diff options
Diffstat (limited to '12070-h')
| -rw-r--r-- | 12070-h/12070-h.htm | 4862 | ||||
| -rw-r--r-- | 12070-h/images/decoration.png | bin | 0 -> 13782 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 12070-h/images/front.jpg | bin | 0 -> 271159 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 12070-h/images/p1.png | bin | 0 -> 157776 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 12070-h/images/p2.png | bin | 0 -> 267786 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 12070-h/images/p3.png | bin | 0 -> 252497 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 12070-h/images/p4.png | bin | 0 -> 323194 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 12070-h/images/spine.jpg | bin | 0 -> 42972 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 12070-h/images/titlepage.png | bin | 0 -> 27615 bytes |
9 files changed, 4862 insertions, 0 deletions
diff --git a/12070-h/12070-h.htm b/12070-h/12070-h.htm new file mode 100644 index 0000000..b41a338 --- /dev/null +++ b/12070-h/12070-h.htm @@ -0,0 +1,4862 @@ +<!DOCTYPE HTML> +<html lang="nl"> +<head> +<meta charset="utf-8"> +<title>Een Jolig Troepje | Project Gutenberg</title> +<link rel="icon" href="images/front.jpg" type="image/x-cover"> +<style> +html { +line-height: 1.3; +} +body { +margin: 0; +} +main { +display: block; +} +h1 { +font-size: 2em; +margin: 0.67em 0; +} +hr { +height: 0; +overflow: visible; +} +pre { +font-family: monospace; +font-size: 1em; +} +a { +background-color: transparent; +} +abbr[title] { +border-bottom: none; +text-decoration: underline; +} +b, strong { +font-weight: bolder; +} +code, kbd, samp { +font-family: monospace; +font-size: 1em; +} +small { +font-size: 80%; +} +sub, sup { +font-size: 67%; +line-height: 0; +position: relative; +vertical-align: baseline; +} +sub { +bottom: -0.25em; +} +sup { +top: -0.5em; +} +img { +border-style: none; +} +body { +font-family: serif; +font-size: 100%; +text-align: left; +margin-top: 2.4em; +} +div.front, div.body { +margin-bottom: 7.2em; +} +div.back { +margin-bottom: 2.4em; +} +.div0 { +margin-top: 7.2em; +margin-bottom: 7.2em; +} +.div1 { +margin-top: 5.6em; +margin-bottom: 5.6em; +} +.div2 { +margin-top: 4.8em; +margin-bottom: 4.8em; +} +.div3 { +margin-top: 3.6em; +margin-bottom: 3.6em; +} +.div4 { +margin-top: 2.4em; +margin-bottom: 2.4em; +} +.div5, .div6, .div7 { +margin-top: 1.44em; +margin-bottom: 1.44em; +} +.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child, +.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child { +margin-bottom: 0; +} +blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child, +.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child { +margin-top: 0; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 { +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +} +h3, .h3 { +font-size: 1.2em; +} +h3.label { +font-size: 1em; +margin-bottom: 0; +} +h4, .h4 { +font-size: 1em; +} +.alignleft { +text-align: left; +} +.alignright { +text-align: right; +} +.alignblock { +text-align: justify; +} +p.tb, hr.tb, .par.tb { +margin: 1.6em auto; +text-align: center; +} +p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument { +font-size: 0.9em; +text-indent: 0; +} +p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument { +margin: 1.58em 10%; +} +.opener, .address { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +} +.addrline { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.dateline { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +text-align: right; +} +.salute { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.signed { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.epigraph { +font-size: 0.9em; +width: 60%; +margin-left: auto; +} +.epigraph span.bibl { +display: block; +text-align: right; +} +.trailer { +clear: both; +margin-top: 3.6em; +} +span.abbr, abbr { +white-space: nowrap; +} +span.parNum { +font-weight: bold; +} +span.corr, span.gap { +border-bottom: 1px dotted red; +} +span.num, span.trans { +border-bottom: 1px dotted gray; +} +span.measure { +border-bottom: 1px dotted green; +} +.ex { +letter-spacing: 0.2em; +} +.sc { +font-variant: small-caps; +} +.asc { +font-variant: small-caps; +text-transform: lowercase; +} +.uc { +text-transform: uppercase; +} +.tt { +font-family: monospace; +} +.underline { +text-decoration: underline; +} +.overline, .overtilde { +text-decoration: overline; +} +.rm { +font-style: normal; +} +.red { +color: red; +} +hr { +clear: both; +border: none; +border-bottom: 1px solid black; +width: 45%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +margin-top: 1em; +text-align: center; +} +hr.dotted { +border-bottom: 2px dotted black; +} +hr.dashed { +border-bottom: 2px dashed black; +} +.aligncenter { +text-align: center; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +font-size: 1.44em; +line-height: 1.5; +} +h1.label, h2.label { +font-size: 1.2em; +margin-bottom: 0; +} +h5, h6 { +font-size: 1em; +font-style: italic; +} +p, .par { +text-indent: 0; +} +p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line { +text-transform: uppercase; +} +.hangq { +text-indent: -0.32em; +} +.hangqq { +text-indent: -0.42em; +} +.hangqqq { +text-indent: -0.84em; +} +p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter { +float: left; +clear: left; +margin: 0 0.05em 0 0; +padding: 0; +line-height: 0.8; +font-size: 420%; +vertical-align: super; +} +blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote { +font-size: 0.9em; +margin: 1.58em 5%; +} +.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden { +text-decoration: none; +} +.advertisement, .advertisements { +background-color: #FFFEE0; +border: black 1px dotted; +color: #000; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +span.accent { +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base { +line-height: 0.40em; +} +span.accent span.top { +font-weight: bold; +font-size: 5pt; +} +span.accent span.base { +display: block; +} +.footnotes .body, .footnotes .div1 { +padding: 0; +} +.fnarrow { +color: #AAAAAA; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +} +.fnarrow:hover, .fnreturn:hover { +color: #660000; +} +.fnreturn { +color: #AAAAAA; +font-size: 80%; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +vertical-align: 0.25em; +} +a { +text-decoration: none; +} +a:hover { +text-decoration: underline; +background-color: #e9f5ff; +} +a.noteRef, a.pseudoNoteRef { +font-size: 67%; +vertical-align: super; +text-decoration: none; +margin-left: 0.1em; +} +.externalUrl { +font-size: small; +font-family: monospace; +color: gray; +} +.displayfootnote { +display: none; +} +div.footnotes { +font-size: 80%; +margin-top: 1em; +padding: 0; +} +hr.fnsep { +margin-left: 0; +margin-right: 0; +text-align: left; +width: 25%; +} +p.footnote, .par.footnote { +margin-bottom: 0.5em; +margin-top: 0.5em; +} +p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel { +float: left; +margin-left: -0.1em; +min-width: 1.0em; +padding-right: 0.4em; +} +.apparatusnote { +text-decoration: none; +} +.apparatusnote:target, .fndiv:target { +background-color: #eaf3ff; +} +table.tocList { +width: 100%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +border-width: 0; +border-collapse: collapse; +} +td.tocText { +padding-top: 2em; +padding-bottom: 1em; +} +td.tocPageNum, td.tocDivNum { +text-align: right; +min-width: 10%; +border-width: 0; +white-space: nowrap; +} +td.tocDivNum { +padding-left: 0; +padding-right: 0.5em; +vertical-align: top; +} +td.tocPageNum { +padding-left: 0.5em; +padding-right: 0; +vertical-align: bottom; +} +td.tocDivTitle { +width: auto; +} +p.tocPart, .par.tocPart { +margin: 1.58em 0; +font-variant: small-caps; +} +p.tocChapter, .par.tocChapter { +margin: 1.58em 0; +} +p.tocSection, .par.tocSection { +margin: 0.7em 5%; +} +table.tocList td { +vertical-align: top; +} +table.tocList td.tocPageNum { +vertical-align: bottom; +} +table.inner { +display: inline-table; +border-collapse: collapse; +width: 100%; +} +td.itemNum { +text-align: right; +min-width: 5%; +padding-right: 0.8em; +} +td.innerContainer { +padding: 0; +margin: 0; +} +.index { +font-size: 80%; +} +.index p { +text-indent: -1em; +margin-left: 1em; +} +.indexToc { +text-align: center; +} +.transcriberNote { +background-color: #DDE; +border: black 1px dotted; +color: #000; +font-family: sans-serif; +font-size: 80%; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +.missingTarget { +text-decoration: line-through; +color: red; +} +.correctionTable { +width: 75%; +} +.width20 { +width: 20%; +} +.width40 { +width: 40%; +} +p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint { +color: #666666; +font-size: 80%; +} +span.musictime { +vertical-align: middle; +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom { +padding: 1px 0.5px; +font-size: xx-small; +font-weight: bold; +line-height: 0.7em; +} +span.musictime span.bottom { +display: block; +} +audio { +height: 20px; +margin-left: 0.5em; +margin-right: 0.5em; +} +ul { +list-style-type: none; +} +.splitListTable { +margin-left: 0; +} +.splitListTable td { +vertical-align: top; +} +.numberedItem { +text-indent: -3em; +margin-left: 3em; +} +.numberedItem .itemNumber { +float: left; +position: relative; +left: -3.5em; +width: 3em; +display: inline-block; +text-align: right; +} +.itemGroupTable { +border-collapse: collapse; +margin-left: 0; +} +.itemGroupTable td { +padding: 0; +margin: 0; +vertical-align: middle; +} +.itemGroupBrace { +padding: 0 0.5em !important; +} +.titlePage { +border: #DDDDDD 2px solid; +margin: 3em 0 7em; +padding: 5em 10% 6em; +text-align: center; +} +.titlePage .docTitle { +line-height: 1.7; +margin: 2em 0; +font-weight: bold; +} +.titlePage .docTitle .mainTitle { +font-size: 1.8em; +font-weight: inherit; +font-variant: inherit; +line-height: inherit; +} +.titlePage .docTitle .subTitle, +.titlePage .docTitle .seriesTitle, +.titlePage .docTitle .volumeTitle { +font-size: 1.44em; +font-weight: inherit; +font-variant: inherit; +line-height: inherit; +} +.titlePage .byline { +margin: 2em 0; +font-size: 1.2em; +line-height: 1.5; +} +.titlePage .byline .docAuthor { +font-size: 1.2em; +font-weight: bold; +} +.titlePage .figure { +margin: 2em auto; +} +.titlePage .docImprint { +margin: 4em 0 0; +font-size: 1.2em; +line-height: 1.5; +} +.titlePage .docImprint .docDate { +font-size: 1.2em; +font-weight: bold; +} +div.figure, div.figureGroup { +text-align: center; +} +table.figureGroupTable { +width: 80%; +border-collapse: collapse; +} +.figure, .figureGroup { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +.floatLeft { +float: left; +margin: 10px 10px 10px 0; +} +.floatRight { +float: right; +margin: 10px 0 10px 10px; +} +p.figureHead, .par.figureHead { +font-size: 100%; +text-align: center; +} +.figAnnotation { +font-size: 80%; +position: relative; +margin: 0 auto; +} +.figTopLeft, .figBottomLeft { +float: left; +} +.figTopRight, .figBottomRight { +float: right; +} +.figure p, .figure .par, .figureGroup p, .figureGroup .par { +font-size: 80%; +margin-top: 0; +text-align: center; +} +img { +border-width: 0; +} +td.galleryFigure { +text-align: center; +vertical-align: middle; +} +td.galleryCaption { +text-align: center; +vertical-align: top; +} +.lgouter { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +display: table; +} +.lg { +text-align: left; +padding: .5em 0; +} +.lg h4, .lgouter h4 { +font-weight: normal; +} +.lg .lineNum, .sp .lineNum, .lgouter .lineNum { +color: #777; +font-size: 90%; +left: 16%; +margin: 0; +position: absolute; +text-align: center; +text-indent: 0; +top: auto; +width: 1.75em; +} +p.line, .par.line { +margin: 0; +} +span.hemistich { +visibility: hidden; +} +.verseNum { +font-weight: bold; +} +.speaker { +font-weight: bold; +margin-bottom: 0.4em; +} +.sp .line { +margin: 0 10%; +text-align: left; +} +.castlist, .castitem { +list-style-type: none; +} +.castGroupTable { +border-collapse: collapse; +margin-left: 0; +} +.castGroupTable td { +padding: 0; +margin: 0; +vertical-align: middle; +} +.castGroupBrace { +padding: 0 0.5em !important; +} +body { +padding: 1.58em 16%; +} +.pageNum { +display: inline; +font-size: 8.4pt; +font-style: normal; +margin: 0; +padding: 0; +position: absolute; +right: 1%; +text-align: right; +letter-spacing: normal; +} +.marginnote { +font-size: 0.8em; +height: 0; +left: 1%; +position: absolute; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +} +.right-marginnote { +font-size: 0.8em; +height: 0; +right: 3%; +position: absolute; +text-indent: 0; +text-align: right; +width: 11% +} +.cut-in-left-note { +font-size: 0.8em; +left: 1%; +float: left; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0; +} +.cut-in-right-note { +font-size: 0.8em; +left: 1%; +float: right; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: right; +padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em; +} +span.tocPageNum, span.flushright { +position: absolute; +right: 16%; +top: auto; +text-indent: 0; +} +.pglink::after { +content: "\0000A0\01F4D8"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.catlink::after { +content: "\0000A0\01F4C7"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after { +content: "\0000A0\002197\00FE0F"; +color: blue; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.pglink:hover { +background-color: #DCFFDC; +} +.catlink:hover { +background-color: #FFFFDC; +} +.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover { +background-color: #FFDCDC; +} +body { +background: #FFFFFF; +font-family: serif; +} +body, a.hidden { +color: black; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-weight: normal; +} +p.byline { +text-align: center; +font-style: italic; +margin-bottom: 2em; +} +.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline { +text-align: left; +} +.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum { +color: #660000; +} +.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a { +color: #AAAAAA; +} +a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover { +color: red; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6 { +font-weight: normal; +} +table { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +td.tocText { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-size: 1.2em; +line-height: 1.5; +} +.tableCaption { +text-align: center; +} +.arab { font-family: Scheherazade, serif; } +.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; } +.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; } +.hebr { font-family: 'SBL Hebrew', Shlomo, 'Ezra SIL', serif; } +.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; } +/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */ +.small { +font-size: small; +} +.large { +font-size: large; +} +.center { +text-align: center; +} +/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */ +.cover-imagewidth { +width:496px; +} +.p1width { +width:498px; +} +.titlepage-imagewidth { +width:487px; +} +.xd32e135 { +text-indent:4em; +} +.p2width { +width:497px; +} +.p3width { +width:497px; +} +.xd32e1661 { +text-indent:2em; +} +.xd32e1663 { +text-indent:6em; +} +.p4width { +width:490px; +} +</style> +</head> +<body> +<div>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 12070 ***</div> +<div class="front"> +<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="496" height="720"></div><p> +</p> +</div> +</div> +<div class="div1 frenchtitle"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first center large">Een Jolig Troepje +</p> +<p class="center">(8–10 jaar) +</p> +<p class="center">Een frisch boekje, met mooie plaatjes van Mevr. B. Midderigh-Bokhorst. <i>Ons Huis</i>. +<span class="pageNum" id="xd32e81">[<a href="#xd32e81">2</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div class="div1 frontispiece"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="figure p1width"><img src="images/p1.png" alt="Op eens struikelde ze ..." width="498" height="720"><p class="figureHead">Op eens struikelde ze …</p> +</div><p> +<span class="pageNum" id="xd32e87">[<a href="#xd32e87">3</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div class="div1 titlepage"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="figure titlepage-imagewidth"><img src="images/titlepage.png" alt="Oorspronkelijke titelpagina." width="487" height="720"></div> +</div> +</div> +<div class="titlePage"> +<div class="docTitle"> +<h1 class="mainTitle">Een Jolig Troepje</h1> +</div> +<div class="byline">Door<br> +<span class="docAuthor">Marie Leopold</span><br> +(Schrijfster van Dolly, Hanneke, Rudi e.a.)<br> +Met Vier Platen en Bandteekening<br> +Van<br> +B. Midderigh-Bokhorst</div> +<div class="docImprint">Tweede Druk<br><br> +<img src="images/decoration.png" alt="" width="150"><br><br> +Gouda—G.B. Van Goor Zonen</div> +</div> +<p><span class="pageNum" id="xd32e114">[<a href="#xd32e114">4</a>]</span></p> +<div class="div1 last-child advertisements"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first">Van Marie Leopold +</p> +<p>Verschenen bij Van Goor Zonen—Gouda +</p> +<ul> +<li>Dolly +</li> +<li>Rudi +</li> +<li>Hanneke +</li> +<li>Kermiskindje en Dot +</li> +<li>Van Kinderen en hun Lievelingen</li> +</ul><p> +<span class="pageNum" id="xd32e126">[<a href="#xd32e126">5</a>]</span></p> +</div> +</div> +</div> +<div class="body"> +<div id="ch01" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch01.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Eerste hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">De eerste vacantiedag.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie! ’t blijft vacantie! +</p> +<p class="line xd32e135">Hoera, vacantie boven! +</p> +<p class="line">En als je dat niet zingen wilt, +</p> +<p class="line xd32e135">Dan moet je er aan gelooven!”</p> +</div> +<p class="first">zong Nel in haar nachtjapon, terwijl ze met een natte spons in de hand voor Dora’s +bed stond. +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„Hoera! vacantie boven! +</p> +<p class="line xd32e135">En als je dat niet zingen wilt, +</p> +<p class="line">Dan moet je er aan gelooven!”</p> +</div> +<p class="first">Pats, de natte spons viel op Dora’s gezicht. +</p> +<p>„Wat is dat, br.… Nel, wat scheelt je? Br.…!” riep Door, die op eens rechtop in haar +bed zat met een druipnat gezicht. „Dat is verraderlijk. Ik sliep zoo lekker. Kijk +dat laken eens: kletsnat. Brr, geef me gauw mijn handdoek.” +<span class="pageNum" id="xd32e149">[<a href="#xd32e149">6</a>]</span></p> +<p>„Zul je dan zingen?” +</p> +<p>„Ja, ja, alles wat je wilt, maar geef eerst mijn handdoek. Gauw, ’t loopt met een +straaltje achter in mijn nek.” +</p> +<p>„Nu, zing dan,” dreigde Nel, de spons voor Door in de hoogte houdende. +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie, ’t blijft vacantie, +</p> +<p class="line xd32e135">Hoera, vacantie boven!”</p> +</div> +<p class="first">viel Door in. +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„En ieder, die ’t niet zingen wil, +</p> +<p class="line xd32e135">Die moet er aan gelooven!”</p> +</div> +<p class="first">Hup, vloog ze ’t bed uit, greep Nel de spons uit de handen, doopte die één, twéé, +drie in de lampetkan. En vóór Nel nog iets had kunnen doen, daar droop haar geheele +gezicht. Toen begon een wilde jacht om de tafel, over bedden en stoelen, dat hooren +en zien je verging. Midden in die dolle jacht zat rechtop in haar bed kleine Leni +in de handen te klappen en mee te zingen. +</p> +<p>Zacht ging de deur open, wat Nel en Door in ’t vuur van haar spel niet hoorden. Nel +was onder de tafel gekropen en sloeg met den handdoek naar <span class="pageNum" id="xd32e167">[<a href="#xd32e167">7</a>]</span>Door, die met een natte spons klaar stond om op haar vijandin in te stormen. +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie, ’t is vacantie …”</p> +</div> +<p class="first">„Maar kinderen, kinderen, dat belooft wat voor de vacantie,” lachte moeder. +</p> +<p>„O moeder, we hebben zoo’n pret,” juichte Leni met een hoogroode kleur. +</p> +<p>„Maar kijk eens, een beekje is er uit de spons geloopen van de lampetkan naar den +stoel.” +</p> +<p>„Ja, dáár,” zei Door plechtig, „kreeg ik den vijand in handen.” +</p> +<p>„Wat is dat?” riep moeder verschrikt, toen Leni haar met een sprongetje op den rug +zat. +</p> +<p>„Ook een vijand, maar een droge, dat zijn natte,” zei Leen, terwijl ze naar Nel en +Door wees. „O, moesje, zing nu gauw, anders komt Door met haar natte spons,” en toen +begonnen allen weer te zingen: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie, ’t blijft vacantie, +</p> +<p class="line xd32e135">Hoera, vacantie boven! +</p> +<p class="line">En als je dat niet zingen wilt, +</p> +<p class="line xd32e135">Dan moet je er aan gelooven!”</p> +</div> +<p class="first">En voor ze ’t uit hadden, kwam in zijn hanssopje <span class="pageNum" id="xd32e187">[<a href="#xd32e187">8</a>]</span>kleine broer, die zóó verbaasd was over dit vroolijke tooneeltje in den vroegen morgen, +dat hij stil bleef staan, maar toch telkens de laatste woorden van iederen regel trachtte +mee te zingen. +</p> +<p>„Nu een, twee, drie voortgemaakt, kinderen. Zie eens, wat is ’t al laat. Kom, kleine +broekeman, ga jij maar met mij mee, dan kunnen de dames zich kalm aankleeden.” +</p> +<p>„Jouw gezicht is in tijden niet zoo flink nat geweest, Nel,” plaagde Door. +</p> +<p>„En jij bent in tijden niet zoo vroeg uit je bed gesprongen,” plaagde Nel terug. +</p> +<p>„Ja, ’t is zonde, dat ik er al uit ben,” en met een verlangenden blik keek ze naar +haar bed. +</p> +<p>„Ik kroop er nog weer in, als ik jou was.” +</p> +<p>„Nee, dank je, dan zijn jij en Leni al klaar, als ik mij nog aan moet kleeden.” Maar +toch verplaatste Door zich er een oogenblik in, hoe lekker het zou wezen nog eens +eventjes er in te kruipen. Zoo’n vacantie was juist zoo heerlijk, vond ze, omdat je +dan niet zoo „onmogelijk” vroeg op behoefde te staan. Half acht vond ze nu eenmaal +„onmogelijk” vroeg. Ze vond alles trouwens gauw „onmogelijk”, vooral als ze er geen +lust in had. +<span class="pageNum" id="xd32e196">[<a href="#xd32e196">9</a>]</span></p> +<p>„Zeg eens, Door, zou ik mijn nieuwe gele schoentjes aan mogen doen?” vroeg Leni. +</p> +<p>„Ik weet ’t niet, schattepoes.” +</p> +<p>„Trek jij je gele schoentjes maar aan, hoor,” zei Nel. „’t Is vandaag feest, omdat +de vacantie begonnen is, en die schoentjes heb je gekregen voor Zon- en Feestdagen.” +</p> +<p>„Zou moesje ’t goed vinden?” weifelde Leni. +</p> +<p>„Natuurlijk vindt ma het goed,” pleitte Nel weer. „Zie je, den rechter schoen doe +je aan, omdat het de eerste vacantiedag is en dus een feestdag, en den linker, ja +den linker …” +</p> +<p>„Ik weet het: den linker doe ik aan, omdat Bob en Hansje komen.” +</p> +<p>„O ja, hoe leuk. Wacht, ik zal je even helpen ter eere van Bob en Hansje.” +</p> +<p>„En ik voor den eersten vacantiedag: Ga maar op den rand van je ledikant zitten. Beenen +stijf houden, hoor.” +</p> +<p>„O, jullie gooit mij haast om,” zei Leni met een wanhopig gezicht. +</p> +<p>„Dat is niets, hou je maar flink vast, je valt niet in ’t water. Wacht, nog een duwtje. +Wat is dat?” +</p> +<p>Daar lag Leni achterover in bed met de beenen <span class="pageNum" id="xd32e210">[<a href="#xd32e210">10</a>]</span>in de lucht te spartelen. Nel en Door lachten, dat de tranen haar over de wangen liepen +en met de kam begon Nel de maat te slaan: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie, ’t blijft vacantie, +</p> +<p class="line xd32e135">Twee gele schoentjes boven! +</p> +<p class="line">Wie dat niet met ons zingen wil, +</p> +<p class="line xd32e135">Die moet er aan gelooven!”</p> +</div> +<p class="first">En met de beenen in de lucht hoorde men Leni meezingen. +</p> +<p>„Laten we ons nu gauw klaar maken. Lieve deugd, kijk eens op de klok.” +</p> +<p>„Ja, maar mijn schoenen zitten nog niet goed,” klaagde Leen, die met veel moeite uit +het bed geklauterd was. +</p> +<p>„Stamp maar op den grond, dan zul je er wel in schieten,” zei Door. „Toe, Nel, jij +bent al verder dan ik, help jij haar even met ’t haar. Ik moet mij nog wasschen. Maar +waar is mijn handdoek? Wie heeft mijn handdoek toch gezien?” +</p> +<p>„Pak den mijnen maar, die hangt op den stoel. Wat doe je?” vroeg Nel, toen Door den +handdoek recht voor zich uit hield en dien aandachtig bekeek. +</p> +<p>„Ik zoek overal je natte puntje,” zei ze plagend. +<span class="pageNum" id="xd32e227">[<a href="#xd32e227">11</a>]</span></p> +<p>„Denk je, dat ik mij na dat waterbad van jou nog ben gaan wasschen? Dank je wel, hoor. +Ik heb mij lekkertjes met den handdoek afgedroogd. Wees maar blij, je kunt hem nu +heerlijk gebruiken. Hoe jij zoo’n ding ook altijd zoo nat krijgt, is mij een raadsel. +Je kunt toch wel schoon worden zonder zoo te plassen? Bah! Dat koude water, daar moet +ik niets van hebben.” +</p> +<p>„En ik vind dat koude water nu juist zoo „onmogelijk” lekker. Zoo met je geheele gezicht +in de kom,” zei Door, terwijl ze voorover ging staan en haar gezicht nat gooide. „Lekker!” +</p> +<p>„Je schreeuwde toch maar moord en brand, toen ik met de natte spons voor je bed stond,” +lachte Nel. +</p> +<p>„Nu ja, die aanval was ook verraderlijk.” +</p> +<p>„Maar Door! Pas toch op, het wordt hier nog een overstrooming. Je sputtert de geheele +waschtafel onder en zie den spiegel eens.” +</p> +<p>„Dat zijn dauwdroppels,” lachte Door. +</p> +<p>„Andere dauwdroppels zul jij ook wel nooit te zien krijgen,” plaagde Nel terug. +</p> +<p>„Ziezoo, schattepoes, zeg nu eens of ik je niet een mooie kuif heb gemaakt: wacht, +ik zal je even <span class="pageNum" id="xd32e238">[<a href="#xd32e238">12</a>]</span>optillen voor den spiegel. Die Door ook met haar geplas, hé? Je kunt bijna niet in +den spiegel zien, zoo heeft zij hem besputterd.” +</p> +<p>„Kijk toch eens. Zie je waar dat op lijkt?” zei Door, met een druipnat gezicht naar +een plas op de waschtafel wijzende. +</p> +<p>Leen en Nel keken en keken. +</p> +<p>„Een molshoop,” zei Nel eindelijk. +</p> +<p>„Wel nee, kijk eens goed.” +</p> +<p>„Een hoed met een veer,” raadde Leni. +</p> +<p>„Och nee, ook niet.” +</p> +<p>„Zeg het maar,” vleide Leni. +</p> +<p>„Neen, neen, niet dadelijk zeggen: een meertje,” zei Nel. +</p> +<p>„Dat is flauw, o, als ik zóó sta, kom eens even op mijn plaats, dan is ’t sprekend, +’t Lijkt op een dier,” helderde ze op. +</p> +<p>„Een kameel,” zei Nel weer. +</p> +<p>„Och neen, je zegt maar wat. Een dier, dat wij allen goed kennen.” +</p> +<p>„Nu zie ik het,” riep Leni. „Julia! Kijk, ze zit recht-op. Dat is haar kop. Zie je +haar oortjes?” +</p> +<p>„Nu zie ik het ook,” riep Nel opgetogen. +</p> +<p>„Waar is haar staart, haar mooie dikke staart?” +<span class="pageNum" id="xd32e256">[<a href="#xd32e256">13</a>]</span></p> +<p>„Die houdt ze vast, ze staat er met haar voorpootjes op.” +</p> +<p>„Och, kijk die oortjes toch, hoe sprekend. Dag, oude, lekkere, natte poesekop,” zei +Leni. +</p> +<p>„O, waar is de snor? De snor, waar Julia zoo trotsch op is,” vroeg Nel. +</p> +<p>„Neen, een snor heeft ze niet, dat is jammer,” zei Leni. +</p> +<p>„Dat is niets, ga maar een eindje van de waschtafel af, dan sputter ik die er even +bij.” Brr! brr! naar alle kanten vloog het water. +</p> +<p>„Och, hoe jammer, nu heb je haar heelemaal bedorven. Die aardige oortjes lijken wel +olifants-ooren.” +</p> +<p>„En arme Julia heeft zich een dikken neus gestooten,” lachte Nel. „Zie dat propje +eens. Maar kom, Dorus, maak nu toch voort, je komt zoo nooit klaar.” +</p> +<p>„Wij gaan vast naar beneden.” +</p> +<p>„Wie ’t eerst de trap af is,” zei Leni. +</p> +<p>„Even wachten,” riep Door. „Ik ben dadelijk klaar.” +</p> +<p>„Nu, eventjes dan.” +</p> +<p>„Zeg eens, Nel, waar is mijn haarlintje? Ik weet zeker, dat ik het gisteravond hier +op de tafel gelegd <span class="pageNum" id="xd32e271">[<a href="#xd32e271">14</a>]</span>heb,” zei ze, terwijl ze met de linkerhand het toefje haar vasthield en met de rechter +allerlei dingen optilde en verlegde. „Wat is ’t hier ook een „onmogelijke” rommel +op tafel. Zoo kun je ook niets vinden,” mopperde ze. +</p> +<p>„Dat haarlintje van jou is ook een veel te net lintje om tusschen zoo’n „onmogelijken” +rommel te willen liggen. Kijk, hier heb ik het al.” +</p> +<p>„Waar was het?” +</p> +<p>„Op je kussen lag het, eenzaam en verlaten.” +</p> +<p>„O, ja, ik kon gisteravond nergens een bandje vinden en moest het lintje wel gebruiken. +Ziezoo, klaar,” zei ze even later. „Wie ’t eerst beneden is. Ik zal tellen. Eén, twee, +drie.” +</p> +<p>Vóór Nel of Door het zagen, had Leni haar eene been over de leuning gegooid en gleed +naar beneden. „Gewonnen!” riep ze en stormde door naar de achterkamer, waar mevrouw +Van Brakel bezig was voor ’t ontbijt te zorgen. +</p> +<p>„Dag, moesje.” +</p> +<p>„Kindje, kindje, ik was werkelijk bang, dat je nooit klaar zou komen.” +</p> +<p>„Ik heb het gewonnen, moesje. We deden wie ’t eerst beneden was. Door telde en flap! +gooide <span class="pageNum" id="xd32e283">[<a href="#xd32e283">15</a>]</span>ik mijn beenen over de leuning, nou—en toen was ik ’t eerst beneden. Door moest nog +wel vijf treden doen. Jammer, dat u zulke lange rokken hebt, dan is het natuurlijk +erg moeilijk, ’t Gaat anders zoo heerlijk vlug. Je wint het zoo—altijd.” +</p> +<p>„Ik zal er toch maar afloopen,” lachte moeder. +</p> +<p>„Dan win ik het altijd van u, echt waar.” +</p> +<p>Even later kwamen Nel en Door in de kamer. +</p> +<p>„Dag, maatje, dag, vader.” +</p> +<p>„Treuzeltjes! Zijn jullie al op?” zei vader plagend. +</p> +<p>„Maar, vadertje, u weet ook niet hoe moeilijk ’t is in de vacantie vlug voort te maken.” +</p> +<p>„Of ’t moeilijk is!” +</p> +<p>„Kijk eens, ma,” zei Leni, terwijl ze triomfantelijk haar gele schoentjes liet zien. +</p> +<p>„Maar, Leni, kind, ’t is toch geen Zondag. Hoe kom je daarbij, je nieuwe schoenen +…” +</p> +<p>„Moeder, ’t is een feestdag,” zei Nel plechtig, „en deze schoentjes zijn voor Zon- +en Feestdagen.” +</p> +<p>„Een feestdag?” +</p> +<p>„Bedenkt u zich maar eens goed.” +</p> +<p>„Ik geloof, dat ik het begrijp,” lachte vader. +</p> +<p>„Een feestdag? Jullie houdt mij voor den mal, ik begrijp er niets van.” +<span class="pageNum" id="xd32e301">[<a href="#xd32e301">16</a>]</span></p> +<p>Toen begonnen alle drie de meisjes te zingen: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie, ’t blijft vacantie, +</p> +<p class="line xd32e135">Hoera, vacantie boven! +</p> +<p class="line">Wie dat niet met ons zingen wil, +</p> +<p class="line xd32e135">Die moet er aan gelooven!”</p> +</div> +<p class="first">„Ja, ja, jullie hebt gelijk, òf het een feestdag is.” +</p> +<p>„’t Is eigenlijk een ketting van feestdagen,” vond Leni. +</p> +<p>„En, moes, we zijn nog heel bescheiden geweest ook, want voor de ketting van feestdagen +hebben we Leni alléén maar den rechter schoen aangedaan.” +</p> +<p>„Alleen maar den rechter? Nu wordt het nog mooier. En waarvoor kreeg ze dan wel den +linker aan?” +</p> +<p>„Ook voor een feestdag.” +</p> +<p>„O, ’t is onmogelijk, u raadt het nooit, nooit, zeg ik.” +</p> +<p>„’t Is ook wel wat „onmogelijk” vroeg voor al die raadseltjes,” zei vader. +</p> +<p>„’t Begint met …” wilde Leni helpen. +</p> +<p>„Begin alsjeblief niet met: ’t begint met,” zei Nel, „dat is zulk flauw raden.” +</p> +<p>„’t Begint met Hans en Bob,” raadde moeder. +</p> +<p>„Hoera voor onze knappe moes! Waar blijft Dolf toch?” +<span class="pageNum" id="xd32e323">[<a href="#xd32e323">17</a>]</span></p> +<p>„Hier ben ik: Dag vader, moeder, allemaal.” +</p> +<p>„Zoo, studiosus!” +</p> +<p>„Hè, Dolf, hoe kom je zoo laat?” +</p> +<p>„Och ja, jullie met je vervelend lawaai. Ik kon gewoon niet slapen.” +</p> +<p>„Stumperd!” +</p> +<p>„Wees nu maar niet zoo flauw, Nel. Moeder, mag ’k een boterham?” +</p> +<p>„Ze staat er al lang en je kopje thee ter eere van de vacantie is, vrees ik, al koud +geworden.” +</p> +<p>„Vacantie bofe, mammi?” zei kleine Frits met een lief vraagstemmetje. +</p> +<p>„Ja, kleine grappenmaker.” +</p> +<p>„Heb je ons hooren zingen, Dolf?” vroeg Nel. +</p> +<p>„Hooren zingen? Ik dacht, dat de zolder minstens naar beneden zou komen.” +</p> +<p>„Dat zou voor een eersten vacantiedag indrukwekkend geweest zijn,” vond Nel. +</p> +<p>„En „onmogelijk” gezellig voor jou, als we met ons drietjes zoo plotseling voor je +neus stonden.” +</p> +<p>„Onmogelijk, onmogelijk,” praatte Frits Door na. +</p> +<p>Allen proestten het uit. +</p> +<p>„Geef mij daar eens gauw een kus voor, lekkere vent. Nee, zoo gemakkelijk kom je er +niet van af. <span class="pageNum" id="xd32e343">[<a href="#xd32e343">18</a>]</span>Ook een op deze wang en nog een: het deftigste aller kusjes, één op mijn voorhoofd.” +En toen greep Nel Fritsjes handjes en begonnen ze samen te zingen: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie, ’t blijft vacantie, +</p> +<p class="line xd32e135">Hoera, vacantie boven! +</p> +<p class="line">Wie dat niet met ons zingen wil, +</p> +<p class="line xd32e135">Die moet er aan gelooven.”</p> +</div> +<p class="first">„Vacantie bofe blijfe? Vacantie nog in bedje? Vacantie stout geweest, mammi?” vroeg +Fritsje, die meende dat „vacantie” een ondeugend jongetje was en voor straf boven +moest blijven. +</p> +<p>„Jij bent een grappenmaker en mammi’s kereltje, hoor.” +</p> +<p>„Wie onze logés wil halen, zorge over een kwartier klaar te zijn,” kwam vaders stem +om den hoek van de deur. +</p> +<p>Toen was ’t een gevlieg en geloop naar alle kanten. +</p> +<p>„Mijn hoed, mijn hoed, wie heeft hem gezien?” riep Door wanhopig. +</p> +<p>„Misschien op je kussen bij je haarlintje,” plaagde Nel. +</p> +<p>„Wees nu niet zoo flauw,” bromde Door. „Jij hebt gemakkelijk praten, jij behoeft nooit +naar je dingen te zoeken. Maar als ik mijn hoed of mijn <span class="pageNum" id="xd32e360">[<a href="#xd32e360">19</a>]</span>mantel ergens neerleg, kan ik ze later nooit terugvinden.” +</p> +<p>„Ik leg ze ook niet „ergens” neer.” +</p> +<p>„Zoo? Wat doe jij dan?” +</p> +<p>„Ik hang ze op den stander natuurlijk.” +</p> +<p>„Ik durf wedden, als ik mijn hoed dáár hang, dat hij toch weg is, als ik hem hebben +moet.” +</p> +<p>„Probeer ’t eens,” lachte Nel. „Drie dagen kun je ’t misschien wel volhouden,” en +weg holde ze. +</p> +<p>„Moesje, weet u hem ook?” +</p> +<p>„Neen, werkelijk niet.” +</p> +<p>„’t Is zoo’n „onmogelijk” zoeken, als je in ’t geheel niet kunt bedenken, waar zoo’n +ding zit,” zuchtte Door wanhopig. +</p> +<p>„Mag Foxje mee, vader?” +</p> +<p>„Neen, jongen, geen honden aan den trein.” +<span class="pageNum" id="xd32e374">[<a href="#xd32e374">20</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch02" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch02.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Tweede hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">De logétjes.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Vijf minuten later was ’t heele gezelschap op weg naar het station, behalve moeder, +die met Fritsje liever thuis bleef, en Door, die als een wanhopige kamer in, kamer +uit rende om haar hoed te zoeken. Met donderend geraas kwam de trein binnenstuiven. +</p> +<p>„Zag je de coupé met de vlaggetjes?” riep Nel opgewonden. „Ik durf wedden, dat ze +daarin zitten. Dat is net iets voor oom Karel.” +</p> +<p>Nel en Dolf renden er naar toe. Vader en Leni konden zoo vlug niet. Maar voor ze bij +de coupé kwamen, was mijnheer Van Lichtenvoorde met zijn beide jongetjes al uitgestapt. +’t Was een vroolijke begroeting. +</p> +<p>„Zagen jullie onze vlaggetjes wel?” vroeg Hans. +</p> +<p>„Nou, òf we,” zei Dolf. „Nel zei dadelijk, dat <span class="pageNum" id="xd32e385">[<a href="#xd32e385">21</a>]</span>jullie zeker in die coupé zat. Pas op, houd ze vooral voorzichtig vast. ’t Is hier +zoo druk.” +</p> +<p>„Hoera, daar heb je Door. Zie ze eens loopen,” zei Nel. +</p> +<p>„Dag oom, dag jongens!” +</p> +<p>„Dag Dorus,” zei oom Karel, „meisje, meisje, wat heb je geloopen.” +</p> +<p>„Maar Door, wat heb je nu op?” vroeg Nel. +</p> +<p>„Mijn ouden tuinhoed. Ik kon mijn schoolhoed nergens vinden. Ja, waar dat ding nog +eens vandaan mag komen, <i>ik</i> weet het niet,” zei ze met een grappig wanhopig gezicht. +</p> +<p>„Kinderen, ga jullie nu vooruit,” zei mijnheer Van Brakel, „oom en ik komen dan langzaam +achteraan.” +</p> +<p>„Zullen we een wedloop houden, wie ’t eerst bij de brug is?” +</p> +<p>„Uitstekend,” vond Nel. „Ik neem Hans; Door, neem jij Bob en Dolf Leni. Eén, twee, +drie; neen Dolf, allen te gelijk beginnen, een beetje achteruit. Ziezoo, nu staan +we allen goed: een, twee, drie!” Daar gingen ze. +</p> +<p>„Gewonnen!” riep Door, nog hijgende en blazende. „Bob, jongen, steek je vlag op.” +</p> +<p>„Als die dikke mijnheer ons niet in den weg geloopen <span class="pageNum" id="xd32e402">[<a href="#xd32e402">22</a>]</span>had, waren wij jullie vóór geweest,” zei Nel, die met Hansje nummer twee was. +</p> +<p>„Dikke heer, of niet, wij hebben het gewonnen. Maar kijk Dolf eens: die schiet warempel +niet hard op. O, ik zie het al, Leni zwoegt onder haar nieuwe schoenen.” +</p> +<p>„Als je van zwoegen onder iets wil praten, dan zou ik zeggen, dat jij zwoegt onder +je kostelijk mooie tuinhoedje,” lachte Nel. „Je ziet tenminste zoo rood als een kreeft.” +</p> +<p>„Eindelijk,” zei Leni met een ongelukkig gezichtje, „die nare schoenen.” +</p> +<p>„Dat was een treurige wedloop, hè Leen? Jij moet je linker en rechter feestdag maar +zoo gauw mogelijk uittrekken, als je thuis komt, dan vier je opnieuw feest. Maar kom, +we moeten voortmaken. Pa en oom Karel zullen ons nog inhalen. Geef mij maar een arm, +hinkelepinkje.” +</p> +<p>„Doortje, is de koffer al gekomen?” vroeg Hansje. +</p> +<p>„De koffer? Nee, hoor, ten minste ik weet er niets van.” +</p> +<p>„’t Is een heele groote, wel van dit paaltje tot dat.” +</p> +<p>„Hij is nog véél grooter,” zei Bob gewichtig, „wel <span class="pageNum" id="xd32e414">[<a href="#xd32e414">23</a>]</span>zóó.” Hij liep vooruit om aan te toonen, hoe groot wel. +</p> +<p>Hans hield zich stil, hij vond, dat Bob den koffer nu wel wat héél groot maakte. Maar +hij vond het toch jammer dit te zeggen. +</p> +<p>„Dan ben ik toch werkelijk bang,” zei Nel, die best begreep, dat Bob overdreef, „dat +die reuzenkoffer niet bij ons de voordeur in kan en dus in ’t geheel niet in jullie +slaapkamertje kan staan. Ma zal hem dan zeker wel in het schuurtje laten zetten.” +</p> +<p>„In het schuurtje?” Een paar verschrikte oogen keken Nel aan. „Onze mooie koffer?” +</p> +<p>„Ja, waar de cokes en de turf geborgen wordt.” +</p> +<p>„Misschien is hij toch wel een beetje kleiner. Zou hij niet een beetje kleiner zijn, +Bobbie?” +</p> +<p>Bob knikte. „Maar ’t is toch een groote.” +</p> +<p>„Moesje, daar zijn we. Oom en Vader komen achteraan.” +</p> +<p>„Dag, jongens; wèl, wèl, wat hebben jullie mooie vlaggetjes.” +</p> +<p>„Spritsje, vlagje, Mammi?” vleide kleine Fritsje. +</p> +<p>„Mag Fritsje je vlagje even hebben, Bob?” +</p> +<p>„Hoera, ma vergist zich. Dit is Hans en dat is Bob. Nu zal ik jullie eens even door +elkaar rommelen. Niet kijken, ma.” Dolf draaide Hans en Bob <span class="pageNum" id="xd32e429">[<a href="#xd32e429">24</a>]</span>als twee tolletjes om elkaar heen. „Doet u nu de oogen maar weer open. Nu …?” +</p> +<p>„Ja, jongens, dat is niet gemakkelijk. Ik geloof … ik geloof …, dat ik hier Hansje +Pansje bij ’t oor heb,” lachte mevrouw Van Brakel. +</p> +<p>„Geraden.” +</p> +<p>„Dat Hansje Pansje, Mammi?” kwam Frits met zijn lief stemmetje er tusschen. +</p> +<p>„Ja, kleine vent. Hansje Pansje. Nu zullen we maar eerst een boterham gaan eten. Jullie +buikjes zijn zeker leeg en hol.” +</p> +<p>Hans en Bob knikten, dat hunne bolletjes er bijna afrolden en natuurlijk deed Fritsjes +bolletje op de maat mee. +</p> +<p>„Daar komen vader en oom Karel al aan. Door, zet gauw den grooten stoel met het kussen +voor oom klaar.” +</p> +<p>„Och, kijk eens, Bobbie, wat een aardige poes,” riep Hansje. „Effentjes haar een kusje +geven, tante?” +</p> +<p>„Zeker, geef jij Julia maar een kusje.” +</p> +<p>Maar Julia had op dat oogenblik in ’t geheel geen lust in een kusje en stapte statig +den tuin in, zonder ook maar naar de jongens om te zien. ’t Was duidelijk, dat zij +zich eerst wat wilde opknappen, voor <span class="pageNum" id="xd32e442">[<a href="#xd32e442">25</a>]</span>ze aan Hans en Bob zou worden voorgesteld. Met één sprongetje zat ze op de schutting +en ging toen kalm haar toilet maken. +</p> +<p>Ja, Julia was een ijdel poesje. +</p> +<p>„Is ze bang, dat wij haar in den staart willen knijpen, of bij een achterpoot in de +hoogte tillen, zooals Jaap altijd doet, tante?” +</p> +<p>„Jaap, wie is Jaap?” +</p> +<p>„Jaap harkt onzen tuin op. En als hij kikkers vindt, doet hij ze in een doosje. Een +kikkertje spant hij er voor, dat is het paard, zegt hij. Bobbie en ik vinden uit rijden +gaan prettig, maar niet als we kikkers waren. En dan met zoon kikkerpaard, dan zouden +we zeker zeeziek worden. Want dat doosje wipt zóó, hup, hup, net als de kikker. Bobbie +en ik hebben eens het doosje opengemaakt, toen Jaap in ’t gras een koetsiertje zocht.” +</p> +<p>„En was Jaap ook boos, toen hij het zag?” +</p> +<p>„Hij lachte. Jaap wordt nooit boos. Hij zei.… wat zei hij ook weer, Bobbie?” +</p> +<p>„Hij maakte het kikkerpaard los en zei: „ga maar gauw naar je vrindjes.” +</p> +<p>„Toch aardig van Jaap,” lachte Nel. +</p> +<p>„Jaap maakt ook altijd wagentjes van wortels en <span class="pageNum" id="xd32e454">[<a href="#xd32e454">26</a>]</span>kransjes van bloemen. Dan doet hij poes en Bruno er een om. Maar die vinden dat niet +prettig, hoor. Jaap zegt dan altijd, dat ze jarig zijn. Maar zoo vaak kun je niet +jarig zijn. Maatje zegt, maar eenmaal in ’t jaar en een jaar duurt heel lang, hè tante?” +</p> +<p>„Zeker, heel lang, maar eet nu eerst jullie boterhammen. Vader heeft niet zooveel +tijd.” +</p> +<p>„Gaat u al zoo gauw weg, oom?” +</p> +<p>„Ja zeker, Door. Ik heb even mijn kaboutertjes hier gebracht, maar veel tijd heb ik +niet. Maar Dorus, kind, ik begrijp niet, hoe het komt, maar ik kan niet zeggen, dat +ik gemakkelijk op dezen stoel zit. Het schijnt aan het kussen te liggen. Ik zal het +dingetje er maar even uitnemen. Wat is dat?” zei Oom, en hield Doors hoed geheel platgedrukt +in de hoogte, „die stumperd kon zijn pleizier ook wel op onder het kussen.” +</p> +<p>„O moeder!” Door werd zoo rood als vuur. +</p> +<p>„O, kijk eens, kijk eens, je hoed lijkt wel een vogelnestje,” riep Dolf. +</p> +<p>„Door, Door, zul je dan ook nooit eens een beetje netter worden,” zei mevrouw Van +Brakel hoofdschuddend. „Reken er maar op, dat je den geheelen <span class="pageNum" id="xd32e464">[<a href="#xd32e464">27</a>]</span>zomer met je vogelnestje moet blijven loopen. Zulke slordige meisjes zijn geen nieuwe +hoeden waard. Waar blijft Leni toch? Dolf, ga jij haar eens roepen, zij is zeker weer +bij het kippenhok. O, daar komt ze juist aan. Leni, kind, waar blijf je toch?” +</p> +<p>„O, moesje, sneeuwwitje deed zoo raar,” zei Leni schreiende. „En nu is ze dood, ze +ligt geheel stijf en de dwergjes loopen om haar heen en begrijpen er niets van.” +</p> +<p>Hans, die juist zijn glaasje melk in de hand hield, liet het van schrik uit zijn handen +vallen, zoodat alle melk van de tafel op zijn broek en vervolgens op den grond stroomde. +</p> +<p>„O, paatje, hier, hier—is een sneeuwwitje.” +</p> +<p>„En—enne, ook—dwergjes,” zei Bob met een hoogroode kleur. +</p> +<p>Leni, die in het geheel niet verwacht had, dat dit bericht zoo’n uitwerking op de +tweelingen zou hebben, bleef als versteend in de deur staan. Moeder, vader, oom, Dolf +en de meisjes barstten in een onbedaarlijk lachen uit. Fritsjes hoog stemmetje hoorde +men gedurig boven alles uit. +</p> +<p>„O, mammi, Hansje Pansje glaasje melk omgesmijt. Stout Hansje Pansje, hè mammi?” +<span class="pageNum" id="xd32e473">[<a href="#xd32e473">28</a>]</span></p> +<p>„O, houd op, ik kan niet meer,” gilde Nel. „Jongens, kijk me als je blieft niet zoo +verbaasd aan. Ik houd het niet uit. ’t Is tè mooi.” +</p> +<p>Door rende de kamer uit om een vaatdoek. +</p> +<p>Hans en Bob keken met verwonderde gezichtjes het geheele gezelschap aan. ’t Had er +veel van, of allen een uitvoering ten beste gaven en Hans en Bob het publiek uitmaakten. +</p> +<p>Toen het gelach even bedaard was, zei Hans, als om zich te verontschuldigen, half +schreiend: „maar, paatje, Leni <i>zei</i> het toch.” +</p> +<p>„Ja, ja, Leni <i>zei</i> het ook, ventje,” en weer proestte oom Karel het uit. +</p> +<p>„’t Is maar een kip, een witte kip,” brulde Dolf. +</p> +<p>„Is er,—is er dan geen sneeuwwitje?” vroeg Hans. +</p> +<p>„En waar zijn dan de dwergjes, zijn er óók geen dwergjes?” vroeg Bob. Duidelijk klonk +er teleur-stelling in hun stemmetjes. +</p> +<p>„Och neen, kleine vent,” zei Nel, die nu toch medelijden met hen kreeg. „Wij noemen +de krielkipjes dwergjes, omdat ze zooveel kleiner zijn dan de andere. Of beter gezegd, +Leni geeft de kippenfamilie zulke mooie namen. Wij zullen jullie straks <span class="pageNum" id="xd32e491">[<a href="#xd32e491">29</a>]</span>aan het heele troepje voorstellen. Als Leni morgen plotseling bericht, dat „Slokop +dood in haar hok ligt” of dat „Asschepoes een ei heeft gelegd,” dan gooit Hansje Pansje +misschien van schrik een heele kan met melk om.” +</p> +<p>Het koffiedrinken liep verder zonder stoornis af. +</p> +<p>„Nu, kinderen,” zei oom Karel een tijdje later, „ik moet weer weg, hoor. Ik heb in +tijden niet zoo heerlijk gelachen. Waar zijn mijn kaboutertjes?” +</p> +<p>„Hier, paatje,” kwam er een stem uit het grasveld. „Ik zit in de zon voor mijn natte +broekspijp en Bobbie maakt een krans voor ons sneeuwwitje.” +</p> +<p>„Wel verbazend, jullie hebt het maar druk. Maar de tijd voor een kusje kan er toch +zeker wel af.” Toen vlogen twee aardige jongens naar hun paatje toe. „Dag, paatje, +dit kusje aan ma brengen en dit aan Bruno, en dit.…” +</p> +<p>„Dank je wel, als ik ze alle weggeef, blijft er voor mij zelf niets over.” +</p> +<p>„U hebt ze toch zelf eerst een poosje mogen houden,” zei Bob. +</p> +<p>„Dat is waar ook,” lachte vader, „en als poes toevallig op de muizenjacht is en Bruno +maakt een wandeling met vriend Turk, dan houd ik ze stil zelf, hoor.” +<span class="pageNum" id="xd32e502">[<a href="#xd32e502">30</a>]</span></p> +<p>„O, oompje, dan is het goed, dat het geen appelbollen zijn, dan kreeg u vast een overladen +maag,” lachte Door. +</p> +<p>„Vind jij appelbollen misschien „onmogelijk” lekker?” +</p> +<p>„Onmogelijk, oompje,” zei Door met overtuiging. +</p> +<p>„Hier, meisje, heb je dan wat van mij, dan kun je het geheele gezelschap op appelbollen +trakteeren.” +</p> +<p>„Dank u wel, hoera! Kinderen, vanavond zal een regiment appelbollen zijn intrede in +den huize Van Brakel doen.” +</p> +<p>„Met het oog op onze logétjes vind ik beter de appelbollenpartij tot morgen uit te +stellen,” zei moeder. „De kleuters moeten vanavond niet te laat naar bed.” +</p> +<p>„Dus morgen, heerlijk,” zei Nel. +</p> +<p>„Maar Bob, wat doe je toch?” vroeg Door. +</p> +<p>Bobbie, voorover in het gras liggend, zat Julia aandachtig te bestudeeren. Al een +paar keer had hij moeite gedaan haar oogleden op te lichten, zoodat poes, wie deze +handtastelijkheden blijkbaar danig begonnen te vervelen, bedaard Bob den rug toekeerde, +langzaam, met deftige passen, om het perk met viooltjes heen stapte en toen op eenigen +afstand van <span class="pageNum" id="xd32e514">[<a href="#xd32e514">31</a>]</span>haar kleinen plaaggeest ging zitten. Ze kneep haar beide oogjes toe tot op een kiertje, +vleide haar staartje met het grappige zwarte puntje keurig langs haar voorpootjes +en bleef zóó in diep nadenken verzonken. +</p> +<p>„Effentjes kijken, hoe laat het is,” antwoordde Bob. +</p> +<p>„Hoe laat het is. Denk je dan soms, dat onze Julia een horloge draagt?” +</p> +<p>„Jaap zegt,” zei Bob, „dat de oogen van een poes net klokjes zijn; je kunt er op zien, +hoe laat het is.” +</p> +<p>„Ja,” zei Hans, „Jaap zegt: als ’t pilletje in zijn oogen als een recht streepje omhoog +staat, is het twaalf uur.” +</p> +<p>„Het pilletje? O, de pupil,” gierde Door. +</p> +<p>„Nel, Dolf en Leni, hoort eens, wat onze logétjes vertellen. O, „onmogelijk” leuk!” +</p> +<p>„’t Is maar jammer,” zei Dolf lachend, „dat de poesjes zelf zoo weinig pleizier van +hun horloge hebben.” +</p> +<p>„Maar ’t is nu zeker al veel later,” zei hij, naar Julia kijkend, die nu het heele +troepje met haar ernstige oogen zat op te nemen. +</p> +<p>„Het pilletje lijkt in ’t geheel niet op een recht wijzertje. Kijk, ’t is een klein, +zwart balletje.” +</p> +<p>„Ja,” zei Hans, „hoe laat zou het nu wel <span class="pageNum" id="xd32e528">[<a href="#xd32e528">32</a>]</span>zijn? Misschien wel tien uur. Kijk eens, Bobbie.” +</p> +<p>Bobbie knikte, hij wist het niet precies. Hij vond het een moeilijk geval. +</p> +<p>„Tien uur is het gelukkig nog niet,” zei Nel. +</p> +<p>„We kunnen nog best een spelletje doen. Zullen we verstoppertje doen met verlos?” +</p> +<p>„Ja, best! Wie doet er mee?” +</p> +<p>„Ik, ik,” klonk het van alle kanten. +</p> +<p>„Eerst er om raden, wie zoeken mag,” stelde Door voor. „Ik zal wat uit mijn zak nemen. +Wie het aantal raadt, mag zoeken.” +</p> +<p>„Mag?” lachte Dolf. „Zoeken is toch geen pretje?” +</p> +<p>„Nu <i>moet</i> dan,” verbeterde Door. „En als niemand het raadt, ben ik de ongelukkige. Nu?” zei +ze, nadat ze iets uit haar zak had genomen en Nel haar hand voorhield. „Hoeveel raad +je? één, twee, drie, vier, vijf of zes?” +</p> +<p>„Drie.” +</p> +<p>„En Leni?” +</p> +<p>„Twee,” zei Leni, na zich een tijdje bedacht te hebben. +</p> +<p>„En onze logé’s?” +</p> +<p>„Moeten we beiden hetzelfde raden?” vroeg Hans, die nooit zoo’n spelletje had mee +gedaan. +<span class="pageNum" id="xd32e548">[<a href="#xd32e548">33</a>]</span></p> +<p>„Neen, ieder mag op zijn beurt raden, maar als Hans het raadt, helpt Bob zoeken en +als Bob zoo knap is, Hans. Want zoeken is lang niet gemakkelijk.” +</p> +<p><span id="xd32e551"></span>Gelukkig voor Hans en Bob waren ze geen van beiden zoo knap. +</p> +<p>„Dolf, nu staat het tusschen ons beiden,” zei Door. „Natuurlijk raad jij het, dat +moet je voor je zusje over hebben.” +</p> +<p>Dolf lachte. „Neen hoor, zoo lief ben ik niet. Vier.” +</p> +<p>„Mag ik je deze vier dingetjes laten zien als bewijs, dat je getoond hebt toch wèl +zoo’n lief broertje te zijn?” zei Door, Dolf vier knikkers voorhoudende. +</p> +<p>„Maar Door, wat doe jij met knikkers in je zak?” lachte Nel. +</p> +<p>„Je weet,” zei Door, „dat mijn zaakjes nu eenmaal veel van stuivertje wisselen houden. +Mijn mesje en mijn beurs ben ik al drie dagen kwijt en daarvoor in de plaats loop +ik al meer dan een week met deze knikkers in mijn zak. Hoe ik er aan kom, weet ik +werkelijk niet,” zei ze lachend. +</p> +<p>„Ik begrijp het best,” zei Nel. „Jij hebt die knikkers zeker ergens zien liggen en +omdat je er nu eenmaal niet van houdt, dat zulke dingen rondslingeren, <span class="pageNum" id="xd32e561">[<a href="#xd32e561">34</a>]</span>heb je ze in je zak gestoken, erg netjes, dat moet ik zeggen.” +</p> +<p>„En ik ben het slachtoffer van Doors opruimmanie,” zei Dolf. „Nu, ik ga tellen. Als +ik vijftig roep, moet jullie verstopt zijn. Jullie moogt je alleen in den tuin verstoppen, +niet in huis.” +</p> +<p>„Een, twee,” telde Dolf. +</p> +<p>Ieder vloog een kant uit. Hans en Bob stonden wel wat verlegen. „Kom maar met mij +mee,” zei Door tot Bob. „Ik kruip achter dezen struik, ga jij achter dien staan.” +</p> +<p>„O, Door,” riep Bob verschrikt. +</p> +<p>„Wat is er?” fluisterde Door, omkijkende. „O, maar Bobbie, hoe is ’t mogelijk! Ben +jij in Dolfs rooverhol gezakt? Je hadt warempel je beenen wel kunnen breken. St, houd +je maar stil en kruip er zoo diep mogelijk in. ’t Is het mooiste verstopplaatsje uit +den geheelen tuin. Als Dolf dezen kant uit komt, moet je je goed bukken, dan vindt +hij je nooit, eenig. Hoor Fox eens opgewonden zijn, zeker, omdat hij ons zoo hard +heeft zien loopen, daar kan Fox nu eenmaal niet tegen. Als hij ons nu maar niet verraadt. +Stil, Dolf komt dadelijk zoeken. Je zit daar wèl leuk, hoor.” +<span class="pageNum" id="xd32e569">[<a href="#xd32e569">35</a>]</span></p> +<p>„Vijftig!” riep Dolf, „Ik ga zoeken.” +</p> +<p>Geen antwoord, ieder had zeker een plaatsje gevonden. +</p> +<p>„Stil toch, Fox en loop niet zoo om mijn beenen, bedaar toch wat.” +</p> +<p>Maar Fox had hierin in het geheel geen lust. Als een dolleman vloog hij den tuin door, +toen eenige malen langs het kippenhok, zoodat de arme dieren het bijna bestierven +van angst. Daarna zou hij met een vaart in huis, maar werd bijtijds door Kee, met +een „hallo marsch, je niet hier verstoppen,” den tuin weer ingejaagd, zoodat hij ten +laatste, moe van het gedraaf, een middagdutje in het grasveld ging doen. +</p> +<p>Dolf zocht en zocht, maar durfde zich bijna niet van den boom begeven, bang, dat de +een of ander uit zijn schuilhoekje te voorschijn springen en naar de verlosplaats +loopen zou, om het hem af te winnen. +</p> +<p>„Leni, jij staat achter het kippenhok, een, twee, drie, verlos,” riep hij. +</p> +<p>„Nel, neen Door, dáár bij het priëel! kom maar voor den dag. Ik ken je aan je hoed.” +</p> +<p>„Hoera, voor ’t vogelnestje,” juichte Nel en kwam met Doors ingedeukten hoed achter +het priëel vandaan. „Gefopt.” +<span class="pageNum" id="xd32e580">[<a href="#xd32e580">36</a>]</span></p> +<p>„Dat is flauw,” zei Dolf teleurgesteld. „Wie kan dat nu ook denken.” +</p> +<p>„Ja, zoo’n slim zusje heb je nu,” lachte Nel, „wees maar blij.” +</p> +<p>„Nu Door en de tweelingen nog.” +</p> +<p>„Een, twee, drie verlos!” riep Door, toen Dolf juist den anderen kant was opgeloopen. +</p> +<p>„Dat heb ik je lekker afgewonnen. Wat heb je dat mooi bedacht,” zei ze lachend tot +Nel. „Waar mijn vogelnestje toch al niet dienstig voor is.” +</p> +<p>„Kom, Dolf, nu de tweelingen nog,” zei Nel. +</p> +<p>„Hé,” zei Dolf lachend tot Kee, die gedurende de verstoppartij geheel tegen haar gewoonte +in al dien tijd op de waranda was blijven staan kijken. „Mij dunkt, je hebt eenige +rokken extra aangetrokken van morgen. Je schort staat heelemaal uit.” +</p> +<p>„Ja,” zei Kee lachend, „één rok heb ik aangetrokken, omdat het de eerste vacantiedag +is en één, omdat Bob en Hansje gekomen zijn.” +</p> +<p>„Die Kee, die Kee,” proestten Nel en Door. „Of je gelijk hadt? Zoo’n dubbele feestdag +mag wel met een paar extra rokken gevierd worden.” +</p> +<p>„Maar ik moet nu eigenlijk weer aan het werk. En dan is mijn feestgewaad mij wel wat +lastig.” +<span class="pageNum" id="xd32e593">[<a href="#xd32e593">37</a>]</span></p> +<p>„Ja, dat wil ik wel gelooven,” zei Dolf. „Wiens neus voel ik door Kee’s schort heen? +Mij dunkt,” zei hij, de schort wat op zij schuivende, „mij dunkt, die van Hansje Pansje.” +</p> +<p>Hansje schaterde het uit. „Was het geen mooi plaatsje? Je kon mij toch bijna niet +vinden, hè?” +</p> +<p>„Neen, hoor. Wie heeft dat wel zoo mooi bedacht?” +</p> +<p>„Kee,” zei Hans. +</p> +<p>„Ik moet nu gauw naar het eten gaan kijken. ’t Is maar goed, dat hier niet elken dag +zoo’n verstoppartij is,” zei Kee en liep haastig naar binnen. +</p> +<p>„Maar waar zou Bob nu zijn?” zei Dolf. „Die heeft zich een bijzonder mooi plaatsje +uitgezocht, dunkt me.” +</p> +<p>„Ja,” zei Door, „je moet maar goed zoeken.” +</p> +<p>Dolf keek achter elken struik, bij het kippenhok, in het priëel, tot hij op eens, +achter in den tuin gekomen in lachen uitbarstte. +</p> +<p>„Komen jullie toch eens hier,” riep hij. „O Bob, blijf zoo stil zitten, ze moeten +je allemaal zoo eens zien.” +</p> +<p>Nel en Leni proestten het uit, toen ze Bob in den grooten kuil zagen zitten met alleen +zijn bovenlijf <span class="pageNum" id="xd32e606">[<a href="#xd32e606">38</a>]</span>er uit. Hansje klapte in de handen. „O, Bobbie, wat een mooi plaatsje.” +</p> +<p>„Kom er maar gauw uit, kleine vent,” zei Dolf en gaf Bob een hand. +</p> +<p>„Ik stapte op de takjes en zakte op eens naar beneden,” legde Bob triomfantelijk uit. +</p> +<p>„Je mag wel gauw je kuil dicht maken,” zei Nel, „voor er ongelukken gebeuren.” +</p> +<p>„Ja,” zei Dolf, die zich wel wat schuldig voelde. „Ik was dien overdekten kuil heelemaal +vergeten.” +</p> +<p>„Ziezoo,” zei Door, „nu weer een nieuw spelletje. Dolf, jongen, je moet weer zoeken.” +</p> +<p>Wat hadden allen een pret! +</p> +<p>„Och, kijk toch eens Bobbie, wat dikke kanaries,” riep Hansje verbaasd, toen hij voorbij +het kippenhok liep en juist zou hij aan Door vragen, of hij eens eventjes een in de +hand zou mogen hebben, toen ze geroepen werden, om te komen eten. Vroolijk holde het +troepje naar binnen. +</p> +<p>„O, wat een bestorming, als je blieft eerst voeten vegen,” zei Moeder. +</p> +<p>„Hansje Pansje glaasje melk omgesmijt, hè Mammi?” begon Fritsje weer, toen hij Hansje +zag. +</p> +<p>„Ja, ja,” lachte Ma. +<span class="pageNum" id="xd32e619">[<a href="#xd32e619">39</a>]</span></p> +<p>„Mogen we na het eten de kanaries eens zien?” vroeg Bob, zoodra hij aan tafel zat. +</p> +<p>„O ja, de kanaries,” riep Hansje opgetogen. +</p> +<p>„De kanaries?” vroeg moeder verwonderd. +</p> +<p>„O, zulke dikke, tante. In het kippenhok zijn ze, hè Bob?” zei Hans vol vuur. +</p> +<p>Moeder lachte. „O, nu begrijp ik het.” +</p> +<p>„Na het eten gaan onze logétjes één, twee, drie naar bed,” zei vader. „Die kleine +kanaries moeten nu ook slapen, anders kunnen het nooit groote worden. Maar morgen +vroeg, als haantje kukelekaantje jullie wakker heeft geroepen, dan maar gauw je kleertjes +aan en den tuin in.” +</p> +<p class="center">***** +</p> +<p>„Een, twee, drie, instappen,” zei Nel, toen ze een uurtje later Hansje had uitgekleed +en in bed tilde. +</p> +<p>„Wacht, eerst even bellen,” zei Bob en greep een tafelbel, waarmee hij, voor Door +dit verhinderen kon, luid ging bellen. +</p> +<p>Kee kwam verschrikt naar boven vliegen. +</p> +<p>„Och, lieve tijd, wat is hier te doen?” riep ze. „Toch geen ongeluk gebeurd?” +<span class="pageNum" id="xd32e634">[<a href="#xd32e634">40</a>]</span></p> +<p>„Gauw instappen, de trein gaat dadelijk weg,” zei Bob tot Keetje, niet begrijpende, +dat hij haar zoo had doen schrikken. +</p> +<p>Kee, die eerst van plan was boos te worden, omdat hij haar voor niets naar boven had +laten komen, kon toch haar lachen niet bedwingen bij het gezicht van die twee grappige +broekemannetjes. „Tuut,” riep ze en zette den kleinen Bob in bed. „Goeie reis, hoor, +goeie reis,” en met haar zakdoek wuivende verdween ze. +</p> +<p>Nel en Door gierden het uit. +</p> +<p>„Dumderdedumderdedum,” en vier kleine voetjes trappelden, dat het geheele bed schudde. +</p> +<p class="center">***** +</p> +<p>„Het zal mij benieuwen, of die dreumesjes gauw den slaap zullen vatten,” zei Nel, +toen ze beneden in de huiskamer kwam. +</p> +<p>„’k Zal eens kijken, of ze slapen,” zei Door een kwartiertje later.—„Als roosjes, +hoor!” kwam ze terug. +<span class="pageNum" id="xd32e645">[<a href="#xd32e645">41</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch03" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch03.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Derde hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">Arme Hans en Bobbie.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">„Zullen wij den haan maar gaan roepen?” vroeg Hansje den volgenden morgen. Hij stond +met Bob voor Dora’s bed. +</p> +<p>„Wat zeg je?” vroeg Door slaperig. +</p> +<p>„’t Haantje heeft ons niet geroepen, het is misschien ziek,” zei Bobbie. +</p> +<p>Nel lag te schudden in bed. Op eens begon ze te zingen: „Op, gij meisjes en gij knapen, +kukeleku! ’t is uit met slapen,” en sprong het bed uit. +</p> +<p>„O, ik wou dat er geen hanen en geen Hansjes en Bobbies waren,” zei Door, half brommig, +half lachend. +</p> +<p>„Op, gij meisjes en gij <span class="corr" id="xd32e657" title="Bron: knappen">knapen</span>, kukeleku! ’t is uit met slapen,” zong Nel weer en wilde Door uit het bed trekken. +„Toe, jongens, jullie aan den <span class="pageNum" id="xd32e660">[<a href="#xd32e660">42</a>]</span>anderen kant; wacht, daar komt Leni ook aan. Heisa, hopsa!” Door stond buiten het +bed. +</p> +<p>„Ik weet wel,” zei Door, „dat ik vanavond niet naar bed ga, dan behoef ik er morgen +vroeg ook niet uit te komen.” +</p> +<p>„Of je gelijk hebt. Dat is, geloof ik, nog het allerbeste voor jou. Jongens, loop +hier nu maar een beetje in je hanssopje rond. Zoodra we klaar zijn, zullen we je helpen. +Of ben jullie misschien zoo knap, dat je je alleen kunt aankleeden?” +</p> +<p>„De kousen kunnen we wel aantrekken en de schoenen ook, maar ze dicht maken, dat doet +Maatje altijd.” +</p> +<p>„Mooi zoo, haal jullie je kleeren en begin maar vast.” +</p> +<p>Bob en Hansje togen ijverig aan het werk. +</p> +<p>„Och, kijk eens, dat kousje doet zoo raar,” zuchtte Bob met een vuurroode kleur van +inspanning, nadat hij al een heelen tijd bezig was geweest. +</p> +<p>„O, de hiel!” schaterde Leni. „Kijk, die zit boven op den voet. ’t Lijkt wel een leeg +geldzakje. Wacht, ik zal je wel helpen.” +</p> +<p>Door, Nel en Leni hadden het druk met de logétjes. ’t Werd een wedstrijd, wie ’t eerst +klaar zou zijn. +<span class="pageNum" id="xd32e672">[<a href="#xd32e672">43</a>]</span></p> +<p>„’k Zou juist zeggen, mijn schortje is zeker weer op de wandeling,” zei Door, die +overal naar dit kleedingstuk had gezocht, „maar neen, hoor, ’t ligt kalm onder mijn +handdoek. Toch grappig, dat al mijn spulletjes altijd zoo’n lust hebben om van ’t +eene plaatsje naar ’t andere te verhuizen.” +</p> +<p>„En dat ze jou nooit vooraf vertellen, waarheen ze gaan,” plaagde Nel. +</p> +<p>Eindelijk waren allen aangekleed en ging ieder met een keurige „vacantie-kuif”, zooals +Leni ’t noemde, naar beneden. +</p> +<p>„Goeden morgen, goeden morgen!” klonk het vroolijk, toen ’t vijftal de huiskamer binnen +kwam stormen. +</p> +<p>„Wel verbazend, kinderen, wat ben jullie vroeg,” zei vader, „zoo mag ik het zien.” +</p> +<p>„Zullen we nu eerst even ’t haantje roepen?” vroeg Hans. +</p> +<p>„’t Haantje roepen?” +</p> +<p>„Zou het ziek zijn, oom?” vroeg Bob. +</p> +<p>„Waarom ziek, kleine man?” +</p> +<p>„’t Haantje heeft ons niet geroepen.” +</p> +<p>„En hoe komen jullie dan zoo vroeg?” +</p> +<p>„Bobbie en Hansje hebben voor haantje gespeeld. <span class="pageNum" id="xd32e687">[<a href="#xd32e687">44</a>]</span>Ze hebben Dora wakker gemaakt,” zei Nel. +</p> +<p>„Ik was nog zoo „onmogelijk” slaperig.” +</p> +<p>„Als jullie je boterham op hebt, moet je maar eens kijken, of het haantje wakker is,” +vond moeder. +</p> +<p>„Kijk toch zoo’n bedelaarstertje eens,” zei Nel, toen Julia zacht miauwend achter +op haar stoel sprong en voortdurend met haar kopje tegen Nels arm duwde. +</p> +<p>„Zij wil verven, zij wil verven,” riep Bob; „kijk, ze gaat met haar staart over mijn +gezicht.” +</p> +<p>„Goed, dat er geen verf aan zit.” +</p> +<p>„Ja, voor den staart en voor Bobbies neusje.” +</p> +<p>„Jaap zegt, dat zijn poesje geverfd is, dat is heelemaal bruin, behalve zijn borst +en zijn pooten. Bobbie en ik hebben het eens met een spons gewasschen, maar er kwam +heelemaal geen verf aan de spons en toen heb ik mijn vinger nat gemaakt en over zijn +kopje gestreken en afgelikt, maar het proefde in ’t geheel niet naar verf en de schutting +wel, toen Jaap die geverfd had. Bobbie en ik hebben daar eventjes aan gelikt, niets +lekker, hoor!” +</p> +<p>„Brr,” zei Hansje en trok bij de gedachte nog een vies gezicht. +</p> +<p>Allen schaterden het uit. +<span class="pageNum" id="xd32e700">[<a href="#xd32e700">45</a>]</span></p> +<p>„Vader zei, dat het niet geverfd, maar zoo geboren was.” +</p> +<p>„Of vader gelijk had!” +</p> +<p>„Julia houdt in ’t geheel niet van zoo’n waschpartij. Was dat poesje niet boos, krabde +ze niet?” +</p> +<p>„Wel een beetje, maar Bobbie en ik hebben haar toen stijf vastgehouden.” +</p> +<p>„Arm poesje. Lieve Hansje en Bobbie,” ging Door grappig ernstig voort, „zie je onze +Julia?” +</p> +<p>Bob en Hans knikten. +</p> +<p>„Zie je dat keurige witte overhemdje, dat zwarte snuitje, dat grappige staarte-puntje?” +</p> +<p>Weer knikten Hans en Bobbie. +</p> +<p>„Toen onze deftige Julia nog een heel klein Juliaatje was, had ze al datzelfde grappige +staarte-puntje, datzelfde zwarte snuitje, datzelfde witte overhemdje. Onze Julia is +zoo geboren. Begrijp jullie mij goed? Onze Julia is zoo geboren,” herhaalde ze. „Onze +Julia is dus niet geverfd. Ik zeg jullie dit alles, dat jullie haar morgen of overmorgen +ook niet in een badkuip zult stoppen, of met je lieve vingers zult gaan belikken.” +</p> +<p>Een schaterend gelach ging op en Dolf, die juist binnen kwam, riep: „leve onze Dorus, +leve onze Julia!” +<span class="pageNum" id="xd32e713">[<a href="#xd32e713">46</a>]</span></p> +<p>En Fritsjes lief stemmetje klonk hier tusschen door. „Julia een lief poesje, hè, mammi?” +</p> +<p>Julia, die blijkbaar verlegen werd onder zooveel lof, haar door Dora toegezwaaid, +liet zich zacht van Nels schouder glijden en zocht een plaatsje op den hoek van den +schoorsteenmantel. +</p> +<p>„Mogen we nu de kanaries eens zien?” vroeg Bob, toen ’t ontbijt was afgeloopen. +</p> +<p>„Wel zeker, wel zeker, kom maar mee,” zei Nel. +</p> +<p>„Neen, Foxje, jij kunt niet mee, je zoudt de geheele kippenfamilie angstig maken. +Kijk, Leni is alweer bezig haar kippetjes te trakteeren.” +</p> +<p>„Hij is toch wel wakker?” zei Bob verwonderd en wees naar den haan. +</p> +<p>„Ja, ja, ik geloof ook wel, dat hij jullie geroepen heeft; maar toen lag jullie nog +op één oor en heb je hem niet kunnen hooren.” +</p> +<p>„Dan zal ik morgen eens op geen oor gaan liggen,” dacht Bob bij zich zelf. +</p> +<p>„Zie Slokop weer eens begeerig zijn,” zei Nel, „vooruit, jou deugniet.” Met een stok +duwde ze de zwarte kip weg. „Zal ik nu eens zeggen, hoe deze kanaries heeten? Kuikentjes. +Het zijn kindertjes van die groote zwarte kip, die lekkere kruimeltjes voor <span class="pageNum" id="xd32e725">[<a href="#xd32e725">47</a>]</span>haar kuikentjes bewaart. De gele dààr heet Asschepoes, de andere hanen en kippen zijn +niet aardig voor haar. Kijk die ondeugende Schoorsteenveger en Wafelbakster eens, +die trekken haar aan den staart,” en Nel deed alle moeite, Asschepoes van een witte +kip en een zwarten haan te bevrijden. +</p> +<p>Bob en Hans hadden pret voor tien om al die mooie namen. +</p> +<p>„En hier heb je de dwergjes,” zei Leni. „Vind jullie het geen dotjes?” +</p> +<p>„Leggen die kuikentjes ook eitjes?” vroeg Hans, die zijn oogen niet van de diertjes +af had. +</p> +<p>„Mag ik zoo’n kuikeneitje?” +</p> +<p>„Neen, de kuikentjes leggen nog geen eieren; als ze groot zijn wel en dan komen soms +uit die eitjes weer heele kleine kuikentjes, o zoo beeldig. Wafelbakster en Asschepoes +zijn ook zulke aardige kuikentjes geweest en kijk het nu eens groote kippen zijn.” +</p> +<p>„Hier heb je ook nog een kuikentje,” lachte moeder en zette Frits op Nels hoofd. Frits +kraaide het uit. +</p> +<p>„Hij is geen kuikentje, maar een kraaiend haantje,” lachte Nel. „Kom hier, Haantje +kukelekaantje,” en <span class="pageNum" id="xd32e735">[<a href="#xd32e735">48</a>]</span>zij nam Frits op den arm. „Nu weet ik een mooi spelletje,” zei ze. „We zetten Fritsje +in den ouden kinderwagen, Dolf wordt zijn paard en Leni koetsier. Bob en Hans komen +in de sportkar. Dora is hun paard en ik word koetsier.” +</p> +<p>Het geheel leek wel een optocht. Als de stoet bij vader en moeder, die op de waranda +zaten, voorbijkwam, wuifden zoowel passagiers als publiek. +</p> +<p>„Niet zoo wild rijden, niet zoo wild!” had vader juist geroepen, toen op eens, doordat +Dora de bocht te kort nam, de sportkar omsloeg en Bob en Hansje er uit en in ’t gras +vielen! Groote ontsteltenis! Vader, moeder en Keetje kwamen dadelijk aanhollen, want +beide logétjes hieven een erbarmelijk geschrei aan. Bobbie bloedde vreeselijk uit +zijn neus en had zijn voorhoofd bezeerd en Hansje Pansje riep maar steeds: „O, mijn +voetje doet zoo’n pijn.” +</p> +<p></p> +<div class="figure p2width"><img src="images/p2.png" alt="Het geheel leek wel een optocht." width="497" height="720"><p class="figureHead">Het geheel leek wel een optocht.</p> +</div><p> +</p> +<p>Ma droeg hem en vader Bobbie naar binnen. Hans werd op de canapé gelegd, waarna moeder +hem den schoen uit trok. Bob kreeg koude compressen op zijn neus. Door, die zoo wit +als een doek zag, wilde dadelijk om den dokter gaan, maar vader vond beter nog een +poosje te wachten. Gelukkig bedaarde het bloeden. <span class="pageNum" id="xd32e746">[<a href="#xd32e746">49</a>]</span><span class="pageNum" id="xd32e747">[<a href="#xd32e747">50</a>]</span>Hansjes voet was blijkbaar een beetje verstuikt. ’t Was wel een ongelukkig gezicht, +de twee vroolijke kaboutertjes daar zoo te zien zitten met dikke tranen op de wangen: +Bob met een compres op den neus en Hans met zijn voet op de canapé. +</p> +<p>„Dat is een treurig begin van zoo’n vroolijken dag,” zei vader. +</p> +<p>„Stil maar, jongens,” troostte Door, „vanavond krijgen jullie heerlijke appelbollen.” +</p> +<p>„Jullie weet niet, hoe goed die voor bloedende neuzen en verstuikte voeten zijn,” +zei Dolf. +</p> +<p>„En voor alle menschen, die geschrokken zijn. Och, lieve tijd, ik beef er nog van +in mijn beenen,” klaagde Nel. +</p> +<p>„Kijk eens,” en Leni kwam met in iedere hand een grappig klein eitje, „is dat nu niet +lief van mijn krielkipjes Snoetie en Toetie? Ze zijn dadelijk aan het leggen gegaan, +toen ze hoorden, dat jullie zoo gevallen waart.” +</p> +<p>Bob en Hans lachten door hun tranen heen. +</p> +<p>„Als ik wist, dat Toetie of Moetie”.… +</p> +<p>„Snoetie, paatje.” +</p> +<p>„Och, jij ook met je namen altijd. Nu, als ik wist, dat Snoetie voor mij ook zoo’n +lekker eitje <span class="pageNum" id="xd32e759">[<a href="#xd32e759">51</a>]</span>wilde leggen, dan zou ik ook wel zoo’n buiteling uit de sportkar willen maken.” +</p> +<p>„Oompje in de sportkar,” lachte Hans. +</p> +<p>Daar kwam Kee de kamer in stormen. Kee stormt altijd, langzaam loopen kan ze niet, +want Kee heeft altijd haast. „Kijk eens,” zei ze en bracht Hans en Bob ieder een schoteltje +roode bessen. „Hoe vinden jullie dat? Als je die op hebt, ben je, dat durf ik wedden, +weer geheel beter. Heb ik ze niet keurig gerist? Ik moest eigenlijk mijn kachel poetsen, +maar nee, dacht ik, eerst zal ik die wurmen een verfrisschend hapje brengen. Door +of Nel moeten er maar wat suiker op strooien. Kom, die leelijke tranen neem ik mee +naar de keuken,” zei ze en veegde, wel een beetje hardhandig, Bob en Hansje de tranen +af. En vóór de beide jongetjes nog iets hadden kunnen zeggen, was Kee verdwenen. +</p> +<p>„Heeft jij jouw been gebreekt? Kun je niet meer loopen?” Onderzoekend keek de kleine +Frits naar Hansjes been. +</p> +<p>„Beweeg het eens.” Hans deed het heel voorzichtig. +</p> +<p>„Doet het pijn, als jij jouw voetje beweegt?” +</p> +<p>Hans knikte: „een beetje.” +<span class="pageNum" id="xd32e769">[<a href="#xd32e769">52</a>]</span></p> +<p>„Ik is niet gevallen,” zei hij toen met voldoening. „Mag ik eens zien, of er nog bloed +uit jouw neusje komt?” vroeg hij, vol belangstelling naar Bobbie kijkende. +</p> +<p>Bobbie deed even den zakdoek voor den neus weg. +</p> +<p>„O, mammie!” Fritsje week verschrikt een paar passen achteruit. „O, mammi, allemaal +rood op Bobbies zakdoek!” +</p> +<p>„Kom maar gauw hier, mijn kereltje”, zei ma. „Hans en Bob zullen wel gauw weer beter +zijn.” +<span class="pageNum" id="xd32e775">[<a href="#xd32e775">53</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch04" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch04.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Vierde hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">De appelbollenpartij.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">„Een brief, een brief!” Met deze woorden kwam Door eenige uren later de kamer binnenstormen. +</p> +<p>„Voor wie?” klonk het als uit één mond en Nel strekte haar hand al verlangend uit. +</p> +<p>„Mis, juffertje. Hij is voor Bobbie en Hansje.” +</p> +<p>„Een brief, o Bobbie, zeker van maatje.” +</p> +<p>„Of van vader, want paatje heeft ons er eentje beloofd.” +</p> +<p>Door moest den brief laten kijken. +</p> +<p>„Ook een postzegel er op?” +</p> +<p>„Ja, ’t is geen kleinigheid,” lachte Nel, de verrukte gezichtjes ziende. +</p> +<p>„Zal ik hem voorlezen?” vroeg Door. +</p> +<p>„Begin maar gauw,” riep Hans. +</p> +<p>„Ook wat er buiten opstaat,” vond Bob. +<span class="pageNum" id="xd32e793">[<a href="#xd32e793">54</a>]</span></p> +<p>„Aan Hans en Bob, gelogeerd bij hun oom, mijnheer Van Brakel te Westerkerke. +</p> +<p>„Lieve kaboutertjes. De kusjes heb ik gegeven.” +</p> +<p>„Van Paatje,” zei Bob. +</p> +<p>„Ma,” las Door, „op elken wang een. Bruno’s snuit heb ik in mijn hand genomen en Miekies +zacht pootje even gedrukt. Jelui weet niet, hoe stil ma, Bruno, Miekie en ik het vinden, +nu onze kaboutertjes er niet zijn. Bruno zat gisterenmorgen voor jullie slaapkamertje +geduldig te wachten. Ma en ik lieten hem stil begaan. Wij wilden eens zien, wat hij +zou doen. Na een tijd rustig gewacht te hebben, begon hij zacht te janken. O, het +klonk zoo bedroefd en steeds keek hij naar de kruk van de deur. Daarop begon hij te +blaffen en zoowaar aan de deur te krabben. Toen riep ik hem. „Die ondeugende kaboutertjes! +Willen ze de deur niet open doen?” zei ik. Bruun kwispelstaartte uit alle macht, liep +van de slaapkamer naar mij en van mij naar de slaapkamer, en keek mij met zijn trouwe, +bruine oogen zóó smeekend aan, alsof hij zeggen wilde: doe nu toch die nare deur open, +ik kan toch niet door ’t sleutelgat. „Kom dan maar,” zei ik, en toen was Bruun niet +te houden, hij sprong tegen <span class="pageNum" id="xd32e799">[<a href="#xd32e799">55</a>]</span>mij op, likte mijn handen en blafte, dat hooren en zien je verging. Met een vaart +rende hij de slaapkamer in, maar bleef op eens verbaasd staan, toen hij die leeg vond. +Alles werd besnuffeld, hij begreep er niets van. Zijn mooie pluimstaart, die even +te voren nog zoo vroolijk wapperde, hing nu sluik neer. „Arme hond, zijn ze weg?” +zei ik. Nog eens liep hij de kamer rond, snuffelde onder ’t bed en liep toen langzaam +naar de huiskamer. +</p> +<p>Ma troostte hem met een stukje hondekaak en een hompje kaas. Na ’t ontbijt zijn ma +en ik een flinke wandeling met Bruno gaan doen. +</p> +<p>Ma wilde Miekie, geloof ik, ook wel mee hebben, omdat ze het zoo stil vond zonder +haar ventjes, maar dat ging natuurlijk niet. Toen we den hoek van de straat omsloegen, +kwamen we Pollo tegen. Dat was een vroolijke ontmoeting tusschen Bruun en hem. ’t +Was, alsof ze elkaar in jaren niet gezien hadden. Daarna liepen ze een tijdje rustig +naast elkaar. Het scheen wel, dat Bruno vertelde, dat jullie weg waart en ik denk, +dat Pollo hem zoo goed mogelijk getroost heeft, tenminste even later renden ze uitgelaten +over ’t weiland. De schapen, die daar liepen, wisten zich van angst niet te bergen. +<span class="pageNum" id="xd32e804">[<a href="#xd32e804">56</a>]</span>Een klein lammetje drukte zich stijf tegen zijn moedertje aan en blaatte zoo innig +bedroefd. Daar vloog Pollo over een sloot, Bruun hem achterna. En toen, o mijn kaboutertjes, +als jullie dat gezien hadt! Pol stond aan den kant van de sloot juist eventjes uit +te blazen, met de tong uit zijn bek, want geloof maar, dat hij moe was, toen een dikke +kikker, zeker door Bruno opgejaagd, boven op Pollo’s tong sprong. Ma en ik wisten +werkelijk niet, wat er gebeurde, zoo’n spektakel maakte Pollo op eens. +</p> +<p>Hij rolde zich om en om op ’t gras, de vier pooten in de hoogte, en het had niet veel +gescheeld, of hij was in de sloot gevallen. Nu, zoo’n bad was misschien wel goed geweest +voor den schrik.” +</p> +<p>„O, die kikker,” schaterde Dolf. „Hij zag Pollo’s tong voor een rozeblaadje aan.” +</p> +<p>„Ja, of voor een vischje,” lachte Nel. +</p> +<p>„O, eenig, eenig!” proestte Door. „Maar stil, laat mij nu verder lezen.” +</p> +<p>„Na dit kikker-avontuur waren onze wandelgenootjes kalm en gehoorzaam. +</p> +<p>En hoe Miekie het maakt? Ik geloof, dat ze vast van plan is jullie een briefje te +schrijven en ze mij de kunst nu wil afzien. Viermaal heb ik haar al <span class="pageNum" id="xd32e814">[<a href="#xd32e814">57</a>]</span>van dit velletje postpapier afgezet, maar telkens komt zij weer terug, zoodat ik haar +nu maar laat zitten. ’t Is een klein, nieuwsgierig poesje en jullie weet, als Mieke +eenmaal een plannetje heeft, dan laat zij dit niet varen. +</p> +<p>Op dit oogenblik loert ze op mijn penhouder. Steeds gaat haar kopje van links naar +rechts. O wee! een letter met drie krullen, dat is Miekies schuld: die wilde met haar +pootje den penhouder grijpen. ’t Is maar goed, dat mijn praatje uit is. Het zal mij +eens benieuwen, wanneer zij jullie gaat schrijven, maar dan ga ik er ook bij zitten, +dat weet ik wel, die deugniet!” +</p> +<p>„Dan gaat oom zeker ook op het postpapier zitten,” lachte Dolf. +</p> +<p>„Heel veel kusjes van moes, van Bruno een poot, van Mieke een hoogen rug en duizend +kusjes van paatje. +</p> +<p>Hoe hebben de appelbollen gesmaakt? En vraag aan Leni, of de dwergjes nog bedroefd +zijn. Vooral de groeten aan oom, tante en alle kindertjes.” +</p> +<p>„Is hij nu uit?” vroeg Bob. +</p> +<p>„Ja, is het geen onmogelijk lange brief?” +</p> +<p>Door moest den brief nòg eens en nòg eens <span class="pageNum" id="xd32e824">[<a href="#xd32e824">58</a>]</span>voorlezen, vonden Leni, Bob en Hansje. Op ’t laatst kenden ze hem bijna van buiten. +</p> +<p>„Boven aan het blaadje staat het verhaal van den kikker, hè Door?” vroeg Hans. +</p> +<p>„En dáár onder-aan dat van Mieke?” +</p> +<p>„Mammi, waar is de kikker nu?” vroeg Fritsje. +</p> +<p>„Ik denk, dat hij nu weer vroolijk door het water springt of over ’t land. Och, och, +wat zal dat arme kikkertje geschrikt zijn, toen het zag, dat het verdwaald was.” +</p> +<p>„En hoe verdwaald!” lachte Dolf. +</p> +<p>„’t Was maar goed, dat Pol geen ooievaar was, want die had het kikkertje stellig opgepeuzeld.” +</p> +<p>„Brr!” Fritsje schudde zijn krullebol. „Ik vind kikkers niet lekker, Mammi wèl?” +</p> +<p>„Neen hoor, ik eet liever appelbollen.” +</p> +<p>„En ik, en ik,” riepen Leni en de anderen. +</p> +<p>„Hoera! Vanavond appelbollenpartij!” +</p> +<p>„En hoe is ’t nu met de patiëntjes? Zouden jullie vanavond wel trek hebben in een +appelbol?” vroeg mevrouw Van Brakel. +</p> +<p>„Mijn voetje doet bijna niet meer zeer, heusch niet.” +</p> +<p>„En mijn neus, kijk, er komt geen droppel meer uit.” +</p> +<p>„Dat dacht ik wel,” zei Door. „Brieven zijn zoo <span class="pageNum" id="xd32e843">[<a href="#xd32e843">59</a>]</span>goed voor verstuikte voeten en bloedende neuzen.” +</p> +<p>„Ja, en vooral zulke lange,” lachte Nel. +</p> +<p>„Ramplamplan, daar komen wij an. We hebben geen schoenen of kousen meer an,” kwam +Dolf dien avond de kamer instappen, een groot bord met appelbollen op zijn hoofd balanceerende. +</p> +<p>„O, jongen, denk om het porseleinen bord,” riep mevrouw Van Brakel. +</p> +<p>„En om onze heerlijke appelbollen,” lachte pa. „Als ze over den grond rollen, wil +niemand ze meer hebben.” +</p> +<p>„Ik wel, ik wel,” riepen Leni, Hans en Bob. +</p> +<p>„Dan zal ik ze maar gauw neerzetten,” zei Dolf, „want als jelui in dat geval alle +appelbollen samen op ging peuzelen, dan hadden we morgen drie zieke kinderen, en dat +zou wel zonde en jammer zijn van de heerlijke vacantie.” +</p> +<p>„Hoera voor de vacantie!” riep Nel en stak een oogenblik later een appelbol op haar +vork in de hoogte. +</p> +<p>„Hoera voor oom Karel!” juichte Door en deed hetzelfde. +</p> +<p>„’t Lijkt wel, dat er wijn in de appelbollen zit, <span class="pageNum" id="xd32e855">[<a href="#xd32e855">60</a>]</span>zoo opgewonden worden jullie,” zei vader. „Ma, geef me nog maar eentje: die dingetjes +smaken uitstekend.” +</p> +<p>„Ja, ze zijn onmogelijk lekker,” beaamde Dora. Hans, Bob en Leni hadden het veel te +druk met hun bol om iets te zeggen. +</p> +<p>„Komt, kinderen, het klokje van gehoorzaamheid heeft geslagen,” zei moeder, en een +half uur later: „Fritsje ligt al lang in bed.” +</p> +<p>„Fritsje is ook nog zoo klein,” zei Hans. Hij vond het zeker wel wat kinderachtig, +bij Fritsje vergeleken te worden. +</p> +<p>„Ja zeker,” lachte ma, „maar ik geloof tòch, dat het zandmannetje al even bij Hansje +Pansje op bezoek is geweest.” +</p> +<p>Een oogenblik later werden Leni en de tweelingen door Nel en Door naar bed gebracht. +</p> +<p>„Kijk eens even, of het kussen ook tegen mijn ooren aankomt,” zei Bobbie tot Door, +die hem had uitgekleed. +</p> +<p>„Tegen je ooren?” vroeg Door verwonderd. +</p> +<p>„Ja, kun je ze goed zien?” +</p> +<p>„Niet zoo heel goed,” lachte ze, „ze spelen zoo’n beetje verstoppertje, dunkt me.” +<span class="pageNum" id="xd32e868">[<a href="#xd32e868">61</a>]</span></p> +<p>„Zou ik den haan zoo dan niet kunnen hooren?” +</p> +<p>Toen barstte Door in lachen uit. „O, wacht maar eens,” en ze drukte het kussen flink +plat, zoodat heel Bobs bolletje als een kaatsbal boven op het kussen kwam te liggen. +„Nu maar goed luisteren morgen vroeg. Wel te rusten, kindertjes.” +</p> +<p>„Toe, Nel, ben je nu nog niet klaar?” bromde ze. „Je bent een echte treuzel.” +</p> +<p>„Ik moet nog even Hansjes pakje opvouwen.” +</p> +<p>„Wat valt er nu aan zoo’n jongenspak op te vouwen? Ik heb Bobbies kleeren.…” +</p> +<p>„Ja, hoe jij Bobbies kleeren opbergt, daar weet ik alles van: Hij heeft gisteren den +geheelen dag met één kouseband geloopen. Waar die andere nu weer is, begrijp ik niet.” +</p> +<p>„O, ja, éénig,” gierde Dora. „Verbeeld je, Bob had er twee aan zijn rechterbeen. Of +ik zijn spulletjes ook goed opberg, hè?” +</p> +<p>Nu moest Nel toch ook lachen en gearmd gingen beiden naar beneden naar de huiskamer. +</p> +<p>„Alweer een dagje om, ma,” zei Nel, toen ze dien avond met Door naar bed ging. +</p> +<p>„Ja, ja, vrouwtje, maar er komen er nog veel, moet je maar denken.” +<span class="pageNum" id="xd32e881">[<a href="#xd32e881">62</a>]</span></p> +<p>„En als dan het zonnetje van binnen en van buiten schijnt, dan zingen we,” zei vader +lachend: „’t Is vacantie, ’t blijft vacantie.…” +</p> +<p>„Hoera, vacantie boven!” vielen Door en Nel in. +</p> +<p>„Nacht vader, nacht moes!” En zingende gingen, ze naar boven. +<span class="pageNum" id="xd32e886">[<a href="#xd32e886">63</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch05" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch05.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Vijfde hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">De verdwaalde dwergjes.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">„Er zijn dieven,” fluisterde Nel aan Doors oor, want hard praten durfde ze niet. +</p> +<p>Door, nu op eens wakker, zat kaarsrecht in bed. +</p> +<p>„Hoor je ’t?” fluisterde Nel. +</p> +<p>Door knikte. De angst benam haar bijna den adem. +</p> +<p>„Zullen we vader en moeder roepen?” fluisterde Nel weer. +</p> +<p>„’k Durf niet,” kwam bijna onhoorbaar uit Doors mond. +</p> +<p>„Ik ook niet,” klonk het wanhopig naast haar. +</p> +<p>„Luister eens. ’t Is precies, of ze met sleutels rammelen,” zei ze en kneep Door van +angst in den arm. +</p> +<p>„Ik durf onmogelijk opstaan,” kermde Door. „Mijn <span class="pageNum" id="xd32e901">[<a href="#xd32e901">64</a>]</span>mooien armband heb ik gisteren op tafel laten liggen; dien nemen ze natuurlijk mee +en Fritsjes zilveren kroesje en de lepels en vorken! O, ’t is vreeselijk,” zuchtte +ze. „En mijn ringetje ligt, geloof ik, op den inktpot. Sst, wat zijn ze nu stil. Misschien +steken ze het wel aan een van hun vingers.” +</p> +<p>„Het zal hun toch wel niet passen,” zei Nel geruststellend. +</p> +<p>„Om de pink wel,” snikte Door. +</p> +<p>„’t Is precies, of ze hierheen komen,” fluisterde Nel en kroop stijf tegen Door aan. +</p> +<p>„Maak toch zoo’n leven niet.” +</p> +<p>„Konden we maar dood liggen, zooals Foxje.” +</p> +<p>Weer was ’t even stil in de voorkamer. +</p> +<p>„Ik probeer ’t,” zei Nel kordaat. +</p> +<p>„Wat?” +</p> +<p>„Ik houd het hier niet langer uit.” +</p> +<p>„Nel, hoe durf je! Ik laat je niet alleen gaan,” zei Door, toch alles behalve moedig. +</p> +<p>Heel voorzichtig, met ingehouden adem, liet Nel zich uit ’t bed glijden. Door volgde +klappertandend.… +</p> +<p>„De deur staat op een kiertje,” fluisterde Door. +</p> +<p>Als twee angstige vogeltjes tegen elkaar aangedrukt, <span class="pageNum" id="xd32e919">[<a href="#xd32e919">65</a>]</span>stonden Nel en Door in de gang en trachtten door de deuropening te kijken. +</p> +<p>„Zie je iemand?” fluisterde Door tot Nel, die vooraan stond. +</p> +<p>„Niemand.” +</p> +<p>„Ze zullen onder de canapé gekropen zijn.” +</p> +<p>„Ik ga eens kijken,” zei Nel moedig. +</p> +<p>„Ik zie niemand,” zei ze, op haar buik liggende. +</p> +<p>„Kijk eens op ’t inktstel naar mijn ringetje.” +</p> +<p>„’t Ligt er nog” zei Nel, steeds moediger de kamer rondkijkende. +</p> +<p>„Ligt het er nòg?” Door was een en al verbazing. „Hoe is ’t mogelijk; dieven zijn +anders dol op goud.” +</p> +<p>„Misschien zijn ze boven op de kast gekropen,” begon Door weer, nu half in de kamer +staande. +</p> +<p>„Op de kast?” vroeg Nel ongeloovig, terwijl ze voorzichtig het tafelkleed oplichtte. +</p> +<p>„Ja zeker, op de kast. Als iets weg is, kan het overal zijn, zegt ma altijd.” +</p> +<p>„Je denkt zeker aan je haarlintje of je handschoenen, die ook altijd zoek zijn. St.—hoor +je dat?” Nel stond stijf van schrik. +</p> +<p>Door keek haar met groote oogen aan en durfde geen voet verzetten. +<span class="pageNum" id="xd32e936">[<a href="#xd32e936">66</a>]</span></p> +<p>„Daar hoor ik ’t weer,” zei Nel, nog steeds op dezelfde plaats staande. „Maar—maar—ik +geloof—dat—ja nu hoor—ik—het—duidelijk,” riep ze opgewonden.… +</p> +<p>„’t Is … een vogel!” +</p> +<p>„Een vogel?” Door wist niet, wat ze hoorde. „Een vogel?” herhaalde ze hoogst verwonderd +en stond eensklaps midden in de kamer, naar alle kanten kijkende en luisterende. „Ja, +je hebt gelijk, nu hoor ik het ook en heel duidelijk zelfs.” +</p> +<p>„Hij zit stellig in den schoorsteen.” +</p> +<p>„Neen, dat geloof ik niet, hij zit in de kachel. Die stumper kan zijn pret ook wel +op.” +</p> +<p>„Ja, werkelijk, arm dier,” zei Nel. +</p> +<p>„Wat wil je doen?” voeg Door, toen Nel naar het raam liep. +</p> +<p>„Het raam open schuiven; dan kan hij dadelijk naar buiten vliegen. Het zal wel een +verdwaalde kraai of spreeuw zijn.” +</p> +<p>„Uitstekend,” vond Door. „Nu zal ik het kacheldeurtje open zetten, let op, een, twee, +drie—rustverstoorder.” +</p> +<p>Werkelijk vloog een jonge spreeuw er uit, keek even met zijn aardige glinsteroogjes +verbaasd <span class="pageNum" id="xd32e949">[<a href="#xd32e949">67</a>]</span>rond, zag het open raam—en was verdwenen. +</p> +<p>„Kom eens gauw kijken, daar zit hij, daar zit hij,” riep Nel opgetogen. „Zie hij ’t +eens druk hebben en de veertjes glad strijken, zoo’n ijdeltuitje.—Dag plaaggeest!” +</p> +<p>„Wat een geluk, dat het zomer is en er geen vuile stukken cokes en asch in de kachel +liggen. Wat draait hij met zijn kopje; het heeft er veel van, dat hij zijn avontuur +in geuren en kleuren aan die twee dikke spreeuwen naast hem zit te vertellen.” +</p> +<p>„Dan zullen die twee ouwetjes wel hun kopjes schudden, als ze hooren, hoe hij ons +heeft beet gehad,” lachte Door. +</p> +<p>„En jouw netheid zal nog van de daken der huizen verkondigd worden,” zei Nel. +</p> +<p>„Maar kom, ons diefje heeft zijn vrijheid terug; ik kruip nu nog lekker een paar uurtjes +in bed.” +</p> +<p>„En ik,” zei Nel geeuwend. „Brr, wat een nacht.” +</p> +<p>Na een kwartiertje waren beide heldinnetjes in zoete rust. +</p> +<p>Aan het ontbijt vertelden Door en Nel met veel ophef, wat ze vroeg in den morgen hadden +ondervonden en werden braaf uitgelachen. Leni en de tweelingen zaten met open mond +te luisteren en <span class="pageNum" id="xd32e960">[<a href="#xd32e960">68</a>]</span>moesten natuurlijk de kachel van alle kanten bekijken, alsof daar heel wat bijzonders +aan te zien was. En Nel en Door moesten den boom wijzen, waarin de spreeuw gezeten +had. Het drietal raakte niet uitgevraagd. +</p> +<p>„St, zacht loopen,” zei Leni dien middag, terwijl ze met de tweelingen naar den zolder +ging. „Kijk, in den koffer zijn de kleeren, geloof ik. Jullie moet mij eventjes helpen +met de doozen, ze zijn zoo zwaar.” Met veel moeite gelukte het hun, met hun drietjes +de doos op te lichten. +</p> +<p>„O, Bob,” juichte Hans, toen Leni het deksel van den koffer had opgetild. „Kijk eens, +een rood mutsje en een grijs. En wat is dat?” vroeg hij, een met zilverpapier beplakte +kroon in de hand houdende. +</p> +<p>„Dat is de kroon, die Nel op gehad heeft, toen ze voor Asschepoes heeft gespeeld,” +legde Leni uit. „Maar voorzichtig, jelui moet er nu niet alles uit halen. Ik zal eerst +eens kijken, waar de pakjes van de dwergjes zijn.” +</p> +<p>„O, Leni, worden wij dwergjes?” Hans klapte in de handen van pleizier. +</p> +<p>„Daar heb ik al een pakje; hoe vinden jullie dat?” +<span class="pageNum" id="xd32e969">[<a href="#xd32e969">69</a>]</span></p> +<p>„Is dat voor mij?” +</p> +<p>„Ja, trek je schoenen maar uit, of neen, het pijpje is nogal wijd. Ga maar op deze +kist zitten, dan zal ik je wel even helpen.” +</p> +<p>„Zou het niet te groot zijn?” vroeg Hans. +</p> +<p>„Een beetje misschien wel, maar dat is niets. Zulke pakjes zitten altijd nogal ruim,” +voegde zij er vertroostend aan toe. +</p> +<p>„Wat mag ik aan hebben?” vroeg Bob, die, met de zilveren kroon van Asschepoes op zijn +aardigen krullebol en een papieren sabel om, verlangend in den koffer keek. +</p> +<p>„Jij krijgt dat grijze pakje aan; tweelingen moeten toch gelijk gekleed zijn.” +</p> +<p>„O ja dan zal ik mijn sabel zeker maar afdoen.” +</p> +<p>„Ja,” zei Leni, druk bezig Hansje een rood puntmutsje op te zetten. „Klaar! Nu, wat +zeg je er van? Is ’t niet leuk?” Hans knikte lachend. „Wacht, je moet nog den leeren +riem om hebben, die zal ook wel in den koffer zijn. Hoera, daar is hij al! Jammer, +dat hier geen spiegel is, dan kon je je zelf eens bekijken.” +</p> +<p>„Hebben dwergjes dan spiegels?” +</p> +<p>„O, neen, ’t is eigenlijk veel beter, dat er hier geen is, want dwergjes bezitten +die niet.” +<span class="pageNum" id="xd32e982">[<a href="#xd32e982">70</a>]</span></p> +<p>„Stil, wat is dat? Daar is iemand aan de deur, geloof ik,” zei Leni verschrikt. „Gauw, +Hans, kruip achter dezen koffer. Bob, verstop je gauw.” Voorzichtig deed Leni de deur +open en verrast bleef ze staan, toen Julia zacht miauwend met hoogen rug langs haar +streek en in twee sprongen op een koffer stond. +</p> +<p>„O, jou klein, nieuwsgierig poesekopje, om mij zoo verschrikt te maken! Kom maar weer +uit je schuilhoekje, jongens. ’t Is Julia en die verklapt ons niet.” +</p> +<p>„Help je mij even? Ik kan niet in de tweede pijp komen.” +</p> +<p>„Een, twee, drie, hopsa,” zei Leni. „Past het niet mooi? Wacht, hier is het een beetje +te wijd, maar dat is niets, daar komt de ceintuur over heen. Nu je puntmuts nog. Prachtig!” +riep ze opgetogen. „Wat zullen allen kijken, als jullie beneden komt. Ga beiden nu +maar op deze kist zitten, dan zal ik mij ook verkleeden. Oef, wat is ’t hier warm. +Ik zal het raam open zetten.” +</p> +<p>„Word jij ook een dwergje?” vroeg Bob. +</p> +<p>„Drie dwergjes,” lachte Hans. +</p> +<p>„Maar dat kan toch niet, want dan ben jij een groote dwerg en dwergjes zijn altijd +klein.” +<span class="pageNum" id="xd32e991">[<a href="#xd32e991">71</a>]</span></p> +<p>„Zijn er geen groote dwergen?” vroeg Hans. +</p> +<p>„Zijn er nooit pa-dwergjes?” +</p> +<p>„Jawel,” zei Leni; „want dwergen dragen immers baarden. O ja, dat is waar ook, jullie +moet ook nog de baarden om hebben.” +</p> +<p>En half uitgekleed, zocht ze weer in den koffer. „Ik kan ze nergens vinden, dat is +jammer, maar zoo zijn jullie toch ook mooi.” +</p> +<p>Dat vonden Hans en Bob ook. +</p> +<p>„Ik wordt sneeuwwitje,” zei ze. +</p> +<p>„Als deze koffer van glas was,” zei Hans, „dan moest jij daarin gaan liggen en konden +wij je dragen.” +</p> +<p>Leni lachte. +</p> +<p>„St! daar roept ma mij, geloof ik. Hoe jammer!” Haastig trok ze haar jurk weer aan. +</p> +<p>„Stil blijven zitten, hoor! Ik kom <span class="corr" id="xd32e1004" title="Bron: ganw">gauw</span> terug.” +</p> +<p>’t Was een grappig gezicht, die twee aardige ventjes met hunne roode puntmutsjes op +de kist te zien zitten tusschen allerlei koffers, doozen, manden enz. +</p> +<p>„O wee, kijk Julia eens,” zei Hans even later. „Zij wil, geloof ik, op het dak gaan +en dat mag niet. Juul, Juul, Juul!” riep hij, zoo hard hij kon. +</p> +<p>„Misschien is zij bang voor ons, omdat we nu op dwergjes lijken.” +<span class="pageNum" id="xd32e1012">[<a href="#xd32e1012">72</a>]</span></p> +<p>„Als ze op het dak komt, gaat ze vogeltjes vangen,” zei Hans wanhopig. +</p> +<p>Weer riepen beide kinderen zoo hard ze konden, maar poes stoorde zich er in ’t geheel +niet aan en stapte kalm het raam uit. +</p> +<p>Bob en Hans vergaten heelemaal wat Leni gezegd had. Beiden liepen naar het raam om +te kijken, waar poes gebleven was. +</p> +<p>„Zie je haar?” vroeg Bob aan Hans, die ’t meest vooraan stond. +</p> +<p>„Ja, ze loopt in de goot.” +</p> +<p>„Och, die arme vogeltjes. Als poes ze ziet, eet zij ze op.” +</p> +<p>„Wat zou ze doen, ze zit zoo stil als een muisje.” +</p> +<p>„O Bobbie, misschien ziet ze al een vogeltje. Ik ga haar in den staart knijpen. Jaap +heeft mij verteld, dat, als je een poes, die loert, in den staart knijpt, ze het vogeltje +of muisje niet kan krijgen.” +</p> +<p>„Laten we dan dadelijk gaan. Ze zit nog steeds op hetzelfde plaatsje.” +</p> +<p>Beiden stapten toen voorzichtig in de goot. Bob vooraan, voetje voor voetje, gingen +ze op poes af. +</p> +<p>Julia bemerkte eerst niets, maar toen Hans en Bob op ongeveer vier passen genaderd +waren, scheen <span class="pageNum" id="xd32e1026">[<a href="#xd32e1026">73</a>]</span>ze onraad te bespeuren, tenminste ze verliet haar plaatsje en liep verder. +</p> +<p>„O, Hans, als wij haar nu maar kunnen krijgen,” zei Bob half schreiend. „Stil, daar +zit ze weer, misschien heeft ze ons nog niet gezien. Niet praten,” zei hij, toen Bob +weer iets wilde zeggen. +</p> +<p>Ondertusschen was Leni weer op den zolder terug gekomen. Ze keek vreemd op, toen ze +de tweelingen niet op de kist zag zitten. +</p> +<p>„Jullie deugnieten, heb je je verstopt?” zei ze lachend. „Ik zal je wel vinden.” Vroolijk +zingend ging ze zoeken. „Hans, Bob!” riep ze eenige keeren, toen zij ze niet vond. +</p> +<p>„Misschien zijn ze in slaap gevallen,” dacht ze toen. „Maar dan moeten ze hier toch +zijn. Wat is dat? Julia ook weg? O wee, het raam! Zou Julia op het dak zijn gegaan?” +Op eens kreeg ze een vreeselijken schrik. „Als-als-de tweelingen.…” +</p> +<p>Leni holde naar beneden. „Ma—vader—Bob en Hansje zijn nergens te vinden en Julia is +op het dak.” +</p> +<p>„Kom, kom, kleine meid,” zei pa, „Julia zal wel gauw terugkomen; ze vond het zeker +frisscher op het dak dan op den zolder. Ze zal zoo gauw geen ongeluk krijgen.” +<span class="pageNum" id="xd32e1035">[<a href="#xd32e1035">74</a>]</span></p> +<p>„Och ja, maar … paatje, Hans en Bob zijn er ook niet.” +</p> +<p>„Hans en Bob zijn toch geen poesjes, die zijn toch niet op het dak geklauterd? Kom, +kom, vrouwtje, maak je toch zoo angstig niet. De bengels zullen zich zeker verstopt +hebben.” +</p> +<p>„Ik heb ze overal gezocht,” zei Leni, nu wel een beetje gerustgesteld. +</p> +<p>Ze gingen zoeken boven. Maar toen niemand ze vond, maakte een vreeselijke angst zich +van hen meester. Er was geen twijfel meer aan. Bob en Hans waren op het dak geklommen +en naar beneden gevallen. Allen zagen lijkwit. Plotseling werd er hevig gebeld en +stonden ze stijf van schrik. Ieder verwachtte nu te hooren, wat ze zoo zeer vreesden. +Kee kwam naar boven hollen en vloog vader bijna omver, die juist naar beneden wilde. +„Ze—ze—” stotterde ze,—„ze—zitten—dáár,” en Kee wees met den vinger,—„dáár gunder—op +het—dak.—De slagersjongen kwam—het mij—zeggen”—hijgde ze,—„och, die wurmen, die wurmen! +Het—staat—daar vol menschen, de politie—is er ook, och hemeltje—och, och! Enne, die +kan—niet bij ze—komen, omdat de <span class="pageNum" id="xd32e1042">[<a href="#xd32e1042">75</a>]</span>menschen—die—daar wonen—uit—de stad zijn. Die stakkers! Wat ze—aan hebben, weet ik +niet, maar—ze zien er heel gek—uit—zegt de slager.” +</p> +<p>Allen holden naar beneden. Mevrouw Van Brakel kon van schrik bijna geen voet verzetten. +</p> +<p>Ja waarlijk, een huis of zes verder zaten boven op het dak, als twee parkietjes, Hans +en Bobbie. +</p> +<p>Intusschen had de politie van de buren den sleutel gehaald en was een agent naar boven +geklommen. Een algemeene kreet van blijdschap ging op uit de volksmenigte, toen ze +den agent op het dak zagen. En een oorverdoovend hoera brak los, toen hij met Hans, +en mijnheer Van Brakel, die den agent gevolgd was, met Bob weer uit het huis kwamen. +Mevrouw Van Brakel schreide en lachte te gelijk en geen van hen wist van blijdschap +wat te doen. +</p> +<p>„Kindertjes, kindertjes,” zei mevrouw Van Brakel, toen men een beetje van den schrik +bekomen was, „hoe kwamen jullie er toch toe?” +</p> +<p>„Heeft ze een vogeltje gepakt, tante?” vroeg Hans. +</p> +<p>„Een vogeltje gepakt? Wie wilde een vogeltje pakken?” +<span class="pageNum" id="xd32e1051">[<a href="#xd32e1051">76</a>]</span></p> +<p>„Julia,” zei Bob, en toen vertelde hij alles. „lederen keer, als ik haar staart wilde +grijpen, liep zij verder en op ’t laatst zagen wij Julia nergens meer.” +</p> +<p>„En waarom liepen jullie toen niet terug?” vroeg Nel. +</p> +<p>„Wij durfden ons niet omdraaien. Wij wisten <span class="corr" id="xd32e1056" title="Bron: eok">ook</span> heelemaal niet, hoe ver we geloopen waren.” En op eens barstte Hans in een zenuwachtig +schreien uit. +</p> +<p>„O, we waren toch zoo bang.” +</p> +<p>„Jullie kleine, domme kereltjes,” zei mijnheer Van Brakel troostend. „Wisten jullie +nu nog niet, dat dwergjes op den grond hooren en niet op het dak?” +</p> +<p>„O, daar heb je de schuldige,” zei Door, toen poes de kamer binnen kwam. „Poesje, +poesje, je hebt wat op je geweten. Wat heb jij ons een onmogelijken angst bezorgd.” +</p> +<p>„Ja, gelukkig, dat dit alles nu weer voorbij is,” zei mevrouw Van Brakel. +</p> +<p>„Ter eere van den goeden afloop mag Fritsje een balletje aan onze dwergjes presenteeren +en de andere kinderen mogen mee snoepen.” +<span class="pageNum" id="xd32e1066">[<a href="#xd32e1066">77</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch06" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch06.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Zesde hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">Een dagje buiten.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">„Kinderen,” zei mijnheer Van Brakel eenige dagen later, „nu heb ik een mooi plan. +’t Is zulk prachtig weer, wat denken jullie er van, als we eens een groote wandeling +gingen maken?” +</p> +<p>„Heerlijk, leuk!” klonk het van alle kanten. +</p> +<p>„Nu, over een uurtje verwacht ik, dat alles klaar zal zijn, hoor.” +</p> +<p>„Meisjes, jullie moet mij dan maar flink helpen. Want er moeten heel wat boterhammen +gesmeerd worden,” zei moeder. „Dolf, jongen, maak jij de sportkar eens keurig schoon, +want voor Fritsje moeten wij die wel meenemen en Bob en Hans zullen ook wel eens willen +rijden.” +</p> +<p>Ma en Door gingen de boterhammen smeren. Leni bracht papier aan, de tweelingen zorgden +<span class="pageNum" id="xd32e1077">[<a href="#xd32e1077">78</a>]</span>voor de touwtjes, Nel pakte alles in en Fritsje bracht ze naar de sportkar. +</p> +<p>„Hoe staat het er mee?” vroeg vader, op zijn horloge ziende. „Het wordt tijd.” +</p> +<p>„We zijn klaar, vader,” zei Nel. +</p> +<p>„Mooi zoo, dan maar opgemarcheerd, marsch.” +</p> +<p>„Mag Foxje mee?” +</p> +<p>„Zeker.” +</p> +<p>Toen Fox zijn naam hoorde noemen, was hij uitgelaten van blijdschap. Als een pijl +uit den boog vloog hij vooruit, rende weer terug, sprong dan tegen dezen, dan tegen +dien op en was zoo dol, dat het niet veel gescheeld had, of hij had Fritsje in zijn +blijdschap omgegooid. +</p> +<p>„Koest, Fox, koest, we weten wel, dat je blij bent,” zei Dolf, „maar als je zoo begint +te rennen, hou je het nooit uit.” +</p> +<p>„Wat is het toch heerlijk buiten,” zei moeder. +</p> +<p>„Mij dunkt, we gaan de hei over en dan straks bij vrouw Pruim een glaasje melk drinken.” +</p> +<p>„O, ja,” zei Leni, „misschien heeft ze wel weer een ziek geitje, zooals den vorigen +keer.” +</p> +<p>Vader begon hartelijk te lachen. +</p> +<p>„Je wenscht vrouw Pruim ook niet veel goeds toe, kleine meid.” +<span class="pageNum" id="xd32e1093">[<a href="#xd32e1093">79</a>]</span></p> +<p>Leni lachte verlegen. „Och ja, vader, maar u wéét ook niet, hoe goed vrouw Pruim haar +ziek geitje oppaste.” +</p> +<p>„Dan moeten wij eens gauw gaan kijken, maar als jelui mij vraagt, dan zie ik liever +een gezond dan een ziek geitje.” +</p> +<p>„Leni vindt zieke dieren altijd veel aardiger,” zei Nel plagend, „omdat ze die dan +flink verwennen en vertroetelen kan. Was ik nu maar een zieke kikvorsch of een half +doode spreeuw,” zei ze grappig wanhopig, „wat zou mijn zusje mij dan allerlei lekkere +hapjes brengen.” +</p> +<p>„Ja, ja, je bent me een stumperd,” lachte Dolf, „en zoolang je nog zoo’n verbazende +massa boterhammen verslindt, vrees ik, dat er vooreerst van jou geen sprake zal zijn.” +</p> +<p>„En tot kikker zul je ’t zeker wel nooit brengen,” zei Door, „want in plaats van in +het water te springen, bleef jij ’t liefst aan den kant staan.” +</p> +<p>„En jij niet tot spreeuw,” plaagde Nel terug, „want aan vroeg opstaan heb jij een +broertje dood.” +</p> +<p>„Daar zal ik ook altijd voor oppassen, als ik al eens spreeuw mocht worden; want vogeltjes, +die te vroeg zingen, zijn immers voor de poes?” +<span class="pageNum" id="xd32e1103">[<a href="#xd32e1103">80</a>]</span></p> +<p>„En nu stel ik voor,” zei vader, „dat wij hier eens een poosje aan den kant van den +weg gaan zitten. We hebben al een heele wandeling achter den rug en ’t wordt warm +vandaag.” +</p> +<p>„Hè ja,” vond Door, „eventjes uitblazen.” +</p> +<p>„Hoe is ’t met mijn kleine broekemannetje?” +</p> +<p>„Is het broertje ziek geweest en is dat broertje toen doodgegaan, Mammi?” vroeg Fritsje +met een bedroefd stemmetje. +</p> +<p>„Welk broertje toch, kleine man?” +</p> +<p>Allen keken naar Fritsje, want ’t was duidelijk, dat het schreien hem nader stond +dan ’t lachen. +</p> +<p>„O, ik begrijp het, ik begrijp het,” gierde Door. „Hij heeft gehoord, dat Nel tegen +mij zei, dat ik aan vroeg opstaan een broertje dood had.” +</p> +<p>Ze schaterden het uit. +</p> +<p>„Jou kleine, kleine krullebol,” zei Ma, en trok haar kereltje liefkoozend op den schoot. +</p> +<p>„Nel weet er niets van, hoor, er is geen broertje ziek geworden en ook geen dood gegaan. +Dolf, kom eens hier met de sportkar, de bron van alle goeds, en laten we dan allen +een eierkoek gaan eten op het heerlijke feit, dat Nel geen kikvorsch en Door geen +spreeuw is, en op het broertje, dat niet ziek <span class="pageNum" id="xd32e1116">[<a href="#xd32e1116">81</a>]</span>geworden is. Wat zit het hier toch heerlijk, ’k was werkelijk al een beetje moe,” +zei mevrouw Van Brakel. +</p> +<p>„Maar waar is Leni nu weer?” vervolgde ze. „Daar loopt ze warempel met Bob en Hans +ons al een heel eind vooruit. Dolf, roep die drie voortvluchtigen eens terug. Ze moeten +wat rusten, anders worden ze veel te moe.” +</p> +<p>„O, daar komen ze al.” +</p> +<p>„O, paatje, u weet niet, wat beeldige kapelletjes wij gezien hebben!” zei Leni. „Hansje +had er bijna eentje gevangen.” +</p> +<p>„Jaap zegt, dat kapelletjes tooveren kunnen,” zei Bob. +</p> +<p>„Zoo, heeft Jaap dat verteld?” +</p> +<p>„Ja oom. ’t Kapelletje zegt: hocus, pocus pas, ’k wou dat ik een rups was.” +</p> +<p>„En wat zegt de rups?” lachte ma. +</p> +<p>„De rups? Hansje, zegt die ook wat?” vroeg Bob. Hans wist het niet. +</p> +<p>„Dan zegt die weer: hocus, pocus pas, ’k wou, dat ik weer een kappelletje was, en +dan wordt het een kapel. Is dat niet wonderlijk?” +</p> +<p>„Dat zal ik Jaap vertellen,” zei Bob. +<span class="pageNum" id="xd32e1130">[<a href="#xd32e1130">82</a>]</span></p> +<p>„Kijk Foxje eens,” zei Dolf, „òf hij ook moe is. Pas maar op je tong, zoo meteen springt +er een kikker op, net als op die van Pluto. Ik zou, als ik jou was, mijn rood lapje +maar gauw naar binnen halen. Hier, dit is beter dan zoo’n springertje,” en hij gaf +Fox een stuk van zijn koek. +</p> +<p>„Ik weet een mooi spelletje,” zei Leni, „zullen we bloemencorso spelen?” +</p> +<p>„Bloemencorso?” +</p> +<p>„Goed,” zei Door en sprong op, „er zijn hier zulke beeldige bloemen.” +</p> +<p>„Vader en moeder zijn ’t publiek,” stelde Dolf voor. +</p> +<p>„Ja,” zei Nel, „u moogt niet kijken, wij zullen wel waarschuwen, als alles klaar is.” +</p> +<p>„Dan zullen we ons maar in dezen greppel omdraaien; want om op zoo’n mooien dag met +je oogen dicht te zitten, is wel wat veel gevergd.” +</p> +<p>Door stelde voor de sportkar te versieren. Dolf sneed heide, terwijl de meisjes bloemen +gingen plukken, ’t Was niet zoo’n heel gemakkelijk werkje. Door en Nel geleken, toen +alles klaar was, wel een paar pioenen. +</p> +<p>„Nu den optocht opstellen,” zei Nel, terwijl zij nog bezig was aan een krans voor +Leni. +<span class="pageNum" id="xd32e1141">[<a href="#xd32e1141">83</a>]</span></p> +<p>„Eerst de sportkar met Bob er in. Leni, jij moogt hem rijden. Wat zeg je wel van dit +kransje?” +</p> +<p>„Door, laten wij van onze armen een stoeltje maken, dan kan Dolf Hansje Pansje daar +opzetten. Hij zelf kan Fritsje op zijn schouders nemen. Nu eerst dat kleine heuveltje +op,” commandeerde Nel verder. „Ziezoo, Leni, sta even stil, nu zal ik het publiek +verzoeken te kijken. Vader, moeder, het bloemencorso is gereed, u moogt kijken. Leni, +vooruit nu.” +</p> +<p>’t Was een aardig gezicht, dat vroolijk versierde troepje van den heuvel te zien komen. +</p> +<p>„Beeldig, beeldig,” riep Ma. +</p> +<p>„Prachtig,” vond vader ook. +</p> +<p>Foxje was nu eens heraut, dan vormde hij weer de achterhoede, en steeds wapperde zijn +vlag. Toen de optocht tweemaal het publiek was gepasseerd, vonden allen, dat het lang +genoeg geduurd had. +</p> +<p>„’t Is mooi geweest, ’t is mooi geweest, ’t is drommels mooi geweest,” begon vader +te zingen en allen vielen mee in. +</p> +<p>„En nu stel ik voor,” zei ma, „dat we bij vrouw Pruim ons glaasje melk gaan halen. +Oef, wat is het warm!” +<span class="pageNum" id="xd32e1152">[<a href="#xd32e1152">84</a>]</span></p> +<p>„Ik weet den weg wel, vader,” zei Leni. +</p> +<p>„Uitstekend, ga jij met Hansje maar vooruit.” +</p> +<p>Dat vond Leni wàt gewichtig, en parmantig stapte ze voort. +</p> +<p>„St!” zei mijnheer Van Brakel even later, „ik hoor geritsel.” +</p> +<p>„Een eekhoorntje,” fluisterde Dolf. +</p> +<p>Ja waarlijk, daar zat op korten afstand een allerliefst eekhoorntje te smullen aan +een paddenstoel. Hij liet de plant in zijn pootjes ronddraaien en knabbelde er zoo +stukjes af. Zoo iets hadden de kinderen nog nooit gezien. Ademloos stonden ze te kijken, +toen hoe jammer, Fox kwam aanrennen en binnen drie tellen zat het eekhoorntje boven +in een boom angstig naar beneden te kijken, of hij ook vervolgd werd. +</p> +<p>„Fox, hier!” commandeerde mijnheer Van Brakel, die den angst van den eekhoorn zag. +</p> +<p>„Die stoute Fox,” zei Bob boos. „Ik vind dat eekhoornhondje veel aardiger.” +</p> +<p>„Zoo, vind jij dat eekhoornhondje veel aardiger dan onzen lieven Fox. Zullen we Fox +dan in dien boom laten klimmen en het eekhoorntje meenemen?” +</p> +<p>Even bedacht Bob zich. „Blijft Fox dan vannacht <span class="pageNum" id="xd32e1165">[<a href="#xd32e1165">85</a>]</span>hier in ’t bosch en slaapt het eekhoornhondje dan in zijn nest?” +</p> +<p>„Ja zeker.” +</p> +<p>„Och, laten we Foxje dan maar liever houden,” zei hij. Maar nog eens even keek hij +door de takken, waar toch wel het mooie „eekhoornhondje,” zooals hij het noemde, gebleven +was. +</p> +<p>„Leni en Hansje zullen al wel bij vrouw Pruim zijn,” zei pa na een half uurtje. „Wij +hebben, geloof ik, een omweg gemaakt. Zij zullen wel ongeduldig worden en niet begrijpen, +waar wij blijven.” +</p> +<p>Maar toen allen bij vrouw Pruim kwamen, zagen ze Leni en Hansje nergens. +</p> +<p>„Leni zal in den stal zijn om haar zieke geit op te zoeken,” zei vader lachend. „Ga +haar en Hans maar eens vertellen, dat wij er al zijn, dan zal ik ondertusschen voor +jullie een glas melk bestellen.” +</p> +<p>„Ze zijn nergens,” zei Nel, terugkomende. +</p> +<p>„Nergens? Nu nog mooier. Den eenen dag verdwalen de logé’s op het dak en een paar +dagen later verdwaalt Leni op de hei.” +</p> +<p>„Ze konden toch al lang hier zijn,” zei moeder. +</p> +<p>„Hoe is ’t mogelijk, die Leni, die altijd zoo goed den weg weet.” +<span class="pageNum" id="xd32e1178">[<a href="#xd32e1178">86</a>]</span></p> +<p>„Ze zal wel weer achter een vlinder of hagedis zijn gaan loopen,” zei Nel. +</p> +<p>„Ik wou toch, dat ze er maar vast waren,” zei moeder. „Ik ben er niet zoo heel gerust +op.” +</p> +<p>„Ja,” zei Dolf lachend, „als ze achter een hagedis aanloopt, moeder, dan zal u ze +wel niet zoo gauw terugzien. Maar daar komen ze, daar komen ze. Ik zie ze heel in +de verte.” +</p> +<p>Ja, werkelijk, heel in de verte zag men twee kinderen langzaam naderkomen. +</p> +<p>„Waarom loopen ze toch niet vlugger, ze zien ons toch wel zitten. Als ’t niet zoo +„onmogelijk” warm was, liep ik ze te gemoet,” zei Door. +</p> +<p>„Dat dient nergens toe, kindje. Ja, ’t is verbazend warm. De lucht ziet er werkelijk +uit, of we onweer zullen krijgen, ’t Is te hopen, dat de bui nog maar wat uitblijft,” +zei mijnheer Van Brakel. +</p> +<p>„Ik zal maar vast de boterhammen ronddeelen, want er zullen wel leege magen zijn en +die twee laatkomers zullen ook wel trek hebben.” +</p> +<p>„Hier zijn de schuldigen,” zei Nel, die Leni en Hans toch te gemoet geloopen was en +nu met beiden voor mevrouw Van Brakel stond. +</p> +<p>„Maar kinderen, wat hebben jelui uitgevoerd!” <span class="pageNum" id="xd32e1190">[<a href="#xd32e1190">87</a>]</span>riep mevrouw Van Brakel verschrikt, de natte kleeren van Hans ziende. +</p> +<p>Allen zetten groote oogen op. +</p> +<p>„Wat is er gebeurd?” riepen Dolf en Door. +</p> +<p>„Dit jongetje,” zei Nel, op den snikkenden Hans wijzende, „was op eens heelemaal vergeten, +dat hij een jongen was en dacht, dat de kikker daar ginds in den plas zijn broertje +Bob was. En toen hij zag, dat zijn kikkerbroertje alle moeite deed om een mug te vangen, +dacht hij: stumpertje, ik zal jou wel even helpen, en flap, daar lag hij voorover +in den plas en toen begreep hij wel wat laat, dat hij geen kikker, maar Hansje Pansje +was.” +</p> +<p>„Klein, dom Hansje, dacht je, dat je een kikker geworden was,” lachte mijnheer Van +Brakel. +</p> +<p>Hans schudde heftig zijn hoofd. +</p> +<p>„Dacht jij, dat ik in een kikker omgetooverd was?” vroeg Bob lachend. +</p> +<p>Nog heviger ging Hansjes bolletje. +</p> +<p>„Hansje dacht,” zei mevrouw Van Brakel, „dat een bad op zoo’n warmen dag wel frisch +zou zijn, maar hij vergat zijn kleeren uit te trekken.” +</p> +<p>„Ik kon het heusch niet helpen,” zei Leni, half schreiende, „maar ik zag een klein +vogeltje, dat o <span class="pageNum" id="xd32e1203">[<a href="#xd32e1203">88</a>]</span>zoo akelig deed. Ieder oogenblik dacht ik, dat het dood neer zou vallen, en juist +toen ik het wilde grijpen, vloog het, roef! naar boven in een boom. En toen ik omkeek, +zag ik Hans in den plas liggen. Ik heb hem toen dadelijk aan zijn arm er uit getrokken.” +</p> +<p>„Dat vogeltje was een kleine grappenmaker,” zei vader. „Dat heeft jou leelijk gefopt, +meisje; want het was zoo gezond als een visch. Maar zal ik je eens wat vertellen? +Het was bang, dat jij zijn nestje zoudt zien, waarin zijn kindertjes zaten daar in +de buurt, en toen dacht het: als dat meisje naar mij ziet en met mij meeloopt, kan +ze mijn kleintjes niet vinden. En toen jij ver genoeg van zijn nest verwijderd was, +vloog hij op en lachte je in zijn vuistje uit. Droog nu maar gauw je tranen, kleine +meid. Zoo’n bad zal Hans geen kwaad gedaan hebben. Nel kan nu wel eens hooren, of +vrouw Pruim ons misschien ook droge kleeren kan leenen van een van haar jongens. Gerrit +of Piet zullen wel iets hebben, dat Hansje past.” +</p> +<p>„Een jasje en een paar klompjes van onzen Dirk kan dat jongetje best aanhebben. Kom +jij maar mee, hoor,” zei vrouw Pruim tot Hans, „dan zal ik je <span class="pageNum" id="xd32e1208">[<a href="#xd32e1208">89</a>]</span>die spulletjes gauw aantrekken.” Maar Hans had hierin in ’t geheel geen lust, tot +eindelijk mevrouw Van Brakel meeging. +</p> +<p>Een hartelijk gelach weerklonk, toen Hans na een tien minuten als boertje met lange +broek en klompen aan weer in den tuin verscheen. +</p> +<p>„O, „onmogelijk” leuk, onmogelijk,” gilde Door. Hans kreeg nu ook pret in ’t geval, +stak zijn beide handen in de zakken, zoodat ze wijd uitstonden, draaide zich om en +om en liet zich van alle kanten bekijken. +</p> +<p>„Nu, wat zegt ge nu?” lachte vrouw Pruim, „heb ik niet een aardig Pruimpje van je +gemaakt?” +</p> +<p>„Och, zoo’n aardig Pruimpje,” schaterde Dolf. +</p> +<p>„Maar nu zijn we geen tweelingen meer,” riep Bob met een grappig ongelukkig gezicht. +„Hoe moet dat nu, tante?” +</p> +<p>„Dat is niets, ventje,” zei mevrouw Van Brakel, „vanavond zijn jullie weer tweelingen +in je hanssopjes.” +</p> +<p>Foxje was door al die luidruchtigheid ook heelemaal van streek en holde van den een +naar den ander. +</p> +<p></p> +<div class="figure p3width"><img src="images/p3.png" alt="Hans stak beide handen in de zakken." width="497" height="720"><p class="figureHead">Hans stak beide handen in de zakken.</p> +</div><p> +</p> +<p>Na een half uur werd de terugtocht ondernomen en toen Hansje moe werd van ’t ongewone +loopen <span class="pageNum" id="xd32e1224">[<a href="#xd32e1224">90</a>]</span><span class="pageNum" id="xd32e1225">[<a href="#xd32e1225">91</a>]</span>op de klompjes, werd hij bij Frits in de sportkar gezet, ’t Was nog een heele wandeling +en bij de greppel gekomen, werd er halt gehouden. Door beweerde, dat ze „onmogelijk” +verder kon en allen hadden behoefte eens heerlijk uit te rusten met die warmte. Dolf +ging languit op de hei liggen en Fox hield trouw de wacht bij zijn vriendje. +</p> +<p>„Nu maar weer opgemarcheerd,” zei mijnheer Van Brakel na een kwartiertje. „Ik ben +anders bang, dat we niet voor de bui thuis zullen zijn!” +</p> +<p>’t Was duidelijk, dat Julia blij was, toen haar vrindjes en vriendinnetjes weer thuis +waren. Ze deed niets dan langs de deurposten strijken en zacht miauwen en duwde haar +aardig kopje dan tegen dezen, dan tegen dien aan. +</p> +<p>„Stil nu, stil nu,” zei Door troostend. „Wat wil je toch, Julia? Wacht, ik geloof +dat er nog een kaakje in den zak is overgebleven. Dat krijg je tot „welkom thuis” +en morgen zullen we spelletjes doen; maar als je te veel naar de vogeltjes kijkt in +plaats van op te letten dan neem ik mijn boek en ga in een hoek onder den treurboom +lezen, hoor!” +</p> +<p>„Ziezoo, het klokje van gehoorzaamheid voor allen, <span class="pageNum" id="xd32e1232">[<a href="#xd32e1232">92</a>]</span>groot en klein. Een, twee, drie naar bed. ’t Is een vermoeiende dag geweest.” +</p> +<p>„Ik kruip alléén onder ’t laken,” zei Leni. +</p> +<p>„En ik,” riepen Dolf en Nel. +</p> +<p>„Och, moezekepoes, wat is ’t warm!” +</p> +<p>„Door en Nel, jullie zorgt wel voor onze logé’s, niet waar?” +</p> +<p>„Ja zeker, moeder; ik zeg dan: hocus, pocus pas, ’k wou, dat ons boertje weer Hansje +was, en dan …” lachte Nel. +</p> +<p>„Trekt Hans gauw zijn hanssopje aan,” zei Bob. „Dan zijn we weer tweelingen.” +</p> +<p>„Nacht vader, nacht moeder!” +<span class="pageNum" id="xd32e1243">[<a href="#xd32e1243">93</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch07" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch07.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Zevende hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">Twee knappe huishoudsters.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">„Kinderen, moeder is vanmorgen met hoofdpijn in bed blijven liggen,” zei mijnheer +Van Brakel eenige dagen later. „Jullie moet Kee nu maar een beetje helpen en vooral +niet te veel leven maken, ’t Is wel vacantie, maar …” +</p> +<p>„Dat treft juist heel goed,” zei Door geruststellend. „Ik zal-wel voor de boterhammen +zorgen en thee schenken. Nel kan dan—ja, Nel, wat zul jij doen?” +</p> +<p>„’k Zal het Kee eens vragen,” zei Nel. „Deze boontjes moeten afgehaald worden, dat +vind ik wel een leuk werkje. Leni kan mij wel wat helpen,” en vol ijver wilde Nel +dadelijk al beginnen. +</p> +<p>„Och, Nel, help jij Fritsje even met zijn boterham. Laat die boontjes maar staan tot +na ’t ontbijt.” +</p> +<p>„Zou ik ze dan nog wel klaar krijgen? Kee zei: <span class="pageNum" id="xd32e1254">[<a href="#xd32e1254">94</a>]</span>„„asjeblieft een portie voor een kazerne.”” Nu, dat kan nogal, dunkt me.” +</p> +<p>„Zoo? Zei ze dat? Maar je moet mij nu toch even helpen. Het botermesje ben ik kwijt,” +en Door tilde alle bordjes op, keek onder het theeblad, op den stoel. „O, daar is +’t gelukkig al. Waar zijn de tweelingen en Leni? Wil je even kijken?” +</p> +<p>„Fritsje een glaasje melk, Door,” vleide de kleine jongen. +</p> +<p>„Ja, ja, kleine snoes, dadelijk, ’k heb ’t zoo druk. +</p> +<p>Och, Nel! Nel! Nè-èl! Hè, waar is ze nu weer?” zei Door in zich zelf. „Waarom loopt +ze nu juist weg? Ze kan toch wel begrijpen.…” +</p> +<p>„Ze waren in den tuin,” zei Nel, met de tweelingen terugkomende. +</p> +<p>„Wie waren in den tuin?” +</p> +<p>Nel proestte het uit. „Wie anders dan Bob en Hans. Je zei immers: ik zou ze zoeken.” +</p> +<p>„Dat is waar ook; maar geef jij Frits even zijn kroes met melk, ik kom niet klaar. +Wacht, even tellen: Vader, Dolf, Nel, Leni, de tweelingen, dat is—dat is zes. Hoeveel +sneetjes zou ik snijden? Hoeveel eet jij?” +</p> +<p>„Ik heb trek,” zei Nel. +<span class="pageNum" id="xd32e1267">[<a href="#xd32e1267">95</a>]</span></p> +<p>„Nu ja, daar heb ik niets aan. Hoeveel sneetjes eet je dan, àls je trek hebt?” +</p> +<p>„Twee.” +</p> +<p>„En Dolf, denk je?” +</p> +<p>„Wel drie.” +</p> +<p>„En vader?” +</p> +<p>„Ook wel zooveel.” +</p> +<p>„Acht,” telde Door. „En Leni?” +</p> +<p>„Ja, dat weet ik niet.” +</p> +<p>„Leni, Leni!” riep Door, met in de eene hand het mes en de andere het brood. +</p> +<p>„Natuurlijk, Leni is weer bij het kippenhok. Hoeveel?” riep Door, ’t brood in de hoogte +houdende. +</p> +<p>„Vier,” riep Leni terug. +</p> +<p>„Vier, hoe is ’t mogelijk,” zei Door, „dat is dus twaalf.” +</p> +<p>„Och,” zei Nel, „waarom vraag je dat toch alles; dat doet ma nooit.” +</p> +<p>„Ma wéét, hoeveel ieder zoowat eet, maar ik niet. Zou jij ooit gedacht hebben, dat +Leni vier sneetjes at?” +</p> +<p>„En dan zegt ze nog wel, dat ze in de vacantie nooit trek heeft,” lachte Nel. +</p> +<p>„Bob en Hans ieder eentje, dat is veertien,” telde Door. „Nu Kee nog. Ik hoop maar +niet, dat <span class="pageNum" id="xd32e1286">[<a href="#xd32e1286">96</a>]</span>ze al te grooten honger heeft,” zei ze met een kleur van inspanning, „want ’t mes +is zoo akelig stomp. Help jij vast smeren.” +</p> +<p>„Kee!” riep ze, nu haar hoofd in de gang stekende. „Hoeveel?” +</p> +<p>„Hoeveel?” riep Kee verwonderd terug. „Gewoonlijk driehonderd, maar nu nog vijftig +meer.” Door proestte het uit. +</p> +<p>„O, neen, maar Nel, hoe vind je die Kee?” verder kwam Door niet. +</p> +<p>„Wat zegt Kee?” vroeg Nel, lachend om Door. +</p> +<p>„Toe, zeg het nu,” zei Nel ongeduldig, omdat Door maar blééf lachen. +</p> +<p>„Verbeeld je, Kee zegt „„gewoonlijk—,”” weer proestte Door ’t uit. +</p> +<p>„Hè toe, wees nu niet zoo flauw,” zei Nel half boos, half lachend. +</p> +<p>„Kee zegt,” zei Door nu, haar best doende zich verstaanbaar te maken: „gewoonlijk +driehonderd en nu nog vijftig meer,” wéér gierde Door. „O, nee, maar Nel, wat zou +ze meenen? Gewoonlijk driehonderd en nu nog vijftig meer; zeker, omdat ik een stomp +mes heb!” +</p> +<p>Nel, die juist Frits hielp, gutste door het lachen <span class="pageNum" id="xd32e1299">[<a href="#xd32e1299">97</a>]</span>de helft van de melk over het kroesje. „Ik begrijp het,” schaterde ze. „Ze bedoelt +de slaboonen.” +</p> +<p>„’t Is prachtig! Eenig! Stel je voor: driehonderd vijftig sneetjes met een stomp mes.” +</p> +<p>„Hoeveel <i>boterhammen</i>?” riep Door gierend terug. +</p> +<p>„Wie kan dat nou ook denken,” zei Kee goedig; „drie, maar als ik haast heb twee. En +ik heb nu haast.” +</p> +<p>„Dat is—hoeveel had ik ook weer?” +</p> +<p>„Veertien,” hielp Nel. +</p> +<p>„Dat is dus zestien en ik zelf. Ja, ’k hèb honger, maar ook haast, net als Kee, dus +ook maar twee. Kom, nu zal ik de rest smeren. Wat is zoo’n huishouding toch „onmogelijk” +druk,” zei ze, Fritsjes boterham in smalle reepjes snijdende. „Je komt gewoon niet +klaar.” +</p> +<p>„Ziezoo, daar ben ik weer,” zei mijnheer Van Brakel. „Ik zie wel, dat je goed voor +allen gezorgd hebt.” +</p> +<p>„Leni, kom nu toch, we zijn allen klaar,” riep Nel; „je boterhammen zijn gesmeerd.” +</p> +<p>„Ja, ik kom dadelijk, ik moet even de eieren naar de keuken brengen. Zijn al die boterhammen +voor mij?” vroeg ze, verbaasd naar haar bordje kijkende. +<span class="pageNum" id="xd32e1315">[<a href="#xd32e1315">98</a>]</span></p> +<p>„Ja, natuurlijk,” zei Door. „Ik heb je immers gevraagd, hoeveel je hebben wou? Je +eet nu maar op, wat op je bordje ligt.” +</p> +<p>„Maar ik <i>heb</i> niet gezegd, dat ik er vier wou hebben,” zei Leni, wanhopig naar den berg boterhammen +kijkende. „Zoo veel eet ik nooit.” +</p> +<p>„Wat is er toch, kinderen?” vroeg mijnheer Van Brakel. +</p> +<p>„Och, vader, ik was aan het brood snijden, en omdat ik niet graag meer wilde snijden +dan noodig was, vroeg ik Leni, die natuurlijk weer bij de kippen was: „hoeveel?” +</p> +<p>„En toen?” +</p> +<p>„Toen riep ze van vier, dus.…” +</p> +<p>„En vier kon <i>on</i>mogelijk iets anders zijn in Doors oogen dan sneetjes brood; zoo’n huishoudstertje,” +lachte vader. +</p> +<p>„Nu begrijp ik het,” zei Door, „vier kon bij Leni <i>on</i>mogelijk iets anders zijn dan eieren.” +</p> +<p>„Of kippen,” zei Nel. +</p> +<p>„Dus kippeneieren,” lachte Dolf. „Wat wil jij, Julia, kleine vleister! Bob, zij wil, +geloof ik, dolgraag een stukje van jouw boterham hebben.” +</p> +<p>„Nu zou ik toch eigenlijk wel graag een kopje thee willen hebben,” zei vader. +<span class="pageNum" id="xd32e1338">[<a href="#xd32e1338">99</a>]</span></p> +<p>„O wee, ik vergeet heelemaal in te schenken. Ma heeft misschien ook wel trek in een +kopje. Leni, wil jij eens even vragen?” +</p> +<p>„Wat is dat?” riep Door verschrikt uit. „Er komt water uit de tuit, alléén water. +En ik weet toch zeker, dat ik thee in den pot heb gedaan.” +</p> +<p>„Misschien gebeurt zoo iets in de vacantie wel meer,” zei vader. +</p> +<p>„O, neen, paatje,” zei Door, die wel begreep dat mijnheer Van Brakel haar plaagde, +„’t Is toch heusch waar. Ik heb het theebusje in de hand gehad, ik weet het zeker.” +</p> +<p>„Ja, je hebt met thee zetten gedaan als met de vraag aan Leni over de boterhammen. +Je vroeg hoeveel, en het voornaamste vergat je.” +</p> +<p>„Ja, maar het theebusje,” begon Door verdrietig, „waar is dat dan toch gebleven. Ik +zie het hier niet staan en toch.…” +</p> +<p>„Ik heb het, ik heb het!” +</p> +<p>„Waar?” vroeg Door. +</p> +<p>„Hier, onder het deksel van het botervlootje,” zei Nel. +</p> +<p>„Ik ben blij voor jou, dat het busje er weer is. Ik zal nu voor dezen morgen maar +een glas melk nemen; want het wordt mijn tijd.” +<span class="pageNum" id="xd32e1351">[<a href="#xd32e1351">100</a>]</span></p> +<p>„Nu, paatje,” zei Door, die het heel onpleizierig vond, dat haar theeschenken zoo +treurig afliep, „dan schenk ik u vanmiddag een extra lekker kopje.” +</p> +<p>„Water of thee?” lachte vader. +</p> +<p>„Wat is u toch een plaaggeest!” +</p> +<p>„Ik op ’t lage stoeltje!” riep Nel een kwartier later en rende naar het priëel zoo +vlug ze kon, met de teil met prinsessenboonen voor zich uit. „Jullie moet mij allen +helpen. Dolf, haal jij even een paar couranten voor de draden en een grooten bak voor +de afgehaalde boonen. Leni kan die boonen mooi doormidden breken. De tweelingen en +Fritsje kunnen met hun drietjes in den tuin spelen, wij hebben daarvoor nu geen tijd. +Er kan hun geen ongeluk overkomen. Fox, hier oude jongen, breng dit boek eens naar +binnen, dat heeft zeker iemand hier gisteren weer laten liggen, je weet wel, wie ik +bedoel. Fox sprong en blafte, dat Bob de vingers in zijn ooren stak. „Fox, apporte, +bedaar nu, apporte,” gebood Nel en toen nam de dartele, vroolijke Fox heel gedwee +het boek in zijn bek en ging er mee naar binnen. +</p> +<p>„Allo, marsch,” riep Kee en toen stoof Fox de trap op naar Doors kamer. +<span class="pageNum" id="xd32e1358">[<a href="#xd32e1358">101</a>]</span></p> +<p>Bob, Hans en Frits hadden het al even druk met hun drietjes als de kleine huishoudsters. +</p> +<p>„Dat is Asschepoes,” legde Hans aan Bob en Frits uit, terwijl hij bij het kippenhok +stond, „en dat Snoetie. Kijk die kuikentjes toch eens. Ik wou wel zoo’n kuikentje +in de hand hebben.” +</p> +<p>„Ik ook wel,” zei Bob. „Misschien zouden ze ’t wel prettig vinden, als ze ook eens +door den tuin mochten wandelen,” opperde hij. +</p> +<p>„Ja,” zei Hans, „en die arme Asschepoes zeker ook. ’t Is toch ook niet prettig, altijd +in zoo’n hok te zitten.” +</p> +<p>„Mag Frits ook een kuikentje hebben, zoo’n lief kuikentje?” en hij trappelde al van +ongeduld. +</p> +<p>„Is er ook een deurtje om in ’t hok te komen?” onderzocht Hans. +</p> +<p>„Hier is een deurtje,” zei Frits, die Leni dit dikwijls had zien openen. +</p> +<p>„Wat een kleintje,” lachte Bob. +</p> +<p>„Ja, dit is eigenlijk ’t kippenhuis. Laten we spelen, dat wij kip zijn,” stelde Bob +voor, „en Frits een kuikentje.” +</p> +<p>„Neen,” zei Hans, „ik ben Slokop en jij Asschepoes en dan vecht ik met jou.” +<span class="pageNum" id="xd32e1371">[<a href="#xd32e1371">102</a>]</span></p> +<p>„Fritsje vindt het toch niet zoo heel prettig in dit huisje,” zei Frits, angstig naar +den haan kijkende. +</p> +<p>„Dat hoort ook zoo,” zei Bob. „Kuikentjes vinden ’t ook niet prettig in een hok. Kijk +eens, daar loopen warempel al twee op ’t gras. Kijk Asschepoes eens en de haan. En +Snoetie en Toetie!” +</p> +<p>Voorzichtig stapte hij ’t hok binnen, wel een klein beetje bang, toen eenige kippen +begonnen te fladderen. Maar dat wilde hij voor Hans en Fritsje niet weten en liep +daarom moedig verder. +</p> +<p>„Ze vinden het, geloof ik, niet goed, dat wij in hun huis komen,” en eigenlijk had +Hans wel grooten trek om dadelijk weer terug te keeren, maar toen hij Bob zoo dapper +voort zag stappen, wilde hij niet minder zijn. +</p> +<p>„Nu is er geen meer in ’t hok! Hoe leuk,” riep Hans, „nu doen we het deurtje dicht!” +Maar juist had Hansje dit gezegd, toen er een doordringende gil van Leni te gelijk +met een nog doordringender van Door weerklonk; want de kippen, krielkipjes en kuikentjes +genoten zoo buitengewoon van hun vrijheid, dat ze uit puur pleizier steeds verder +waren getrippeld tot aan ’t priëel, waarin allen zoo ijverig bezig waren, dat ze Bob +en Hans geheel hadden <span class="pageNum" id="xd32e1379">[<a href="#xd32e1379">103</a>]</span>vergeten. Tot op eens Toetie met haar kleine kraaloogjes om ’t hoekje kwam kijken +en de haan zijn blijdschap over de heerlijke vrijheid niet beter wist uit te drukken, +dan door een krachtig kukeleku vlak bij Leni’s oor te laten hooren. +</p> +<p>„De haan! de kippen! de kuikens!” klonk het van alle kanten. Door viel bijna over +den bak met slaboonen. „Wie is bij ’t kippenhok geweest?” +</p> +<p>Leni sprong op en Nel zat als versteend. +</p> +<p>Fox, die rustig had liggen slapen, was op eens klaar wakker en pas zag hij de niets +vermoedende kuikentjes, of hij wilde er op af, als Dolf hem niet met geweld bij den +halsband vastgehouden en in huis gezet had. Nu werd het een jagen van alle kanten. +Tot driemaal toe vloog Asschepoes angstig kakelend over het bed met viooltjes en de +kleine kuikentjes trippelen nù voor, dàn achteruit, in ’t geheel niet begrijpend, +wat er van hen verlangd werd. +</p> +<p>„Niet zoo wild, niet zoo wild,” riep Door, „dan kunnen we ze onmogelijk krijgen. O +wee, daar heb je Julia. Nel, jaag haar weg.” Julia was blijkbaar over dezen daad van +Nel zóó diep beleedigd, dat ze, zonder Nel ook maar met één blik te verwaardigen, +rechtsomkeert maakte om boven op de schutting <span class="pageNum" id="xd32e1386">[<a href="#xd32e1386">104</a>]</span>haar toilet, waarmee ze te voren zoo ernstig bezig was geweest, te voltooien. +</p> +<p>„Ssst, voorzichtig, daar zit een krielkipje onder die struik. Dolf, ga jij hier staan, +dan jagen we het er voorzichtig onder uit.” +</p> +<p>„Och, kijk toch die kuikentjes, ze vallen bijna over hun eigen pootjes,” zei Leni. +</p> +<p>Op eens schaterde Dolf het uit. „O neen maar, kijk toch eens, kijk eens. Bob, Hans +en Fritsje in het kippenhok!” +</p> +<p>Allen waren, al jagende, nu ook het kippenhok genaderd en niettegenstaande de groote +verwarring door de „kippenoverstrooming”, zooals Dolf zei, ging er toch een uitbundig +gelach op, toen ze de drie kereltjes in het kippenhok zagen met hun neusjes stijf +tegen ’t gaas gedrukt, vol belangstelling voor de kippenjacht. +</p> +<p>„Nu nog mooier,” zei Nel. „Willen jullie wel eens één, twee, drie, uit het hok komen? +Zoolang jullie nog Bob en Hans bent, hooren jullie niet in een kippenhok.” +</p> +<p>„We dachten, dat de kippen het heel prettig zouden vinden in den tuin,” zei Bob. +</p> +<p>„Misschien vinden ze dat ook wel, maar kuikentjes <span class="pageNum" id="xd32e1397">[<a href="#xd32e1397">105</a>]</span>en kippen zijn nog maar domme dieren en weten niet, dat ze niet aan de bloemen mogen +pikken; daarom vinden wij het in het geheel niet prettig, dat ze in den tuin zijn. +Ze zouden onzen mooien tuin heel gauw leelijk maken en dat willen jullie toch zeker +ook niet. Ziezoo, blijf hier nu maar even stil staan, dan zullen wij ze voorzichtig +in het hok jagen.” +</p> +<p>Bob en Hans stonden wel wat bedrukt te kijken. +</p> +<p>„Fritsje vond het niets prettig om kuikentje te spelen,” zei Frits, blij, dat hij +uit het hok was. +</p> +<p>„Neen, ventje, dat is ook niet prettig, tenminste voor jongens niet.” +</p> +<p>Eindelijk waren alle kippen weer in ’t hok. Zelfs de haan, hoewel de laatste van de +geheele familie stapte deftig de voordeur van zijn huis binnen en begon dadelijk te +pikken van enkele graankorrels, die op den grond lagen, met een gezicht en een deftigheid, +alsof hij niet even te voren zoo ondeugend zijn huis ontvlucht was. +</p> +<p>„Goeden middag!” hoorden de kinderen zeggen. +</p> +<p>„O, moesje, is u weer beter?” +</p> +<p>„Wie zou nu lang in bed kunnen blijven met zulk prachtig weer,” lachte mevrouw Van +Brakel. +<span class="pageNum" id="xd32e1407">[<a href="#xd32e1407">106</a>]</span></p> +<p>„O, moes, ’t is eigenlijk jammer, dat u nu pas komt. Als u even eerder gekomen was.…” +</p> +<p>„’k Heb alles van het balcon gezien,” zei moeder, „en ik geloof, dat ik het restje +hoofdpijn weggelachen heb.” +</p> +<p>„’t Was eigenlijk „onmogelijk” leuk,” zei Door. +</p> +<p>„De slaboonen zijn klaar, maatje.” +</p> +<p>„Jullie bent maar een paar knappe huishoudsters. En daar ben ik wat trotsch op, hoor!” +<span class="pageNum" id="xd32e1415">[<a href="#xd32e1415">107</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch08" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch08.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Achtste hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">Een avontuur.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">„Hier heb ik de kleeren, die we voor Hans geleend hebben; die konden jullie zoo meteen +wel eens naar vrouw Pruim terugbrengen, ’t Is er juist zoo’n heerlijke dag voor,” +zei mevrouw Van Brakel. „Fritsje blijft bij mij thuis, dan behoeft de sportkar niet +mee, want Hans zal nu toch voor de tweede maal wel niet in een plas vallen en naar +huis gereden moeten worden,” lachte ze. „Kijk eens, Nel, koop hiervoor wat chocolade +voor de drie jongens van vrouw Pruim en hiervoor mag je voor jullie zelf eene traktatie +koopen, omdat het vacantie is.” +</p> +<p>„Dat treft goed,” riep Door opspringende, terwijl ze het boek, waarin ze zat te lezen, +neergooide, „ik dacht juist: wat zal ik nu eens doen en daar komt u met zoo’n heerlijk +plannetje.” +<span class="pageNum" id="xd32e1423">[<a href="#xd32e1423">108</a>]</span></p> +<p>„Weet jullie wat,” zei Nel, „ik ga vast vooruit met Hans en Bob om iets te koopen, +jullie komt ons dan wel na.” +</p> +<p>„Wat gaan we koopen?” vroeg Hans. +</p> +<p>„Ja, dat weet ik niet, dat mogen jullie nu eens bedenken,” zei Nel, die het wat gewichtig +vond, dat haar de inkoopen waren opgedragen. „We moeten iets hebben voor Dirk, Piet +en Gerrit.” +</p> +<p>„Ik weet wel iets: een chocolade-sigaar,” zei Hans. +</p> +<p>„Een chocolade-tol is veel mooier,” vond Bob. +</p> +<p>„Dat vind ik allebei heel aardige dingen; als ik nu maar wist, wat de jongens ’t mooist +vinden. Ziezoo, hier moet we zijn,” zei Nel en stapte met de beide jongens een winkel +binnen. +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">Voeten vegen, wat verdriet, +</p> +<p class="line">Zien jelui die mat daar niet?</p> +</div> +<p class="first">werd er op eens geroepen. Nel kreeg een kleur als vuur, gluurde overal rond, maar +zag niemand. Bob en Hans wisten ook niet, wat ze er van denken moesten, maar alle +drie deden gewillig wat hun bevolen werd. +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">Doe de deur toch dadelijk toe, +</p> +<p class="line">Hoor, hoe ’k hoest, aehoe! aehoe!</p> +</div> +<p><span class="pageNum" id="xd32e1439">[<a href="#xd32e1439">109</a>]</span></p> +<p class="first">„De deur is dicht,” zei Nel, niets op haar gemak. Maar tegenover Hans en Bob wilde +zij zich groot houden. +</p> +<p>„Wie zou dat toch zeggen?” fluisterde Hans. „Ik zie niemand.” En hij ging op zijn +teenen staan om zoo ver mogelijk om zich heen te kunnen kijken. +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">Houd op, houd op, ik lach mij ziek, +</p> +<p class="line">’k Heb in mijn poot zoo’n rheumathiek</p> +</div> +<p class="first">werd er toen geroepen en daarop klonk een schaterend lachen, zóó vroolijk, dat Nel, +Hans en Bob het mee uitproestten. Toen ging op eens achter de toonbank een deur open +en een dame met een vriendelijke stem zei: „Neem me niet kwalijk, jongejuffrouw, dat +ik u zoo lang liet wachten, maar ik werd juist even opgehouden. Waarmee kan ik u dienen?” +</p> +<p>„Ik, ik”.… Nel schaterde het weer uit. „Hebt u—ook.”—Weer een lachbui. „O, juffrouw, +neen, ik kan ’t niet zeggen.” +</p> +<p>Bob en Hansje keken dàn naar Nel, dàn naar de juffrouw en deden ook niets dan lachen. +</p> +<p>„Ik begrijp niet”—zei de juffrouw, nu ook lachende, „werkelijk niet”.… +<span class="pageNum" id="xd32e1451">[<a href="#xd32e1451">110</a>]</span></p> +<p>„Ik wou graag,” begon Nel, die alle moeite deed zich goed te houden, „ik wou graag”.… +</p> +<p>„Ha, ha, nu begrijp ik, wat er gebeurd is,” zei de juffrouw. „Toddy, de raaf, is zeker +aan ’t woord geweest.” +</p> +<p>„Was het geen mensch, was het een raaf?” vroeg Nel hoogst verwonderd. „Hoe is ’t mogelijk? +Och toe, mogen wij hem eens zien?” +</p> +<p>„Kom dan maar mee,” was het lachend antwoord. +</p> +<p>„Kijk, hier is hij.” +</p> +<p>Nel en de tweelingen raakten niet uitgekeken. +</p> +<p>„Kan hij nog meer praten?” vroeg Nel opgetogen. +</p> +<p>„O zeker,” zei de juffrouw, „maar hij wil niet altijd. O, ’t is zoo’n deugniet.” +</p> +<p>„Niet waar, niet waar!” riep de vogel terug. +</p> +<p>„Jammer, dat de anderen hier niet zijn,” zei Nel; „mag ik eens even kijken, of ze +komen, juffrouw? Leni zou de raaf zoo dolgraag eens zien.” +</p> +<p>„Zeker hoor, als je denkt, dat ze het aardig vinden.” +</p> +<p>Nel stoof den winkel uit en kwam niet lang daarna met Door, Leni en Dolf terug. Nel +had onderweg het geheele verhaal al gedaan. +</p> +<p>„Klontje,” zei Toddy en klopte met zijn snavel tegen de kooi. +<span class="pageNum" id="xd32e1468">[<a href="#xd32e1468">111</a>]</span></p> +<p>„Dat kun je begrijpen,” zei de juffrouw lachend. +</p> +<p>„Och toe, juffrouw, mogen we hem iets geven?” vroeg Leni. +</p> +<p>„Dan moet hij er eerst om bedelen.” Toen Toddy ’t woord „bedelen” hoorde, begon hij +uit alle macht tegen de tralies te tikken, nam een smeekende houding aan, door zijn +kop schuin te houden, en riep: „Och toe, och toe,” wat zóó grappig klonk, dat allen +het uitgierden. +</p> +<p>„Nu mag jullie hem een stukje borstplaat geven,” zei de juffrouw. +</p> +<p>Hans durfde niet en Bob was wel bang, dat de raaf hem in de hand zou pikken, maar +toch gaf hij het hem. +</p> +<p>„Zit hij altijd in die kooi?” vroeg Hans. +</p> +<p>„Wel neen, hij komt er dikwijls uit.” +</p> +<p>„Nu moeten we gaan,” zei Door eindelijk. +</p> +<p>Leni had grooten lust te blijven. +</p> +<p>„Ik zou warempel mijn boodschappen nog vergeten,” zei Nel. „Hebt u ook chocolade-tollen, +juffrouw?” +</p> +<p>„Kijk eens, hoe vind je deze?” vroeg de juffrouw, terwijl ze er één van chocolade +en één van suiker liet zien. +<span class="pageNum" id="xd32e1482">[<a href="#xd32e1482">112</a>]</span></p> +<p>„Beeldig, geeft u beide maar en dan nog een chocolade-sigaar.” En toen Nel ook een +zakje met lekkers gekocht had, ging het geheele gezelschap weer op stap, nadat de +juffrouw hen uitgenooodigd had eens spoedig terug te komen. „Toddy vindt het heerlijk, +visite te krijgen en ikzelf ook.” +</p> +<p>„Zullen we heengaan over de hei en terug over ’t land Van der Pol?” stelde Door voor. +</p> +<p>Dat was best. +</p> +<p>„Daar zie ik het huis al,” zei Leni na een poosje; „nog vijf minuten—en we zijn er.” +</p> +<p>„Wel, komen jullie daar allen aangestapt? Dat is aardig,” zei vrouw Pruim. „Kom maar +binnen, kom maar binnen.” +</p> +<p>„Neen, vrouw Pruim, wij willen hier buiten liever een beetje uitrusten. We komen je +’t pakje van Dirk terugbrengen en moeder bedankt je vriendelijk.” +</p> +<p>„Ja ja, ’t is goed, ’t is goed,” zei vrouw Pruim. +</p> +<p>„Waar zijn Dirk, Piet en Gerrit? We hebben wat voor hen meegebracht,” zei Nel. +</p> +<p>„Dat had je toch niet moeten doen. Daar komen ze juist aan,” zei vrouw Pruim en wenkte +hen uit alle macht. +</p> +<p>„Kijk eens,” riep Nel en hield drie pakjes in de <span class="pageNum" id="xd32e1494">[<a href="#xd32e1494">113</a>]</span>hoogte, „in ieder pakje zit iets lekkers voor jullie, dat lijkt je zeker goed toe.” +</p> +<p>De jongens bleven verlegen staan. +</p> +<p>„Gerrit, raad eens, wat ik hier heb?” zei Nel, een pakje in de hoogte houdende. +</p> +<p>„’k Weet niet,” zei Gerrit verlegen. +</p> +<p>„Je moet raden,” zei vrouw Pruim, lachend. +</p> +<p>Gerrit haalde de schouders op, durfde niets zeggen. +</p> +<p>„Ik zal je een handje helpen,” zei Dolf. +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„Ik sta met één poot op den grond +</p> +<p class="line">En draai daar vroolijk op in ’t rond. +</p> +<p class="line xd32e135">Hoe meer men mij sla, +</p> +<p class="line xd32e135">Hoe vlugger ik ga.”</p> +</div> +<p class="first">„Wat „onmogelijk” leuk,” riep Door. „Dolf, hoe heb je dat zoo goed bedacht?” +</p> +<p>„Stil, laat Gerrit raden.” +</p> +<p>„Ik, ik weet het niet,” zei Gerrit. +</p> +<p>„Een tol,” raadde Piet met een hoogroode kleur. +</p> +<p>„Bravo!” riep Nel, „die is voor jou, je hebt hem eerlijk verdiend. En nu heb ik hier +nog iets. Dirk en Gerrit, nu ben jullie aan de beurt. Toe, Dolf, jij bent in het raadseltjes +opgeven zoo knap. Bedenk nog eens wat.” +<span class="pageNum" id="xd32e1517">[<a href="#xd32e1517">114</a>]</span></p> +<p>„Als jullie een oogenblikje geduld hebt,” zei Dolf; „want opeens zoo’n versje te maken, +is zoo gemakkelijk niet. Wacht, ik weet al iets: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line xd32e135">„Ik ben bruin en rond, +</p> +<p class="line xd32e135">’k Hoor in den mond. +</p> +<p class="line">Maar blijf ik daar een langen tijd, +</p> +<p class="line">’t Is zeker, dat ik steeds meer slijt, +</p> +<p class="line"> ’k Ben bruin en rond en dik, +</p> +<p class="line"> Nu raad eens, wie ben ik?”</p> +</div> +<p class="first">„Leuk, leuk!” juichte Door weer. „Nu, Gerrit, bedenk jullie je goed.” +</p> +<p>„Een sigaar,” zei Gerrit na een poosje. +</p> +<p>„Knap geraden, als je blieft. Je weet nu,” zei Nel lachend, „’k hoor in den mond, +maar blijf ik daar een langen tijd, ’t is zeker, dat ik steeds meer slijt.” +</p> +<p>„En nu nog voor onzen Dirk, die zullen we maar niet laten raden, want dat heeft Piet +al voor hem gedaan. Voor Dirk ook een tol.” +</p> +<p>’t Was aardig, de gelukkige gezichten te zien. +</p> +<p>„En als jullie nu niet te moe meer bent, moet je toch eens even in de schuur komen +kijken, daar is iets aardigs te zien,” zei vrouw Pruim. Dat werd aan geen doovemansooren +gezegd. Leni holde vooruit. <span class="pageNum" id="xd32e1535">[<a href="#xd32e1535">115</a>]</span>„Nu héél stil zijn,” vermaande vrouw Pruim, „wacht, ik zal maar eerst gaan. Kijk eens,” +zei ze, toen ze eerst een paar kippen, die daar liepen, had weggejaagd, en wees naar +een groote ronde mand, waarin Mollie, de poes, lag met vijf aardige, gele kuikentjes, +die gedeeltelijk van onder haar zachte vacht zichtbaar waren. +</p> +<p>„Wat is dat? Mollie met …!” Leni kon geen woorden vinden om hare verwondering uit +te drukken. Door en de anderen waren ook verstomd over hetgeen zij zagen. +</p> +<p>„Maar—maar doet Mollie ze geen kwaad?” vroeg Nel angstig. +</p> +<p>„Wij vonden de kloek op een morgen dood in den tuin liggen,” zei vrouw Pruim, „en +Mol lag op ’t grasveld in de zon te slapen; toen zijn de kuikentjes onder haar gekropen; +ze keek eerst wel vreemd, maar liet ze toch begaan. ’t Was, of ze voelde, dat ze bij +haar bescherming zochten en sedert dien tijd koestert zij ze zooveel mogelijk. Is +het niet aardig? Stil maar Mol,” zei ze tegen de poes, die naar het scheen onrustig +werd, omdat allen om haar heen stonden, „blijf maar kalm liggen, we gaan dadelijk +weg.” +<span class="pageNum" id="xd32e1542">[<a href="#xd32e1542">116</a>]</span></p> +<p>„Wat vind ik dat toch een lieve poes,” zei Hans. „O, Bobbie, als Jaap hier eens was.” +</p> +<p>„Neen, zoo iets heb ik nog nooit gezien,” fluisterde Door. +</p> +<p>„’t Is snoezig,” zei Leni verrukt, „snoezig.” +</p> +<p>„’k Zie Julia al zoo met onze kuikentjes,” zei Nel. +</p> +<p>„Mollie was ook zoo’n trouwe moeder voor haar eigen poesjes. Weet je nog wel,” zei +Door, „hoe ze de kleine zwarte likte, die door Trim gebeten was?” +</p> +<p>„Kom, kinderen,” zei vrouw Pruim, „je moet nu allen maar in den tuin gaan, ik ben +anders bang, dat Mollie van de kuikentjes wegloopt.” +</p> +<p>„’t Wordt ook onze tijd,” zei Door, „je zoudt er anders wel zoo’n heelen dag naar +kunnen blijven kijken.” +</p> +<p>„Zoo lief moest Julia zijn,” vond Dolf. +</p> +<p>„Zeg niets van Julia,” zei Leni, „al koestert ze geen kuikentjes, ’t is toch een lieve +poes.” +</p> +<p>„Dat vind ik ook,” zei Door. +</p> +<p>Na vrouw Pruim en de jongens goeden dag gezegd te hebben, vertrok het vroolijke troepje. +</p> +<p>Een kwartier later hield Nel den zak met lekkers in de hoogte en riep: „Eerst een +hartversterking.” +</p> +<p>„Ja heerlijk, presenteer maar weer eens,” zei Dolf. +<span class="pageNum" id="xd32e1558">[<a href="#xd32e1558">117</a>]</span></p> +<p>„Neen, neen, zoo gemakkelijk gaat het niet, jullie moet maar zien, dat je iets krijgt,” +zei ze lachend. Door vloog op Nel af, maar toen Nel dit zag, rende ze vooruit en allen +achter haar aan. +</p> +<p>„Jongens, houdt Nel vast!” riep Dolf. +</p> +<p>„Dat kun je begrijpen, zoo gauw laat ik mij niet vangen,” hijgde Nel. Tot tweemaal +toe ontglipte ze Dolf, die haar bij de mouw trachtte te grijpen, maar eindelijk moest +ze ’t wel opgeven en plofte in ’t gras neer. „Ik kan niet meer, ik kan niet meer,” +zei ze. „Jullie hebt je stukje eerlijk verdiend, kies maar uit.” +</p> +<p>„Er zit wat in mijn schoen,” zei Hans met een ongelukkig gezicht. +</p> +<p>„Er zit ook wat in mijn schoen,” zei Leni. +</p> +<p>„Nu nog mooier!” riep Dolf. +</p> +<p>„Ja heusch,” zei ze. +</p> +<p>„Trek hem dan eens uit,” zei Door. +</p> +<p>„Neen, want dan is ’t er niet meer in,” lachte Leni. +</p> +<p>„Ze bedoelt haar voet! ’k Wist niet, dat mijn zusje zoo grappig was,” zei Nel, haar +een kus gevende. „Maar Hans heeft er zeker nog meer in zitten dan een voet, die kijkt +zoo ongelukkig; kom ventje, trek je schoen dan maar gauw uit. Met een hinkelepinkje +<span class="pageNum" id="xd32e1571">[<a href="#xd32e1571">118</a>]</span>kunnen we onmogelijk de wandeling naar huis ondernemen. Daar hebben we ’t al,” zei +ze, een klein steentje weggooiende, „nu maar gauw voortgemaakt.” „Toe, Nel, presenteer +nog eens,” zei Leni na een poos, „we hebben al zoo’n eind geloopen, we kunnen dan +meteen eens zitten.” +</p> +<p>„Mij goed, kinderen, kom maar hier, „moeder” zal voor jullie allen iets heerlijks +uitzoeken,” zei Nel lachend. +</p> +<p>„Dat kan je begrijpen,” zei Dolf, „neen hoor, ieder mag zelf kiezen.” +</p> +<p>„Natuurlijk, natuurlijk,” viel Door bij. +</p> +<p>„Dan zal ik van mijn zak een hoorn des overvloeds maken,” zei Nel en schudde het lekkers +zoo ver mogelijk naar voren, terwijl ze haar hand er als een presenteerblaadje onder +hield. „Eerst mogen onze gasten kiezen. Die nemen natuurlijk beiden hetzelfde. Tweelingen +kunnen „onmogelijk” anders.” +</p> +<p>„Neen,” zei Bob, „dat hoeft toch niet. Hans vindt chocoladeboontjes met likeur het +lekkerst en ik met fondant. We zijn alleen van buiten tweelingen.” +</p> +<p>„Kies jij maar gerust, hoor,” zei Nel. „Door weet er niets van. Zij zegt altijd zulke +„onmogelijk” gekke dingen.” +<span class="pageNum" id="xd32e1580">[<a href="#xd32e1580">119</a>]</span></p> +<p>„Nu maar weer voorwaarts marsch,” commandeerde Dolf, nadat er een tijdje gerust was. +„Anders komen we veel te laat thuis.” +</p> +<p>„Daar is het land al, dat we over moeten.” +</p> +<p>„Doen die koeien niets?” vroeg Hans, niet erg op zijn gemak bij ’t vooruitzicht, die +te moeten voorbij gaan. +</p> +<p>„We zijn al zoo dikwijls hier langs gekomen. Kijk, dat smalle paadje gaan we over; +als kippetjes loopen we dan achter elkaar aan. Dolf, jij moet de haan maar zijn en +ons voorgaan.” +</p> +<p>„Wat een grappig wegje is dit,” zei Bob, toen allen op het smalle landpaadje liepen. +</p> +<p>Een paar koeien keken even met droomerige oogen op, toen ze de kinderen zagen, maar +graasden toen dadelijk rustig door. +</p> +<p>„Fox, hier blijven,” beval Dolf, toen de hond vooruit wilde hollen. +</p> +<p>„Ik was toch liever niet door ’t land gegaan, nu we Fox bij ons hebben,” fluisterde +Door Nel een poosje later in ’t oor, „maar zeg hiervan niets aan de kleintjes.” +</p> +<p>Juist had Door dit gezegd of een zwart gevlekte koe, die nog even te voren rustig +had staan kauwen, <span class="pageNum" id="xd32e1592">[<a href="#xd32e1592">120</a>]</span>deed een paar passen in hun richting. Nel stiet een klein gilletje uit. Fox, die zeker +voelde, dat er iets niet in den haak was, begon te blaffen. Eerst bleef de koe staan, +alsof zij verbaasd was over het geluid, dat zoo’n klein beestje maakte. Maar toen +begon zij al vlugger te loopen, naar Fox toe. +</p> +<p>„Zij komt op ons af!” gilde Door. „Fox, hier, hier!” En meteen nam ze Hans bij de +hand en zette het op een loopen. Nel met Bob er achteraan! Dolf en Leni, die al een +eind vooruit waren, keken bij het hooren van het gegil achterom en renden angstig +voort. +</p> +<p>„O, o!” jammerde Door en wanhopig sleurde ze Hans mee. „Hoe vreeselijk!” +</p> +<p>„Als we maar eerst bij het hek waren,” hijgde Nel. „Ik-ik kan bijna—niet meer.” Maar +voort holde ze, den schreienden Bob meetrekkende. Steeds dichter en dichter naderde +de koe. Nel hoorde het dier vlak achter zich. Ze bestierf het bijna van angst. Op +eens struikelde ze en sloeg voorover, terwijl ze Bob in haar vaart meetrok. Op datzelfde +oogenblik hoorde ze roepen: „Hector, pak aan!” En even daarna stond een oud, krom +boertje over haar heen gebogen. +<span class="pageNum" id="xd32e1598">[<a href="#xd32e1598">121</a>]</span></p> +<p>„Wel, wel, ben je zoo geschrokken?” hoorde ze hem vriendelijk zeggen en meteen werd +ze voorzichtig opgelicht. „Kom maar mee, hoor, en dat kleine ventje ook,” zeide hij, +den hevig schreeuwenden Bob bij de hand nemend. „Hector heeft die leelijke koe, die +jullie zoo verschrikt gemaakt heeft, bij het touw: Je behoeft niet meer bang te zijn, +dat ze je zal stooten. Kom maar gauw mee naar mijn huis. Je drinkt een frisch glas +water en je bent weer heelemaal beter.” +</p> +<p>„Heb jullie je pijn gedaan?” vroeg Door bezorgd, die met de anderen om Nel heen stond. +</p> +<p>„Mijn voet doet zoo’n pijn,” zei Nel nog schreiend, gedeeltelijk van den schrik en +gedeeltelijk van de pijn. +</p> +<p>„Als je hem maar niet verstuikt hebt,” zei Door. „En Bob, waar heb jij je bezeerd?” +</p> +<p>„Mijn knie,” zei Bob, „o, mijn knie doet zoo’n pijn.” +</p> +<p>„Wel lieve tijd, zijn heele knie geschaafd,” zei Door. „Stumperd. Hoe komen we met +twee zulke invaliden thuis!” +</p> +<p>„Moet je nog ver?” vroeg het boertje. +</p> +<p>„Nog een half uurtje,” zei Dolf. +</p> +<p>„Zoo, zoo, dat is geen kleinigheid, dat is geen kleinigheid,” herhaalde hij hoofdschuddend. +„Wil <span class="pageNum" id="xd32e1610">[<a href="#xd32e1610">122</a>]</span>ik je eens wat zeggen? We zullen eerst een glas water gaan drinken voor den schrik +en dan span ik mijn Bruin voor den wagen en breng jullie allen thuis. Nu, wat zeg +je daarvan? ’t Is wel geen statiekoets, maar je behoeft dan toch niet te loopen.” +</p> +<p>„Dat vind ik „onmogelijk” aardig,” zei Door. +</p> +<p>Mijnheer en mevrouw Van Brakel wisten niet, wat ze zagen, toen daar het heele vroolijke +troepje op een hooiwagen den weg afkwam. Dolf en Leni wuifden al uit de verte met +hun zakdoeken. In kleuren en geuren werd het geheele geval aan vader en moeder verteld. +Natuurlijk moest het oude boertje binnen komen en een glaasje bier drinken. En nadat +Leni hem vol trots haar kippenfamilie had getoond, ging hij, na nog eens en nog eens +vriendelijk bedankt te zijn, met Bruin weer naar zijn eigen huis terug. +</p> +<p>Nels voet deed nog den heelen avond pijn. Maar moeder wist als altijd raad, zoodat +beide invaliden den val al gauw vergeten waren. +</p> +<p>„Maar tòch,” zei Nel, „door een land met koeien ga ik van mijn leven niet weer, daar +heb ik genoeg van.” +</p> +<p>„Als Fox er maar niet bij geweest was,” zei Dolf „dan was er niets gebeurd.” +<span class="pageNum" id="xd32e1619">[<a href="#xd32e1619">123</a>]</span></p> +<p>„Ja, Foxje,” zei Leni, „was jij nu maar zoo knap en zoo sterk als Hector, dan had +je ons natuurlijk wel geholpen, maar je bent eigenlijk een klein, dom, eigenwijs hondje.” +</p> +<p>Het duurde niet heel lang, of Door was in diepe rust, maar Nel was blijkbaar nog onder +den indruk van den schrik. +</p> +<p>Toch kreeg na lang woelen eindelijk de slaap de overhand; maar toen werd de arme Nel +geplaagd door de akeligste droomen. Ze zag zich zelf alleen op een groot stuk land, +waar van alle kanten koeien op haar afkwamen, die haar met booze oogen aankeken. Ze +vluchtte naar een hek, maar toen ze daar dicht bij kwam, was ’t hek verdwenen en lag +op die plaats een groote roodbonte koe kalm te grazen op een groot veld papavers. +En telkens als het dier een papaver in den bek stak, veranderde de bloem in een draaiende +tol. Toen liep Nel terug en zag opeens Leni voorbijhollen, gezeten op een zwarte koe. +Leni leek veel grooter dan anders en telkens als ze langs Nel reed, strekte ze haar +lange armen naar haar uit. Maar als Nel haar wilde grijpen, was zij verdwenen en zag +Nel haar héél in de verte voortgaloppeeren, steeds haar wenkende, terwijl het <span class="pageNum" id="xd32e1624">[<a href="#xd32e1624">124</a>]</span>haar als een mantel om haar heen golfde. Plotseling stond Nel voor een sloot en kon +ze niet verder en voor en achter zich zag ze niets dan koeien, toen op hetzelfde oogenblik +een wagen kwam aanrijden met een grappig klein paardje er voor. De kop van het paard +ging steeds op en neer. Op den wagen zaten wel honderd kinderen, hij was zóó vol, +dat onder ’t rijden er gedurig enkelen afvielen, maar als aapjes kropen ze er weer +bij op. De voerman pakte Nel op en zette haar er tusschen, maar toen zat Nel zóó nauw, +dat zij zich letterlijk niet kon bewegen, want van alle kanten drongen ze tegen haar +aan en een jongen hield haar knie zóó stijf vast en trok zulke vreemde gezichten, +dat ze met een gil wakker werd. +</p> +<p>„Wat heb je, wat is er?” riep Door verschrikt en zat rechtop in bed. +</p> +<p>„Ik weet het niet,” kreunde Nel, „o, wat had ik een akelige droom, je weet het niet—van +koeien en—o vreeselijk.” +</p> +<p>„Wacht, ik zal gauw licht opsteken,” zei Door en wipte het bed uit. „Een buitenkansje, +de lucifers liggen op den kandelaar,” zei ze, de kaars aanstekend. „Wil je eens drinken?” +<span class="pageNum" id="xd32e1630">[<a href="#xd32e1630">125</a>]</span></p> +<p>„O, graag,” zei Nel klappertandend. „Ik droomde—” +</p> +<p>„Neen, hoor, die droom zal ik morgen vroeg wel hooren, laten we nu liever over iets +anders praten, anders doorleven we straks beiden vervolg en slot van deze minder opwekkende +droomgeschiedenis,” zei ze, weer in bed stappend. +</p> +<p>„Weet je, wat ik wou,” zocht Door Nel af te leiden, „dat ik zoo’n raaf had als die +juffrouw—” +</p> +<p>„Welke juffrouw?” +</p> +<p>„Je weet wel, die dame, bij wie we vandaag die tollen en de sigaar kochten.” +</p> +<p>„O ja, dat zou leuk zijn,” zei Nel, nog niet geheel bekomen. +</p> +<p>„Ik zou hem allerlei versjes leeren; te beginnen met: „’t Is vacantie, ’t blijft vacantie” +enz.” +</p> +<p>„Meen maar niet, dat dat zoo gemakkelijk zou gaan. Als hij hier op de slaapkamer stond, +dan zou hij al gauw roepen: „Nel, waar is mijn haarlintje, waar mijn armband, waar +mijn themaboek?” +</p> +<p>„Om te gieren,” vond Door. „Zou zoo’n vogel duur zijn?” +</p> +<p>„Ik weet het niet,” zei Nel geeuwend. +</p> +<p>„’t Is jammer, dat het er met mijn spaarpot altijd zoo treurig uitziet.” +<span class="pageNum" id="xd32e1644">[<a href="#xd32e1644">126</a>]</span></p> +<p>„En met de mijne.” +</p> +<p>„Zeg eens, Nel, Ne-èl.” +</p> +<p>„Ja”—kwam er flauw uit het andere ledikant. +</p> +<p>„Je moet je oogen eens half toe doen en dan naar de kaars kijken, dan zie je zulke +prachtige stralen.” +</p> +<p>„Hm,” zei Nel, „’k doe ze liever heelemaal toe, ’k ben slaperig.” +</p> +<p>„Ja, ik ook. Toch leuk, die stralen van die kaars, ik zal ze toch zoo meteen uitblazen—” +<span class="pageNum" id="xd32e1653">[<a href="#xd32e1653">127</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch09" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch09.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Negende hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">Een dag vol geheimen.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„Er stond een juffrouw aan de deur +</p> +<p class="line xd32e1661">Met een witte boezelaar veur +</p> +<p class="line xd32e1663">Hoe langer ze ston +</p> +<p class="line xd32e135">Hoe meer ze vergong”</p> +</div> +<p class="first">zei Door den volgenden morgen lachend en wees uit haar bed naar den kandelaar. +</p> +<p>„Och, lieve tijd, je hebt de kaars laten branden,” zei Nel en ’t was nog wel een nieuwe. +</p> +<p>„Ja, dat zal je altijd zien. Met stompjes zal mij zooiets niet overkomen. Maar eigenlijk +ben jij hier de schuldige.” +</p> +<p>„Nu nog mooier!” +</p> +<p>„Ja, want om jou van een wissen ondergang te redden, ontstak ik het licht,” zei Door +plechtig. +</p> +<p>„Ja, ’t was een nare droom,” zei Nel, nog rillend bij de herinnering. +<span class="pageNum" id="xd32e1675">[<a href="#xd32e1675">128</a>]</span></p> +<p>„Vertel hem nu maar; zoo onder het vastmaken van mijn knooplaarzen bestaat er niet +veel kans, dat ik hem verder droomen zal.” +</p> +<p>„Ja,” zei Nel, zich bezinnend, „ik droomde van koeien, die op mij af kwamen—en—en—verder +weet ik werkelijk niet meer.” +</p> +<p>„Dat dacht ik wel. Een droom is als een Fransche les, als je hem vertellen wilt, dan +weet je er hoogstens één regel van. Maar dat je van koeien gedroomd hebt, verwondert +mij niet na ons avontuur van gisteren. Mij dunkt, al de jonge leden van den huize +Van Brakel hebben het vannacht wel met een of meer koeien aan den stok gehad. Ik ken +mijzelf niet, dat ik er zoo heelhuids ben afgekomen, afschoon <i>jouw</i> koeien mij mijn halve nachtrust gekost hebben,” lachte ze. +</p> +<p>De lucht zat vol geheimen! +</p> +<p>Geen wonder, Leni was den volgenden dag jarig en dat is op zichzelf al een feest, +maar jarig zijn in de vacantie, met nog twee aardige logétjes, dat is wel een reden +om er een echten feestdag van te maken. Er werd dan ook heel wat afgefluisterd, zelfs +Kee werd er in betrokken, en wat meer zegt: Kee had nu eens geen haast, maar luisterde +belangstellend <span class="pageNum" id="xd32e1686">[<a href="#xd32e1686">129</a>]</span>naar Nel of Door. Leni’s hartje popelde van verlangen. +</p> +<p>„Is ons cadeautje al bezorgd?” fluisterde Door moeder in ’t oor. +</p> +<p>„Nog niet, juffertje Ongeduld, maar dat zal wel komen.” +</p> +<p>„Het zou jammer zijn, als het niet op tijd kwam. Weet u wat, ik ga eens even naar +den winkel.” +</p> +<p>„Dat zou ik maar doen, zoo’n wandeling is gezond,” zei mevrouw Van Brakel. +</p> +<p>„Hoe vervelend! Nu kan ik mijn handschoenen weer niet vinden; maar kom, dan maar zonder,” +overlegde Door bij zich zelf. „’t Is ook zoo warm.” +</p> +<p>Zoo alleen boodschappen doen was juist een kolfje naar Doors hand; ze hield dol van +winkels kijken en nu kon ze net zoolang voor een raam staan, als ze zelf verkoos. +Nel had gewoonlijk zoo’n haast. Toen ze eindelijk al haar aandacht gaf aan een winkel, +waar mooie platen voor de ramen hingen, bemerkte ze, dat een meisje naast haar stond, +dat gedurig naar haar keek en dat, telkens als Door haar aankeek, lachend haar hoofd +afwendde. Door wist niet, wat ze er van denken moest en liep verder. Bij een volgenden +winkel dacht ze: „Wat zien ze toch aan mij?” toen ze bemerkte, dat ook een dame, <span class="pageNum" id="xd32e1695">[<a href="#xd32e1695">130</a>]</span>die eerst achter haar had geloopen, haar in ’t voorbijgaan aankeek en lachend doorliep. +</p> +<p>„’t Is, alsof iedereen weet, dat we morgen een feestje hebben,” dacht ze bij zichzelf +en liep wat vlugger om gauwer thuis te zijn. Maar voor ze den winkel in ging om te +vragen, of het cadeautje, dat zij en Nel aan Leni wilden geven, klaar was, keek ze +nog eens voor de ramen naar allerlei beeldige dingetjes. Nauwelijks stond ze daar, +of een slagersjongen zei lachend: „Zeg eens, jongejuffrouw, is dat de laatste mode, +op <i>die</i> manier je handschoenen te dragen?” +</p> +<p>Nu werd het Door toch te erg en met een kleur als vuur draaide ze den winkel in. +</p> +<p>„Juffrouw,” begon ze stotterend, „is …” maar Door kon bijna niet verder spreken, toen +ze het lachende gezicht van de juffrouw zag. „Is de,” hakkelde ze. Maar op eens schaterde +de juffrouw het uit: „Hebt u zoo door de stad geloopen?” +</p> +<p>„Ja,” knikte Door verlegen. „Ja.” +</p> +<p>Door bekeek zich van alle kanten, draaide zich om en om. +</p> +<p>„Hebt u niet naar uw handschoentjes gezocht?” Door knikte; begreep er niets van. „Voelt +u dan <span class="pageNum" id="xd32e1708">[<a href="#xd32e1708">131</a>]</span>eens op uw hoed.” Nu schaterde Door het uit. „O, daar zijn ze, nu begrijp ik alles.” +</p> +<p>„Ja, maar er zit nog iets, ik geloof een zakdoek. Voel maar eens achter de lus.” +</p> +<p>„Ja warempel,” lachte Door. „Als ze dat thuis hooren! Ik ben maar wat blij, dat u +’t mij gezegd hebt, dank u wel. Maar nu zou ik bijna mijn boodschap vergeten. Ik kwam +eens hooren, of de mand klaar was. Morgen is mijn zusje jarig.” +</p> +<p>De juffrouw beloofde het cadeautje op tijd te bezorgen en lachend nam Door afscheid. +</p> +<p>„Net iets voor jou, net iets voor jou,” riep Nel, toen Door het heele verhaal thuis +deed. +</p> +<p>„Prachtig,” zei vader, „prachtig. Jullie zult eens zien, dit meisje wordt nog een +professor.” +</p> +<p>„Je verschijnt nog eens op een morgen met de handschoenen aan je voeten en de schoenen +aan je handen,” plaagde Dolf. +</p> +<p>„Dat denk ik niet,” zei Door; „want gewoonlijk mis ik een van beide.” +</p> +<p>En terwijl Door beneden het verhaal deed van haar ongelukkigen tocht, liepen Hans +en Bob met Fritsje tusschen zich in ongemerkt zacht de trap op. „Pas op, dat Leni +ons niet hoort,” zei Hans. +<span class="pageNum" id="xd32e1720">[<a href="#xd32e1720">132</a>]</span></p> +<p>„Leni morgen jarig,” zei Fritsje. +</p> +<p>„Ja, Leni krijgt iets heel moois,” zei Hans gewichtig. +</p> +<p>„Ja,” zei Bob, „Leni krijgt een echt kuikentje, omdat ze zooveel van kuikentjes houdt.” +</p> +<p>„Waar is het?” vroeg Frits belangstellend. +</p> +<p>„Kom maar mee, het ligt in dezen koffer,” zei Hans, terwijl hij den koffer open deed. +Nieuwsgierig keek Frits er in. +</p> +<p>„Ik zie geen kuikentje,” zei hij teleurgesteld. +</p> +<p>„Zie je dat ei daar liggen?” vroeg Hans, nadat hij eerst allerlei kleedingstukken +van hem en Bob uit den koffer had genomen. +</p> +<p>Frits knikte. +</p> +<p>„Dat ei wordt een kuikentje,” legde Bob uit. +</p> +<p>„Ja,” zei Hans, Bobs woorden herhalend, „dat ei wordt een kuikentje.” +</p> +<p>„Een echt?” vroeg Frits ongeloovig. +</p> +<p>„Ja. Maar eieren moeten een geheelen tijd héél warm liggen, voor er kuikentjes uit +kunnen komen,” onderwees Bob weer. „Ik zal het daarom maar weer gauw toedekken.” +</p> +<p>„Als wij hier een kip hadden,” bepeinsde Hans, „dan konden wij die er op zetten.” +</p> +<p></p> +<div class="figure p4width"><img src="images/p4.png" alt="Nieuwsgierig keek Frits er in." width="490" height="720"><p class="figureHead">Nieuwsgierig keek Frits er in.</p> +</div><p> +</p> +<p>„Ja,” zei Bob, wien dit ook wel toelachte, „dan <span class="pageNum" id="xd32e1741">[<a href="#xd32e1741">133</a>]</span><span class="pageNum" id="xd32e1742">[<a href="#xd32e1742">134</a>]</span>kroop er misschien morgen wel een kuikentje uit het ei, dat zou heerlijk zijn.” +</p> +<p>„Durf jij een kip uit den tuin halen?” vroeg Hans. +</p> +<p>Bob schudde heftig zijn hoofd. „Een doode misschien wel,” kwam er flauwtjes uit. +</p> +<p>„Ja, maar die is er niet,” zei Hans, met een bedenkelijk gezicht naar de plaats kijkende, +waar het ei lag, bedolven onder blousjes en broeken. +</p> +<p>„Zal Fritsje kipje zijn?” stelde Frits moedig voor. +</p> +<p>Hans en Bob keken elkaar aan. +</p> +<p>„Kun je stil zitten?” vroeg Bob. +</p> +<p>Frits knikte. +</p> +<p>„Kippen zitten altijd doodstil op de eieren,” zei Hans, die zich verplicht gevoelde +Frits het moeilijke van zijn taak goed onder het oog te brengen. +</p> +<p>„Ik kan wel voor kipje spelen,” zei Frits, die bij zijn voorstel bleef. +</p> +<p>„Dan zal ik de kleeren weer uit den koffer krijgen.” +</p> +<p>„Kun je er alleen in stappen?” vroeg Bob. +</p> +<p>Neen, dat kon hij niet. Hans en Bob moesten hem helpen. +</p> +<p>„Daar is Julia ook,” zei Bob, „die mag hier niet in deze kamer, dan wil ze misschien +ook in den koffer.” +<span class="pageNum" id="xd32e1759">[<a href="#xd32e1759">135</a>]</span></p> +<p>„Als ’t kuikentje piept, moet je er dadelijk uitkomen,” waarschuwde Hans. +</p> +<p>Frits knikte. +</p> +<p>„Als Frits op het kuiken zit, dan kan het wel dood gaan,” zei Bob angstig. +</p> +<p>Dat was een moeilijk geval, daar hadden Bob en Hans nog in ’t geheel niet aan gedacht. +</p> +<p>„Laten we dan maar liever de kleeren weer op ’t ei leggen,” stelde Bob voor, die in +zijn verbeelding het doode kuikentje al zag. En juist zou Frits maar weer kip af zijn, +toen vreeslijk gegil van beneden tot hen doordrong. Bob en Hans holden naar het raam +aan den voorkant en zagen nog juist, dat Julia door Leni van de straat opgeraapt werd. +</p> +<p>„Hoe vreeselijk, Julia is uit het raam gevallen!” Bob en Hans vergaten Frits en liepen, +zoo vlug ze konden, naar beneden. +</p> +<p>„Och, lieve poes, lieve Julia,” riep Leni schreiende. „Zie ze eens beven. Als ze maar +niet dood gaat.” Zacht streelde ze poes; allen stonden om haar heen. +</p> +<p>„Ze heeft gelukkig niets gebroken,” zei mijnheer Van Brakel, de pootjes onderzoekend. +„Zet haar op dezen stoel, Leni; ik denk, dat ze wel gauw weer de oude zal zijn. Zij +is natuurlijk erg geschrokken.” +<span class="pageNum" id="xd32e1770">[<a href="#xd32e1770">136</a>]</span></p> +<p>„Zie ze toch eens beven,” zei Leni. +</p> +<p>„Maar hoe kwam poes toch boven? De deur van de voorkamer moet opengestaan hebben.” +</p> +<p>„Poes wou in den koffer,” versprak Hans zich, „maar dat mocht niet, want Fritsje.…” +</p> +<p>„Fritsje? Is Frits dan boven?” vroeg mevrouw Van Brakel verbaasd. „Ik dacht, dat jullie +met hem in den tuin speelden.” +</p> +<p>„Fritsje zit in den koffer,” lichtte Bob toe. +</p> +<p>„In den koffer?” Allen keken verbaasd naar de tweelingen, toen Hans, die opeens aan +de verrassing van Leni dacht, zei: „Ja, ’t is een geheimpje, hé Bobbie?” +</p> +<p>De verwondering steeg ten top. Door holde naar boven, waar ze Fritsje snikkend in +den koffer vond zitten. +</p> +<p>„Och, kleine vent, wat scheelt er aan?” Maar niettegenstaande het diep ongelukkige +gezichtje van Frits kon Door toch haar lachen niet bedwingen, toen Frits tusschen +het schreien door riep: „Ik—ik—wil geen kippetje zijn, Dora, ik wil geen kippetje +zijn.” +</p> +<p>Toen Door met het snikkende Fritsje beneden kwam en met vragen bestormd werd, zei +ze lachend: +<span class="pageNum" id="xd32e1782">[<a href="#xd32e1782">137</a>]</span></p> +<p>„Wij vertellen niets, dat is nu <i>ons</i> geheimpje, wat zeg jij, kleine man?” Fritsjes verdriet, nu hij uit den koffer en +weer bij moesje was, was spoedig geleden. +</p> +<p>Gelukkig was Julia gauw weer beter en toen Leni even de kamer uit was, stelde vader +voor, eerst de tweelingen en daarna Julia te photografeeren. Kee werd in het geheim +genomen. Die kwam daarom even later Leni vragen, haar wat te helpen. +</p> +<p>„Ik kom anders nooit klaar en jij kunt zoo mooi helpen, je doet mij zooveel pleizier,” +beweerde ze. „Je werkt nog beter dan ik zelf.” En ze liet Leni koffie malen uit den +treuren, totdat ze wel voor een week genoeg had. En nadat de heer Van Brakel Bob en +Hans had gephotografeerd, beiden zittende in de sportkar, was hij met een onuitputtelijk +geduld bezig Julia te „nemen.” Juist op ’t moment, dat het gaan zou, zag Julia, onbewust +van ’t gewichtige oogenblik, een vlieg, waardoor haar rustige houding van even te +voren geheel veranderde en zij vol belangstelling het diertje met haar poot trachtte +te grijpen. Maar eindelijk, na herhaalde pogingen, stond Julia er „prachtig” op. Fox, +die eigenlijk ook <span class="pageNum" id="xd32e1790">[<a href="#xd32e1790">138</a>]</span>op een kiekje moest, was op dat oogenblik nergens te vinden en dus bleef het bij poes +en de tweelingen. Dolf stelde voor Toetie en Snoetie te fotografeeren, maar deze twee +waren vader veel te beweeglijk, zoodat er veel kans zou zijn, dat Snoetie met twee +koppen en Toet er misschien met twee staarten opkwam en vader wist zeker, dat Leni +op zoo’n portret van haar lievelingskippen niet gesteld was. +</p> +<p>„Jammer, dat Foxje er niet is,” zei Dolf, „ik wil nog eens kijken, misschien is hij +wel in de buurt.” En juist zou Dolf de kamer uitgaan, toen Nel hem lachend tegen hield. +</p> +<p>„Weer een brief van oom Karel,” zei ze, „dien moet je eerst hooren, ik zal hem voorlezen. +Jongens, een brief van vader, kom eens gauw,” riep ze den tuin in. „Waar is Leni, +die moet ook bij de voorlezing wezen.” +</p> +<p>„Hoera, hier zijn we al,” juichte het drietal. +</p> +<p>„Toe, Nel, begin nu gauw,” zei Door. +</p> +<p>Nel las: +</p> +<p>„Mijn lieve kaboutertjes! Het briefje, dat ik hierbij insluit, is van Miekie. Ik vond +het op den lessenaar. Miekie had natuurlijk geen postzegel, daarom heb ik <span class="pageNum" id="xd32e1800">[<a href="#xd32e1800">139</a>]</span>het briefje maar in het couvert gedaan en aan jullie verzonden. Dat zij gisteren iets +in haar schild voerde, was duidelijk. Zij bleef voortdurend bij mij zitten, terwijl +ik zat te schrijven. Na eerst op mijn schouder en toen op een paar boeken gezeten +te hebben, ging ze op een blaadje postpapier zitten. Als ik haar zei: „maar, Miekie, +postpapier is er toch niet om op te zitten,” dan knipte ze een paar keer met haar +groene oogjes en keek het raam uit, alsof ze ’t onschuldigste poesje van de wereld +was.” +</p> +<p>„Precies zooals Julia doen kan,” zei Door. „En toen ik klaar was,” las Nel verder, +„en het papier wilde meenemen, was ze zoowaar ingedommeld, zoo hield zij zich tenminste, +zoodat ik het blaadje wel moest laten liggen. Toen ik later den brief zag, begreep +ik, waarom zij dit grapje uitgehaald had. +</p> +<p>Nu wil ik nog even vertellen, dat ik morgen bij jullie kom. Ik weet, dat er dan een +klein meisje jarig is, dat ik graag zou willen feliciteeren en ’t is dan mijn plan, +de kaboutertjes den volgenden dag mee naar hier te nemen. We verlangen allen erg naar +hen en dan … sedert gisteren heeft hier in huis een groote verandering plaats gehad, +maar ik <i>schrijf</i> niet wat. Ik zal het mijn kaboutertjes zelf <span class="pageNum" id="xd32e1807">[<a href="#xd32e1807">140</a>]</span><i>vertellen</i>. Wat zullen ze opkijken! Honderd kusjes van vader en moeder.” +</p> +<p>„Komt Paatje morgen hier?” riepen Bob en Hans opgetogen. +</p> +<p>„Ja, hoe vindt jullie dat?” +</p> +<p>„Heerlijk!” zei Bob, „juist op Leni’s verjaardag.” +</p> +<p>„En gaan we dan gauw naar huis?” +</p> +<p>„Zeker, dan nog één nacht hier slapen,” zei Nel, lachend om de opgewonden gezichtjes. +</p> +<p>„Dan gaan we weer naar Maatje,” zei Hans blij. +</p> +<p>„Ja en als jullie dan heerlijk bij je Maatje zit en bij Miekie, Bruun en Jaap, dan +zitten wij helaas weer op school,” zei Dolf zuchtend. +</p> +<p>„Maar nu kunnen we nog zingen,” zei Door en met een potlood de maat slaande, begon +ze: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie, nog vacantie. +</p> +<p class="line">Hoera vacantie boven.”</p> +</div> +<p class="first">En allen vielen mee in: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„En ieder, die ’t niet zingen wil, +</p> +<p class="line">Die moet er aan gelooven.”</p> +</div> +<p class="first">Dolfs stem hoorde men boven allen uit. +</p> +<p>„Stil, nu zal ik Miekies brief voorlezen, kijk toch eens die groote letters,” zei +Nel, den brief in de hoogte houdende. +<span class="pageNum" id="xd32e1829">[<a href="#xd32e1829">141</a>]</span></p> +<p>„Leuk,” riep Leni, „begin nu maar.” +</p> +<p>„Lieve baasjes,” las Nel en keek daarbij Bob en Hans aan, wier gezichtjes straalden +van genot. „Ik verlang zoo naar jullie en Bruun ook. Jaap, geloof ik, ook wel, maar +dat kan mij niet schelen; want op Jaap ben ik boos. Dat is zóó gekomen. Ik was gisteren +op de muizenjacht. Uren en uren had ik voor een gaatje gezeten, waaruit een muis moest +komen. Ik kreeg op ’t laatst erg veel verlangen naar mijn schoteltje met melk, maar +toch bleef ik zitten, omdat ik bang was, dat mij ’t muisje ontsnappen zou. Bruno kwam +ook een paar keeren bij mij, hij wou met mij spelen, maar ik bleef zitten, ik wou +het muisje hebben. Eindelijk, jawel, daar stak het zijn puntsnuitje uit het gaatje. +Ik verroerde mij niet. Voorzichtig kwam het er verder uit, zag overal rond, tot het +opeens heelemaal te voorschijn kwam. Toen sprong ik er op af, maar toch ontkwam het +mij en schoot achter een kist. Ik zal jou wel krijgen, dacht ik, en bleef dicht bij +de kist zitten. Op eens kwam Jaap binnen. Hij begreep blijkbaar dadelijk, waarom ik +zoo stil zat. „Jij boosdoenster,” zei hij. „’t Is jou zeker weer <span class="pageNum" id="xd32e1833">[<a href="#xd32e1833">142</a>]</span>om een muis te doen.” En toen eindelijk de muis van achter de kist te voorschijn kwam, +zette hij de deur wijd open; zoo ontsnapte mij het heerlijke kluifje. Toen ik het +achtervolgen wilde, smeet hij de deur toe en zei: „Dat kun je begrijpen! Jij er weer +achter aan zoodat je het op ’t laatst tòch zou krijgen? Neen, daar komt niets van +in.” Zoo was dus al mijn loeren voor niets geweest. Ik was zóó boos, dat ik mij direct +omkeerde en wegliep. Later kwam Jaap nog weer bij mij met allerlei mooie praatjes, +maar ik deed, alsof ik sliep en toen ging hij gauw weer weg. +</p> +<p>„O, die oom Karel,” lachte Dolf, „wat kan die toch aardige.…” +</p> +<p>„Nu, wat kan oom Karel?” vroeg vader plagend. +</p> +<p>„Neen, neen,” zei Dolf. „Ik bedoel, wat kan Miekie toch aardige brieven schrijven.” +</p> +<p>„Alsof Julia ’t niet zoo kan,” lachte Ma. +</p> +<p>„Ja, natuurlijk, Julia is dan ook een bijzonder knappe poes,” zei Door. +</p> +<p>„Laat mij nu verder lezen,” zei Nel, „de brief is nog lang niet uit.” +</p> +<p>„Ik wilde toen mijn troost bij Bruno zoeken, maar die was als gewoonlijk buiten en +speelde op <span class="pageNum" id="xd32e1844">[<a href="#xd32e1844">143</a>]</span>’t grasveld met andere honden. Aan den kant van het grasveld staan boomen, zooals +jullie weet, en nu had iemand zijn hond, een mooien zwarten poedel, met een touw aan +een van die boomen vastgebonden, zeker, omdat hij hem niet goed mee naar binnen kon +nemen. Natuurlijk was dit alles behalve prettig voor dien hond, vooral, omdat hij +al die andere zoo vroolijk zag ronddraven. Bruno was al eenige malen naar den armen +gevangene toegeloopen om een praatje met hem te maken, maar dan kreeg hij weer zoo’n +lust om te stoeien, dat hij wel driemaal ’t bloemperk omrende, tot hij op eens op +de gedachte kwam den poedel te helpen. Hij begon in het touw te bijten, te bijten—nu, +je weet, Bruun heeft scherpe tanden. De vastgebonden hond begon te kwispelstaarten +en te blaffen, Bruun rustte even, begon weer met vernieuwde krachten te rukken en +te bijten. Tot hij het touw doorgebeten had. Als een pijl uit den boog rende de poedel +niet eenmaal, maar wel zesmaal ’t grasveld rond. Wat was hij blij! Bruun achter hem +aan. Het werd een dolle jacht. +</p> +<p>Toen de poedel geheel buiten adem met de tong uit den bek even stil stond, kwam zijn +baas er aan. <span class="pageNum" id="xd32e1848">[<a href="#xd32e1848">144</a>]</span>Als jullie zijn gezicht gezien hadt! Hij keek van den boom naar den poedel en van +den poedel naar den boom en dan naar de andere honden. Eenige menschen, die alles +gezien hadden, wezen naar Bruno. De baas lachte nu ook, floot een paar malen en jawel, +daar kwam de poedel, nog met een stuk touw achter zich aan, schoorvoetend naar hem +toe. Hij was, geloof ik, bang, dat de baas boos zou zijn, maar die klopte zijn hond +op den rug, streek hem over den kop, zoodat de poedel vroolijk kwispelstaartte en +met hem meeliep.” +</p> +<p>„Zou Foxje ook zoo iets kunnen doen, vader?” vroeg Dolf. +</p> +<p>„Misschien wel, maar Bruun is een groote, sterke hond en heeft natuurlijk een sterk +gebit.” +</p> +<p>„Kom maar terug naar je zoo zéér verlangende Miekie,” las Nel. +</p> +<p>„Prachtig, moes, wat zou die verandering toch kunnen zijn?” vroegen Nel en Leni. +</p> +<p>„Dat zul je morgen wel hooren,” lachte ma. +</p> +<p>„Misschien heeft vader kuikentjes gekocht,” zei Hans, die aan zijn ei in den koffer +dacht. „Of heeft Bruun een nieuwen halsband gekregen,” raadde Bob. +<span class="pageNum" id="xd32e1857">[<a href="#xd32e1857">145</a>]</span></p> +<p>„Of, of,” zei Leni, „heeft Miekie jonge poesjes gekregen.” +</p> +<p>„Ik wou, dat ’t al morgen was,” zuchtte Hans. +</p> +<p>„Ik kan bijna zoolang niet wachten,” zei Bobbie. +</p> +<p>„Nu kan ik door twee dingen bijna niet in slaap komen vanavond. Ten eerste, omdat +ik morgen jarig ben en ten tweede, omdat ik zoo verlangend ben naar hetgeen oom Karel +heeft te vertellen.” +</p> +<p>„Moes, u weet het,” zei Door, mevrouw Van Brakel met den vinger dreigend. „Toe, vertelt +u het ons eens.” +</p> +<p>„Dat kun je begrijpen,” lachte moeder. +</p> +<p>En toen Door Nel later iets in het oor fluisterde en Dolf vroeg, of er ook een verfkwastje +was, zei mijnheer Van Brakel lachend: „’t Is hier wel een tijd van geheimpjes, dat +moet ik zeggen.” +</p> +<p>„Nu, kinderen, ’t is tijd om naar bed te gaan. De tweelingen en Leni slapen zeker +al lang.” +</p> +<p>„Ja, kom Nel, wij moeten morgen vroeg op,” zei Door, „want”.… +</p> +<p>„St., niets vertellen,” zei Nel, den vinger op den mond houdende. +</p> +<p>„Och, lieve tijd,” zuchtte Door, „ik vind het toch zoo „onmogelijk” lastig, geheimen +te bewaren.” +<span class="pageNum" id="xd32e1871">[<a href="#xd32e1871">146</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch10" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch10.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">Tiende hoofdstuk.</h2> +<h2 class="main">Leni’s verjaardag.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">„’t Is zes uur, sta op,” fluisterde Nel. +</p> +<p>„Wat zeg je?” vroeg Door slaperig. +</p> +<p>„’t Is zes uur. We zouden immers bloemen voor Leni plukken. Kom er uit.” +</p> +<p>„Nu al?” +</p> +<p>„Ja zeker, anders komen we niet klaar.” +</p> +<p>„Ik ben zoo „onmogelijk” slaperig.” +</p> +<p>„Dat ben je om zeven uur ook nog,” was ’t kalme antwoord. +</p> +<p>„Je hebt ook nooit medelijden met mij,” kwam er grappig klagend uit. +</p> +<p>„Als ik klaar ben, ga ik en wacht niet op je.” zei Nel. „Stil, Leen draait zich om; +als ze wakker wordt, is alle aardigheid er af.” +</p> +<p>„Ik kom al,” zuchtte Door, haar kousen aantrekkend. +<span class="pageNum" id="xd32e1888">[<a href="#xd32e1888">147</a>]</span></p> +<p>Zacht fluisterend en op de teenen loopend kleedden Nel en Door, zich aan. +</p> +<p>„Begin nu alsjeblieft niet met je sproeiwoede,” zei Nel, toen Door haar waschkom vol +schonk, ’’dan wordt Leni stellig wakker.” +</p> +<p>„’k Vang dan anders twee vliegen in één klap,” zei Door lachend. +</p> +<p>„Hoe zoo?” +</p> +<p>„Wel, ik krijg de volle laag en jij bent wel tevreden met de druppeltjes, die mij +voorbij vliegen; op die manier zijn we gauw klaar.” +</p> +<p>„Als jij dat druppeltjes verkiest te noemen,” zei Nel, „’t is gewoonlijk een volslagen +fontein. Stil, Leni beweegt zich weer, sta nu toch doodstil.” +</p> +<p>Wel drie minuten stonden beide meisjes onbeweeglijk, angstig kijkend naar de kleine +jarige. +</p> +<p>„Voor standbeeld ben ik niet in de wieg gelegd,” zei Door, toen zij zich weer durfde +bewegen, „dat merk ik wel.” +</p> +<p>„En ik niet,” zei Nel. +</p> +<p>Plof! Wat was dat? Doors kam gleed uit haar handen. Beide meisjes stonden als palen; +want nu volgde een onrustbarend geschuifel in het ledikant. +</p> +<p>„Ga op den grond liggen,” commandeerde Nel <span class="pageNum" id="xd32e1902">[<a href="#xd32e1902">148</a>]</span>en zeeg zelf ook behoedzaam neer. Het geschuifel hield aan. Door en Nel stikten bijna +van ’t lachen. Door lag voorover met haar hoofd onder de tafel, de noodlottige kam +recht voor zich uit houdende. Nel in haar onderlijfje met de beenen onder haar eigen +ledikant. Toen werd de deur zacht opengeduwd en Hans stond met verbaasde oogen naar +het eigenaardige tooneeltje te kijken. +</p> +<p>Door wist geen raad van het lachen bij het zien van Hansjes verwondering. Hij dacht +zeker niet anders, of de beide meisjes waren door een aardschok neergesmeten. Door +wenkte met de kam, dat hij weg moest gaan. Hans scheen haar niet te begrijpen en bleef +onbeweeglijk staan. +</p> +<p>„W-e-g,” spelde Door met de lippen en wees naar Leni’s ledikant. +</p> +<p>„Het-ei-is,” fluisterde Hans en wilde blijkbaar nog meer zeggen, maar Door zwaaide +zóó wanhopig met de kam, dat Hans ten slotte bedrukt wegging. +</p> +<p>„Ik geloof, dat Leni weer in slaap gevallen is. Houd toch op met je gelach, je zult +alles nog bederven,” waarschuwde Nel boos. +</p> +<p>„Zag je Hansjes gezicht?” fluisterde Door, zich nu ook oprichtend. Nel knikte. Tot +overmaat van <span class="pageNum" id="xd32e1910">[<a href="#xd32e1910">149</a>]</span>ramp kwam Foxje ook nog in de kamer, maar Door zette hem er voorzichtig uit en zoo +kwamen de beide meisjes toch eindelijk klaar. Moeder was al beneden en werd in het +geheim genomen; ze beloofde Leni, als ze beneden kwam, naar Kee te sturen, tot alles +voor de jarige klaar was. +</p> +<p>„Kom nu maar gauw mee,” zei Nel tot Door; „want er zijn heel wat vaasjes te vullen.” +</p> +<p>„Gelukkig! Ons cadeau is bezorgd,” zei Door, op de nieuwe mand voor Julia wijzend. +„Stopt u die maar goed weg, moes, anders ziet Leni die nog, voor we thuis zijn.” +</p> +<p>„Daar zal ik wel voor zorgen, kind! Ja, meisjes, jullie moet voortmaken. Een verjaardag +zonder bloemen en dat nog wel in den zomer, dat gaat toch niet. ’t Is heerlijk, dat +jullie een veldbouquet gaat plukken; want het zou jammer zijn den tuin te plunderen, +als het niet noodig is; alles staat nu zoo mooi en we hebben er zoo lang pleizier +van.” +</p> +<p>„Ja, moes, we komen gauw terug,” zei Door, die den botaniseertrommel van Dolf nam. +Na een half uur hadden de meisjes een prachtigen ruiker geplukt. +</p> +<p>„Ik pluk ook nog wat papavers,” zei Nel, „die staan zoo beeldig.” +<span class="pageNum" id="xd32e1918">[<a href="#xd32e1918">150</a>]</span></p> +<p>„Ja, dat doen ze, maar ze zijn zoo gauw verlept,” vond Door. +</p> +<p>„Ziezoo, we hebben genoeg, laten we maar vlug opstappen, want het valt niet mee, alles +te moeten rangschikken.” +</p> +<p>„Is Leni al beneden?” was ’t eerste wat Nel vroeg, toen ze thuis kwamen. +</p> +<p>„Neen, ze schijnt nogal te kunnen slapen, niettegenstaande ze gisteren het tegendeel +beweerde,” zei mevrouw Van Brakel. „Hè, kinderen, kinderen, wat een schat van bloemen +brengen jullie mee.” +</p> +<p>Alle vaasjes en glazen werden voor den dag gehaald en met bloemen gevuld, wat aan +de kamer een echt feestelijk aanzien gaf. +</p> +<p>„Foxje, kom eens hier, oude jonge, je vrouw jarig en jij geen strik om? Dat is ongehoord.” +En Nel bond Fox een blauw lint om den hals en maakte aan een kant een flinken strik. +Zoo heel pleizierig vond Foxje dit nu niet, maar voor een jarige moet je wat over +hebben, had hij dikwijls gehoord en dus droeg hij zijn lot gelaten, zooals een gehoorzaam +en liefhebbend hondje past. En terwijl Nel bezig was met Fox, bond Door Julia een +rood lint om. Blauw was meer haar kleur, vond Door, maar met het oog op <span class="pageNum" id="xd32e1927">[<a href="#xd32e1927">151</a>]</span>de rood gevoerde mand was het beter de halsversiering ook in die kleur te nemen. +</p> +<p>„Daar komt Leni aan!” riep Nel. „Waar is Dolf en waar zijn de tweelingen en vader? +We moeten toch allen in de kamer zijn, voor Leni binnenkomt.” +</p> +<p>„Dolf is achter in den tuin, met Bob, Hans en Fritsje.” +</p> +<p>„Jongens, op ’t appèl!” riep Door. +</p> +<p>„’t Is vandaag feest, zooals ’t nooit is geweest,” zong vader en kwam met Leni binnen. +Leni wist van verlegenheid niet, hoe ze kijken zou, toen allen haar in de kamer opwachtten. +</p> +<p>Verrukt keek ze naar de bloemen. +</p> +<p>„Ja, ja, daarvoor hebben Nel en Door gezorgd. Wat zeg je daar wel van?” zei moeder. +</p> +<p>„Beeldig,” vond Leni. +</p> +<p>„Een spel voor den tuin,” zei moeder en zette een groote kist op de tafel. +</p> +<p>„Een croquetspel,” <span class="corr" id="xd32e1940" title="Bron: juchte">juichte</span> Leni, „heerlijk!” En ze vloog op moeder en vader toe om beiden te bedanken. +</p> +<p>„Wat je Julia geeft, geef je Leni, hebben wij gedacht,” zei Door. +</p> +<p>„Een ledikant voor je Snoes,” voegde Nel er bij <span class="pageNum" id="xd32e1946">[<a href="#xd32e1946">152</a>]</span>en zette ter verduidelijking de poes in de nieuwe mand. +</p> +<p>„Hoe leuk!” riep Leni. „Och, zie haar eigenwijs gezicht eens.” +</p> +<p>„Julia onderzoekt, of ze een springveeren of een paardeharen matrasje heeft,” zei +Dolf, toen de poes de mand van alle kanten besnuffelde. +</p> +<p>„Maar hoe staan onze logé’s zoo stil te kijken?” vroeg mijnheer Van Brakel. +</p> +<p>„Er is geen kuikentje uitgekomen,” zei Bob. +</p> +<p>„Geen kuikentje uitgekomen, ventje?” vroeg moeder verwonderd. +</p> +<p>Door proestte het uit. +</p> +<p>„Neen,” zei Hansje, die dit gelukkig niet zag. „Het heeft al dien tijd in den koffer +gelegen onder onze blousjes. En Fritsje durfden wij er niet opzetten, omdat we bang +waren, dat het kuikentje dan dood zou gaan.” +</p> +<p>„Ik begrijp toch niet recht, wat je bedoelt,” zei vader, die moeite deed ernstig te +kijken; „vertel mij eens, wàt lag in den koffer, kereltje?” +</p> +<p>„Dit ei,” zei Hans. Maar nu kon mijnheer Van Brakel zich niet langer bedwingen. Hij +schaterde het uit en allen in de kamer schoten in een hartelijk gelach. +<span class="pageNum" id="xd32e1959">[<a href="#xd32e1959">153</a>]</span></p> +<p>„’t Is een kalkei; o jongens, jongens, jullie bent eenig, eenig!” +</p> +<p>Toen allen zoo vroolijk waren en het zich zoo in ’t geheel niet aantrokken, dat er +geen kuiken uit het ei gekomen was, zelfs Leni niet, toen moesten Hans en Bob toch +wel meelachen. +</p> +<p>„Kijk eens, dit màg jullie Leni geven,” zei moeder en gaf Bob een doos met flikjes. +„Daar kan ze dan eens uit presenteeren vanmiddag, als paatje er is.” +</p> +<p>Dat was goed. +</p> +<p>„Fisjeleer,” zei Fritsje, terwijl hij Leni een fleschje met eau de cologne vereerde. +Natuurlijk moest ieder even van de eau de cologne ruiken en daar Fritsjes zakdoek +nergens te vinden was, kreeg hij een beetje op de punt van zijn schort. +</p> +<p>„Nu heb ik hier ook nog een paar oude kennisjes,” zei vader, de portretten van de +tweelingen en Julia gevende. +</p> +<p>„Och, paatje, hoe aardig,” zei Leni verrukt. „Wanneer hebt u dat gedaan? Bob en Hans +hebben me er niets van verteld.” +</p> +<p>„Ja, dat <i>die</i> geheimen kunnen bewaren, hebben we gemerkt,” zei vader, „maar Julia doet voor hen +niet onder.” +<span class="pageNum" id="xd32e1972">[<a href="#xd32e1972">154</a>]</span></p> +<p>„Mag ik nu de jarige in den tuin verzoeken?” zei Dolf. +</p> +<p>„In den tuin?” vroeg Nel. +</p> +<p>„Ja, komt allen maar mee, achter in den tuin.” +</p> +<p>„Kijk toch eens, Dolf heeft warempel het kippenhok geverfd,” riep Leni opgetogen. +</p> +<p>„Hoe leuk!” +</p> +<p>„Dat noem ik nog eens een verrassing,” zei vader. „Ik wist werkelijk niet, dat ik +zoo’n knappen zoon had.” +</p> +<p>„Wanneer heb je dat gedaan?” vroeg Door. +</p> +<p>„Gisterenavond en vanmorgen. Ik was om zes uur al in den tuin,” zei Dolf, blij, dat +allen het zoo aardig vonden. „Maar nu moet je er ook eens even in gaan,” zei hij tot +Leni; „ik heb de kippenfamilie zoo met elkaar zien fluisteren, het zou mij niet verwonderen, +als zij ook een verrassing voor je hadden.” +</p> +<p>Lachend ging Leni in het hok. „Kom eens hier,” riep ze en stond te dansen voor de +nesten van Toetie en Snoetie. „Komt toch eens allen hier!” +</p> +<p>„Maar kindje, dat is toch wel wat veel gevergd,” zei vader; „het heele gezelschap +in het kippenhok! Laat ons liever eens zien, welke verrassing je kippenfamilie jou +bereid heeft: wij branden van verlangen.” +<span class="pageNum" id="xd32e1984">[<a href="#xd32e1984">155</a>]</span></p> +<p>„Toe, Leen, kom er uit,” zei Door, „je maakt ons zoo „onmogelijk” nieuwsgierig.” +</p> +<p>„Kijk eens,” zei Leni, „dit rose suiker ei heeft Toet gelegd. Het staat er op, leest +u maar.” +</p> +<p>„Van Toetie op uw verjaardag.” +</p> +<p>„Wel verbazend, dat is kranig,” zei vader. +</p> +<p>„En dit witte van Snoetie.” +</p> +<p>„Zulke kippen moesten we meer hebben.” +</p> +<p>„En dit,” zei Leni, en liet een chocolade-ei zien, „van …?” +</p> +<p>„Asschepoes,” raadde Nel gierend. +</p> +<p>„Van den haan. Zijn visitekaartje heeft hij er bij gelegd. Kijk, Haantje-Kukelekaantje +staat er op en aan den anderen kant: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„Lief jarig pleegmoedertje, +</p> +<p class="line">In ’t kraaien ben ik wel een baas, +</p> +<p class="line">In ’t eier leggen niet, helaas! +</p> +<p class="line">Maar op het feest van pleegmama +</p> +<p class="line">Legde ik toch een ei van chocola +</p> +<p class="line">Uit dankbaarheid, omdat zij elken morgen +</p> +<p class="line">Zoo trouw voor mij en mijn kippen komt zorgen.”</p> +</div> +<p class="first">„Dolf, Dolf, hoe onmogelijk leuk.” +</p> +<p>Ieder moest het hanenei natuurlijk bekijken, ’t Was dan ook wel een groote bijzonderheid; +zelfs vader, <span class="pageNum" id="xd32e2007">[<a href="#xd32e2007">156</a>]</span>die al zoo oud was, beweerde, er nog nooit een gezien te hebben. +</p> +<p>„Jij krijgt straks het kapje, hoor Snoet,” zei Leni tegen Fritsje. Dat leek Frits +wel goed toe en Hans en Bob werd het kapje van de suikereieren beloofd. +</p> +<p>„Waar is Kee? Die moet ze ook zien,” riep Leni. +</p> +<p>„Daar komt ze juist aan.” +</p> +<p>„Asjeblieft,” zei Kee, nog voor Leni iets kon zeggen, „omdat jij mij gisteren zoo +geholpen hebt,” en meteen duwde ze Leni een klein, beeldig poppenkoffiemolentje in +de hand. +</p> +<p>„Och moes, maatje, zie eens, van Kee!” +</p> +<p>„Kindje! Maar ’t is al te erg vandaag, je wordt veel te veel verwend.” +</p> +<p>Toen Leni de eieren aan Kee liet zien van Snoet, Toet en Haantje-Kukelekaantje, sloeg +Kee de armen van verbazing in de hoogte. „Heb ik van mijn leven, heb ik van mijn leven! +Nu begrijp ik, waarom hij vanmorgen zoo aanhoudend kraaide, ’t Is dan ook geen kleinigheid, +een chocolade-ei. Dat doen de kippen hem niet na, ofschoon Snoet en Toet ook bijzonder +knap zijn. Maar, liefje, ik moet nu weer naar mijn boontjes,” zei Kee en holde weg. +</p> +<p>„Hoor Fox eens, met wien heeft die het toch <span class="pageNum" id="xd32e2018">[<a href="#xd32e2018">157</a>]</span>zoo aan den stok?” zei mijnheer Van Brakel. „Hij keft ons de ooren doof. Daar zit +toch soms geen vreemde poes onder die struik?” +</p> +<p>„O wee!” riep Door, „ik begrijp het al. Als Fox hem maar geen kwaad doet. Leni, kom +eens gauw hier. Kijk eens onder die struik.” +</p> +<p>Leni bukte zich. „Een egel?” vroeg ze verwonderd, „voor mij?” +</p> +<p>„Een extraatje van Door en mij,” zei Nel lachend. +</p> +<p>„Ik had het diertje maar stil willen laten liggen, maar Door dacht, dat jij hem wel +„snoezig” zou vinden, omdat je nu eenmaal alles snoezig vindt, wat dier is. We hebben +hem aan den weg gevonden.” +</p> +<p>„Laat eens kijken,” zei Dolf, „hoe grappig, ik heb nog nooit een egel zoo dichtbij +gezien.” +</p> +<p>Hans en Bob vonden het in ’t geheel geen aardig beestje, beweerden ze, en Frits bleef +op een eerbiedigen afstand. +</p> +<p>„Als Fox hem maar geen kwaad doet,” zei Door. +</p> +<p>„Wel neen, ’t blijft bij blaffen,” zei vader, „daar behoef jullie niet bang voor te +zijn. We zullen hem wat melk brengen, daar houden ze in den regel van.” +</p> +<p>Leni liep naar huis en kwam na een oogenblikje met een schoteltje met melk terug. +’t Was eerst, of <span class="pageNum" id="xd32e2031">[<a href="#xd32e2031">158</a>]</span>de egel ’t niet zag, maar al gauw begon hij te drinken tot groote vreugde van allen. +</p> +<p>„Je zult eens zien, hoe gauw hij tam is,” zei moeder. +</p> +<p>„Maar nu gaan we eerst ontbijten, anders zijn we niet klaar, als oom Karel komt,” +zei moeder. +</p> +<p>„Ik verlang ook naar paatje,” zei Bob. +</p> +<p>„Ja, en wat zou paatje wel te vertellen hebben?” vroeg Hans. +</p> +<p>„Nog maar een beetje geduld,” lachte moeder. +</p> +<p>„Morgen gaan we naar huis, hè tante?” +</p> +<p>„Goeden dag, goeden dag, feestvierende menschen!” hoorde men oom Karel dien middag +plotseling zeggen. „Daar ben ik al. Waar zijn mijn kaboutertjes en waar is de jarige +dame?” +</p> +<p>„Hier paatje,” en Bob en Hans vlogen hun vader om den hals. +</p> +<p>„Ja, ja, kereltjes, hoe is ’t met jullie? Druk aan ’t feestvieren zie ik. Wel, wel +Leni, is dat croquetspel een cadeau? En Fox en Julia in feestgewaad! ’t Is geen kleinigheid, +’k Ben wat blij, dat ik gekomen ben. Kijk eens, dat is nu <i>mijn</i> cadeautje. Ik hoop, dat je ’t mooi vindt, meisje. Ik kan maar niet vergeten, hoe +bedroefd je was over ’t verlies van sneeuwwitje en <span class="pageNum" id="xd32e2046">[<a href="#xd32e2046">159</a>]</span>daarom heb ik je nu een ander sneeuwwitje meegebracht.” +</p> +<p>„Een pop!” riep Lena opgetogen. „Oompje, hoe heerlijk!” +</p> +<p>„En als sneeuwwitje gekleed,” zei Door, „hoe beeldig! Kijk toch eens, moeder!” +</p> +<p>„Prachtig, prachtig! Die oom Karel verwent je maar,” zei moeder lachend. +</p> +<p>„Dat heb ik wel begrepen,” zei Nel, „dat jarig zijn in de vacantie lang niet voor +de poes is.” +</p> +<p>„En nu ’t geheimpje, oom,” zei Dolf. „Wij branden allen van verlangen.” +</p> +<p>„Dat is goed, kinderen. Bob en Hans, komen jullie eens bij mij zitten, ieder op een +knie. Het is iets heel moois en prettigs, dat ik te vertellen heb.” +</p> +<p>Allen keken oom vol verwachting aan. +</p> +<p>„Zoo’n aardig popje, als Leni gekregen heeft om mee te spelen,” begon oom, „is er +bij ons in huis gekomen.” +</p> +<p>„Ook een sneeuwwitje?” vroeg Bob verbaasd. +</p> +<p>„Maar, paatje, jongens spelen toch niet met poppen,” zei Hans teleurgesteld. +</p> +<p>Oom Karel glimlachte. „Er is bij ons in huis een levend popje—een kindje gekomen.” +<span class="pageNum" id="xd32e2061">[<a href="#xd32e2061">160</a>]</span></p> +<p>„Een echt?” Hans schoot van de knie af. +</p> +<p>„Ja, een echt.” +</p> +<p>„O, oom, hoe leuk, hoe aardig!” +</p> +<p>Even was er doodsche stilte. +</p> +<p>„Maar, maar,—wat doet ze, kan ze al praten?” zei Bob, die ’t eerst van zijn verbazing +bekomen was. +</p> +<p>„Eet ze al?” vroeg Hans. +</p> +<p>„Hoe groot is ze?—Heeft ze al haar? Slaapt ze?—Kan ze al lachen? Toe, paatje, toe +vertel eens alles.” +</p> +<p>„Kleine, lieve kaboutertjes, hoe kan ik zoo gauw op alle vragen antwoorden? Neen, +praten kan ze nog niet, dat moeten wij haar nog leeren. Ze kan nu eigenlijk nog maar +alleen slapen, drinken en schreien.” +</p> +<p>„Schreien is praten, hè paatje?” +</p> +<p>„Vindt moesje ’t prettig, dat het zusje er is?” +</p> +<p>„En Jaap?” +</p> +<p>„Jaap ook. En Griet, die anders zoo’n leven kan maken in de keuken, doet nu alles +even zacht.” +</p> +<p>„En-enne-paatje, luister eens. Hoe groot is zus?” vroeg Bob opgewonden. +</p> +<p>„Niet grooter dan Leni’s pop.” +</p> +<p>„Wijs eens, hoe groot haar handjes zijn.” +<span class="pageNum" id="xd32e2079">[<a href="#xd32e2079">161</a>]</span></p> +<p>„Zoowat zoo groot als jou wijsvinger. Twee aardige, roode knuistjes heeft ze.” +</p> +<p>„Nu hebt u nog in ’t geheel niet gezegd, hoe ze heet, oom,” zei Leni. +</p> +<p>„Ze heet Else, ons kleine meisje.” +</p> +<p>Allen vonden dit een prachtigen naam. „Zou ze ’t prettig vinden, dat we morgen terugkomen?” +</p> +<p>„Welk zusje zou niet blij zijn met zulke lieve broertjes,” zei oom Karel, Bob in de +wang knijpende. +</p> +<p>„O paatje, ik verlang zoo,” zei Hans met een diepen zucht. +</p> +<p>„Wat kunnen we later heerlijk paardje spelen, Bobbie. Zus komt dan in de sportkar +te zitten, jij wordt paard en ik koetsier.” +</p> +<p>„Neen, dan wil ik koetsier zijn,” zei Bob. +</p> +<p>„Neen,” pruilde Hans, „ik heb het ’t eerst gezegd.” +</p> +<p>„Weet jullie wat,” zei mevrouw Van Brakel, die bang was, dat er gekibbel kwam. „Zusje +mag dan kiezen, die is de dame, die gereden wordt.” +</p> +<p>„Ja, dat vind ik best,” zei oom. „En zal ik jullie nu eens vertellen, waarom zusje +<i>nu</i> gekomen is?” +</p> +<p>Ja, dat wist niemand. +</p> +<p>„Omdat ze het later zoo prettig zou vinden in de vacantie jarig te zijn.” +<span class="pageNum" id="xd32e2098">[<a href="#xd32e2098">162</a>]</span></p> +<p>„Òf ze gelijk heeft,” riepen Nel en Door tegelijk. +</p> +<p>„Maar nu moet ik toch werkelijk eens kijken, wat Leni gekregen heeft. Morgen in den +trein kunnen we den geheelen tijd over zusje praten. Mij dunkt, Door en Nel zijn hier +aan ’t versieren geweest. Wat een heerlijke massa bloemen! Met je nieuw croquetspel +wil ik vandaag vast een spelletje doen.” +</p> +<p>„Ja, ja, dat moet ingewijd worden,” zei Dolf. +</p> +<p>„En nu moet u nog eens iets zien,” zei Nel. +</p> +<p>„Extraatje van Door en mij,” stelde ze voor, op den egel wijzend. +</p> +<p>„Neen, oompje, alleen van mij, Nel durfde hem niet opnemen.” +</p> +<p>„Een egel? Daar moet je nu Door voor wezen om zoo’n aantrekkelijk diertje mee te nemen,” +lachte oom. „Wat zei zusje wel van zoo’n cadeau? Maar dat behoef ik eigenlijk niet +te vragen. Bij Leni is immers elk dier welkom.” +</p> +<p>„Dat zei ik ook, oompje.” +</p> +<p>„Hoe jammer,” zei Leni, „dat de egel zich nu heelemaal ingerold heeft.” +</p> +<p>„Dat is niets, die onbeleefdheid en dat nog wel op jouw verjaardag, zal ik hem wel +gauw afleeren,” zei oom. „Dolf, haal mij eens een kopje water, <span class="pageNum" id="xd32e2111">[<a href="#xd32e2111">163</a>]</span>dan zullen we „extraatje,” eens een bad geven.” +</p> +<p>Nauwelijks had de egel het water gevoeld, of hij begon zich te ontrollen. +</p> +<p>„O, kijk hem eens, kijk hem eens,” riepen Dolf en Nel. +</p> +<p>„Zie hem eens boos kijken,” lachte Door. „Foei, oude jongen, niet zoo ernstig en dat +nog wel op zoo’n grooten feestdag als vandaag. Ziezoo, zoo mag ik je liever, nu ben +je ons tevreden „extraatje” weer.” +</p> +<p>„Stil, wij worden geroepen! Wie het eerst thuis is,” zei oom en nam Fritsje op zijn +schouder en ’t heele jolige troepje holde achter hem aan. +</p> +<p>„Fritsje gewonnen! Moesje! Fritsje gewonnen!” +</p> +<p>„Ja, ja,” lachte moeder, „jij lijkt het winterkoninkje wel, die bij een wedstrijd +onder de vogels, wie ’t hoogste vliegen kon, onder de vleugels van den adelaar kroop +en zoo den strijd won, maar de andere vogels leelijk fopte.” +</p> +<p>Daar begreep Fritsje niets van, maar wel, dat, wat op tafel stond, heerlijk was. +</p> +<p>„Bob en Hans, kom gauw. Hier staan beschuiten met muisjes op tafel,” riep Dolf, die +de tweede overwinnaar was. „Ter eere van ’t zusje,” zei mevrouw Van Brakel. +<span class="pageNum" id="xd32e2123">[<a href="#xd32e2123">164</a>]</span></p> +<p>’s Middags werd er croquet gespeeld, tot groot pleizier van de groote en kleine menschen, +maar niet het minst van Fox en Julia, die elken bal naholden. Tot slot van het feest +onthaalde moeder nog op een heerlijke roomtaart, waarop ze voor de grap een vlaggetje +gestoken had en waarop stond: „Wie in Augustus geboren is, hoezee!” +</p> +<p>Allen begonnen dadelijk te zingen, zoodat het een oorverdoovend leven was. Toen werden +er nog allerlei spelletjes verzonnen en moest Leni „Toetie” raden uit: begraven steden +en Door „vacantie.” +</p> +<p>Eindelijk werd het tijd voor de kleintjes om naar bed te gaan. Leni mocht een uurtje +langer opblijven. Toen eindelijk ook Door, Nel en Dolf goeden nacht hadden gezegd, +zongen ze nog als op den eersten dag van de vacantie met een kleine verandering, door +Door in het schoone lied gebracht: +</p> +<div class="lgouter"> +<p class="line">„’t Is vacantie, nog vacantie, +</p> +<p class="line">Hoera vacantie boven! +</p> +<p class="line">En ieder, die ’t niet zingen wil, +</p> +<p class="line">Die moet er aan gelooven.”</p> +</div> +<p class="first">Den volgenden morgen voor schooltijd zag men weer, als op den eersten dag van de vacantie, +twee vlaggetjes uit een portier van den trein wapperen. <span class="pageNum" id="xd32e2135">[<a href="#xd32e2135">165</a>]</span>Maar nu wuifde oom Karel met zijn kaboutertjes den wachtenden bij den trein met even +vroolijke gezichten een afscheid toe. +</p> +<p>„Toe, kinderen, voor ’t laatst nog eens,” zei oom Karel plagend: „’t Is vacantie!” +</p> +<p>„Neen, oompje,” zei Door, lachend op haar boeken wijzende, „dat zal niet gaan!” +</p> +<p>En de anderen gaven Door volkomen gelijk. +</p> +<p>„Onmogelijk, meisje?” +</p> +<p>„Onmogelijk, oompje,” bevestigde Door. „Maar met de Kerstvacantie is ’t weer: „’t +Is vacantie,”—zou Door juist beginnen te zingen, toen de trein zich in beweging zette. +Nog een laatste wuiven van de vlaggetjes en van oom Karels witten zakdoek en ’t vroolijke +troepje groette van ’t perron terug. +</p> +<p>Om twaalf uur kwamen allen opgewekt uit school. +</p> +<p>„’t Was toch zoo leuk in de nieuwe klasse,” vonden Door en Nel. Dolf en Leni hadden +allerlei prettige verhalen. +</p> +<p>„Dat mag ik zien,” zei moeder. „Vroolijk op school en vroolijk thuis.” +</p> +<p>„Ja, ja, we zijn wat trotsch op ons jolig troepje,” zei vader lachend. +</p> +</div> +</div> +</div> +<div class="back"> +<div class="div1" id="toc"> +<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2> +<table> +<tr id="ch01.toc"> +<td class="tocDivNum">1. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch01">De eerste vacantiedag.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch01">5</a></td> +</tr> +<tr id="ch02.toc"> +<td class="tocDivNum">2. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch02">De logétjes.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch02">20</a></td> +</tr> +<tr id="ch03.toc"> +<td class="tocDivNum">3. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch03">Arme Hans en Bobbie.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch03">41</a></td> +</tr> +<tr id="ch04.toc"> +<td class="tocDivNum">4. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch04">De appelbollenpartij.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch04">53</a></td> +</tr> +<tr id="ch05.toc"> +<td class="tocDivNum">5. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch05">De verdwaalde dwergjes.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch05">63</a></td> +</tr> +<tr id="ch06.toc"> +<td class="tocDivNum">6. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch06">Een dagje buiten.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch06">77</a></td> +</tr> +<tr id="ch07.toc"> +<td class="tocDivNum">7. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch07">Twee knappe huishoudsters.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch07">93</a></td> +</tr> +<tr id="ch08.toc"> +<td class="tocDivNum">8. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch08">Een avontuur.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch08">107</a></td> +</tr> +<tr id="ch09.toc"> +<td class="tocDivNum">9. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch09">Een dag vol geheimen.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch09">127</a></td> +</tr> +<tr id="ch10.toc"> +<td class="tocDivNum">10. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch10">Leni’s verjaardag.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch10">146</a></td> +</tr> +</table> +</div> +<div class="transcriberNote"> +<h2 class="main">Colofon</h2> +<h3 class="main">Beschikbaarheid</h3> +<p>Deze digitale editie is gebaseerd op de tweede druk uit 1917. +</p> +<h3 class="main">Codering</h3> +<p>Dit bestand is in een verouderde spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren. +Afgebroken woorden aan het einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke +zetfouten in het origineel zijn gecorrigeerd. Dergelijke correcties zijn vermeld in +het colofon. +</p> +<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3> +<ul> +<li>2004-02-06 Begonnen. +</li> +<li>2008-03-28 Opnieuw bekeken. +</li> +<li>2024-12-07 Hogere resolutie afbeeldingen. +</li> +</ul> +<h3 class="main">Verbeteringen</h3> +<p>De volgende 5 verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> +<table class="correctionTable"> +<tr> +<th>Bladzijde</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +<th>Bewerkingsafstand</th> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd32e551">33</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Verwijderd</i>] +</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd32e657">41</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">knappen</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">knapen</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd32e1004">71</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">ganw</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">gauw</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd32e1056">76</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">eok</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">ook</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd32e1940">151</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">juchte</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">juichte</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +<div>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 12070 ***</div> +</body> +</html> + diff --git a/12070-h/images/decoration.png b/12070-h/images/decoration.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..50b53b0 --- /dev/null +++ b/12070-h/images/decoration.png diff --git a/12070-h/images/front.jpg b/12070-h/images/front.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b1d1dd4 --- /dev/null +++ b/12070-h/images/front.jpg diff --git a/12070-h/images/p1.png b/12070-h/images/p1.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..352a068 --- /dev/null +++ b/12070-h/images/p1.png diff --git a/12070-h/images/p2.png b/12070-h/images/p2.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..2950b92 --- /dev/null +++ b/12070-h/images/p2.png diff --git a/12070-h/images/p3.png b/12070-h/images/p3.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..ab5974a --- /dev/null +++ b/12070-h/images/p3.png diff --git a/12070-h/images/p4.png b/12070-h/images/p4.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..fb9c164 --- /dev/null +++ b/12070-h/images/p4.png diff --git a/12070-h/images/spine.jpg b/12070-h/images/spine.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..9ec01c4 --- /dev/null +++ b/12070-h/images/spine.jpg diff --git a/12070-h/images/titlepage.png b/12070-h/images/titlepage.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..3c77a62 --- /dev/null +++ b/12070-h/images/titlepage.png |
