijk aan me, of hij merkt 't als bij intuïtie. Dan worden zijn oogen + zoo goedig, zoo groot en zacht en dan sukkelt ie naar me toe en drukt zich tegen me + aan, net als een trouwe hond, hè? 't Is precies, alsof ie zeggen wil: Vader, + <b>ik</b> hou van je, <b>ik</b> kom je troosten—<b>ik</b> weet, dat je lijdt. + Ach, als die arme jongen maar spreken kon, was alles zooveel beter—dan zouen ze + niet meer zeggen: hij is suf! dan zouen z'n zusters 'm niet zoo verschoppen.</p> + <p>—Wij hooren nu eerst goed bij mekaar, want <b>ik</b> ben ook een + verschoppeling—een uitgelachen artist is niets beters.</p> + <p>—Kom, kom! meneer Holtsman, geen moed verliezen. Je zult deze teleurstelling + wel weer te boven komen.</p> + <p>—N—neen!—--n—neen! Hij nam zijn hoed van den grond op en + maakte er een deuk uit.—Ik ben "fini",—de worstacteur—de artist van + de worst—zullen ze mij voortaan noemen. Bah, 't is al te walgelijk!</p> + <p>Een paar malen schudde hij zich als in hevigen afschuw; toen scheen de crisis + voorbij. Hij veranderde van houding en van toon en lei iets nederigs in zijn stem, + terwijl hij vroeg:</p> + <p>—Zou u niet in uw veelgelezen blad—dat was ook de reden van mijn + vroege komst hier—onder de rubriek "kunst" een entre-filet willen plaatsen, + waarin u een scherpe afkeuring uitspreekt over het gebeurde van gisterenavond? En zou + u dan meteen de beleefdheid willen hebben er op te wijzen, hoe ik nu, totaal + onschuldig, het slachtoffer ben van—zijn gelaat teekende eensklaps afschuw, + toorn en minachting—van een vuile, ploertige studentengrap.</p> + <p>—Als u er dan bijvoegen kon, dat ik als acteur mijn sporen wel heb verdiend + en dat ... maar—hij boog even deemoedig het hoofd—misschien is 't al te + onbescheiden, wat ik vraag—dat ik voor menig tooneelgezelschap door mijn + veeljarige routine, door mijn beschaafd, met verstand spelen en goed orgaan een + aanwinst zou kunnen zijn.</p> + <p>—Ik heb Don César de Bazan, Paljas, Lazaro, IJzervreter, La + Gardére—enfin, u weet wel, alléén éérste + rollen gespeeld, maar ik ben nu niet ongenegen, om in een ander emplooi over te gaan. + Als ik maar eerst ergens voor vast ben, kom ik van zelf weer "au premier plan," omdat + ze onmiddellijk zullen begrijpen, wat ze aan <b>mij</b> hebben. Hij richtte zich in + zijn volle lengte op, zette een hooge borst en trok langzaam een paar erg oude + glacé handschoenen aan. Zijn mimiek was geheel in overeenstemming met zijn + pose, want zijn wenkbrauwen waren sterk gefronst en de hoekjes van zijn mond omlaag + getrokken onder de zacht bewegende neusvleugels.</p> + <p>—Ik zal probeeren, of ik iets voor u doen kan, maar u begrijpt wel, dat + <b>ik</b> niet bij machte ben, om u een engagement te bezorgen.</p> + <p>"<a id="Page_87" name='Page_87'></a>Het pogen zelfs is grootsch in 't worstelperk + der eer," citeerde hij met een beminnelijken glimlach en geleidelijke stemverheffing, + daarna meer gewoon:—Ik ben u al vooruit innig dankbaar!</p> + <p>Met een fraaie, goedbestudeerde tooneelbuiging nam hij afscheid. Aan de deur + gekomen, keerde hij zich om, de rechterhand op den deurknop leggend, + één knie vooruit, het hoofd iets achterover.</p> + <p>—Vaarwel, mijnheer! Hij wuifde me toe met de slappe + linkerhand.—Vaarwel!</p> + <br /> + + <h3>III.</h3> + <br /> + <br /> + + <p>Een paar jaren later, ik stond juist op 't punt van naar huis te gaan, kwam de + jongste bediende mijn privé-kantoor binnen met een visitekaartje en de + boodschap: of u een oogenblikje te spreken is?</p> + <p>—Zeker! Zeker! laat mijnheer dadelijk binnenkomen. Ik lei mijn hoed en + handschoenen naast mij neer en trok haastig mijn overjas weer uit, omdat ik, naar ik + meende, een Wethouder der gemeente, die mij de eer van zijn bezoek gunde, niet in + haast mocht ontvangen.</p> + <p>Terwijl de deur voor den bezoeker geopend werd, hoorde ik in het voorkantoor een + onderdrukt gelach, dat mij zeer ongepast scheen, maar zoodra ik den binnentredende + zag, begreep ik alles. Holtsman stond voor me, even theatraal en gewichtig als + vroeger, maar ouder geworden en nog meer vervallen. Hij droeg een wijde manteljas en + hield zijn <b>mij</b> bekenden, hoogen grijzen hoed in de hand.</p> + <p>—O, is u 't?</p> + <p>—Om u te dienen. Een onberispelijke buiging volgde.</p> + <p>—Maar?... ik keek op 't visitekaartje ... ik dacht?</p> + <p>Vóór ik verder spreken kon, was hij mij genaderd en nam met een + snelle, maar zeer beleefde beweging, voorzichtig met duim en vingertop, het kaartje + uit mijn hând:</p> + <p>—Permitteer mij, dat ik mijn talisman weer tot me neem? Hij borg het kaartje + zorgvuldig weg. Ik zou 't voor geen geld ter wereld willen missen, want het is mijn + Sesam-open-u?</p> + <p>—Aha!—nu begrijp ik 't—uw gewone truc.</p> + <p>—Noem het, zooals u wil, mijnheer, maar 't is voor mij een levenskwestie, + dat ik persoonlijk toegang krijg tot menschen van positie en stand. Och, ik ben wel + genoodzaakt zoo'n handigheid te baat te nemen, de meeste heeren zijn zoo + ongenaakbaar; 't is, alsof men bang is voor een artist.... Ik kom u een vriendelijk + verzoek doen. Zijn glimlach werd zoetelijk.</p> + <p>—Geeft u soms weer een benefiet?</p> + <p>Holstman keek mij min of meer verwijtend aan, strekte de handen, artistiek + gebogen, als afwerend uit, wendde zijn gelaat, waarover een smartelijke trek gleed, + een paar seconden af en zei:</p> + <p>—O, ik bid u, herinner mij niet aan dien vreeselijken avond. Ik ben + dàt leed nòg niet te boven; ik tràcht te vergeten, maar ... + ik-kan-niét, helaas! En na eene kleine kunstpauze:</p> + <p>—N-neen! ik speel niet veel meer, en toch leeft hier,—hij tikte + zachtjes met den rechter-middelvinger op zijn borst—hier, in 't <a id="Page_88" + name='Page_88'></a>diepste van mijn binnenste, lièfde voor de kunst; de + denkende artist sluimert slechts een wijle, omdat—voorzichtig rondziende, alsof + hij in een verradersrol op de planken stond: ... Zijn wij hier + alléén?</p> + <p>—U kan vrijuit spreken.</p> + <p>—Welaan dan!... omdat de lijfelijke mensch behoeften heeft. Ja, meneer! 't + is treurig, maar ik ben weer in den handel moeten gaan. O! 't is met een blos van + schaamte, dat ik 't beken: mijn hart bloedt, mijn geheele kunstenaarsziel komt in + opstand maar ... ik heb een familie, die eten moet.</p> + <p>Met een mooi tragisch gebaar één hand voor de oogen brengend en in + zijn stem een bitter droeve klank leggend herhaalde hij:—Een huisgezin, dat + fatsoenlijk wil blijven. Ik wil het niet voor iedereen weten, dat ik ... God het is + zoo hard om te zeggen ... een kleine negotie heb. Men kan immers nooit weten of ik + niet weer op het niveau kom, waar ik thuis hoor. 't Publiek zal toch wel + ééns genoeg krijgen van al dat moderne gespeel, en van die + kopjes-thee-stukken, maar "en attendant" moet men leven—dat's logisch niet + waar?</p> + <p>—Zeker!</p> + <p>—Daarom kom ik persoonlijk "en privé"—bij de chefs van groote + firma's, bij bekende kunstbeschermers en menschen van hoogere ontwikkeling. Hun durf + ik vrijmoedig naderen en vragen, ... zijn stem daalde tot fluisteren:—Zou u van + een miskend artist niet een doosje stalen pennen en wat postpapier willen koopen?</p> + <p>Toen sloeg hij zijn wijde manteljas open en ik zag, dat hij er een reistaschje + onder droeg.</p> + <p>Haastig nam hij er een paar doosjes pennen en een pakje postpapier uit, lei een en + ander op mijn schrijftafel en zei met gebogen hoofd en afgewend gelaat, zuchtend:</p> + <p>—Ze kosten me ingekocht één gulden ... ik laat met gerustheid + aan u over, wat u er voor betalen wil ... ik ben geen handelsman.</p> + <p>—Meneer Holtsman, u is een diplomaat!</p> + <p>Ik accepteerde de pennen en 't papier en gaf hem een klein bedrag. Met weergalooze + nonchalance liet hij 't zonder na te zien, hoeveel 't was, in zijn zak glijden, boog + eventjes en zei als ter loops:—Dank u zeer! Toen langzaam:—Mag ik nog + iets vragen?</p> + <p>—Welzeker!</p> + <p>—Heeft u ook soms copiëerwerk voor me—ik zou het 's avonds best + kunnen doen; ik schrijf een mooie, loopende hand en grammaticaal.</p> + <p>—'s Avonds? Is u dan heelemaal van 't tooneel af.</p> + <p>—Ja!—dat is te zeggen: Neen!... Ik ... zijn stem trilde iets en, naar + 't mij toescheen, ditmaal echt. Zelf speel ik voorloopig niet meer. Er is + tegenwoordig geen plaats voor 'n denkend kunstenaar van rijpe ervaring; ze hebben + liever jonge, grasgroene schreeuwers, die in de broeikas zijn gekweekt.</p> + <p>—In de broeikas?</p> + <p>—Scholieren van de Tooneelschool, meneer! Bah, wat zijn 't in den regel? + Papegaaien, die nabouwen wat 'r lui wordt voorgesnaterd—van créatie geen + spoor! Ik gevoel me ver boven zulke ... enfin! boven zulke quasi-beschaafde kakatoes + ... maar vooralsnog kun je tegen de <a id="Page_89" name='Page_89'></a>strooming der + tijden, de opinies van Regies en Directiën niet op. Ze hebben me hier en daar + willen hebben voor figuratie en voor—hij haalde de schouders verachtelijk + op—voor sloome-duikelaars-werk.</p> + <p>—Duivelstoejager! Merci! Daarvoor is Holtsman te veel artist ... maar je + familie, hè? Ze voelen dat niet, ze houën d'r hand op, alle weken, zonder + te vragen, hoe je er aan komt. Enfin! 't is niet anders; ik heb dus maar genomen, wat + ik krijgen kon.... Och! u kan ik 't wel zeggen: ik souffleer tegenwoordig!</p> + <p>—Wel zoo en waar!</p> + <p>—Nu eens hier, dan weer dáár—ook niet alle avonden + geregeld. Onlangs ben ik zes weken op Tournée geweest in de provincie; kermis + te Groningen—een série voorstellingen te Zwolle, Kampen, Assen etc. 't + Is niet gemakkelijk om de eindjes bij mekaar te houden, meneer! Vijf dochters thuis, + gezonde eters. Ja! en daarom copiëer ik al muziek, schrijf rollen uit en van + tijd tot tijd régisseer ik bij liefhebberijgezelschappen. 't Zijn wel meest + kantoorbedienden- of werkliedenvereenigingen, maar die eenvoudige lui + appréciëeren je, hè!—Zulke avonden zijn de oasen in mijn + levenswoestijn.</p> + <p>—Is er nog geen van uw dochters getrouwd?</p> + <p>Zijn gelaat betrok, toen hij antwoordde: Ja, helaas! en zuchtend:—De oudste, + maar zij is alweer van haar man af—'n gemeene dronken lap, die 'r met een kind + van drie maanden gewoon heeft laten zitten,—Ja, ja! die heb ik nu ook op m'n + dak! 'k Heb nog een schoolgaand meisje en dan één jongen, 'n + stumperd.</p> + <p>—O, ja! dat 's waar, hoe gaat het met hem?</p> + <p>Holtsman's oogen kregen meer uitdrukking, zijn fletse wangen kleurden even en een + klein lachje omspeelde zijn vale lippen, toen hij, een pas naderbij komend, bijna + verheugd zei:—Ik geloof nu dat er eenige kans is, dat Karel iets zal leeren + zeggen. 'k Heb 'm in een inrichting, meneer! al bijna 'n jaar! 't Is goed voor den + stakker, maar ik mis hem zóó,—alle dagen! Van de anderen nam hij + geen notitie, maar voor mij was ie een-en-al hartelijkheid.</p> + <p>—Zoo'n behandeling is duur. 'k Moet alle weken zes gulden vijftig voor 'm + betalen—'t is een heele boel—en als je nu overal nog maar je + négotie kon aanbieden, maar al ben je nu ook nog zoo volkomen vader—je + kunt je als artist toch niet heelemaal vergooien. Zondags mag ik Karel altijd zien. + Ik vind wèl, dat hij iets vooruit gaat. Enfin, ik ben eigenlijk niet heelemaal + bevoegd tot oordeelen, want: ik verstond hem, zoo gezegd, van z'n geboorte af, maar + hij dient toch voor anderen ook verstaanbaar te zijn ... als ik er eens niet meer + ben.</p> + <p>Och, ja!—hij knoopte zijn manteljas langzaam over zijn taschje + dicht,—ik heb veel, heel veel bittere décepties in mijn leven + ondervonden ... als ik nu ten minste maar die ééne satisfactie mocht + hebben, dat mijn jongen 'n beetje spreken leert.</p> + <p>—Ik help 't u wenschen.</p> + <p>—Dank, innigen dank! Eensklaps verviel hij weer in een tooneeltoon, Met een + zekeren zwier nam hij zijn hoed, boog achteruitgaande, bereikte de deur en zei + vóór hij vertrok:</p> + <p>—Als de Hemel 't wil geheugen, zult u me wederzien, mijnheer!</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="EEN_REGENACHTIGE_DAG_TE_WIESBADEN" + name='EEN_REGENACHTIGE_DAG_TE_WIESBADEN'></a> + <h2><a id="Page_90" name='Page_90'></a>EEN REGENACHTIGE DAG TE WIESBADEN.</h2> + <h3><i>Een reisherinnering</i>.</h3> + <br /> + <br /> + <br /> + + <p>"Sechs Uhr! Stehen sie gefälligst auf? roept de huisknecht van "'t + Römerbad" aan mijn kamerdeur.</p> + <p>"Oah!" ik gaap en wordt wakker.</p> + <p>"Sechs Uhr! Ihr Bad ist bereit!"</p> + <p>"Jawohl, gleich! Wie ist das Wetter, Christiaan?"</p> + <p>"Regenwetter, meinherr,—Regen! immer Regen!"</p> + <p>Ik hoef het eigenlijk niet te vragen; ik steek slechts even mijn hoofd om 't + hoekje van mijn bed en ik zie genoegzaam hoe 't weêr is, door 't vale grauwe + licht; dat tusschen de reten van de gesloten stores binnenvalt.</p> + <p>Ik sta op; 'k heb het land door al het water, dat ik hoor neervallen, ik trek mijn + kousen en mijn chambercloack aan. Ik gaap nog even en stoot knorrig raam en store + open. Ik kijk naar de lucht, ze is grauw, grijs. De regen slaat mij in 't gezicht, + want 't waait vrij sterk. "De Kochbrunnen" vlak voor mij dampt en borrelt; de + "Brunnenmädchen" staan achter de tafels op haar post. De eene heeft een wollen + doek om, dat maakt mij kwaad: een "Brunnenmädchen" met een zielenwarmer om! Ik + kan er niet naar kijken—de andere heeft een leelijken wipneus—goeie + hemel! wat een wipneus! 't regent er in.</p> + <p>Dat had ik gisteren toen 't mooi weer was niet eens gezien. Hoe meer ik naar de + lucht kijk, des te knorriger word ik! 't Is of de zon een vieze, grauwe slaapmuts op + heeft—net als die vent, die hierover in "der Europäische Hof", uit het + raam ligt.—Bah; wat een ordinair gezicht: wat kijkt die kerel knorrig als hij + gaapt.—Heer in den hemel! wat heeft die man leelijke tanden; 't is of ik in een + kolenhok kijk.—Hou je mond toch dicht, akelige vent: daar gaapt hij waarachtig + al weer.</p> + <p>Ik kijk er niet meer naar; 't eene bronnenmeisje ziet mij aan 't venster staan. Ze + knikt mij toe, kijkt omhoog naar de lucht, trekt <a id="Page_91" + name='Page_91'></a>haar mondhoeken omlaag en schudt met het hoofd, haalt de schouders + op, knikt mij nog eens toe en geeft aan een magere Engelschman, die met den kraag van + zijn demi saison omhoog voor haar tafeltje staat, een glas "Kochbrunnenwasser".</p> + <p>Wat een misselijke vent is die Engelschman; hij heeft een paar voeten als + strijkijzers; 't is precies een lat met een demi-saison aan. Daar komt een juffrouw + bij hem staan; zeker zijn dochter, want ze is even plat en houterig als hij. 'k Zie + aan haar lippen dat ze "morning" zegt. Hij draait zich even om, zegt iets dergelijks + en slurpt zijn glas leeg.</p> + <p>Wat ziet die Trinkhalle er saai uit—er is nog niemand anders in dan drie + natte droogstokken.—Ja! toch wel; heelemaal aan 't eind er van zie ik een + parapluie, die neêrgedaan wordt.—Er waggelt iets nader; 't is die vette + Sakser, dien ik gisterenavond in de restauration Engel een portie haché + (Gulasch) zag eten, om tien uur 's avonds.—Hoe kan iemand 't + verdragen.—Almachtig! wat is hij dik; met zijn grijze paletot lijkt hij nog + dikker; compleet een bal.</p> + <p>'t Is kil in de lucht en toch transpireert die vent.—Zooveel vet op mijn + nuchtere maag, bah! ik kan 't niet velen—ik doe m'n raam dicht, maar 'k hoor + hem nog juist zeggen: "Ai, Herr Chjaeses! was e Wetter!"</p> + <div class="center"> + .........................................................................<br /> + <br /> + </div> + <p>Voor het gesloten venster blijf ik nog een oogenblik staan, want ik zie dien + langen, beenigen schoolmeester uit Barmen, die aan de table d'Hôte altijd water + drinkt, aankomen.—Hoe is 't mogelijk, dat iemand zoo 'n hoed kan + dragen—een bol van lage drukking en een rand als een duivenplat. Wel zeker! + Herr, ga je gang maar! staat alléén bij de bronnenmeisjes en geeft de + knapste stiekum een handje. Ga gerust je gang, oude zondaar, je vrouw ziet 't immers + niet—ze zit zeker thuis met een dozijn kinderen.—Zeg eens, hei! niet zoo + erg familiaar—hij knijpt haar in de bolle wangen.—Och 't is maar een + eenvoudig kneepje—hij denkt er niets bij, de brave man is geheel zonder erg; + dat kun je wel aan zijn gezicht zien, want hij trekt een + pruimensnoetje;—Schlechtes Wetter, ach! furchtbar, zum verzweifeln"—ik + hoor het niet, maar ik zie, dat het Brunnenmädchen het zegt.</p> + <p>'k Ga in "chambercloak" mijn kamer uit: de barometer in de vestibule is alweer + gedaald, ik tik er op:—hij gaat nog een eindje terug. Een miserabel ding, die + barometer.</p> + <p>"Morgen!" zegt de portier.</p> + <p>"Morgen!"</p> + <p>"Miserabeles Wetter, Meinherr!"</p> + <p>"Jawohl!"—nare vent, dat zie ik zelf immers wel.</p> + <p>Voordat ik de trap naar 't badhuis afga, komt mij de Oberkellner tegen met een + blad vol koffiekoppen en broodjes.</p> + <p>"Morgen!"</p> + <p>"Morgen."</p> + <p>"Unglückseliges Wetter!"</p> + <p>"Jawohl!"—Ringelingeling! klinkt een kamerschel naast mij<a id="Page_92" + name='Page_92'></a>ik schrik er van,—dom dat ze hier nog geen electrische + schellen hebben!</p> + <p>De Oberkellner ziet naar 't bruine klepje, dat aan den deurpost No. 16 is + opgeslagen en roept: "Zimmerkellner, auf 16 hats geklingelt." De Zimmerkellner is er + reeds en zegt, terwijl <i>hij</i> in No. 16 en <i>ik</i> in 't badhuis ga: + "Hundewetter heute!"—Weet je niets anders, kerel?</p> + <p>De warmte der baden komt mij bij het binnentreden tegemoet; zij doet me goed, + anders puf ik er van.</p> + <p>De "bademeister" doet mijn badkamertje open.</p> + <p>"Morgen Herr!"</p> + <p>"Morgen Bademeister!"</p> + <p>"Scheussliches Wetter heute."</p> + <p>Flap! ik gooi de deur van 't kamertje achter mij toe.</p> + <p>'t Bad komt mij veel te warm voor, veel warmer dan gisteren.</p> + <p>"Bademeister!"</p> + <p>"Gefälligst!"</p> + <p>"Mein Bad ist zu heiss."</p> + <p>"Bitte sehr? 27 grad präcis!"</p> + <p>"Unmöglich!"—de badmeester komt bij mij binnen.</p> + <p>De bad-thermometer overtuigd mij dat ik ongelijk heb.</p> + <p>"Sie haben doch Recht, Bademeister!"</p> + <p>"Sie finden es wärmer, weil es heute draussen kühler ist durch den + Regen."</p> + <p>'k Blijf alleen, tot aan den hals in het warme water.</p> + <p>Achter mij hoor ik een dakgoot loopen, en 't kletteren van den regen op een plat. + Regelmatig niet te hard, niet langzaam maar zonder ophouden klettert het voort; 'k + word er melankoliek van. En tusschen dat geluid door, hoor ik het choraal "Jesu meine + Zuversicht" dat de muzikanten bij de Trinkhalle spelen.</p> + <p>'t Choraal stemt mij anders aangenaam, ik hoor het zoo graag; nu wordt ik er nog + melankolieker door.</p> + <p>Zou ik al 20 minuten in 't bad zitten?</p> + <p>"Bademeister!"</p> + <p>"Sie befehlen?</p> + <p>"Sinds es schon 20 Minuten?"</p> + <p>"I bewahre; noch kleine zehn!"</p> + <p>Ik hoor de deur van 't Badhuis opengaan.</p> + <p>Hè, wat piept die deur, waarom smeeren ze hier die scharnieren niet! olie + is toch goedkoop.</p> + <p>"Uche! uche! uche!" dat is die oude heer van No. 3—ik herken hem aan zijn + volheid op de borst, ik logeer in No. 2 en hij heeft me al een paar maal uit den + slaap gehouden!</p> + <p>"Uche! uche!—Uche! morgen!—uche!"</p> + <p>"Morgen Herr Schwiepelmeier?"</p> + <p>Kristenenzielen wat een naam! wie heet er nu Schwiepelmeier?</p> + <p>"Uche!—Morgen Bademeister, hundsgemeines Wetter"!</p> + <p>"Jawohl Herr—Schwiepelm...."</p> + <p>Ik hoor niets verder, want ik trek aan 't touwtje naast mij en ik krijg mijn + douche. Brrr! wat is die koud van daag.</p> + <p><a id="Page_93" name='Page_93'></a>De reactie is voorbij, mijn huid begint te + gloeien, ik grijp mijn badlaken en wikkel er mij in; ik wrijf, ik schuur, ik zaag met + de ruwe oppervlakte langs mijn rug en ik word droog.</p> + <p>Buiten is 't des te natter.</p> + <p>Ik kom terug in mijn kamer, en ga curgemäss weer te bed. Eerst kijk ik nog + even naar de Trinkhalle. Een hoop natte in elkander gedoken menschen staat voor de + muziektent; natte parapluis, opgespannen, dichtgeslagen en druipende regenschermen en + anders niet. Er komen meer parapluies, meer menschen, dames en heeren, ze kijken + allen naar de lucht en ze schudden allen op ongelijke wijze en op verschillende + oogenblikken het hoofd.</p> + <p>'t Is lekker om nog even in bed onder de wollen deken te kruipen—behaagelijk + rek ik mij uit, mijn oogleden worden zwaar.</p> + <p>Buiten speelt de Curmuziek,—"Am schönen blauen Donau"—in + gedachten wals ik in mijn bed mede; 't is me alsof ik draai—ik dommel in en ik + droom van ... mooi weêr.</p> + <p><i>9 uur</i>.—Ik ontbijt; de thee smaakt mij niet. Zouden ze hier in + Duitschland dan nooit leeren hoe men thee zet;—'k heb een duf ei bij mijn + brood. Bah! ik schei er uit. Ik ga mijn bottines aantrekken en de deur uit—om + mij te laten scheren.</p> + <p>Van de stoep van 't Römerbad tot aan den winkel van den coiffeur Rosener op + den Kranzplatz is een kippeneindje—ik druip als ik er binnen kom.</p> + <p>"Rasiren?"</p> + <p>"Bitte!"</p> + <p>Onder 't inzeepen maakt de barbier de gloednieuwe opmerking: "Schlechtes Wetter + heute!"</p> + <p>Als een wandelende dakgoot treedt, na mij, een Pruisische luitenant binnen.</p> + <p>"Janz verfluchtes Wetter! Aèh!"</p> + <p>"Jawohl Herr Lieutenant!"</p> + <p>"Aèh!—Ziehen sie mir den Scheitel janz durch."</p> + <p>"Zu befehl Herr Lieutenant."</p> + <p>De kapper trekt met den kam een scheiding door de donkerblonde stekelharen van den + Germaanschen Mars, zoodat zijn hoofd er uit ziet als een gespleten wilde + kastanje.</p> + <p>"Thun sie mir etwas mehr Harzpomade im Haar; bei diesem verfluchten Regenwetter + hält die Frisur sonst nicht."</p> + <p>"Zu befehl Herr Lieutenant."</p> + <p>De kapper smeert minstens een decagram of vijf cosmetique in des krijgsmans + lokken, zoodat diens hoofd glimt als een gepolitoerde deurknop.</p> + <p>Wel tien of twaalf klanten komen gedurende den tijd, dat ik onder 't mes zit, + binnen en evenveel keer hoor ik geestige opmerking dat 't slecht weer is.</p> + <p>Als ik buiten kom, stortregent het niet meer; 't is geen bui meer, maar 't is een + regen voor den geheelen dag geworden.</p> + <p>Langzaam met dunne stralen, maar dicht, onverdroten en onverpoosd vliedt het + hemelwater neer. De dakgooten stroomen over; de <a id="Page_94" + name='Page_94'></a>straat is hier en daar in een beek herschapen. De hemel is egaal + loodkleurig, er is geen denken aan dat er kans is van ophouden; de wolken zijn het + volkomen eens.</p> + <p>Ik loop even naar het postkantoor: mijn parapluie begint iet of wat door te + regenen; mijn schoeisel wordt week.</p> + <p>In de "Langgasse" ontmoet ik een paar boerinnen.</p> + <p>Ze houden haar rokken buitengewoon hoog op, haar kousen lijken op alles behalve op + wat ze zijn.</p> + <p>De zware mand op haar hoofd houden ze met de eene hand vast, met de andere zijn ze + voortdurend bezig, om haar neus af te vegen, want op dat lichaamsdeel verzamelen zich + alle druppels, die van den rand der korf en uit haar hoofddoek lekken.</p> + <p>Zij spreken met elkaar over——den regen, over slechten oogst, zieke + aardappelen, dure boter en schaarsche eieren. Mijn parapluie begint zeer onaangenaam + te worden, zij heeft bijna 't onmogelijke gepresteerd, maar 't gaat haar vervelen, + zij kan met den besten wil niets meer doen. Aan de punten der baleinen zijn kleine + watervallen ontstaan en bovenaan bij den stok is een opening in een der naden + gekomen; dikke droppels vallen er doorheen op mijn hand.</p> + <p>Wat ziet er alles op straat vies en grauw uit; 't is of de huizen grienen.</p> + <p>Een vrachtwagen komt mij te gemoet, de remketting rammelt veel doffer dan + gewoonlijk en de wielen maken een geluid als 't rad van een watermolen in de verte. + De voerman heeft een blauwen kiel aan, die zwart ziet door de nattigheid. Hij klapt + met de zweep, maar 't is geen knal meer zooals anders, een knal scherp en kort, + zoodat men onwillekeurig opspringt. De vochtigheid van de lucht dempt het geluid, dat + dof en saai klinkt, alsof men met een beddekussen slaat.</p> + <p>"Ho!"—het paard staat stil, geduldig, met den kop diep gebogen, alleen + schudt het nu en dan met de ooren als een bijzonder dikke regendroppel er in valt en + zijn staart is een hevel geworden. De voerman staat op de stoep van een huis, neemt + zijn druipenden hoed af, slaat hem uit, ('t is monnikenwerk!) krabt zich even achter + de ooren, haalt den roodbonten zakdoek uit den broekzak en droogt er zijn gelaat + meê af.</p> + <p>De eigenaar van het huis, waarvoor de kar stilstaat, komt naar buiten, bromt, + pruttelt en haalt eindelijk de schouders op.</p> + <p>De voerman begint de steenkolen, die hij bezorgen moet, af te laden, en weldra + heeft de huisheer een groote zwarte plas op zijn stoep, in zijn gang en op zijn + trappen.</p> + <p>Op de trottoirs glimt het asphalt alsof het vernist was, een paar oude juffrouwen + staan onder een parapluie te babbelen, haar deert de regen niet; babbelen moeten zij, + al ging de wereld ook onder.</p> + <p>Ik caramboleer met een anderen parapluiedrager.</p> + <p>"Pardon!"</p> + <p>"Entschuldigen Sie!"</p> + <p>"Bitte!"</p> + <p>Voor den winkel van een koopman in parapluies sta ik even stil, ik ben in twijfel + of ik de mijne ook zal laten repareeren—daarom kijk <a id="Page_95" + name='Page_95'></a>ik naar binnen.—'t Is om woedend te worden, daar staat de + eigenaar met een van pleizier glimmend gelaat achter zijn toonbank en ziet naar de + lucht.—De gemeene vent lacht met z'n geheele gezicht.</p> + <p>Goddank! 't is eindelijk één uur geworden—de table + d'hôte zal me eenige afleiding geven.—Ik kom naast een allerliefste jonge + dame te zitten van plus minus zeventig jaar, met een teint als een sinaasappel en een + gezicht, alsof zij er al haar leven meê te koop heeft geloopen. Over mij zit + nog zoo'n exemplaar, maar met meer levervlekken, daardoor denk ik aan de schaal van + een schildpad—en krijg plotseling een aversie voor de potage á la + tortue.</p> + <p>In stilte maak ik de opmerking dat het damespersoneel aan de table d'Hôte + over 't algemeen veel heeft van een muséum van antiquiteiten en ik word sterk + herinnerd aan de mummies te Leiden.</p> + <p>Mijn appetijt is zoo goed als weg, maar toch eet ik.</p> + <p>De gesprekken aan tafel zijn aangenaam en leerrijk tevens.</p> + <p>"Furchtbares Wetter."</p> + <p>"Oh! entsetzlich!"</p> + <p>"Es regnet heute wie verrückt."</p> + <p>"Touren kann man nicht machen durch diesen abscheulichen Regen."</p> + <p>"Ich reise ab wenn es nicht besser wird!"</p> + <p>"'s Ist fast nie zum aushalten"</p> + <p>"Mein Koffer ist schon gepackt!"</p> + <p>"Ich bin sechs Wochen hier, und immer Regen! Regen!"</p> + <p>Een vrouw met rozen komt binnen:</p> + <p>"Rosen gefällig meine Herrschaften."</p> + <p>De stumperd druipt en maakt de ruggen der gasten aan tafel nat.—De kellner + zet haar de deur uit.</p> + <p>De tafel duurt veel langer dan gewoonlijk, want niemand heeft haast; clubjes + heeren zitten na het dessert bij elkaar, rook sigaren en drinken champagne. Ik ken + geen dier clubjes en uit verveling ga ik naar mijn kamer.</p> + <p>Mijn rechter voet is nat geworden, de naad der bottine is gebarsten, ik trek + andere kousen aan, ga op mijn kanapée liggen, doe mijn oogen dicht en kan niet + slapen.</p> + <p>Ik neem een boek, 't helpt niet—op het boekenrekje in mijn kamer, staat een + bundel "Predigten vom Superintendent Zäh"—ik lees er in—helaas! + zelfs daar slaap ik niet van.</p> + <p>'t Is om radeloos te worden—ik spring op—neem een pen en papier, steek + een nieuwe sigaar op en begin te schrijven, waarover? Natuurlijk over den regen, over + iets anders te schrijven zou vandaag positief onmogelijk zijn geweest.</p> + <div class="center"> + .........................................................................<br /> + <br /> + </div> + <p>'t Is den hemel zij lof, prijs en dank negen uur 's avonds geworden, ik berg mijn + schrijfmap op en ik ga naar moeder Engel's restauratie om een glas bier te + drinken.—ik ontmoet daar kennissen die ook pruttelen....</p> + <div class="center"> + .........................................................................<br /> + <br /> + </div> + <p><i>11 uur</i>.—'t Regent nog steeds. Ik ben weer te huis, maar door en door + nat.</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="EEN_WARME_DAG_TE_WIESBADEN" name='EEN_WARME_DAG_TE_WIESBADEN'></a> + <h2><a id="Page_96" name='Page_96'></a>EEN WARME DAG TE WIESBADEN.</h2> + <h3><i>Reisherinnering</i>.</h3> + <br /> + <br /> + <br /> + + <p>Half elf 's morgens: de Thermometer wijst 28° in de schaduw.</p> + <p>Ik zit amechtig op een stoel voor de Restauratie op den Neroberg. Mijn hoed weent + innerlijk tranen van medelijden over mijn dwaasheid om bij een dergelijke temperatuur + dien berg te beklimmen. Mijn voorhoofd glinstert als ware het met diamanten bezet, + mijn zakdoek wischt ze weg, te vergeefs; de zon doet telkens nieuwe ontstaan.</p> + <p>Daar nadert iemand, ik herken hem, 't is een kurgast evenals ik. Zijn hoed houdt + hij in de eene, zijn zakdoek in de andere hand; beurtelings wijft hij zich koelte toe + en droogt zich voorhoofd, slapen en hals.</p> + <p>Hijgend en blazend knikt hij mij toe en neemt, ademloos tegenover mij, op een + stoel plaats. Eindelijk puft hij:</p> + <p>"Benauwd warm vandaag, meneer! 28° in de schaduw, 't zal in de zon wel 32° + wezen—neen! zoo'n hitte geef ik present; met zulk weer is 't in Wiesbaden niet + uit te houden—dan is 't hier precies een ketel, een braadpan...."</p> + <p>"De mensch is toch nooit tevreden; verleden week, toen we elkaâr toevallig + aan tafel ontmoetten, pruttelden wij om 't hardst over den regen."</p> + <p>"O! maar toen was 't óók niet om uit te houden; zoo'n regenachtige + dag hier, is om dood melankoliek te worden, dan nog liever 28° in de schaduw. U + is zeker ook hier gekomen om lucht te zoeken?"</p> + <p>"'t Was mij te warm in mijn kamer, ze ligt vlak tegenover den Kochbrunnen en heeft + den geheelen dag zon...."</p> + <p>"Een lief plekje hier op den Neroberg, prachtig uitzicht."</p> + <p>"Heerlijk! 'k heb 't al wel twintigmaal gezien, maar telkens ga ik er weer naar + toe.—Zouden we niet wat verder gaan zitten? 't Wordt hier al weer te zonnig + onder de veranda; in de schaduw is het beter...."</p> + <p>"Laten we dan gaan verzitten, mijnheer!"</p> + <p>"Best.—Kellnèr!—'t Is hier onder de veranda waarlijk nog + benauwder, 't schijnt wel alsof de hitte hier nog meer hangen + blijft.—Kellnèr!—Wat zijn die kellners lui vandaag."</p> + <p>"<a id="Page_97" name='Page_97'></a>'t Is ook zoo warm, moet u denken—je + kunt het die menschen haast niet kwalijk nemen.—Ah! daar komt er + een.—allemachtig wat transpireert die vent!"</p> + <p>"Sie wünschen?"</p> + <p>"Bringen Sie mir eine halbe Rauenthaler...."</p> + <p>"Goeie hemel, drinkt u Rijnwijn bij die hitte?"</p> + <p>"Waarom niet?..."</p> + <p>"Rijnwijn maakt zoo warm.—Bier is veel beter...."</p> + <p>"Bier? Wie viel, zwei Glas?"</p> + <p>"Bier neen! daar wordt je eerst recht benauwd en opgezet van...."</p> + <p>"Eigenlijk heeft u gelijk. Haben Sie Selterswasser?"</p> + <p>"Gewiss! künstliches und echtes."</p> + <p>"Bringen Sie mir eine Flasche Selters, echtes, aber recht kalt."</p> + <p>"Mir auch! und etwas Eis dazu."</p> + <p>"Schön—"</p> + <span style='margin-left: 1em;'>"In einem kühlen Grunde</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Da geht ein Mühlenrad,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Mein Liebchen ist verschwunden</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Dass dort gewohnet hat"</span><br /> + + <p>zingt uit de verte een frissche heldere stem.</p> + <p>"Hoe is 't mogelijk dat iemand bij zoo'n hitte van "einem kühlen Grunde" kan + zingen—'t klinkt als een parodie op de 28°."</p> + <p>Met zijn jas over zijn stok, zijn stroohoed aan het élastiekje over den + anderen schouder hangend, nadert de jeugdige zanger, gevolgd door twee andere blonde + Duitschers. Hun vesten hangen open en de veelkleurige bretels zijn zichtbaar. De drie + gezichten glimmen en van een hunner, een dikkert, die bepaalt 90 kilo weegt, zweemt + de gelaatskleur naar 't violet.</p> + <p>"Bier her!—Bier her! Oder ich fall um—" hijgt de zanger, terwijl hij, + niet ver van ons, met zijn makkers plaats neemt.</p> + <p>De kellner brengt ons Selters water.</p> + <p>"Wünschen Sie auch etwas zu speisen?"</p> + <p>"Eten, bij die hitte?" ik zie mijn vis-à-vis aan; hij mij.</p> + <p>"Eten?—ik stik als 'k er aan denk."</p> + <p>"Geef me water.—Hé! dat smaakt—dat is lafenis!"</p> + <p>Nu krijgt ook het drietal bier en in één teug ledigen zij de glazen, + terwijl zij met de lippen smakkend eenparig uitroepen: "Bringen Sie gleich noch drei + Gläser."</p> + <p>"Und etwas Göttinger Wurst dazu?" roept de dikkert den kellner na.</p> + <p>Goeie Hemel, worst bij zoo'n hitte; ... de gedachte aan worst maakt me onwel. Dat + Selterwater is overheerlijk.</p> + <p>"Drink niet te snel mijnheer. 't Water is ijskoud."</p> + <p>"Heerlijk!" hij smakt met de lippen—"verrukkelijk!"</p> + <p>Een pauze.—</p> + <p>De Germanen trekken hun vesten uit—en bestellen nog meer bier.</p> + <p>"<b>Puff</b>!—ik geloof dat men van dat water nog warmer wordt.—'t Is + eigenlijk gekheid om bij deze temperatuur op den Neroberg te gaan zitten.—Ik + had wel lust om even naar Biebrich te sporen en <a id="Page_98" + name='Page_98'></a>dan dood kalm en rustig aan den Rijn te gaan uitblazen. Gaat u + meê"</p> + <p>"'t Is geen kwaad idée; heeft u een spoorboekje?"</p> + <p>Er gaat een trein om kwart voor twaalf. Dien kunnen wij nog best halen, wanneer we + nu dadelijk opstappen en de tram nemen van Beausite af."</p> + <p>"Komaan! dan vooruit!"</p> + <p>Wij betalen onze vertering en dalen langzaam den berg af.</p> + <p>Heerlijk schoon is het bosch ... maar warm, ontzettend warm. De beukeboomen + beschutten niet meer voor de zonnestralen, ze zijn er als 't ware door verzadigd en + geven nu op hun beurt weer een gedeelte der opgenomen hitte af. Toch is 't niet zulk + een benauwde warmte als onder de veranda, want 't hout geurt en hier en daar op een + open plek, komt de fijne reuk van pas gemaaid hooi ons te gemoet.</p> + <p>Onder de veranda rook het naar uien.—Bah!—die eeuwige uien in + Duitschland zijn onverdragelijk—en vooral bij 28° in de schaduw is + Zwiebelgeruch verfoeielijk.</p> + <p>"'t Afdalen is ook niet verfrisschend, mijnheer."</p> + <p>"Ik weet waarachtig niet wat 't ergste is. 'k Ben <i>en nage</i>."</p> + <p>"Kijk! daar loopt een eekhoorn."</p> + <p>"Waar?"</p> + <p>"Over den weg—dáár! dáár! hij gaat tegen den + dikken beukeboom op—'t is heusch of het diertje 't meer op zijn gemak doet dan + anders."</p> + <p>"'t Zal het ook warm hebben."</p> + <p>We volgen een oogenblik met de oogen den vluggen klimmer, die eindelijk op een + vooruitstekenden tak, hoog boven ons, met den staart omhoog blijft zitten en ons met + zijn kleine schrandere oogjes aankijkt alsof hij zeggen wil:—"Ik lach jelui + uit, ik zit hier lekker tusschen de bladeren en ik heb 't lang niet zoo warm als je + wel denkt."</p> + <p>'t Is buitengewoon stil in het bosch, geen vogel tjilpt, het schijnt wel alsof ze + slapen, een enkele spreeuw vliegt even op tusschen het kreupelhout, gaat een eindje + verder weer zitten en pikt onbekommerd over onze nabijheid in zijn vleugels.</p> + <p>Een oud moedertje met een ontzettend grooten bos dood rijshout op het hoofd, + kruist onzen weg, ziet ons, haar tandeloozen mond tot een vriendelijken grijns + vertrekkend, aan, strekt de magere hand uit en vraagt: "Lieber Herr! schenken Sie mir + etwas, bitte?"</p> + <p>"Groote Hemel, bij 28° hitte met een vracht hout op 't hoofd, 't is om + medelijden te hebben. Daar moedertje."</p> + <p>"Segne's Gott lieber Herr!"</p> + <p>In de verte hooren wij de schel van de tram.</p> + <p>We bereiken haar nog juist, en vinden, vóór bij den koetsier, een + plaatsje.</p> + <p>"Verkwikkelijk zoo'n ritje."</p> + <p>Heerlijk blaast ons de lichte wind, door 't voortrollend voertuig geboren, in 't + gelaat, maar och! die arme paarden, ze zijn eigenlijk bruin van kleur, af neen! de + eene is een vos, maar ze zien tot bijna over de helft van hun lichaam zwart; zwart + door de vochtigheid, die met ongestemde kracht uit hun huidporiën dringt. De + conducteur glimt als een tomaatappel, als hij uit het binnenste van de tram komt om + ons geld in ontvangst te nemen.</p> + <p><a id="Page_99" name='Page_99'></a>Nu en dan schuift een der ongelukkigen, die + binnen-in zitten, de deur achter ons open, om in 's hemels naam een aasje verlichting + te hebben, maar telkenmale doet een hoestend, uitgedroogd, lederachtig mannetje de + deur weder dicht, met de opmerking, dat hij geen tocht verdragen kan, en dat 't + waarlijk niet zoo erg warm is.</p> + <p>Juist bijtijds bereiken wij het station, nemen kaartjes en stappen in de 2e + klasse.</p> + <p>"Groote hemel, meneer! dat's positief niet uit te houden, dat's erger dan een + bakkersoven," roept mijn reismakker uit, als hij 't portier van een + "Nichtrauchercoupé" opent.</p> + <p>Geen wonder; de zon heeft met volle kracht op den stilstaanden wagen geschenen en + de warmte daarbinnen minstens met 8° of 10° verhoogd; 't is alsof de hitte + van een gloeiende kachel ons tegemoet komt.</p> + <p>"Ziet u wel meneer dat ik gelijk had om u te raden 3e klasse te nemen; bij deze + temperatuur is...."</p> + <p>"Einsteigen meine Herren!"</p> + <p>"Wir wollen lieber dritter Klasse fahren!"</p> + <p>"Alles besetzt, einsteigen bitte!"</p> + <p>In 's hemels naam dan. Wij stappen in, steken ieder ons hoofd uit een der + portieren, en rijden weg. We herademen, maar moeten onze hoofden terugtrekken, omdat + onze oogen niet tegen zooveel stof bestand zijn.</p> + <p>"Die Billette, gefälligst?"</p> + <p>Een Duitsch conducteur zal steevast bij 2e klasse passagiers bovenstaande drie + woorden gebruiken. Voor de 4e klasse bezigt hij alleen het woord "<i>Billette?</i>" + In de derde klasse hoort men van hem "<i>Die Billette?</i>" terwijl hij bij 1e klasse + passagiers vriendelijk vraagt: "<i>Bitte gefälligst Billette vorzuzeigen?</i>" + Bij hem staat het aantal woorden dat hij gebruikt steeds in omgekeerde rede tot het + No. der klasse waar hij zich bevindt.</p> + <p>Eindelijk zijn wij te Biebrich. Heerlijk, verkwikkend kabbelt de Rijn; + verrukkelijk tintelt de zon in het water. Gartenwithschaft van 't Hotel "Zur Krone" + vinden we een koel plekje.</p> + <p>'t Is toch nog warmer geworden, want de zon staat in 't zenith, maar de koelte van + 't water reageert tegen de zonnestralen. Mainz ligt links van ons, als in een lichten + nevel gehuld. Het is alsof de lucht trilt van de hitte. De groene bergen aan + weerzijden van den oever verkwikken ons oog. Wij herleven.</p> + <p>We moeten iets gebruiken, want de kellner nadert en vraagt beleefd:</p> + <p>"Sie wünschen?"</p> + <p>Wij nemen koffie—heete koffie!—'t is homéopatisch; waarlijk de + koffie maakt ons niet warmer. Een paar kleine bengels van 10 of 12 jaar gaan vlak + voor ons op hun hoofd staan en loopen op hun handen heen en weer, terwijl ze de + naakte voeten omhoog steken.</p> + <p>Daar krijgen we het beiden bepaald benauwd van—verbeeld u eens, in de + middaghitte van een dag, die 's morgens om halfelf reeds 28° in de schaduw had, + op 't hoofd te staan; 't is om er een beroerte van te krijgen, alleen door het te + zien.</p> + <p><a id="Page_100" name='Page_100'></a>We werpen hun wat geld toe en de jeugdige + acrobaten verdwijnen, om elders weer te beginnen.</p> + <p>Wat is dat voor een boot, kelner? die daar van den kant van Mainz komt?"</p> + <p>"Dass ist der Lokaldampfer der nach Rüdesheim fährt!</p> + <p>"Naar Rüdesheim?</p> + <p>"Jawohl."</p> + <p>"Wie lange dauert die Fahrt?"</p> + <p>"Ungefähr anderthalb Stunde."</p> + <p>"Wat zou u er van denken," vraagt plotseling mijn reisgenoot, "indien we eens naar + Rüdesheim stoomden—'t moet heerlijk zijn op 't water—we kunnen + vanavond met 't spoor nog wel driemaal terug."</p> + <p>"Jongens meneer! we zitten hier zoo kalm en lekker."</p> + <p>"Ja maar op zoo'n boot is 't toch nog lekkerder, zoo midden op 't water, daar + bekomt men. Als u er niets tegen hebt dan zou ik wel willen."</p> + <p>"Met pleizier! ik ga mee...."</p> + <p>Vijf minuten later zitten we op den Lokaldampfer en stoomen stroomaf naar + Rüdesheim. 't Is vol op de stoomboot, tevergeefs zoeken we naar een aangenaam + plaatsje onder de zonnetent.</p> + <p>Rustig vervolgt zij haar weg, door het blauwe water. De raderen wentelen + onvermoeid voort en zweepen het schuim met kracht aan beide zijden omhoog. Nu en dan + steunt en dreunt de boot, die niet van de nieuwste constructie schijnt, als viel het + haar zwaar, bij de heete temperatuur, die zelfs op 't water heerscht, haar plicht te + doen.</p> + <p>Soms blaast de schoorsteen plotseling hoestend en proestend een zwarte rookmassa + uit, die over 't water blijft hangen en op onze gezichten zwarte moesjes plakt, die + door de zweetdruppels veranderen in plekken, veel overeenkomst hebbend met + inktvlakken.</p> + <p>De Rijn is buitengewoon kalm en rustig, en het eenige levensteeken dat hij geeft + is een lichte rimpeling van zijn oppervlak, als hinderde het hem door het dampend en + snuivend gevaarte te worden gestoord in zijn zacht gekabbel.</p> + <p>Een bonte menigte passagiers zitten, liggen en hangen op de banken, taboeretten en + stoelen op het dek.</p> + <p>Allen zuchten, want niettegenstaande de boot vrij snel stroomafwaarts snelt, + brandt de zon geweldig en puffen allen van de warmte, terwijl ze hun heil zoeken + onder de zonnetent, de eenige plaats op het schip, waar schaduw is.</p> + <p>'t Is nu bepaald 32° warm, want we hebben de volle middagzon.</p> + <p>Alles transpireert aan boord; de kapitein, de passagiers, de stuurman aan 't roer, + de kelner die met zijn servet over den arm tusschen de reizigers heen en weer draaft, + ja zelfs de planken van het dek zweeten een kleverige vloeistof uit haar naden.</p> + <p>Met innig medelijden zien wij de stokers aan, die beurtelings uit de machinekamer + opduiken om een mondje vol lucht te scheppen.</p> + <p>"'t Is of 't gezicht van die zwarte kerels iemand nog warmer maakt!" zegt mijn + reisgenoot.</p> + <p>"Bepaald, ik geloof zelfs dat zij hitte afstralen."</p> + <p><a id="Page_101" name='Page_101'></a>De kok kijkt met een gezicht als een pioen + uit zijn kombuis. Zijn wit buis is door en door vochtig, dat zien wij als hij ons den + rug toedraait om naar zijn pan met kalfscoteletten te zien.</p> + <p>Hoe is 't mogelijk om bij zulke hitte warme kalfscoteletten te gebruiken, vraag ik + mij zelf af, als ik zie dat de kok met onnavolgbare snelheid de eene cotelet na de + andere bakt, uit de pan pikt en met zijn niet overzindelijken duim en wijsvinger op + de schaaltjes rangschikt.</p> + <p>'t Is om er wee van te worden. Wanneer men de oogen sluit en den twijfelachtigen + geur opsnuift, weet men waarlijk niet <i>wat</i> men ruikt, want door de + temperatuurhitte en noodzakelijke verhooging van 10° door de warmte van het + fornuis, ruikt alles even vies, scherp en branderig. Ik geloof haast dat de vettige + lucht der ranzige olie, die gebruikt wordt om de assen en krukken der machine te + smeren en die uit het luik der machinekamer tot ons komt, nog de voorkeur + verdient.</p> + <p>Onder de zonnetent praat iedereen over de hitte.</p> + <p>De een blaast naar links, de ander naar rechts, onophoudelijk zijn de zakdoeken en + hoeden in de weer om koelte aan te brengen door er mee te wuiven. Gelukkig zij, die + een waaier heeft.</p> + <p>"Entsetzlich heiss!" roept een bejaarde dame.</p> + <p>"Kolossal, piramidal!" schettert een luitenantje.</p> + <p>"Unausstehlich, fürchterlich!"—zucht een jong meisje met een hoed + à la Kate Greenaway op—en beschut door het reuschachtige gevaarte, dat + haar lief jong gezichtje niet al te bevallig omgeeft—maakt ze ter sluiks een + knipoogje tegen een heer, die tegenover haar, met een monocle in 't oog, + onophoudelijk aan zijn scherpgepunte knevels draait.</p> + <p>Hij is "de Hij"—van die Zij.</p> + <p>'t Is haast te warm om verliefd te zijn, maar wat vraagt Amor naar graden Celsius + of Réaumur of Fahrenheit.</p> + <p>Hoe warm het ook moge zijn, hoe zeer ook het kwik in den Thermometer stijgt, toch + zijn er op de boot twee wezens, wier harten een hooger warmtegraad aanwijzen.</p> + <p>Bovendien, dat er op een Lokaldampfer met zulk een menigte passagiers een Hij en + een Zij gevonden worden, is niet meer dan natuurlijk.</p> + <p>En welk een Hij! Verrukkelijk gepomadeerd trotseert zijn glimmende haardos hitte + en zweetdroppels. Een heerlijke hyacintkleurige das begrenst een schitterend wit + boordje (ik geloof vast dat de man het pas heeft aangedaan). Een prachtig wit vest + waarop 't zwarte koordje van zijn oogglas scherp afsteekt, strijdt èn door + snit èn door fijnheid om den voorrang met een lichtgrijs jacquet en een bijna + hemelsblauwe pantalon, die zijn beenen nauw omsluit.</p> + <p>Onafgebroken staart hij door het lorgnet zijn schoone aan; wel glijdt het glas nu + en dan uit zijn oog door de glibberigheid van zijn huidplooien, maar telkens doet hij + het instrument zijn plaats hernemen en onvermoeid tuurt hij naar 't knipoogend + meisje.</p> + <p>En zij!—Zij bloost van warmte en verliefdheid.</p> + <p><a id="Page_102" name='Page_102'></a>Haar teere vingertjes in glacé, + gris-perle geperst, spelen met een roosje, dat half bezwijmd aan den dunnen stengel + hangt. Een licht grijs kleedje omsluit haar wespentaille en doet haar verdere + bekoorlijkheden alle recht wedervaren. Naast haar dommelt een individu met een + kanariegele, veel te wijde pantalon en een lustren jasje aan, dat hem als een zak om + 't lijf hangt. Zijn stroohoed rust op zijn knieën en zijn handen hangen slap + langs zijn omvangrijk lichaam.</p> + <p>Dikke droppels parelen op zijn voorhoofd en zelfs zijn kale schedel is als met een + zachten dauw overtogen—terwijl langs zijn breeden, dikken, rooden neus een dun + waterstraaltje afloopt.</p> + <p>Plotseling laat de man zijn dikke onderlip zakken, zijn neusgaten worden wijder en + een geluid als 't zuchten van een nijlpaard doet de jonge schoone opschrikken uit de + mijmerende beschouwing van haar "hij".</p> + <p>Met een niet zeer lieve uitdrukking op haar gezicht stoot zij den naast haar + zittenden man aan met de woorden.</p> + <p>"Aber Papa!"</p> + <p>"Hé was ist?"</p> + <p>"Du scharchst ja!"</p> + <p>"So ja! 's ist auch so verdammt heiss."</p> + <p>"Aber Papa?"</p> + <p>Papa doet alle mogelijke moeite om wakker te blijven, maar de natuur eischt haar + recht, en trots alle "aber Papa's" van de jonge dame en de min of meer spotachtige + aanmerkingen van den monocledrager, dommelt de brave man telkens weer in, tot dat we + Rüdesheim naderen.</p> + <p>Ik haak naar het oogenblik, dat we zullen landen; mijn reiskameraad doet niets dan + blazen en zich 't gelaat afvegen. Als wij eindelijk den voet op de loopplank zetten, + zegt hij:</p> + <p>"'k Geloof dat we toch wijzer hadden gedaan, om kalm te Biebrich te blijven; dat + watertochtje is mij niets bevallen."</p> + <p>"'k Ben 't met u eens; we hadden 't daar goed, maar we haakten naar beter."</p> + <p>De boot stoomt verder.</p> + <p>Wij zoeken in den tuin van 't hotel "Zum Rhein" een schaduwrijk plaatsje aan den + Rijnkant, drinken overheerlijk koelen Rüdesheimer en als 't langzaam avond + wordt, lachen wij om het denkbeeld dat wij bij 28° in de schaduw, op een + "Lokaldampfer" koelte zochten.</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="DE_LAATSTE_DER_OEMPAHS" name='DE_LAATSTE_DER_OEMPAHS'></a> + <a id="Page_103" name='Page_103'></a><h2>DE LAATSTE DER OEMPAH'S</h2> + <br /> + + <p>'t Begint al meer of min te schemeren, de lucht is donker en zwaar van buien, + langzaam uit 't Zuidwesten opkomend, nu en dan sneller voortgestuwd door den wind, + die soms met een plotselingen stoot henenvaart tusschen de hooge huizen en spichtige + schoorsteenen der groote stad, enkele dikke druppels en sneeuwvlokken voor zich uit + jagend als de voorboden van ruw, koud weer.</p> + <p>'t Wordt allengs donkerder—op enkele plaatsen in de tochtige stegen en + sloppen, waar de oude, bouwvallige, kille huisjes, als bij elkander steun en warmte + zoekend, zich opèèndringen, schemert reeds roodachtige lampenschijn + door de stoffige ruiten en gore gordijntjes, waarachter arme menschen huiverend en + hongerig hun leven vol zorg, in doffe onverschilligheid voortleven.</p> + <p>Uit een dier smalle steegjes, uit een huis waarvan de trapdeur nooit gesloten + wordt en waarin een aantal huisgezinnen opeengepakt zijn, is hij langzaam, moeilijk + loopend, bijna hinkend te voorschijn gekomen, de ongelukkige Oempah!</p> + <p>Hij is gewond, hij bloedt nog, want gisteren heeft hij in een potscherf getrapt, + toen hij vluchten moest voor zijn vijand den politieagent. Zijn schoenen beschermen + zijn voeten niet meer, ze zijn gescheurd en versleten en bedekken nauwelijks de grove + wollen sokken vol gaten.</p> + <p>Treurig sluipt hij voort over de glibberige straat.</p> + <p>Hij, die eens een fiere krijger was, die, trotsch en moedig een brieschenden + schimmel bereed, hij sukkelt nu langzaam verder met knikkende knieën en met + gebogen hoofd. Zijn moede, donkere oogen, waterig door alkohol en verkoudheid, staren + dof en doelloos voor zich uit.</p> + <p>Snuffelend haalt hij den rooden, kouden neus op en in zijn ongeschoren, reeds + grijs wordende stoppel-baard rollen nu en dan een paar zilte + tranen,—zóó erg heeft de arme Oempah het beet.</p> + <p>Schurkend met de schouders en rillend—het grijs-groene, rafelige jasje, dat + hij over zijn eenmaal rose sporthemd draagt, is, evenals zijn te korte geruite broek, + veel te dun voor 't seizoen—schommelt hij een der minder bezochte hoofdstraten + in. Onder zijn jasje, tegen zijn <a id="Page_104" name='Page_104'></a>borst gedrukt, + verbergt hij iets wat hem heel dierbaar schijnt te zijn, want hij drukt het met den + linkerarm stijf tegen zijn hart en met de rechterhand voelt hij er nu en dan naar, + als meende hij het te zullen verliezen. Zijn rechterbroekzak puilt geweldig uit door + iets glimmends, dat hij telkens zorgvuldig met een pand van zijn jasje zoekt te + bedekken.</p> + <p>Hij is onrustig; schichtig ziet hij om terwijl hij voortgaat over de natte keien + der groote stad, die hem, den vreemdeling, verstoot en vervolgt.</p> + <p>Hij balt de vuisten, zijn lippen trillen en somber fronsen zich zijn dichte, nog + donkere wenkbrauwen, als hij plotseling terugdenkt aan den tijd vóór + hij zich bij den stam der Oempah's had aangesloten,—aan dien goeden tijd toen + hij, de vrije zoon der bergen, jong en sterk, op zijn vurig ros gezeten, het + oorlogspad opging en de jonge meisjes haar woningen uitkwamen om hem te zien en + vriendelijk toe te lachen.</p> + <p>Toen was hij nog rijzig en welgemaakt, schoon in zijn krijgsdos met den wuivenden + vederbos op het hoofd, den fladderen mantel om de schouders! Toen was zijn oog helder + en scherp als dat van den valk en als zijn krachtige adem in den krijgshoorn blies, + weêrgalmden bosschen en velden van 't geluid en werden de echo's der bergen + wakker. Jong en oud begroetten hem juichend als hij door de dorpen trok en overal + bood men hem spijs en drank en de eereplaats bij het vuur. En toen hij het oorlogspad + verliet, rieden enkele ouderen, wier grijze haren van wijsheid en kalmte getuigden, + hem aan, zich bij hen te vestigen, een vrouw te kiezen en rustig in hun midden te + blijven en te leven van akkerbouw en veeteelt,—maar hij wilde niet, hij had nog + te veel wilde haren, daarom sloot hij zich aan bij een stam Oempah's, die een + zwervend leven leidden. Zijn oorlogsdos verwisselde hij voor het kleed der Oempah's, + een groenachtige fantasieuniform met geel katoenen passanten op de schouders en + glimmende koperen knoopen. Hij zette een platte, groene pet op, zonder klep, met een + geel biesje er om en een kleine rood en zwarte kokarde er aan. Zijn beenen omkleede + hij met een witte broek, die, ofschoon meestal bemodderd en beklonterd, toch niet + gescheurd was, en aan zijn voeten droeg hij groote lederen schoenen met sterke + bespijkerde zolen.</p> + <p>In plaats van in den krijgshoorn blies hij nu op een halfsleten cornet à + piston—onwillekeurig drukt hij de hand tegen de borst, ze rust daar thans nog; + zij is hem trouw gebleven ook in zijn verval.</p> + <p>Hij herinnert zich hoe hij haar kocht van den hoofdman der Oempah's, die den stam + verliet om zich ergens in een klein dorp als schoenmaker te vestigen, omdat hij + begreep dat er meer brood in 't lappen en maken van schoenen, dan in 't blazen van + wals, potpourri of marsch stak.</p> + <p>Met die "cornet" nam hij tegelijk het bevel van den troep over en terwijl hij nu, + rillend van kou en met een bonten kiespijndoek om 't hoofd onder zijn roodzwart, rond + hoedje, sukkelig, armzalig verder gaat, komt zijn geheele bende hem weer voor den + geest. Onwillekeurig glimlacht hij even als hij ze plotseling in gedachten voor zich + ziet: de lange magere, sproeterige klarinettist met den rossigen sik en den <a + id="Page_105" name='Page_105'></a>blauwen bril; de breedgeschouderde, dikbuikige, + roodwangige, blonde reus, die 't piccolo-fluitje zoo schel bespeelde; de altijd + opgeruimde, goedmoedige, bijziende snorrebaard met zijn schuiftrompet; de + scheefgegroeide vlasblonde boerenkinkel die melancholisch in den waldhoorn blies en + het allerkleinste Oempah'tje, bijna bezwijkend onder 't gewicht van den grooten + bashoorn, waarmeê hij de andere instrumenten begeleidde door het onophoudelijk, + blazend en hijgend uitgestooten: Oempah—Oempah—Oempah!</p> + <p>Toen had hij geen gebrek aan brood en bier, àl leefde hij ook van den eenen + dag op den anderen, toen sliep hij soms op een bed, soms in een hooiberg of op versch + gedorscht stroo in een schuur—maar hij sliep rustig en met een gevulde maag ... + en nu? Nu is hij de schim van 't geen hij eens was.</p> + <p>De groote stad is zijn ongeluk geweest. Hij had dáár nooit moeten + komen, ten minste er niet moeten blijven, maar zijn noodlot in de gedaante van een + dikke, overvriendelijke en al te toeschietelijke vrouw, die in een der buitenwijken + een welbeklante tapperij hield, had hem bereikt—en vastgehouden. Zij beweerde + een hartstochtelijke liefde voor muziek te hebben, terwijl haar flegmatieke man tegen + zijn buren volhield; "dat het meer de muzikant was, die haar aantrok en dat de Oempah + <b>zijn onversneden</b> in zijn dorstige moffenkeel goot, omdat "de vrouw" zei dat + hij er niets voor <b>mocht</b> betalen, maar dat 't hèm niet schelen kon, als + ze hem maar met rust lieten." Intusschen togen de andere Oempah's, minder gevoelig + voor de aanmoedigende blikken der bazin en den Hollandschen jenever, verder onder + aanvoering van den klarinettist, die de cornet nooit had kunnen lijden omdat hij zijn + instrument overschetterde.</p> + <p>De Oempah hield van zijn gemak en bleef dus bij de vrouw, die hem in haar vleezige + armen en bij haar steeds welvoorziene tapkast vasttooverde.</p> + <p>De baas uit de "Visschende reiger", een dikke waterzuchtige man, die, altijd + rookend, op zijn gebloemde pantoffels en in zijn overhemd en bretels, in het kleine + tuintje achter de tapperij stond te soezen over 't voortreffelijke van zijn eigen + consumptie en elken dag onverschilliger, rooder en opgezetter werd, was eindelijk + schouderophalend zijn vriend geworden om met "de vrouw" vrede te houden, daar hij den + toestand zóó 't gemakkelijkste vond. Zóó deelde de Oempah + geruimen tijd met het echtpaar de woning, waarin de "onversneden" hem allengs beter + en de vrouw hem langzaam aan minder beviel.</p> + <p>Toch bleef hij, omdat de bazin hem 't leven, "lui en lekker" maakte en niet op een + paar gulden keek—totdat eensklaps de wettige man te dik was geworden voor zijn + zwak hart, niet meer rookte en de gebloemde pantoffels voor een paar oude wollen + kousen en 't uitpuilend overhemd voor een doodshemd verwisselde.</p> + <p>Een begrafenis derde klasse, niet veel bijzonders, vooral wanneer er maar + één volgkoets is, waarin slechts één vriend zit, doch er + bleef in de toonbanklade en in de linnenkast van "de vrouw" wel zóóveel + over dat zij een paar maanden nadat de Oempah haar man de laatste eer had bewezen, + een mooien trouw-coupé kon laten voorrijden voor dezelfde deur, waarvoor de + eenvoudige lijkwagen had gestaan.</p> + <p><a id="Page_106" name='Page_106'></a>De bazin met al haar goud behangen, en + fluweelen mantel om, een toque met roode rozen en oranjebloesem op 't hoofd, en de + Oempah in het voor hem pasgemaakte zwart lakensche pak van wijlen den baas en met een + nieuwen hoogzijden hoed op, stapten er in en kwamen terug als echtelieden, die + voortaan lief en leed zouden deelen.</p> + <p>De habitués van de "visschende reiger" werden dien dag bij gesloten deuren + onthaald, totdat al de flesschen leeg en de zingende, joelende menschen overvol waren + en toen de laatsten, midden in den nacht waren weggezwaaid, wisselden de echtgenooten + de eerste klappen.</p> + <p>Jenever is een eigenaardig vocht, 't verteert op den duur alles wat er mede in + aanraking komt, zelfs een weldoortimmerd eigen huisje is er niet tegen bestand, en + vooral wanneer echtelieden eendrachtig samenwerken in 't gebruik, doet zij haar + werking dubbel snel. Binnen korten tijd benijdde de Oempah den man, die de eeuwige + rust was ingegaan en zei de vrouw in arren moede: "Jij bent een doodvreter. Hoepel + op, beroerde mof, ga terug naar je land voor mijn part!"</p> + <p>Maar de mof hoepelde niet op, hij bleef en verzoende zich kalmpjes met de bazin, + die dezelfde uitnoodiging nog herhaaldelijk tot hem richtte, maar toch telkens weer + verteederd in zijn armen zonk, omdat hij toch "zoo'n leuk moffie" was als hij 'm niet + om had—en hij vond haar, zoolang ze nog geld bezat, zoo kwaad niet, al zeiden + de buren ook: "Ze pakt 'm van tijd tot tijd zóó, dat 't zonde en + schande is om te zien!"</p> + <p>En zóó leefden zij samen voort, in één roes, in + één huis, totdat alles wat er nog was en alles wat er nu en dan inkwam, + zich oploste in het vocht, dat volgens het zeggen der habitués: "niet voor de + ganzen wordt gebrouwen."</p> + <p>De eigen tapperij was reeds lang verlaten voor een kleine gehuurde kroeg, waar + minder te doen en dus nog meer te drinken was en vóór het gras 't graf + van den gestorven man geheel bedekte, togen de vrouw en de Oempah ook daaruit naar + een achterbuurt van de stad, elkander de schuld gevend van hun verval, schimpend en + scheldend, 't toeval verwenschend dat hen samen had gebracht.</p> + <p>Er is iets zonderlings in de menschelijke natuur, waarvoor de psychologen nog geen + verklaring hebben gevonden, namelijk het bij elkander blijven van lieden, die + feitelijk, zooals men het vulgair uitdrukt: elkander niet kunnen luchten of zien. + Zelfs minder ontwikkelden merken dit eigenaardige verschijnsel op, want in het + buurtje, waar de vrouw met haar Oempah woonde, zeiden de menschen:—"Je zou + zeggen, hoe is 't mogelijk, ze leven als hond en kat, ze spelen mekaar voortdurend op + d'r tabernakel—en toch blijven ze samen, die moffenmuzikant en dat dikke ouwe + wijf!"</p> + <p>En zóó was het ook: deelden ze vroeger min of meer oneerlijk "de + centjes" van den ter rechter tijd ontslapen man, nu deelden ze eerlijk armoede en + ontbering, af en toe door een hartige ruzie wat afwisseling brengend in hun eentonig + bestaan.</p> + <p>De vrouw was eindelijk, waarschijnlijk tengevolge van overspanning bij de + herhaalde verschillen van meening met haar echtgenoot, aan ééne zijde + ietwat lam geworden en de Oempah had zijn "embouchure" <a id="Page_107" + name='Page_107'></a>niet meer zooals vroeger tot zijn dienst; hij had een paar tanden + verloren en de cornet à pistons was te lang op non-activiteit geweest.</p> + <p>Dat instrument, 't eenigste voorwerp wat niet in de jenever was opgelost, moest nu + weer voor den dag komen om "brood te blazen" voor hem en zijn vrouw, "want," zei hij + gemoedelijk, als hij niet in kennelijken staat verkeerde:</p> + <p>"Je kan zoo'n sjepsel, kottorie! doch nich verhoengeren lassen. 's Ist woll ein + salamander von 'n wijf, maar sie hèbt doch ein maag, wissen sie? Al hangt d'r + eine vlerk d'r voor niemendal bij, sie shaff noch zoo'n bischen, oend früher, + als sie noch moneten hatte, war sie schplendied. Daarom bin ich wieder in die koenst + jegaan! Dan bekeek hij met zijn waterige, zwakker wordende oogen zijn instrument, + poetste met zijn mouw den beker er van wat op, haalde een paar malen lucht heen en + weer door 't enkele mondstuk en blies dan, als om zich te oefenen, een fanfare of een + aantal schelle maten, die schetterend stuksloegen tegen de brokkelige muren van het + nauwe steegje en dan de gebarsten vensterruitjes deden rinkelen, zoodat de buren + nijdig hun hoofden uit de lage deuren en vensters staken, elkander toeroepend: "daar + begint die sikkere muziekmof weer met z'n valsch getoeter!"</p> + <p>In het geheele buurtje stond hij bekend onder dien naam; zijn vrouw heette: "de + muziekmoffin." Hoe hun eigenlijke namen waren had men hun nooit gevraagd; in zulke + omgeving kent men elkander meestal alleen bij den bijnaam, dien de een of ander + spontaan uitdenkt.</p> + <p>Het bijvoeglijk naamwoord "sikker" dankte hij aan zijn voortdurenden staat van + geheele of gedeeltelijke onbekwaamheid en de schoenlappersvrouw, die 't keldertje van + 't hoekhuis bewoonde, getuigde van hem: "Zoo'n model heb je nooit eerder + gezien—mijn man is ook dikkels in de olie—maar als ik met zoo'n vette + vaatdoek permanent most huizen liep ik liever vierkant de wal in." Toch mocht men hem + soms wel lijden, namelijk wanneer hij een goeie bui had en voor de kinderen in de + steeg een dansje blies.—"'t Is wel mankelieke muziek, maar de schapen springen + d'r nog 'ris bij, want orgels komen hier niet; de orgeldraaiers binnen te veel + granssinjeur en ze kennen met d'r orgels de steeg ook niet in," beweerde een + oppermansvrouw, die, op dezelfde trap wonend, de muziekmoffin wel eens bezocht en + daarom er bij voegde: "'t Is een kalf van een vent als ie nuchter is, maar zijn vrouw + is een nijdige vuilik, een sloerie; geen blind paard doet schade in d'r lui + kamer."</p> + <p>Een tijd lang verdiende de Oempah een schamel stukje brood, door 's nachts in + danshuizen of matrozenkroegen te spelen, maar ook dààr moet men + muzikanten hebben waarop men rekenen kan en dat kon men op hem niet. Daarom vond hij + ook zelfs in die gelegenheden geen plaats meer en begon hij weer zijn zwerftochten + door de straten der groote stad, totdat er een stedelijke verordening kwam, die de + straatmuzikanten buiten de veste bande.—Toch waagde hij het nu en dan, door den + nood gedrongen, zijn cornet à piston te doen hooren. Kwam hij dan thuis, + dikwijls zonder een cent op zak, dan klaagde hij zijn nood aan de muziekmoffin:</p> + <p>"<a id="Page_108" name='Page_108'></a>'s Ischt versjrikkelijk, die verfluchte + polizei laat oens kein oogenblik mit rust, 's wirdt ein beroerder boel hier! Die + miserable orjels, die moesiekmolens wo gar keine spoer von koenscht bei ischt, werden + tolerrirt oend wir, die doch moesik stoediert haben, werden vervolgt; 's ischt + sjande! Ach Kott, war dàs eine sjeene zeit als ich frisch aus Bayern + herüber kam,—überrall hab' ich mit orfolg jeschpielt—aber + hièr, pfoei!—Ich hatte nooit in Holland kommen sollen!"</p> + <p>"En ik wou dat 'k jou nooit gezien had!" was de eenig troost, die hij van haar + kreeg en vinnig voegde zij erbij: "Och leg toch niet te lammenteeren! Ruk liever weer + op en ga blazen, we hebben geen krummel meer in huis—en de flesch is ook + leeg!"</p> + <p>Had de Oempah, door hier en daar, voornamelijk in de buitenwijken, te spelen, wat + klein geld opgehaald, dan—'t zij hem ter eere gezegd, had hij de beste + voornemens, en kocht "brot oend woerscht für 's froumensch!" liet 't netjes + inpakken en bracht een en ander ook werkelijk thuis, wanneer hij de verleiding + weerstond, om hier of daar even in te wippen "oem ein paar auf die lampe zoe + jiessen."</p> + <p>'t Scheen wel alsof het noodlot hem telkens weer in de tapperijen der buitenwijken + voerde, want juist dáár voelde hij zich + "gemüthlich"—dáár was hij een gaarne geziene gast. Hij kon + zoo aardig vertellen in zijn gebroken Duitsch met Beiersch accent. Hoe hij bij "'s + militair, bei der cavallerie stand," hoe hij trompetter was geweest bij de Huzaren en + hoe hij later "durch talent oend verdienst erster pistonist" geworden was bij 't + muziekcorps.</p> + <p>Hij kende allerlei vroolijke soldatenliedjes en voor één borrel + blies of zong hij er met zijn schorre stem wel drie. De groenteboeren en venters, die + de kroegjes waar hij kwam bezochten, kenden den "leuken blaasmof"—zoo heette + hij dáár—allen en vermaakten zich met hem als hij op de kentering + van nuchterheid en kennelijken staat, allerlei dwaze verhalen opsneed of op zijn + cornet populaire deuntjes blies, totdat hem de borrel werd geschonken, die den + doorslag gaf. Dan kreeg hij een oogenblik van mélancholie, smeet zijn + instrument op of onder een stoel, trok zijn ouden ronden hoed diep in de oogen en + beweerde half grienend, dat hij eigenlijk een "verdammter jemeiner schweinhoend war" + en dat hij gevoelde, dat aan hem een "groot kunstenaar" was verloren gegaan. Somber + voor zich uitstarend, 't geledigde glaasje in de hand, een afgekouwd eindje—hij + accepteerde ook graag een sigaar—tusschen de lippen, bromde hij:</p> + <p>"I bin 'n verlor'ner mann, aber schlecht bin i niet!"—en aan dengeen die 't + hooren wilde, vertelde hij dan, dat hij altijd "ein lustiger, tüchtiger, braver + kerl" was geweest, dat zijn talent, zijn kunst in zijn "Vaterland" genoeg bekend + waren, maar dat hij nooit naar Holland had moeten komen omdat hij, wanneer "dass + verdammte Weib hem niet an der verdammte Holländische sjenever had geholfen, + bestimmt Musikdirector in Baireuth war geworden."</p> + <p>Zijn droefgeestige bui duurde gewoonlijk niet lang.</p> + <p>Als niemand zich over zijn dorstige keel ontfermde, liep hij de straat op, ging + ergens staan blazen en keerde meestal terug in de kroeg, grabbelend in zijn zak, waar + hij dan zooveel vond, dat hij zuchtend <a id="Page_109" name='Page_109'></a>zeggen + kon:—"Ich bin zoe misérabel—Hum!—'s ischt ein teufels + trinken der sjenever, der mensch jeht dabei zoe groende mit leib oend seel, dass + weiss er voraus—aber trinken moess er ihn doch! Sjenk mir in Kottesnamen nog + 'ris in!"</p> + <p>Met een huivering van genot dronk hij dan in één teug zijn glas uit, + smakte met de lippen, likte met 't puntje van zijn tong het laatste druppeltje uit + zijn knevelharen en schudde zich als een hond, die uit het water komt, heesch + brommend: "Hè, hè dass thoet wohl, noen hin ich wieder ein mensch!"</p> + <p>De Oempah vergat gewoonlijk, zoodra hij "ein mensch" werd, zijn dagelijksche + ellende en werd weer grappig, zóó grappig zelfs, dat de boeren en + aakschippers zich slap lachten over den "blaasmof", die niet alleen zulke vroolijke + liedjes speelde, maar ook komieke boerendansen kende, waarbij hij jodelnd zong en met + de vingers knipte.</p> + <p>Maar al te dikwijls vergat hij echter ook in die oogenblikken de worst en 't + brood, die hij bij zich had, liet ze in de herberg liggen of herinnerde zich later, + als de borrels uitgewerkt hadden, dat hij alles zelf had opgegeten, om niet zoo gauw + "doezelich" te worden.</p> + <p>Dan wachtte de half lamme "muziekmoffin" te vergeefs op haar middagmaal en wist de + Oempah zich, zoodra hij haar onder de oogen kwam, niet beter tegen haar rechtvaardige + verwijten en aanvallen te beschermen, dan door opnieuw de deur uit te gaan en er uit + te blijven, totdat hij, zooals hij 't noemde: "Woerscht oend brot wieder + herausgepustet hatte!"</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>In den laatsten tijd gaat het ellendig slecht met "die koenscht". Het + politietoezicht is overal verscherpt. Straatmuzikanten worden nergens meer geduld en + vooral op de Oempah's wordt steeds jacht gemaakt. Alleen de orgels hebben nog het + privilegie om de arbeidzame burgers, die zitten te schrijven, te denken of te + rekenen, razend te maken. De orgeldraaiers lachen in hun vuistje en wijzen elkander + met leedvermaak den enkelen Oempah aan, die nog beproeft om aan het valkenoog der + agenten te ontsnappen.</p> + <p>Als een gejaagd hert zwerft hij door de straten en langs de grachten—zijn + instrument verbergend zoo goed hij kan.</p> + <p>Een blikslager heeft den beker voor hem <b>mobiel</b> gemaakt, zoodat hij dien + afzonderlijk in zijn broekzak verstoppen kan, want overal loert op hem het verderf, + uit elke straat of steeg, van iederen hoek der gracht dreigt de sterke arm des + gerechts en toch <b>moet</b> hij "voor das fraumensch ergens in abendbrot + zoesammenblasen."</p> + <p>Bij voorkeur kiest hij daartoe, tegen het vallen van den avond, een der + hoofdgrachten bij een straat en een brug; dan heeft hij altijd twee wegen, twee + kansen om zijn vijand te ontloopen.</p> + <p>Voorzichtig speurt hij rond, zijn mageren hals rekkend uit den groezeligen boord + van 't sporthemd.—Geen agent is op de gracht vóór hem te + ontdekken, achter hem evenmin. Ook de overkant is, zoover hij zien kan, veilig.</p> + <p><a id="Page_110" name='Page_110'></a>Een paar passen terug gaande kijkt hij even + de straat in, op de teenen staande; hij is vrij lang en kan dus een eind ver het + terrein verkennen.</p> + <p>Nergens dreigt gevaar—Wacht! nog even de brug op—ook in de andere + straat ziet hij niemand; hij zal 't dus maar wagen.</p> + <p>Haastig nu de gracht op; voor een groot heerenhuis, waar de gordijnen der zijkamer + nog open zijn, blijft hij staan. Er zitten dames voor de vensters en daarom zet hij + zich in postuur, één been vooruit, het lichaam rechtop.</p> + <p>Terwijl hij nog even schichtig rondziet, haalt hij de cornet uit de borstplooien + van 't sporthemd, den beker uit zijn broekzak en voegt beide stukken aaneen.</p> + <p>—Pfuut! pfuut! pfuut!—even door 't mondstuk geblazen, de pistons een + paar malen snel op en neer bewogen en hij is gereed.</p> + <p>Hij begint te spelen en uit zijn instrument klinkt als uit de zeere keel van een + versleten bariton, de sentimenteele melodie:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Ich kenn' ein Auge, das so mild....</span><br /> + + <p>Zijn hoofd draait links en rechts, zijn oogen puilen angstig uit, terwijl hij + verder blaast:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Und gläzend wie ein Sternenbild,</span><br /> + + <p>Hij ziet snel achterom, dan weer voor zich, liefelijk voortkweelend:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Voll Huld auf mich hernieder sieht,</span><br /> + + <p>Zijn gemoed wordt rustiger, want er komen allengs menschen en kinderen om hem heen + staan en die waarschuwen wél als er gevaar op til is; zijn toon wordt + smeltender als hij verder speelt:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Und mich hinauf zum Himmel zieht,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Dort prangt ein Stern so hell und + rein—</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Wie jenes Auges Sonnenschein."</span><br /> + + <p>"Baas speel d' ris wat lolligs—dit is zoo'n drensdeun!" roept een jongen, + maar een dienstmeisje, dat ook luistert, geeft hem een vinnigen duw en snauwt: "Hou + je mond, aap! 't is wat 'n mooi duis liedje."</p> + <p>"'t Is wat moois," lacht een kruier, "'t lijkt de overture van de bedroefde hond + wel."</p> + <p>"Kijk 'm z'n best doen!" giegelt een magere fabrieksmeid, "hij haalt 't uit z'n + toonen op—z'n oogen rollen haast z'n kop uit!"</p> + <p>De Oempah stoort zich niet aan de kritiek; hij raakt nu eerst goed op dreef, zet + den linkervoet nog een eind vooruit, gooit 't hoofd meer achterover en slaat de oogen + verrukt omhoog, want 't mooiste refrein komt nu:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Du liebes Aug, du lieber Stern,—</span><br /> + + <p>Toch dwalen zijn blikken, als van zelf weer omlaag, links en rechts rond spiedend, + als hij, de cornet sierlijk in de hoogte stekend, met diep gevoel de laatste maten + begint:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Du bist mir nah und doch so fern,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Du liebes Aug'....</span><br /> + + <p>"<a id="Page_111" name='Page_111'></a>Muziekantje! d'r komt 'n smeris an in de + straat," roept eensklaps een klein jongetje, dat met zijn groezelige handen op de rug + staat te genieten van de mooie muziek.</p> + <span style='margin-left: 1em;'>... Du lieber Sté-hé-ern</span><br /> + + <p>gilt overslaand, als in doodsangst de cornet en met onnavolgbare vlugheid + verdwijnt het instrument in des Oempah's sporthemd en zwelt zijn broekzak eensklaps + door den beker, die halverwege zichtbaar blijft.</p> + <p>De muziekant is dadelijk veranderd in een particulier, die met alle aandacht een + aan den walkant staande kruierskar fluitend bekijkt, totdat de agent, die in den + voorgeschreven pas de straat uit en de brug over wandelt, verdwenen is.</p> + <p>'t Gevaar is voorbij!</p> + <p>"De smeris is de brug over!" waarschuwt het ventje, dat veel van cornet á + pistons schijnt te houden. "Uwe kan wel weer doortoeteren!"</p> + <p>De Oempah heeft 't reeds opgemerkt—'t instrument is bliksemsnel weêr + in orde en smeltend klinkt nu door de lucht:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Du bist mir na-áh und do-hô-och so + fern!</span><br /> + + <p>met een verbazend langen, mooien, bibberenden uithaal op de laatste halve + noot.—</p> + <p>Met een armoedig gezicht naar de dames in de zijkamer ziende, neemt nu de + muziekant zijn hoedje af, als wilde hij zeggen: "ik heb waarlijk wel iets + verdiend—voor mijn moed!"</p> + <p>Men neemt daarbinnen echter nog geen notitie van hem—en slechts enkele + omstanders geven een paar centen, waarvoor hij met een tikje van den rechter + voorvinger aan 't weer opgezette hoedje bedankt. Dan begint hij opnieuw zoo liefelijk + mogelijk:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Ich kenn' ein Aug, das wunderblau</span><br /> + + <p>"Muzikant let op, ze maken binnen een pampiertje voor je," en een dikke, goedige + vrouw geeft hem een stoot aan den elleboog, waardoor zijn vinger van de piston + glipten de strophe:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>D'rin spiegelt sich des Himmelsblau!</span><br /> + + <p>met een akelig valschen kwaak eindigt.</p> + <p>Schuin naar het in aantocht zijnde papiertje kijkend brengt hij het nog tot:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Und wenn dies Auge nicht mehr lacht,</span><br /> + <span style='margin-left: 1em;'>Da-än wird es ewig, ewig Nacht!</span><br /> + + <p>Dan gaat het venster open, en 't kleine witte pakje vliegt door de lucht. Hij + vangt het in de vlucht in zijn haastig afgenomen hoed en speelt met gevoel + verder:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Du—hu!—liebes Aug'l....</span><br /> + + <p>maar als een paar vriendelijke toehoorders haastig roepen: "daar kom er weer een + an op de gracht!" rekt hij zich op zijn teenen omhoog, om te zien of hij 't refrein + nog voleinden kan.</p> + <p><a id="Page_112" name='Page_112'></a>'t Zal wel lukken, met mannenmoed blaast + hij:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Du—hu! lieber Sté-he-rn!</span><br /> + + <p>Een paar geldstukken vallen, door onzichtbare handen geworpen, voor zijn + voeten.</p> + <p>Met de ééne hand de piston beheerschend, snel bukkend en daardoor + afgebroken blazend, neemt hij met de andere het geld op en juist als hij 't + hartroerend:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Du—hu, bist mir na-áh!</span><br /> + + <p>ten tweeden male doet hooren, roept een meisje met schelle stem: "Pak nou je + beenen op, van de andere kant komt ook een agent!"</p> + <p>Daar valt een grooter pakje voor zijn voeten neer; een lachende dame heeft het uit + 't opengeschoven zijkamervenster geworden.</p> + <p>Even dankend zijn hoed oplichtend "für das Abendbrot", de Oempah blijft bij + al zijn tekortkomingen toch een hoffelijk man, raapt hij het op, al klinkt daardoor + het:</p> + <span style='margin-left: 1em;'>Und doch so fé-hérn!</span><br /> + + <p>ellendig valsch en uit de maat.</p> + <p>De agent is nu zeer dicht bij hem en reeds dwingt hij zijn beenen tot een + hompelenden aftocht, als een man hem naroept: "Hei! ho! Blaasmoffie daar valt nog 'n + pampiertje!"</p> + <p>Dat is misschien "die Woerscht" denkt hij en met zijn instrument nog ongedeeld in + de hand gaat hij hinkend terug.</p> + <p>Er kome dan van, wat er van komen moet—hij zal 't wagen. Hij gaat zijn + noodlot te gemoet en ... geen zes pas van den agent verwijderd grijpt hij het pakje, + vóór zijn vijand hém grijpen kan.</p> + <p>De politiedienaar, misschien een zeldzaam medelijdend man wandelt echter doodkalm + door en kijkt zelfs niet om als hij op de volgende gracht is en uit de verte hoort, + hoe een oogenblik later de Oempah, in een zijstraat, wreedaardiglijk "die wacht am + Rhein" vermoordt.</p> + <hr style='width: 45%;' /> + <p>En zóó dwaalt de laatste der Oempah's door de duister wordende + straten, totdat de nacht valt en hij in 't slopje bij de "muziekmoffin" terugkomt. Op + een ouden muffen stroozak liggend, tracht hij te slapen, terwijl zij hem de + buitengewone radheid en scherpte van haar tong, 't eenige lichaamsdeel dat haar nog + geheel ten dienste staat, doet gevoelen omdat hij volgens haar begrippen, altijd te + weinig thuis brengt.</p> + <p>Als hij eindelijk inslaapt, droomt hij soms van de bergen zijner Heimath, van zijn + vroolijken regimentstijd of van zijn vrienden de andere Oempah's, die vrij + rondtrekken in steden en dorpen, waar de orgels niet anders mogen komen dan in + kermistijd, waar geen politieagenten op hen loeren en waar 't zoo goed en goedkoop + is, dat niemand denkt aan "der Holländische sjenever, das Teufelstrinken."</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="VOOR_T_LOKETmdashHOLLANDSCHE_SPOOR" + name='VOOR_T_LOKETmdashHOLLANDSCHE_SPOOR'></a> + <h2><a id="Page_113" name='Page_113'></a>VOOR 'T LOKET—HOLLANDSCHE SPOOR.</h2> + <br /> + + <p>'t Is twee minuten vóór zessen; een menigte passagiers maakt queue + voor het loket, om met den trein van 6.9 naar Haarlem, Den Haag of Rotterdam te + kunnen vertrekken. Het aantal reizigers groeit even snel aan als hun ongeduld, want + een dikke, oude juffrouw met een parapluie, die gevaarlijk achteruit steekt onder den + linker- en een taschje aan den rechterarm, staat voor het loket, schijnt niet de + minste haast te hebben en neemt volstrekt geen notitie van de ongeduldige uitroepen + en 't onwillekeurige opdringen der overigen.</p> + <p>—Hoe laat gaat er een trein naar Haarlem, m'neer? vraagt ze met een hooge, + neuzige stem.</p> + <p>—Zoo dadelijk, zes uur negen—klinkt 't van binnen terug.</p> + <p>—En gaat er gauw weer een, na dien, want 't is nou al bij zessen, weet + u?</p> + <p>—Niet vóór 6.47.</p> + <p>—O Commies neen, dat is me veels te laat man, maar weet u 't wel zeker? In + me spoorwegboekje staat toch duidelijk dat....</p> + <p>—Moet u 'n kaartje hebben of niet? Er staan 'n menigte passagiers op u te + wachten.</p> + <p>—Jawel, jawel, maar vergissen is menschelijk ziet u? ik heb me verlejen week + nog zelf vergist in 't kijken op 't predikbeurtenbriefie, waarom zou uwe dus hiermee + niet een abuis kunnen hebben; kijk assieblief nog eris....</p> + <p>—Nu kort en goed, wil u een biljet?—geen praatjes meer....</p> + <p>—Nou! dat's wel mogelijk, maar maak zoo'n kouwe bereddering niet! u staat + hier toch voor 't publiek als een betaald persoon, die z'n centen an 't publiek + verdient, o zoo! Ik behandel u beleefd, niet waar? Dus mag ik billijkerwijs van u ook + hetzelfde dito dito weerom verwachten.</p> + <p>—Natuurlijk?—maar wil u nu meê of niet, en welke klasse, 1e, + 2e?</p> + <p>—O zoo! als uwe 't maar begrijpt, ziet u—ik ben wel 'n burgermensch, + maar ik hoef niet onder te doen voor anderen, 'k heb niemand naar de oogen te zien, + neen, Goddank!</p> + <p>—Welke klasse dan?</p> + <p>—<a id="Page_114" name='Page_114'></a>Geef me maar tweede.</p> + <p>—Retour?</p> + <p>—Wat kost 'n retourtje?</p> + <p>—Negentig cents.</p> + <p>—Groote hemel! juffrouw, we komen allemaal te laat door uw gezanik, bromt + een oude heer achter haar.</p> + <p>—'t Zal wel losloopén vader, zegt ze, even omziende, en dan:</p> + <p>—En wat kost 'n enkele reis?</p> + <p>—Zestig cents.</p> + <p>—Tweemaal zestig is vierentwintig stuivers, één gulden en + twintig centjes, Hm! Neen! dan komt 't toch beter uit als ik 'n retour neem.</p> + <p>—Mevrouw, juffrouw, maak toch asjeblief voort, kijk eens even om, wij moeten + allemaal nog mee en 't is al over zessen, roept knorrig een jongmensch, dat een + plaats of wat achter haar staat.</p> + <p>Nijdig kijkt de juffrouw om en antwoordt:</p> + <p>—'t Zal nog wel later worden, als 't God blieft.—Ieder z'n beurt; die + 't eerst komt, die 't eerst maalt; ik bestee hier net zoo goed mijn geld als uwe, ik + betaal en uwe geeft geld, dat's zoogezeid één pot nat. Achttien + stuivers dus—'t was immers negentig centen, zei u?—(<i>zij haalt haar + beursje voor den dag</i>.) wacht ik zal 't u afpassen, hier: twee kwartjes, drie + dubbeltjes, twee halvestuivers—och heere, nou kom ik net vijf centen te kort. + 't Was anders zoo mooi gepast—net vijf centen te min.</p> + <p>—Hier, alsjeblief, hier zijn ze—Hier! 'n dubbeltje—Pak an! + roepen twee, drie stemmen te gelijk.—Hier neem aan, maar maak in Godsnaam + voort, 't is nog maar zes minuten....</p> + <p>—Wel ja. Ik ben daar om jullie vijf centen verlegen, 'n mooi ding, neen, ik + ben wel 'n burger mensch, maar ik hoef goddank niemand naar de oogen te zien. Maar 'k + wou 't m'neer makkelijk maken; 'k heb geld zatter hoor! Hier asjeblief: een bankje + van vijf en twin.... Gossiemossie!—daar zit waarachtig men haakpennetje + tusschen, daar heb ik me nou de heele week mal naar gezocht.—Assieblief, een + bankie van vijfentwintig—kan uwé wisselen? Maar geef me niet allemaal + klein geld terug.</p> + <p>—Heb u 't niet kleiner.</p> + <p>—Juffrouw, maak nou toch voort, asjeblief—'t is om dol te worden, + roepen eenige stemmen.</p> + <p>Kalm kijkt de juffrouw om, schudt het hoofd langzaam heen en weer en terwijl ze + met een pruimenmondje:—Sjonges, wat 'n bereddering! zegt, blijft zij in haar + zak grabbelen; dan roept ze in eens: kijk dat's casuweel, daar vind ik nog een losse + gulden in me zak; als u nou 'n dubbeltje heeft, dan bennen we in eens van mekaar af. + Hier—heerejemel! zóó had ik hem nog in mijn hand en ... de + juffrouw pakt achtereenvolgens uit haar zak de volgende voorwerpen: een + pepermuntdoosje, een flacon, een paar handschoenen, een naaldenkoker, een zakje met + gedroogde pruimen en een zakdoek; eindelijk vindt ze den gulden en legt dien voor den + beambte neder, terwijl ze, even omziende naar de woedend haar aankijkende menschen, + zegt:—Zie zoo, nou die volgt; ieder z'n beurt, da's niet te veel.</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="VROEG_RIJPE_JEUGD" name='VROEG_RIJPE_JEUGD'></a> + <h2><a id="Page_115" name='Page_115'></a>VROEG RIJPE JEUGD.</h2> + <br /> + + <p>—En ik zeg dat 't 'n ongepermitteerd schandaal is, dat ze aan zulke apen van + jongens tappen—ze bennen mirakel—God zal me bewaren, maar ik zou zoo'n + slokkiesbaas kunnen doodslaan, en de kruidenier, die met zijn twee knechts op de + stoep is gekomen om, evenals zijn buren, naar het opstootje voor de deur staat te + kijken, wordt rood van kwaadheid als hij vervolgt:</p> + <p>—Die eene is waarachtig niet ouwer dan dertien of veertien jaar, hij moest + 'r reis frisch voor z'n vermaak hebben.</p> + <p>—Als 'k mijn jonge zóó trappeerde, sloeg 'k 'm z'n armen en + beenen stuk, valt zijn buurman, de bejaarde melkverkooper, die over 't stoephek + leunt, in.</p> + <p>—Nou word ik d'r beroerd van, ik ga naar binnen, zegt de kruidenier, en tot + zijn knechts: Kom Jan,—kom Gerrit, laat ze maar in d'r vet gaar smoren, 't is + te misselijk om er langer naar te zien.</p> + <p>'t Zijn drie jongens, tusschen dertien en vijftien jaren oud die de geheele buurt + in opschuddig hebben gebracht.</p> + <p>Stomdronken schreeuwend en joelend, razend en vloekend, zijn ze komen aanzeilen + uit de dwarsstraat.</p> + <p>—Precies als groote dronke-geweldenaars, beweert de banketbakkersvrouw, in + wier winkel ze een glas hebben ingeslagen, omdat de deur voor hun neus werd + dichtgedaan.</p> + <p>Nadat ze ieder meisje of vrouw, die ze tegenkwamen, op de meest onhebbelijke wijze + hebben gemolesteerd, heeft de groenteverkoopster, die even haar onderhuis had + verlaten, het moeten ontgelden. Haar uitstalling hebben ze baldadig door elkander + gesmeten en getracht een mandje druiven te stelen. 't Is hun niet gelukt en daarom + zijn ze, vloekend en tierend, nog een paar huizen verder gegaan en eindelijk over + elkander, op de stoep van den garen- en bandwinkel neergetuimeld.</p> + <p>De jongste knaap leunt, bleek en zonder pet, met de zwarte haren voor zijn + lodderige oogen, den mond half opengezakt, schier wezenloos ineengedoken tegen den + stoepkant, nu en dan even opkijkend en tegelijk een paar ongearticuleerde tonen + uitstootend, die hij als begeleiding <a id="Page_116" name='Page_116'></a>bedoelt, + van 't gezang der twee oudere, die op aandoenlijke wijs "We gane nog niet dood" + blaêren.</p> + <p>De twee magere oude juffrouwen, die reeds sedert jaren als brave fatsoenlijke + gezusters, de garen- en bandaffaire drijven, zien met verschrikte oogen en booze + gezichten, waarop duidelijk het: en zoo iets moet nu bij ons op de stoep gebeuren, te + lezen staat, door de ruit der winkeldeur, die ze op het nachtslot hebben gedaan.</p> + <p>Voor de jongens staat de groote, stoere groentevrouw en slaat met de eene hand + heftig en hard klinkend op de andere, terwijl ze luidkeels schreeuwt:</p> + <p>—Laaielichter, gappers ben jelui, maar mijn ken je niet beduvele—ik + ben jelui te kwiek af geweest, en tot de omstanders:</p> + <p>—Ja, als ik niet casuweel d'r op ankom, gappe ze me een heel mandje blauwe + druiven weg—maar 'k snapte ze en nou blijven ze d'r lekker nuchter van—en + weer tot de jongens: Jelui most naar 't buro, maar nou is d'r geen agent te zien, in + geen velde of wege. Ja, zoo gaat 't hier altijd!</p> + <p>—Vrouw, maak je niet driftig, dat vee is 't niet waard: 't groeit op voor 't + rooie dorp, zegt een burgerman, die geheel het uiterlijk heeft van een rentenierend + bakker of slager.</p> + <p>—Nou.... Vee! dat kan wel 'n beetje minder, hé? vraagt een verloopen + kerel, met een lompe beweging zich voor den rentenier plaatsend—jij bent zeker + nooit sikker geweest, in je jonge dagen, hé? Jij lust ze zeker niet, + hé?</p> + <p>—Wel ja, 'k zou nog partij trekke voor dat stelletje, roept de groenvrouw en + nijdig bijt ze den kerel toe:—jij bent zeker, toen je zoo'n aap van 'n jaar of + vijftien was, ook al aan de jandoedel geweest, daarvan zie je d'r nou ook uit als een + vieze vaatdoek—en met den elleboog hem op zij stootend:—Ga weg + vuilik!</p> + <p>—En we gane nog niet do-od, niet do-o-od! joelen de jongens, zonder + ophouden.</p> + <p>De menigte groeit aan en verspert de nauwe straat, zoodat de rijtuigen niet dan + met moeite kunnen voorbijkomen.</p> + <p>Allerlei meeningen worden door de verzamelde menschen uitgesproken, maar niemand + steekt een hand uit om de jongens van de stoep te halen, totdat een fatsoenlijk + burgermeisje, dat eerst met uitgerekten hals, nieuwsgierig, tusschen de anderen door + heeft gekeken, eensklaps een kreet uitstoot en dan naar voren dringt, tot dat ze vlak + voor de stoep is.</p> + <p>Bleek van schrik, bevend en onthutst staart ze de jongens aan; bijna schreiend + zegt ze:</p> + <p>—Och God, 't is Piet! En meteen bukt zij zich naar den jongsten knaap, vat + hem bij den arm en tracht hem op te heffen.</p> + <p>—Och God! wat zal moeder schrikken, toe kom met me meê dan zal ik je + naar huis brengen.</p> + <p>De jongen ziet haar versuft aan, en beproeft op te staan, de andere knapen trekken + hem weer naar beneden op de stoep en onthalen het meisje op de gemeenste, + liederlijkste scheldwoorden.</p> + <p>—Kom Piet, luister nou niet naar die schooiers, ga nou maar meê; <a + id="Page_117" name='Page_117'></a>ik zal wel zorgen dat moeder 't niet + merkt.—Toe dan, kom! en tot de menschen, die het geval aangapen, zegt ze + schreiend:</p> + <p>—Hij is pas dertien jaar en moeder is weduwe,—en dat's nou al de + tweede keer van de week,—kom Piet, toe jongen!—hou je maar aan me + vast.—Blijf jelui van m'n lijf af, gemeene rakkers, toe Piet!... is d'r dan + niemand die me 'reis helpen wil?</p> + <p>Een paar mannen komen eindelijk het meisje te hulp—de jongen wordt op zijn + beenen gezet en aan den arm van zijn zuster, die hem met goede zachte woorden zoekt + te paaien, gaat hij eindelijk, zonder pet, gehavend en vuil, een eind mee, maar niet + verder dan tot op de brug; daar bedenkt hij zich, rukt zich met geweld los en + presenteert vloekend zijn zuster, als ze hem nog langer vasthoudt, een pak slaag. + Schreiend keert het meisje terug, langzaam haar broer volgend, die zijn kornuiten + weer opzoekt.</p> + <hr style='width: 65%;' /> + <a id="EEN_LANDGENOOT" name='EEN_LANDGENOOT'></a> + <h2><a id="Page_118" name='Page_118'></a>EEN LANDGENOOT.</h2> + <br /> + + <p>We zaten, na 't diner, gezellig pratend en koffie drinkend aan tafel, onder de + begroeide veranda van 't hôtel de France te Versailles, toen we op een kleinen + afstand een soort heer ontwaarden, die met een slip van zijn zwarte demi-saison de + glazen van een kleinen tooneelkijker afpoetsend, langzaam nader kwam. Hij droeg een + pince-nez, gooide die met een kort hoofdrukje van zijn neus en keek aandachtig door + zijn kijker nu eens schijnbaar oplettend naar het paleis van Versailles, dat door het + reeds dalend zonlicht rose werd gekleurd dan weer naar ons.</p> + <p>—Wat 'n brutale man, zei een onzer dames, hij neemt ons waarlijk heelemaal + op.</p> + <p>—Wat zou hij willen? Kijk! hij komt dichterbij en hij beziet ons hoe langer + hoe scherper; dat 's wel 'n beetje al tè, beweerde een ander.</p> + <p>De man naderde, stak de tooneelkijker in zijn linker jaszak, haalde uit een + beugeltaschje, een andere, kleine jumelle, keek nog eens naar het kasteel, toen weer + naar ons en trad al poetsend en vegend met zijn jasslip, vlak voor ons tafeltje.</p> + <p>—Bonsoir, mesdames, messieurs! Permettez moi de vous offrir une belle + jumelle? Tres bon marché!</p> + <p>—Merci!</p> + <p>—Vraie nacre, verres achromatiques, très jolie, avec étui, un + Louis!</p> + <p>—Non merci, nous en avons!</p> + <p>—Nous en avons même a vendre! lachte een der dames.</p> + <p>—Madame veut rire: madame ne fait pas le même article, hein?</p> + <p>Hij lachte en ik zag hoe onder zijn knevel zijn mond reeds tandeloos werd. Zijn + grijze baard was netjes geschoren aan de kin en zijn nog heldere, donkerbruine oogen + keken met een slimme uitdrukking van onder dichte wenkbrauwen naar ons groepje.</p> + <p>—Precies een verfranschte Hollandsche brillenkoop, fluisterde ik mijn + buurman toe, en toen de man vlak bij mij stond zag ik dat hij een uitgerafeld + halfhemdje droeg en een boordje dat, even grijs als zijn baard, aan + ééne zijde flauw lag over een rood en blauw geruite, zwierig gestrikte + Parijsche das. Zijn zalmkleurig vest was evenals zijn grijze <a id="Page_119" + name='Page_119'></a>pantalon, vol vetvlekken en de manchetten, die hun franjeachtige + randen over zijn gerimpelde handen uitstrekten, waren eenmaal wit geweest. Een nieuwe + pince-nez, met een prijsetiketje op een der glazen geplakt, bungelde tegen de + uitgesleten knoopsgaatjes van zijn frontje en het donkergrijze jacquet, dat onder + zijn zwarte overjas uitkeek, had beter dagen gekend. In de verte zag hij er uit als + een toerist, van dichtbij bekeken als iemand die men onmiddelijk met "goede vriend" + of "koopman" aanspreekt.</p> + <p>—Une marchandise sans pareil, travail exquis! zei hij, de jumelle + aanbiedend.</p> + <p>Zijn accent verried onmiddelijk, dat hij geen Franschman was en in de uitspraak + van zijn l's en r's klonk ons een zeer bekend jargon tegemoet.</p> + <p>—Hij is bepaald een zoon van de Breestraat, lachte een van ons gezelschap + half luid en toen hij nogmaals aanhield met:—Je vous prie mesdames, regardez + donc un moment quel travail, en de paerelmoeren montuur van den kijker in het zwakke + zonlicht liet glanzen, zei ik:—Neen dankje, 'k heb kijkers genoeg thuis, + merci!</p> + <p>—Menheer is een Hollander? Ik ook! Wat 'n gezegend toeval, landslui te + ontmoeten, nou ben ik als zeker, dat ik 'n kijkertje aan je verkoop.</p> + <p>—Zoo! Nu, dan kon je je wel eens vergissen, ouwe heer—we hebben wel + zes kijkers thuis.</p> + <p>—Is meneer dan ook in de optiek, ook van 't vak.</p> + <p>—Neen, dat nu juist niet, maar we zullen toch geen gebruik van je aanbieding + maken.</p> + <p>—De dames dan misschien?</p> + <p>—Neen, wij ook niet!</p> + <p>—Alweer mis! 'k Heb vandaag m'n boozen dag, nog niks verkocht en 't is haast + avond. Enfin! 't doet me toch pleizier dat 'k 'reis weer Hollandsch kan spreken. Je + zou hier je moedertaal vergeten, n'est ce pas?</p> + <p>In den vreemde maakt men licht een praatje, wanneer men een landgenoot ontmoet + vooral wanneer hij een type is, en dat was de koopman in jumelles zeker. Hij had iets + leuks, iets grappigs over zich, dat ons deed zeggen:—We hebben waarlijk geen + kijker noodig; maar we willen wel eens babbelen, wil u een glas bier?</p> + <p>—Un bock, mais volontiers! van een compatriot kan 'n mensch altijd wat + accepteeren.</p> + <p>—Garçon, un bock pour monsieur!</p> + <p>De garçon bracht het gevraagde en terwijl hij het glas bier op tafel zette, + keek hij eerst den koopman en toen ons ironisch aan. Hij zocht blijkbaar naar de + reden van onze plotselinge familiariteit met een man, die er volgens zijn begrippen + nòch comme-il-faut, nòch correct uitzag.</p> + <p>—Op uw gezondheid dames! Messieurs à votre santé.</p> + <p>—Een Hollandsch sigaartje er bij meneer...?</p> + <p>—Nègotiant! Aäron, Joseph Negotiant, meneeren! hij haalde een + vettige portefeuille uit zijn binnenzak, nam daaruit eenige, op de vouwen versleten, + groezelige papieren en zei:—'n mensch kan niet te voorzichtig wezen met z'n + kennismaking in den vreemde, er loopen hier veel chevaliers d'industrie, hier is m'n + geboortebewijs—en dit is 'n <a id="Page_120" name='Page_120'></a>papier van den + maire van mijn arondissement en daar heb je m'n verhuisbiljet naar Parijs. Ben ik nou + een Hollander of niet?</p> + <p>—Jawel, u is een Hollander, dat had ik al lang aan uw spraak gehoord en ik + wist ook al ongeveer waar u geboren is.</p> + <p>—Welzoo! en waar dan?</p> + <p>—Te Amsterdam, op de Snoekjesgracht of op 't Waterlooplein.</p> + <p>—Mis! op de Breêstraat vlak bij de St. Theunis!</p> + <p>—Accoord! dat kan uitkomen; hier steek eens op!</p> + <p>—Met genoegen. Hij nam een sigaar, bekeek, berook en besnuffelde haar van + alle kanten en zei:—hum! dat is fijn spul en lei ze toen voorzichtig op + tafel,—U permitteert? Hij nam een stoel—ik ben 'n oud man, den heelen dag + geloopen—u is een knaapje bij mij vergeleken, ik ben twee en zeventig, + hè, hè! Even steunend ging hij heel familiaar, als waren we reeds oude + kennissen, bij ons zitten.</p> + <p>'t Was een aardig type, hij had iets erg vrij's over zich, dat een glimlach + afdwong, maar hij bewoog zich toch met een zekere reserve en wist hoever hij gaan + kon.—'k Ben al veertig jaar in Frankrijk, 'n heele tijd, zei hij, even van zijn + glas proevend.</p> + <p>—En al dien tijd in de optiek?</p> + <p>—Neen! waarachtig niet, eerst in de diamanten—ik ben slijper en zetter + en later handelaar geweest, maar ik heb malheur gehad in de zaken.—Ik ben + altijd te eerlijk en te goed van vertrouwen geweest, weet je—ik heb ieder 't + zijne willen geven, ik kon geen mensch bedriegen en daarom ben ik uit m'n vak gegaan. + 'k Ben een gammor (ezel) en een schlemiel (ongeluksvogel) in zaken! Als ik had gewild + was ik een rijk man geworden, maar—hij knipte erg leuk met zijn + linkeroog—'k hou niet van gevaarlijke zaken, ik heb altijd gedacht: je zal d'r + met rechtvaardigheid ook wel komen, eerlijk duurt het langst—nou bij mij duurt + 't al veertig jaar, lang genoeg hè!</p> + <p>—En ben je nu binnen, meneer Negotiant?</p> + <p>—Binnen? 'k ben nooit zoo erg buiten geweest als nou, 'k heb den dalles + (armoed) hoor je! Hebben de dames nou geen idee in dit kijkertje; is dat je vrouw, + meneer?</p> + <p>-Ja!</p> + <p>—Nou koop dan die jumelle voor d'r; ze houdt er geen oog af, ze is d'r dol + op, nietwaar Madame?</p> + <p>—Neen heusch niet!</p> + <p>—En uwe kijkt toch zóó...! hij knipte weer allerleukst met + zijn linkeroog, streek over zijn grijzen knevel en lachte.</p> + <p>—Mevrouw kijkt toch niet naar mijn, hè? 't Zou zonde en jammer wezen, + want ik ben maar een oud man; 'k heb anders in mijn jonge jaren oogies gehad van de + dames. Neen lach uwe nou niet, ik was een erg knappe jongen; m'n vrouw zaliger zei + altijd: Aäronleben, je mag d'r wel wezen!—Dus wil uwe mijn niet en mijn + kijkers ook niet? Enfin! dan spreken we over wat anders. Vindt u niet dat ik nog goed + Hollandsch praat?</p> + <p>—Prachtig!</p> + <p>—Ja, en toch ben ik er nou al in geen acht-en-twintig jaar geweest, 'k was + eerst niet van plan hier te blijven, maar een mensch weet nooit <a id="Page_121" + name='Page_121'></a>zijn eigen noodlot. Je gaat heen als vrije jongen, je maak + amours, blijft hangen aan een vrouw, je trouwt, je krijgt familie—neen! hij + wachtte even—ik heb geen familie; alles wat ik had is dood—'k ben + weêr—hij lachte, pijnlijk knippend met zijn linkeroog, een + célibatair, nog à prendre dames, twee-en-zeventig jaar, gezond goddank + en met een eeuwigdurende dalles.</p> + <p>—En wanneer was u 't laatst in Holland?</p> + <p>—Tijdens den oorlog van 70. Ik zag d'r niks in om mee te doen, waarom zou ik + die Duitschers, die me niks gedaan hebben, gaan ongelukkig maken door op haarlui te + hakken of te schieten—ik ben een rakker als ik begin zie je? En daarom dacht + ik: hou je liever nergens mee op en ga een visite brengen aan je familie in Holland. + Dat heb ik gedaan; 't beviel me niks meer in Amsterdam, maar oorlog beviel me nog + minder.</p> + <p>—Was u bang?</p> + <p>—Bang! wie is d'r nou bang als ie 'n man is? Neen ik dacht zoo bij me zelf: + als de Pruisen beginnen te bombardeeren, kunnen ze aan mijn neus niet zien of ik een + Franschman of een Hollander ben. Ik heb met d'rlui ruzie niks te maken. Ik ben een + man van de vrede. Als ik bij vergissing zoo'n Duitsche granaat of een puntkogel in + m'n maag krijg ben ik voor goed gesjochte, want wie betaalt mijn schade?—Ik kan + toch geen bordje voor mijn lijf hangen met: <i>niet raken, ik ben geen + Franschman!</i> Ik heb stilletjes te Amsterdam de kat uit den boom gekeken en toen + hier alles weer koscher was ben ik weer naar Parijs gegaan.</p> + <p>—Waarom bleef je niet in Holland, meneer Negotiant?</p> + <p>—Och Holland is heel goed, maar Parijs is beter. Amsterdam was me te stil, + je heb er geen Boulevards, geen chic, geen lui die geld verteren. De Hollander is 'n + man die geld verdient, maar d'r op blijft zitten, de Franschman, de vreemde geven uit + al verdienen ze niks. Voilà la différence! Hier is altijd nog wat te + verdienen, al is 't maar met de optiek. Heb u geen pince-nez noodig mevrouw, uw neus + is d'r als voor geknipt, 'k heb nog een mooie gouwe.</p> + <p>—Neen, dank je wel, ik kan uitmuntend zien.</p> + <p>—Nooit zoo goed als door mijn brilletjes, maar ik wil u niet forseeren, + anders heb ik nog een face à main ook en kijk 'reis wat 'n heerlijke + tooneelkijkers!</p> + <p>In een oogwenk haalde de koopman eenige lorgnetten en pince-nez uit zijn zak, uit + zijn taschje een paar tooneelkijkers en uit zijn binnenzak een klein ivoren jumelle + en een bril. De man zweette letterlijk optische instrumenten uit. De dames lachten en + hij knipoogde, terwijl hij met een quasi treurig gezicht zijn koopwaar opbergend, + vervolgde: ik ben en blijf toch een schlemiel, d'r zit geen affaire voor me an + vandaag!</p> + <p>—En heeft u geen verlangen naar Holland? vroeg ik, om hem van zijn + stokpaardje, de optiek, af te helpen.</p> + <p>—'t Blijft altijd je geboortegrond, maar je koopt er niks voor, 't is in + Holland ook al een povere boel, in de diamanten zit geen zegen meer en de menschen + kijken d'r als valken—hier benne ze kippiger <a id="Page_122" + name='Page_122'></a>en hier dragen 'n boel lui een glaassie alleen voor de chic, snap + je 't?</p> + <p>—En is er niets nieuws te Parijs, meneer Negotiant?</p> + <p>—Waarom zou d'r niet? Alles is nieuw te Parijs.</p> + <p>—Ook iets nieuws in de Dreyfuszaak?</p> + <p>—Man, spreekt me assieblief niet van de Dreyfuszaak! 'k Heb d'r meer dan te + veel schade van gehad; miserabele affaire?</p> + <p>—Hoezoo? waardoor?</p> + <p>—Vraag je dat nog? 't Leit toch voor de hand, ze zien an m'n + extérieur, dat ik ook een joodje ben, tegenwoordig is dat 'n crime. De + Parijzenaars bennen dom weet u, oliedom; ze schreeuwen mekanderen na: à bas le + juif! gelooven alles wat er tegen ons gedrukt wordt in de kranten—en de presse + is vuil in Frankrijk, vuil tegen de joden. Die "Libre Parôle" met die monsieur + Drumond als redacteur maakt de menschen razend, dol jegen de Israëlieten en wat + hebben de joden derlui voor kwaad gedaan? Niks, geen zier, ze bennen alleen 'n beetje + pienterder dan de Franschen, die hebben te veel spek in den kop, zooals wij zeggen, + die laten zich lijmen, de eene helft door de geestelijkheid, de andere door de + schreeuwende republikeinen en allemaal samen door de mooie vrouwtjes; elegant bennen + ze hier, waarachtig; om te zoenen hoor je! Maar serpenten en krokodillen als je ze in + derlui binnenste bekijkt—allemaal azen ze op de centen. Oui monsieur! l'Or + n'est qu'une chimère, zingen ze in de opera, maar 't is hier net + omgekeerd—voor l'or doen ze hier de malste dingen, voor l'or is hier alles te + koop; ze bennen d'r gek op—behalve Rothschild, die gooit er mee! Geeft me die + man tweemaal honderdduizend francs zoo maar in eens cadeau aan de armen. Wat 'n + gezegende man!</p> + <p>—Hoe zoo, wat bedoel je?</p> + <p>—Wel heeft u niet gelezen dat hij Zondag de Grand Prix heeft gewonnen bij de + courses en dat hij dadelijk die heele prijs aan de armen gaf; dat 's nou toch ook een + jood, waarom schelden ze hem nou niet uit en mijn wel. Ik heb geen twee ton francs te + geven en als ik ze had, deed ik 't nog niet. Ja, ik ben daar zoo'n gammor als + Rothschild! Ik heb de last gehad, hoor je, ik heb het dagelijks ondervonden, zelfs + bij mijn vaste klantjes kreeg ik refus: ze wouën niet meer van me koopen omdat + 'k een jood ben, een broertje van Dreyfus, le traitre. Gekheid, groote gekheid, hoor + je, die Dreyfus is zoo onschuldig als een pas geboren kind, altijd een braaf man + geweest, zoo waarachtig als ik hier zit, zoo braaf zulle uwe en ikke met permissie, + wezen. Ik zal maar zoo vrij wezen—hij greep naar de lucifers op tafel, streek + er een paar af zonder dat ze branden wilden en bromde:—gemeene lucifers hier, + en 'n stuiver een doossie, die hebben ze in Holland toch beter.... Hum! + hè-hè! hij snoof met groot welbehagen den rook van zijn sigaar op, + lekker, lekker! zoo'n sigaar betaal je hier met cinquante centimes en dan is ie nog + niet half zoo goed.—Enfin! ik wou maar zeggen dat voor mijn part die + Dreyfuszaak voor goed uit is, m'n vak lijdt er onder—nou heb ik de glazen nog + eens extra opgepoetst, kijk er nou 'reis door Madame? Hij reikte over de tafel heen + de jumelle aan een der dames toe.</p> + <p>—Daar komt net 'n artillerie-officier an, 't benne knappe posturen, <a + id="Page_123" name='Page_123'></a>maar ook al traitres misschien.—Hoe kijkt ie + nou? Heb u nou zoo'n pracht-jumelle thuis? Ik wil d'r een fatsoenlijk bod op + aannemen....</p> + <p>—Heusch niet! we hebben tooneelkijkers genoeg.</p> + <p>—Nou madame, kijken kost toch niks—mooi gemonteerd, zuivere nacre en + echt verguld; 't is een stuk voor je leven—wat is 't je waard?</p> + <p>—Niemendal!</p> + <p>—Voor niemendal heb je alleen de dood,—alles kost anders geld, vooral + hier in Frankrijk, peperduur!</p> + <p>—Och! ik dacht dat men hier ook heel goedkoop kon leven.</p> + <p>—Wat zou 't? Je hebt hier meer geld noodig dan in Holland, maar je leeft ook + beter; ik verteer alle middagen een franc voor mijn diner; fijn, met een glaasje wijn + d'r bij. In Amsterdam kun je voor drie vier stuivers eten, maar 't is buikvulling, + meer niet.</p> + <p>—En is 't koscher wat je voor die franc krijgt?</p> + <p>—Nou! dat weet ik niet,—'t is hier meestal treife, maar wat zal je + doen, eten moet je toch en ik zal maar denken: vieze varkens worden niet + vet—hij kwam heel dicht bij mij en lachte: 't Is eigenlijk heelemaal een treife + boel in Parijs 't eten, de zaken, de heeren, de vrouwtjes, de militairen, de + ministers—stil Aäron hou je mond—je bent ook Franschman op 't + moment—maar u begrijpt er alles van, n'est ce pas?</p> + <p>Mijnheer Negotiant, je raakt heelemaal van je à propos af, we hadden 't + over de Dreyfuszaak ik wou juist uw opinie eens daarover hooren. U houdt hem bepaald + voor onschuldig ... en Esterhazy?</p> + <p>De jumellenkoopman sprong eensklaps een klein eindje van zijn stoel op, nam zijn + sigaar uit den mond, stak het hoofd over de tafel heen zoover hij kon naar ons toe, + knipte een paar maal erg geheimzinnig met zijn oogen en terwijl zijn stem onder uit + zijn vestzak scheen te komen, zei hij:—Dreyfus is een schlemiel, maar Esterhazy + is de grootste gauwdief, een zakkenroller, de geraffineerde schurk, die z'n kop moest + afgeslagen krijgen op de guilotien! Wat 'n vuilik! Wil ie toch de joden als konijnen + doodslaan met 'n stok—waarom, waarvoor? Hebben wij den man ooit wat + gedaan?—Hij moest met de stok hebben, dat ie niet zitten of loopen kon, zoo'n + smerige ophakker, zoo'n gaszer—hij is de traître, hij heeft het borderel + geschreven, hij hoort op 't Duivelseiland in plaats van die brave Dreyfus, maar dan + moesten ze hem tot aan zijn hals in den grond graven, anders komt die gewikste + vuilpoes d'r toch nog uit.—Esterhazy heeft de heele boel in de war gebracht; + Dreyfus is een knap man, maar hij wist te veel van de streken van de groote oomes, + hij had achter de schermen gekeken, snap je? En hij deed niet meê. Waarom zou + ie meedoen, had ie toch niet noodig, centen genoeg, 'n mooie vrouw, lieve kinderen, + maar hij moest er tusschenuit, juistement omdat ie niet corrompu is, en toen + zeiën ze: hij is een jood, wij bennen christenen en dus zooveel beter, daarom + staken die heeren van de grrande arrmèe de koppen bij elkander en riepen: + "D'raus muss der jid!" De jood moet de laan uit, hij doet z'n dienst goed, hij is een + braaf huisvader, hij speelt niet, hij drinkt niet, hij houdt er geen maitressen op + na. Wat 'n fatsoenlijk man! Die kunnen <i>wij</i> niet in ons midden verdragen; toen + hebben ze gesmoesd, gesmoesd met mekanderen en——Enfin! toen was ie <a + id="Page_124" name='Page_124'></a>ineens een verraaier, een traitre, die zijn land + had verkocht. Gekheid, hoor je! een jood verkoopt zijn land niet, daarvoor is hij + veel te gochem, weet je wat ie soms wel verkoopt? Goed waar een luchie aan zit. Ik + zou ook een heel ander man wezen als ik van <i>dat</i> goed verkocht had, maar ik ben + te eerlijk vat je—ik durfde nooit, want ik wou niks met de politie te maken + hebben, daar zit geen centiem massel an—maar d'r bestaan hier joden, die d'r + schatrijk van benne geworden—kijk u nou 'reis even door de binocle, daar komt + in de verte een tram aan—je kunt de menschen herkennen—'t is toch zonde + dat u dit instrumentje niet van me koopt Mevrouw! In heel Holland vind je zulke + glazen niet—zal ik je nou in ernst de prix fixe zegge?</p> + <p>—Neen! dankje, positief niet, ik heb er twee thuis.</p> + <p>—In godsnaam, 't is je eigen schade ... 'k mag lijen dat die Dreyfuszaak + maar uit <i>blijft</i>, want de affaires beginnen nou net weer zoo'n beetje te + marcheeren. Hier te Versailles heb ik in de laatste maanden niks niemendal kunnen + doen, door die zitting voor Zola—hij nam even zijn flambard af.—Dat is + een groot man, een braaf man, een genie, een beroemd man, die verdient alsdat ie een + jood was. Ik heb hem gezien uit de verte toen ie naar de zitting ging en 'k heb an 'm + gewonken en m'n hoedje voor hem afgenomen—omdat ie de rechtvaardigheid + voorstaat. J'accuse!—dat 's 't grootste, 't mooiste en 't heldhaftigste woord + wat ie ooit heit gezeid. D'r bestaan duizenden menschen, die d'r eigen nog wel 'reis + bedenken zouen voor ze "J'accuse" gingen zeggen tegen de bierkaai—want tegen de + gouwe torren van de Fransche Republiek, de generaals en de militaire groothedens kan + je niet vechten—en toch had Zola daar courage voor. Wat 'n man—als ik 'm + ooit tegen 't lijf loop, zal ie 'n mooie pince-nez van me cadeau hebben, met zoo'n + nieuwe springveêren montuur, die niet knijpt over den neus—moet u er geen + hebben, mijnheer, je knipt zoo met je oogen als je in de verte kijkt; zwakte van 't + gezicht man! Daar moet je bij tijds bijwezen. Hier! probeer dit lorgnetje 'reis, + licht als een veertje.—Hij stak zijn hand naar een van de heeren uit en drukte + hem eensklaps een pince-nez voor de oogen. Niet hebben? ook goed, Gunst, man kijk + maar niet zoo benauwd—ik kom niet an je neus en ik zal je geen pijn doen! + Gerust, je neus heeft wel wat van dien van Zola, die heeft er ook zoo'n deukie in, + Zola is de grootste man van de heele wereld en gekheid hoor, dat ze van hem zeggen + hij heeft z'n pen verkocht aan de joden. Malligheid! hij hoeft niks te doen voor de + duiten, hij kan zachs eerlijk wezen, hij is een maal of vijf millioenair, waarom zou + je dan niet rechtvaardig doen. Hij heeft geen centen noodig—en reputatie? Die + heeft ie ook genoeg, iedereen weet dat ie boeken schrijft die 'n beetje,—nou + enfin, de dames zullen me niet kwalijk nemen—die zoo wat hobbeldebobbel + loopen—niet voor jonge meissies, 'n getrouwde vrouw mag d'r in lezen want d'r + komt zoo'n beetje in van cocottes en de demiemonde en van de ... enfin—hij is + toch een man, waar de heele wereld respekt voor heeft, en die uitgever van 'm, + mogendste vader, wat 'n boffert! Ze hebben mijn hier al verteld, dat 't debiet van + z'n <a id="Page_125" name='Page_125'></a>boeken zoo'n beetje begon af te nemen en nou + maakt ie me ineens zoo'n reuzen-reclame, dat's voor Van Houten om van te + kwijlen—wat 'n gladde jongen is die Zola, ik wou dat ik hem en dat hij ikke + was, nou!...</p> + <p>—"En wat dunkt u, zou Zola zijn zin krijgen, zou er van 't proces Dreyfus + een revisie komen?"</p> + <p>—Wat Zola <i>wil</i> krijgt ie gedaan, meneer—hij en Mr. Labori bennen + de duivel te goochem af. Je begrijpt, nou heeft ie zich hier te Versailles + onontvankelijk laten verklaren en nou komt ie opnieuw voor Parijs; die Labori is niet + van gisteren—ze maken hem daar weer niemendal, en als dan zijn proces voorgoed + is afgehandeld, begint de zaak Dreyfus eerst goed. Dan zal de rechtvaardigheid d'r + eerst heelemaal uitkomen, want 't Opperwezen zal niet langer gedoogen dat er een van + zijn volk zóó wordt behandeld; dat denken hier al de joden, dat wil + zeggen: de arme; de rijke doen veelal alsof ze met de heele boel niet te maken willen + hebben, die schamen zich soms dat ze van Gods volk zijn, wij niet. Wij, schlemiels, + wij zeggen: God is rechtvaardig, en Dreyfus komt los. Binnen 't jaar is ie van 't + eiland af en bij zijn vrouw en kindertjes.</p> + <p>—Maar als hij nu vóór dien tijd sterft? Hij is immers + lijdend.</p> + <p>—Wat lijdend? Waarvoor, waarom zou hij sterven? Leven moet ie, om de + waarheid te doen uitblinken als 't zonnelicht. Hij komt er uit zeg ik je. Voorwat zou + ie sterven? Versche lucht heeft ie genoeg, te doen heeft ie niks, eten en drinken + zooveel ie lust, en zijn vrouw stuurt hem alle maanden vijfhonderd francs.</p> + <p>—Wat moet hij met dat geld doen op 't Duivelseiland?</p> + <p>—Nah! geld is toch geld!—Mijnheer Negotiant haalde met een + eigenaardige snelle beweging beide schouders op en lachte.—Als je 't bewaart + heb je wat, en heb je 't niet dan ben je heelemaal gesjochte.</p> + <p>—Maar daar is niets te krijgen.</p> + <p>—Och wat, d'r is alles te krijgen, maar schreeuwend duur,</p> + <p>—Maar de eenzaamheid, het verdriet, 't verlangen naar zijn familie?</p> + <p>Hij krabde zich even achter het oor en zei:—Ja 't is een naar geval voor + zijn heele familie, hij prisonnier weet je en de familie voornaam! Ze hebben moos + genoeg, zijn vader de rijkste mensch van den Elsas, zijn broer Matthieu staat voor + geen millioen of wat op en toch konden ze niks voor hem doen. Die vuile jodenhaters + staan te hoog in de wereld; ze kunnen d'r niet bij en die smerige presse helpt ze, + d'r is maar één fatsoenlijke krant in Frankrijk—dat's de Aurora, + die lees ik, daar heb ik m'n laatste sou voor over de Aurora zeit ook, dat Dreyfus + d'r uit komt, eer 't jaar om is—en de Aurora is het eenige blad dat de waarheid + spreekt. Nou heb ik zoo met m'n domme verstand gedacht, als Dreyfus d'r uit komt, zal + hij zijn mond niet houden, hij zal spreken en vertellen wat ie weet en juist omdat ie + te veel weet hebben ze 'm op dat eiland geplakt. Hoe moet dat nou rond loopen?</p> + <p>—Hoort u wel eens in café's of magazijnen, waar u kom over die zaak + spreken?</p> + <p>—Weinig! de menschen binnen d'r beu van geworden—de een <a + id="Page_126" name='Page_126'></a>zeit: laat Dreyfus maar zitten, d'r is geen negotie + als d'r zooveel te koop is in de kranten, een ander zeit: wat gaat mij Zola + an—, 'k heb nog nooit een cent aan hem verdiend en een derde moppert: Als ze in + mijn café over Zola en Dreyfus beginnen, trampeneeren ze m'n boel. Ze maken + d'r eigen over die zaak zóó warm die Franschen, dat ze soms den + cabaretier z'n heele boutique kapot slaan. Een van m'n klantjes die ik al jaren + bedien, zei me laatst nog:—Monsieur Negotiant, zei die—ik heb veel minder + brillen en pince-nez verkocht dan verleden jaar, omdat ik Simon heet en ze me voor + een jood houwen—'k wou dat ze monsieur Zola bij Dreyfus stopten en dat de zaken + wat vlotter marcheerden, voilá!</p> + <p>Ik heb niet te klagen gehad, 'k verdien m'n broodje, maar al ben ik een oud man, + ik weet ook <i>hoe</i> je zaken moet doen. Verleden Zondag met de grand-prix heb ik + nog zeven kijkers verkocht! 'n Goeie dag gehad en als d'r maar meer Amerikaanders + waren—ze blijven weg door de oorlog—zou ik nog meer verkoopen. Dat bennen + roijale lui, die dingen niet af; ik ken ze an d'r uiterlijk; ze hebben allemaal + zoowat eigenaardigs, en bij enkelen liggen de dollars 'n duim dik op d'r gezicht. + Och! Och! wat 'n menschen van geld!—ik vraag ze nooit francs—en ik spreek + ze aan in d'r eigen taal, dat flatteert ze, weet je?</p> + <p>Want to buy a beautiful glass, sir? zeg ik.</p> + <p>Als ze dan kijken en vragen: how much? bennen ze mijn hoor je. Dan zeg ik: ten + dollars of twelve dollars, of wat me zoo in den kop komt en ik kijk ze erg + vriendelijk an, daar kunnen vooral de Amerikaander dames niet tegen—dan koopen + ze en ik steek de dollars op met: God bless you—verslijt 'm in gezondheid!</p> + <p>Zie ik een Duitsche mof, dan vraag ik Marken—daar zit ook altijd nog een + masseltje in den prijs—een mark is toch ruim één franc + twintig.</p> + <p>—En wat vraag je aan Russen?</p> + <p>—'k Spreek geen Russisch, die behandel ik als de amis de la nation; 'k vraag + maar 4 francs meer dan aan een Franschman, omdat derlui natie zooveel grooter is.</p> + <p>Mijnheer Negotiant knipte herhaaldelijk guitig met zijn eene oog en liet er + dadelijk op volgen: Brazilianen bennen ook goeie koopers, die ken ik an d'r bruine + gezichten en de groote diamanten, die ze dragen. Spanjolen zag je hier vroeger veel, + maar daar zit geen zegen an, die hebben mooie namen en trotsche manieren, maar weinig + centen en tegenwoordig blijven ze ook al weg om den oorlog.</p> + <p>—En de Hollanders?</p> + <p>—Mijn landslui? Dat bennen beste menschen, maar ze hebben allemaal kijkers + t'huis zeggen ze. O ja! dat's waar ook, hoe heet de burgemeester van Amsterdam ook + weer?</p> + <p>—Vening Meinesz.</p> + <p>—Neen die was 't niet! Wie was er voor hem?</p> + <p>—Mr. van Tienhoven.</p> + <p>—Die was 't ook niet, jelui heb toch nog meer burgemeesters gehad niet + waar?</p> + <p>—Zeker! Den Tex, Van Vollenhoven, Fock.</p> + <p><a id="Page_127" name='Page_127'></a>Neen! 't was een naam zoowat tusschen Den Tex + en Vollenhoven in, enfin! dat doet er niet toe, maar 'k ontmoette hem een jaar of wat + geleden ook bij de courses. Hij zat met z'n dochter in een rijtuig, ik hoorde + toevallig dat hij de Burgemeester van Amsterdam was, ik naar hem toe:—Bonjour + meneer de Burgemeester, zei ik, hoe gaat het, familie ook wel? 'k Zag aan den man z'n + gezicht, dat hij blij was een compatriot te ontmoeten, hij keek me zoo aán. + Negotiant trok een allergrappigst gezicht—heel vriendelijk weet je? Ik liet hem + een jumelle zien, precies 't broêrtje van dezen—neem maar gerust in je + handjes Mevrouw. 't Is een fijne achromatische kijker. Burgemeester, zeg ik, bederf + je dochters oogen niet langer met dat lor dat zij daar in de handen heeft.—De + man keek me dankbaar an, ging over z'n zak, gaf me een Louis en z'n dochter de + jumelle—en ze hadden er wel zes thuis! 'n Fijn man, hè? Ja, die + burgemeester, die had nog wat over voor 'n landsman.</p> + <p>—Heel aardig gevonden koopman, maar we loopen er niet in, hoor!</p> + <p>—Nou! loop er dan uit voor mijn part meneer—maar ik ben toch blij, dat + ik weer eens Hollandsch heb kunnen spreken en voor je glas bier en je + sigaartje—'t is bijna op—blijf ik je dankbaar, evenwel je bent tegen je + zelf, want in Holland maken ze zulke kijkers niet, maar enfin je wil nou eenmaal geen + goed gedaan wezen.—Welzeker meneer, assieblieft met genoegen.</p> + <p>—Hè, wat bedoel je?</p> + <p>—O, excuseer, ik dacht als dat u vroeg of ik nòg zoo'n sigaartje + wou.</p> + <p>—Ha, ha, ha! Ziedaar ouwe heer!</p> + <p>—Merci! 'k Zal eerst dit eindje heelemaal oprooken, ze bennen fijn, zeker + Havana—hij stak de sigaar in zijn zak en vroeg:</p> + <p>—Blijft u nog lang te Parijs?</p> + <p>—Nog een dag of zes.</p> + <p>—En gaat u dan weer naar Amsterdam?</p> + <p>—Natuurlijk!</p> + <p>—Doe me dan pleizier en zeg de Jodenbreestraat van me goeiendag. 'k Ben d'r + groot geworden, vatje? 't Is mijn geboortegrond, daar blijft een mens altijd wat voor + voelen. Is die groote winkel van De Vries van Buuren d'r nog?</p> + <p>—Zeker!</p> + <p>Schuins d'r over kocht ik altijd mijn sigaren in een klein winkeltje lekkere zware + Seedleaf sigaren, de man die ze maakte was een klein, dik kereltje met een groot + hoofd, "klein Duimpje" noemden we hem. En bestaat die koekbakkerij van Frankfort + nog?</p> + <p>—Bij de Hoogstraat?</p> + <p>—Dezelfde. Man! wat een overheerlijke boterkoek bakken ze daar. 'k Kan d'r + naar verlangen, en gemberkoek en mangelenkoek en kaakies! Laat ze nou zeggen wat ze + zeggen willen, meneer, tegen die dingen kunnen de Fransche patissiers niet aan. Zij + gebruiken die goeie, koschere boter niet zooals bij ons en niet zulke fijne + ingrédienten ... en zie je op de Breestraat nog zooveel wagens met zuur en + schelvisch en van die emmers lever? Manlief, ik wou dat ik die <a id="Page_128" + name='Page_128'></a>schelvischlever hier had, dat is een eten, nou! Zijn oogen + glinsterden. Daar weten ze hier niet van. Ja Frankrijk is een best land, maar boter, + zuur en visch hebben ze een boel beter in Holland.</p> + <p>—Mesdames! Mijnheer Negotiant stond op, maakte een sierlijke buiging, pakte + zijn jumelles en pince-nez bij elkaar en zei: Mesdames, Messieurs! j'ai l'honneur de + vous saluer—ik ga naar de kazerne. Daar zal ik vanavond nog wel een paar van + die jonge snuiters vinden die een monocle noodig hebben, Charmé d'avoir fait + votre connaissance wel thuis en de complimenten aan de Breestraat!</p> + <p>Nog even keerde hij zich om, toen hij pas of tien van ons verwijderd was, hield de + paêrlemoeren jumelle even voor de oogen, en maakte toen een vragend gebaar met + het hoofd en beide handen.</p> + <p>—Wij schudden "neen."</p> + <p>Negotiant haalde met een medelijdend lachje de schouders op en verdween in de + richting der kazerne.</p> + <a id="Page_129" name='Page_129'></a> + + <div>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 13705 ***</div> +</body> +</html> + + |