diff options
| author | Roger Frank <rfrank@pglaf.org> | 2025-10-15 04:36:29 -0700 |
|---|---|---|
| committer | Roger Frank <rfrank@pglaf.org> | 2025-10-15 04:36:29 -0700 |
| commit | e7d72329f57edc37c28c33f7f2c79956ea462a98 (patch) | |
| tree | c14ddcb5baa32ab2d7eed95bbd6e2479389b9c83 /11285-h | |
Diffstat (limited to '11285-h')
| -rw-r--r-- | 11285-h/11285-h.htm | 7900 | ||||
| -rw-r--r-- | 11285-h/bruce.png | bin | 0 -> 117031 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/dorothy.png | bin | 0 -> 87965 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/dwergen.png | bin | 0 -> 209084 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/holyrood.png | bin | 0 -> 211684 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/jaunting-car.png | bin | 0 -> 125969 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/kerk.png | bin | 0 -> 292533 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/luscombe.png | bin | 0 -> 280501 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/providence.png | bin | 0 -> 284855 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/rows.png | bin | 0 -> 235937 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/shamrock.png | bin | 0 -> 17299 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/sneeuwwitje.png | bin | 0 -> 93461 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/standbeeld.png | bin | 0 -> 243689 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/studeerkamer.png | bin | 0 -> 300333 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 11285-h/vestibule.png | bin | 0 -> 319544 bytes |
15 files changed, 7900 insertions, 0 deletions
diff --git a/11285-h/11285-h.htm b/11285-h/11285-h.htm new file mode 100644 index 0000000..4140de0 --- /dev/null +++ b/11285-h/11285-h.htm @@ -0,0 +1,7900 @@ +<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN"> +<meta name="generator" content= +"HTML Tidy for Windows (vers 1st February 2004), see www.w3.org"> +<meta http-equiv="Content-Type" content= +"text/html; charset=iso-8859-1"> +<title>The Project Gutenberg eBook of Een Heldin, by +AUTHOR.</title> +<style type="text/css"> + <!-- + * { font-family: Times;} + P { text-indent: 1em; + margin-top: .75em; + text-align: justify; + margin-bottom: .75em; } + h1, h2, h3, h4, h5, h6 { text-align: center; } + HR { width: 33%; + margin-top: 1em; + margin-bottom: 1em;} + BODY{margin-left: 10%; + margin-right: 10%;} + .linenum {position: absolute; top: auto; left: 4%;} /* poetry number */ + .note {margin-left: 2em; margin-right: 2em; margin-bottom: 1em;} /* block indent */ + .pagenum {position: absolute; left: 92%; right: 100%; font-size: 8pt; justify: right;} /* page numbers */ + // --> +</style> + +<style type="text/css"> + div.c15 {font-family: Verdana} + span.c14 {margin-left: 1.5em;} + span.c13 {margin-left: 2em;} + span.c12 {margin-left: 1em;} + span.c11 {margin-left: 3.5em;} + span.c10 {margin-left: 5em;} + span.c9 {margin-left: 4em;} + span.c8 {margin-left: 4.5em;} + h2.c7 {font-family: Verdana} + p.c6 {font-family: Verdana; font-style: italic} + span.c5 {font-family: Verdana} + hr.c4 {width: 65%;} + hr.c3 {width: 45%;} + p.c2 {font-family: Verdana} + h1.c1 {font-family: Verdana} +</style> +<body> + + +<pre> + +The Project Gutenberg EBook of Een Heldin, by A.C. Kuiper + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + + +Title: Een Heldin + +Author: A.C. Kuiper + +Release Date: February 25, 2004 [EBook #11285] + +Language: Dutch + +Character set encoding: ISO-8859-1 + +*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK EEN HELDIN *** + + + + +Produced by Joris Van Dael and PG Distributed Proofreaders + + + + + +</pre> + + +<br> +<br> +<h1 class="c1">EEN HELDIN</h1> +<p class="c2">DOOR +<p class="c2">A. C. KUIPER, +<p class="c2">SCHRIJFSTER VAN "ELSJE", "ANNEKE", "EEN HOLLANDSCH +MEISJE OP EEN ENGELSCHE KOSTSCHOOL", "ALLEEN IN EEN KLEINE STAD", +ENZ. +<hr class="c3"> +<p class="c2">MET ILLUSTRATIËN NAAR FOTOGRAFIEËN. +<p class="c2">HAARLEM. +<p class="c2">VINCENT LOOSJES. +<p class="c2">1906. +<hr class="c4"> +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="vestibule.png" width="675" +height="503"> +<p class="c2">[De vestibule van het Iersche +kasteel.]<i><span class="c5">Dit verhaal bevat veel, dat verdicht +is en toch is het op waarheid gegrond, omdat de voornaamste +gebeurtenissen, die erin worden beschreven, werkelijk hebben plaats +gehad. Ook de ervaringen op de Engelsche kostschool zijn, zonder de +minste overdrijving, geheel naar waarheid weer gegeven, terwijl de +hoofdpersoon, een Duitsche, werkelijk heeft geleefd en-nog leeft, +al is haar naam niet Hedwig Eiche!</span><br></i> +<p class="c6">Hoewel zij zichzelf allerminst "een Heldin" zou +noemen, heeft zij toch het volste recht op dien naam. Menige jonge +lezeres, die zelf een zonnige, gelukkige jeugd geniet, zal dit met +mij eens zijn, vooral als in aanmerking genomen wordt dat "Hedwig +Eiche" den moed had reeds op haar 15^e jaar de wereld in te gaan in +een tijd, toen er van werken buitenshuis voor de meeste meisjes nog +maar zeer weinig sprake kon zijn en de keuze van werkkring voor +haar dus uiterst beperkt was. +<p class="c2">A. C. K. +<hr class="c4"> +<a name="INHOUD"></a> +<h2 class="c7">INHOUD.</h2><span class="c5"> <br> +<a href="#HOOFDSTUK_I">I. EEN KLOEK +MEISJE</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_II">II. "MY +DEAR!"</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_III">III. EEN BRIEF, WAAR VAN +ALLES IN STAAT</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_IV">IV. OP DE PROEF +GESTELD</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_V">V. CHESTER</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_VI">VI. KOUDE EN +HONGER</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_VII">VII. +"FLINKIE"</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_VIII">VIII. +UITKOMST</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_IX">IX. VIER IERSCHE KINDEREN +EN EEN HOND</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_X">X. NESTA'S +DRIFT</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_XI">XI. LONDEN EN +MIST</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_XII">XII. AAN DE BLAUWE +ZEE</a><br> +<br> +<a href="#HOOFDSTUK_XIII">XIII. EEN RIJK +LEVEN</a><br></span> +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_I"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK I.</h2> +<p class="c2">Een kloek Meisje. +<p class="c2">Zij woonden in de sombere buitenwijk van een Duitsche +stad, in een groot blok van een huis, dat in verschillende +verdiepingen verdeeld was, één verdieping voor elk +gezin. Vóór acht maanden waren zij verhuisd naar de +bovenste verdieping, omdat men daar het goedkoopst woonde en toch +was het voor hen nog veel te duur! Want de laatste jaren waren zij +hoe langer hoe armer geworden en het allerlaatste jaar, o, dat was +vreeselijk geweest, zóó vreeselijk dat het jongste +zusje, Clärchen, altijd weer angstig en diep bedroefd werd, +als er over werd gesproken. Ach, het was ook zoo treurig dat die +arme, geduldige moeder zóóveel verdriet had gehad en +dat de rust eigenlijk eerst in huis was gekomen na vaders dood, nu +drie maanden geleden. Hedwig, de oudste dochter, had toen gezegd +dat zij nu dubbel haar best moesten doen om lief voor moeder te +zijn en Clärchen had terstond met een ernstig gezichtje: "Ja" +geknikt; dat wilde zij ook heel graag. Maar soms, als zij met een +kale, verstelde jurk naar school moest of naar bed werd gestuurd +zonder avondeten, vond zij het wèl moeielijk om niet boos en +ontevreden te zijn. Waarom waren zij dan toch ook zoo heel arm? +<p class="c2">"Ik weet niet hoe wij met ons drieën rond moeten +komen!" had de moeder gisteren voor de zooveelste maal uitgeroepen, +nadat zij allerlei berekeningen had zitten te maken op een stukje +papier. Hedwig had daarop wel lachend het papier naar zich toe +getrokken en gezegd: "Allemaal maar flink de handen uit de mouw +steken, moedertje, en niet in dit paleis blijven wonen, dan zal het +wel gaan," maar Clärchen had toen toch heel goed gezien dat +ook Hedwig zeer bezorgd was. En toen zij 's avonds te bed lag en de +Septemberregen tegen het raam van het zolderkamertje hoorde +kletteren, dat zij met Hedwig deelde, werd zij zoo treurig gestemd +dat zij wel moest gaan schreien of ze wilde of niet. En snikkend +had zij bedacht dat het nu misschien wel niet lang meer zou duren +of zij zouden op straat moeten gaan bedelen om een stuk droog +brood.... +<p class="c2">Toen had zij opeens Hedwig's arm om zich heen +gevoeld. "Kindje, kindje; wat is er toch? Stil nu!" had het sussend +geklonken. Daarop had zij Hedwig alles gezegd wat haar op het hart +lag en Hedwig had haar getroost en opgebeurd-dat kon Hedwig +zóó goed!--en toen ze kalmer geworden was, had Hedwig +nog heel ernstig gevraagd: "Beloof je me zusje, dat je je best zult +doen zooveel mogelijk voor moeder te zijn en je flink te houden, +ook ... ook als er dingen mochten gebeuren, die je in 't geheel +niet verwacht?" +<p class="c2">Zij had Hedwig toen verbaasd aangekeken-wat meende ze +toch?-maar toen Hedwig herhaalde: "Dat beloof je mij immers?" had +zij beslist gezegd: "O ja, ja." +<p class="c2">Hedwig had toen even haar hoofd in de kussens gedrukt +en een oogenblik had Clärchen gemeend dat zij haar zacht +hoorde snikken, maar ze dacht later dat zij zich dit toch moest +verbeeld hebben, want toen Hedwig weer opkeek, glimlachte zij en +zag ze alleen maar wat bleek. +<p class="c2">En nu was het juist alsof vandaag alles weer wat +vroolijker was dan gisteren! Zij kregen nu ook wèl +avondeten; dat was in lang niet gebeurd. Hedwig had naaiwerk +verkocht in een der groote winkels in de stad en er meer geld voor +ontvangen dan zij verwacht had en terwijl zij de tafel dekte, deed +zij een aardig verhaal van haar tocht, dat haar moeder en +Clärchen aan het lachen bracht. +<p class="c2">Wat keken Clärchen's oogen begeerig naar de +gebakken aardappelen! Die zagen er dan ook zoo lekker bruin uit, +met de smakelijke, knappende korstjes; alleen moeder kon ze +zóó bakken. Zij kregen er sla bij en ieder een half +ei; Clärchen vond het een feestmaal, maar zij had wel heel +graag wat meer gehad! +<p class="c2">Wat had Hedwig toch langzaam gegeten, dacht ze; die +alleen had nog maar wat op haar bord en zij had nog wel het minst +genomen, dat had Clärchen duidelijk gezien! Zij keek eens even +naar het heerlijke hapje, dat straks in Hedwig's mond moest +verdwijnen; toen zag ze snel weer voor zich, want Hedwig had haar +lachend aangekeken. Daar schoof ze haar bord naar Clärchen +toe. +<p class="c2">"Hier, neem jij dit nog maar." +<p class="c2">"Neen, neen, Hedwig." +<p class="c2">"Ja, ja, Clärchen. Kom, eet maar gauw op; ik zie +aan je neus dat je er trek in hebt." +<p class="c2">"Ja maar ... jij dan niet?" +<p class="c2">"Lang niet zooveel als jij. Komaan, een, twee, drie, +opeten! Je moet mij gehoorzamen, vergeet dat niet. Ik ben al +vijftien en jij pas elf." +<p class="c2">"Over een maand twaalf," zei Clärchen. Ze liet +zich echter niet langer nooden. Lachend at zij het lekkere hapje +op, terwijl ze Hedwig dankbaar toeknikte. Of zij nog trek had! +Eigenlijk had zij dat tegenwoordig altijd nog, als zij van tafel +opstond. Hedwig niet, ten minste ... die <i>deed</i> gewoonlijk net +of zij wel degelijk genoeg gehad had. +<p class="c2">Clärchen hoopte altijd dat zij later op Hedwig +zou gaan lijken en even knap worden. Hedwig ging niet meer school; +dat was, ten minste volgens Clärchen's oordeel, ook niet meer +noodig, zij wist werkelijk genoeg! Zij kon vrij goed Fransch en +Engelsch spreken en vele andere dingen, die Clärchen nog +leeren moest. Toen zij klein was, had Hedwig een poosje een +Engelsche gouvernante gehad, maar dat was geweest in den tijd toen +zij nog rijk waren en van dien tijd herinnerde Clärchen zich +al heel weinig meer. +<p class="c2">Ook Hedwig scheen het thans als een droom toe dat er +werkelijk jaren waren geweest, waarin haar moeder geen geldzorgen +had gekend. Zóó arm als zij nu dan toch ook waren.... +<p class="c2">In diep gepeins verzonken zat zij 's avonds laat op +den rand van haar bed. Na den storm van gisteren was de lucht als +schoongeveegd; nu scheen de maan helder naar binnen, een lichte +streep werpend op den houten vloer van het zolderkamertje. +<p class="c2">Hedwig keek naar het rustige, zachte licht; toen +knikte zij even. "Ik doe het," fluisterde ze, "het moet!" En heel +zacht: "Dan zullen moeder en Clärchen ook hier kunnen blijven +wonen. Ik zal moeder schrijven...." +<p class="c2">Bedaard stond zij op en liep op hare teenen naar de +tafel om Clärchen niet wakker te maken. Ze nam papier en +potlood en trachtte bij het maanlicht te schrijven, maar het wilde +niet vlotten. Voorzichtig stak zij een eindje kaars aan; nu ging +het beter, al beefde haar mond en al moest zij een paar malen met +de oogen knippen. Maar ze gaf geen geluid; ze <i>bleef</i> voelen +dat zij stil moest zijn om Clärchen. Eindelijk vouwde zij het +briefje dicht, stond vastberaden op, pakte enkele dingen in een oud +reistaschje en keek om zich heen of ze niets vergeten had. +Zorgvuldig telde zij het geld na, dat ze nog over had van de +verdienste van dien middag en dat haar eerlijk toekwam; het zou +juist genoeg zijn voor haar doel, meende ze. +<p class="c2">Opeens, een inval gehoor gevend, nam zij de kaars op +en liep er mee naar een spiegeltje, dat tegen het houten beschot +hing. Ze zette het eindje kaars op een richel; zoo kon ze juist +goed zien. +<p class="c2">"Niet <i>heelemaal</i> oud genoeg," vond ze, terwijl +zij ernstig en aandachtig-haast alsof het iets nieuws voor haar +was-keek naar wat de spiegel haar toonde: een smal meisjesgezicht +met verstandige, grijsblauwe oogen. "Wacht eens!" En met een vlugge +beweging van hare beide handen, legde zij de blonde vlecht, die op +haar rug hing, om het hoofd, stak haar vast, schuierde het +springerige voorhaar glad en knikte tevreden. "<i>Veel</i> beter +zoo," fluisterde zij opgeruimd. "Zoo zullen zij mij heel licht voor +achttien of twintig houden. En nu naar bed!" +<p class="c2">Zij sliep echter niet veel dien nacht, want als zij +al even insluimerde, werd ze spoedig met schrik weer wakker, zelfs +in hare droomen gekweld door de vrees dat zij zich verslapen zou. +Eindelijk, toen het een weinig begon te schemeren, stond zij op. In +het grauwe halfduister knielde zij neer om haar ochtendgebed te +doen en God vuriger dan ooit te smeeken haar te helpen; toen +kleedde zij zich snel aan, nam haar reistaschje op, drukte +voorzichtig een kus op Clärchen's krulhaar, legde haar briefje +in de zitkamer, keek verlangend naar de deur van het zijvertrek, +waar haar moeder sliep, aarzelde even of zij er binnen zou durven +gaan, keerde zich snel af, zei zacht: "Dag mijn lief, lief +moedertje"-en liep naar beneden en het huis uit. +<p class="c2">Toen zij op straat stond, keek ze nog even naar +boven, hoog naar boven. Achter dat smalle raam sliep haar moeder; +als zij wakker werd, zou zij haar missen.... +<p class="c2">Ze mocht nu echter geen tijd verliezen, niet langer +staan te droomen. Al was het ook nog zoo vroeg, ze moest zich +haasten, als zij, wat haar plan was, werkelijk den eersten trein +naar Hamburg halen wilde, waar ze dan om half tien zijn kon. Ze +wilde daar de oude kindermeid Anna Schaub gaan opzoeken, die jaren +lang bij het gezin had gewoond en alles wist wat er gebeurd was. +Anna schreef telkens nog zulke hartelijke brieven aan Hedwig's +moeder; zij zou Hedwig zeker voort willen helpen en haar zeggen wat +ze doen moest om een geschikte betrekking te vinden. Want dat was +wat Hedwig wilde en ze geloofde stellig dat het wel gelukken zou; +ze zou dan flink gaan verdienen en een steun voor haar moeder +kunnen zijn. Als ze nu maar eerst in Hamburg was, dan kon ze +terstond met Anna aan het zoeken gaan! +<p class="c2">Snel liep ze door. Zij was buiten adem, toen zij aan +het station kwam en juist had zij een kaartje genomen aan het +3^e-klasse loket en was op het punt de wachtkamer in te gaan, toen +zij een stem hoorde zeggen: +<p class="c2">"Ik zag Hedwig Eiche ook staan zooeven. Waar die +opeens naar toe wil? Het moet treurig gesteld zijn daar aan +huis...." +<p class="c2">Hedwig keek niet om, maar haastte zich op het perron +te komen. De trein stond er al. Ze stapte vlug in en was blij, toen +de portieren gesloten waren en de trein zich in beweging zette. Zij +begon nu vermoeid en slaperig te worden; ze leunde in haar hoekje +en sloot de oogen, al haar best doende om zich te verzetten tegen +het gevoel van angstige gejaagdheid, dat zich van haar trachtte +meester te maken. Ze wou flink zijn, flink zijn, flink zijn, +herhaalde ze zacht bij zichzelf. En ze glimlachte even. Hedwig +<i>Eiche</i> heette ze immers, dan moest zij haar naam toch ook eer +aandoen! Ze dwong zich tot kalmte met die eigenaardige +krachtsinspanning, waarvan zij, jong als zij was, maar al te zeer +de macht had leeren kennen in de smartelijke jaren, die achter haar +lagen. +<p class="c2">Met de handen stil in den schoot, bleef zij een poos +heel rustig zitten, werkelijk kalmer wordend omdat zij dit worden +<i>wilde</i>; toen sliep zij even in. +<p class="c2">Zij voelde zich verkwikt, toen zij in Hamburg aankwam +en liep in een opgewekte stemming door de mooie, drukke straten. +Wat was het prettig levendig hier! Zij was echt blij dat ze gegaan +was; hier zou <i>zij</i> ook werk vinden. Ieder scheen het even +druk te hebben; dan moest er voor haar ook wel wat te doen wezen! +Ze wou hard werken, kleine kinderen les geven als het kon, flink +geld verdienen voor haar moeder en Clärchen.... +<p class="c2">Zij had Anna Schaub een paar malen met haar moeder +bezocht en ze wist dus hoe ze loopen moest; het was niet ver en +vrij spoedig schelde zij aan bij het kleine, nette huisje, dat Anna +bewoonde sedert zij hare schaapjes op het droge had. +<p class="c2">De deur werd bijna terstond door Anna zelf geopend. +Heel verbaasd keek zij op! Hare bruine oogjes werden eens zoo groot +als anders en glinsterden als twee sterretjes. Hedwig keek haar +vroolijk aan. +<p class="c2">"Hoe vindt je dat nu wel?" vroeg ze. +<p class="c2">Anna sloeg de handen in elkaar. "Neen maar...." begon +ze. +<p class="c2">"Dat dacht je niet, he?" riep Hedwig lachend, terwijl +zij het huis inging om daarop door Anna zeer hartelijk omhelsd te +worden. "Een echte verrassing, niet waar? Maar breng mij maar gauw +binnen en geef me wat te eten, want ik heb nog niets gehad vandaag +en ik verga van den honger." +<p class="c2">"Wat? Ach, arm kind!" Anna was een en al medelijden. +Zij trok Hedwig mee naar het achterkamertje, waar een rij +maandroosjes voor het raam stond te bloeien en de koffiegeur van +het ontbijt nog flauw in het vertrek hing. +<p class="c2">"Ziezoo, ga daar nu maar eens zitten en zeg niets +meer voordat je flink ontbeten hebt," zei Anna en in +één adem door: "Mevrouw en Clärchen nogal wel?" +<p class="c2">Hedwig knikte; ze kon opeens niet goed spreken. Ze +dacht eraan hoe haar moeder en Clärchen haar nu zouden missen +en hoe heel graag zij nog even afscheid van haar zou hebben willen +nemen. Maar ze vermande zich en glimlachte weer. +"Vóór alles geen sentimentaliteit," besloot ze bij +zichzelf. +<p class="c2">Zij deed zich te goed aan de warme koffie, het brood +en den honig, die Anna haar voorzette en hoewel deze brandde van +verlangen om het doel van haar reis te weten te komen, herhaalde +zij toch telkens weer dat zij niets moest vertellen voordat zij +geheel verzadigd was. +<p class="c2">Hedwig liet haar echter niet lang in het onzekere. +"Anna," vroeg zij plotseling heel ernstig, "wil jij me helpen om +een goede betrekking te vinden?" +<p class="c2">"Mijn lief kind...." +<p class="c2">"We zijn heel, heel arm, zie-je, <i>veel</i> armer +nog dan verleden jaar en wij kunnen zoo niet voortleven. Ik moet +flink aan het werk gaan en geld verdienen; als ik dan van tijd tot +tijd wat naar huis stuur, kunnen moeder en Clärchen blijven +wonen waar zij nu zijn...." +<p class="c2">"Vindt mevrouw dàt goed?" +<p class="c2">"Ik ben weggegaan ... heel vroeg van ochtend, ik heb +moeder niet meer gezien," zei Hedwig ontwijkend en met een kleur. +"Zij zou mij misschien niet hebben laten gaan, maar als ik iets +goeds vind, zal zij natuurlijk heel blij zijn. Ik heb een briefje +achtergelaten om te vertellen wat ik ging doen. O Anna, het +<i>moet</i> gebeuren; zóó gaat het niet langer! Help +mij toch! Hier in dit groote Hamburg, waar iedereen het zoo druk +heeft, zal toch ook voor mij wel iets te vinden zijn, een +betrekking als gouvernante of kinderjuffrouw of iets dergelijks. Ik +zal erg mijn best doen dat men tevreden over mij kan wezen en ik +ben zoo sterk en ... en niet zoo heel dom...." +<p class="c2">Hare oogen glimlachten weer bij de laatste woorden, +haar geheele gezichtje gloeide van opwinding. +<p class="c2">Anna schudde even het hoofd. "Je bent pas vijftien +jaar," zei ze. +<p class="c2">"Maar ik zie er ouder uit!" riep Hedwig en toen Anna +weer het hoofd schudde: "Ja, ja, ik zie er veel ouder uit, heusch, +als ik maar wil! Vanochtend in de haast kon ik het niet zoo gauw +goed krijgen, maar kijk eens!" +<p class="c2">Ze wierp haar hoed af, haalde een pakje haarspelden +uit haar taschje, legde de blonde vlecht weer om het hoofd en stak +haar vast en trachtte een streng gezicht te zetten. +<p class="c2">"Zou je nu ooit denken dat ik pas vijftien was, als +je 't niet wist?" +<p class="c2">"Ik ... weet het niet zeker," zei Anna eerlijk. "Maar +je bent toch in ieder geval veel te jong om in betrekking te gaan." +<p class="c2">"Neen, neen, daar vergis je je mee; gerust, daar +vergis je je mee," zei Hedwig zeer beslist. Toen overredend: "En +het <i>moet</i> ook wezenlijk gebeuren, Anna, het is <i>heel</i> +noodzakelijk; wij zijn zóó arm, zoo verschrikkelijk +arm! En als ik misschien iets bij kinderen kon krijgen, ik houd +zooveel van kinderen, ik zou het heerlijk vinden...." +<p class="c2">"Ja, je waart ten minste als klein meisje ook altijd +even engelachtig voor Clärchen," zei Anna met vuur. +<p class="c2">"Engelachtig? Ik!" Hedwig lachte vroolijk. "Neen +Annalief, nu vergis je je al weer. Dat ben ik nooit geweest. Maar +weet je wat? Wees jij nu eens wèl engelachtig voor mij en +help me om wat goeds te vinden." +<p class="c2">Anna dacht even na. Toen zei ze met nadruk: +<p class="c2">"Dan moet je me beloven dat je stellig niets aannemen +zult, dat niet werkelijk goed is." +<p class="c2">"Dat beloof ik," zei Hedwig plechtig. "Kan ik hier +logeeren?" +<p class="c2">"Natuurlijk lieveling." +<p class="c2">"En ... als het noodig mocht zijn en dat zal wel...." +zei Hedwig aarzelend, "dat ik nog wat nieuwe kleeren koop, zou je +... heb je dan ... zou je me dan wat geld willen leenen?" +<p class="c2">Anna stond op en sloeg den arm om haar heen. "O zoo +graag," zei ze. +<p class="c2">"Ik hoop maar dat we heel gauw wat vinden, +<i>heel</i> gauw," hernam Hedwig. "Het zal ook zoo prettig zijn om +dat dan aan moeder te schrijven. En nu ga ik even uit om een krant +te koopen; dan kijken we samen de advertentiën na en dan ... +o, natuurlijk vind ik iets, dat geschikt is!" +<p class="c2">Ze snelde het huisje uit, kwam spoedig weer terug met +een dichtgedrukte krant in de hand en gunde zich den tijd niet om +haar goed af te doen, voordat ze de advertentie-kolommen doorgezien +had. Anna las over haar schouder heen ijverig mee, met haar bril op +het puntje van haar neus. +<p class="c2">"Daar is niets bij," mompelde Hedwig een paar malen, +maar eensklaps veranderde de uitdrukking van haar gezicht. "O, heb +je dat gezien, dat? Daar, daar!" riep zij en ze wees met haar +vinger op een advertentie met het opschrift: <i>Gouvernante</i>. +<p class="c2">Anna zei nog niets; ze moest eerst de advertentie op +haar gemak doorlezen. +<p class="c2">Het duurde Hedwig lang genoeg, maar ze bedwong haar +ongeduld. Hare oogen glinsterden, terwijl ze nu eens naar Anna, dan +weer naar de krant keek. +<p class="c2">"Een gouvernante gezocht voor haar dochtertje door +een barones, die spoedig naar het buitenland vertrekt ... muziek en +kennis der Engelsche taal vereischten," zei Anna eindelijk. "Ja, ik +weet niet...." +<p class="c2">"Nu, maar <i>ik</i> weet het wel," viel Hedwig +lachend in. "Ik ga er straks dadelijk op af, hoor! Kijk, er staat +dat men zich in persoon moet aanmelden aan het hotel, waar de +barones op 't oogenblik logeert. O, ik hoop, ik hoop, ik +<i>hoop</i> dat ik dat krijg!" +<p class="c2">Ze greep de oude Anna om het middel en trachtte met +haar het kamertje door te dansen. +<p class="c2">Anna rukte zich echter vroolijk los. "Als je +zóó bij de barones doet," hijgde ze, "zal zij je wel +een geschikte gouvernante voor haar dochtertje vinden!" +<p class="c2">"Daar doe ik me streng en deftig voor, dat spreekt +van zelf," zei Hedwig, rimpels in haar voorhoofd trekkend. "In +ieder geval wil jij me straks zeker wel even den weg wijzen? Ik +weet niet waar dat hotel is." +<p class="c2">"Ik wil je wel den weg wijzen, maar ik ga niet mee +naar binnen," zei Anna snel. +<p class="c2">"Neen natuurlijk niet, dan zou het net zijn alsof ik +niet alleen durfde," zei Hedwig. "We moeten er om twee uur zijn; er +staat dat de barones dan te spreken is." +<p class="c2">Anna vond alles goed. Zij hielp Hedwig zich zoo +netjes mogelijk te maken en er zoo oud mogelijk uit te zien, +waartoe werkelijk het glad geschuierde, opgestoken haar, de +eenvoudige, zwarte hoed, waarvan Hedwig in overdreven ijver nog +gauw de klaprozen door een bouquetje viooltjes van Arma verving en +het donkere japonnetje het hunne bijdroegen. Anna sloop even alleen +uit om met een glans op haar gezicht terug te komen met een paar +keurige glacé handschoenen. "Die moet je van mij aannemen," +zei ze en Hedwig zei dankbaar: "Heel graag." +<p class="c2">Zij waren blij toen het eindelijk tijd was om op weg +te gaan en Anna, die verreweg de zenuwachtigste was van de twee, +slaakte een zucht van verademing, toen Hedwig het hotel binnenging +en zij, volgens afspraak, buiten op haar bleef wachten. "Nu weten +wij het ten minste gauw," dacht ze. +<p class="c2">Intusschen liep Hedwig moedig de ruime vestibule van +het groote hotel in. Ze keek bewonderend om zich heen naar de +smaakvolle meubeltjes en de hooge manden met bloeiende planten, die +hier en daar waren neergezet, tot de portier haar vroeg wat er van +haar dienst was. Zij zeide het hem en had nauwelijks het woord +"barones" genoemd of een kellner stond naast haar. +<p class="c2">"Wenscht u aangediend te worden?" vroeg hij. +<p class="c2">Hedwig knikte en haar hart begon sneller te kloppen, +toen zij den kellner de breede trap op volgde naar de eerste +verdieping, waar al weer een frissche bloemengeur haar te gemoet +kwam. Zij hoorde hare voetstappen niet over den dikken Smyrna +looper, wat de gewaarwording van deftige geheimzinnigheid, die over +haar gekomen was, nog verhoogde. Onwillekeurig boog zij even statig +als de kellner zelf, toen hij beleefd de deur van een kleine kamer +voor haar opende en haar vroeg hier een oogenblikje te willen +wachten. Hedwig noemde hem haar naam, toen sloot hij heel zacht de +deur en verdween. +<p class="c2">Wat een aardig kamertje was het, zoo vroolijk en +licht! En men moest hier in dit hotel wel veel van bloemen houden, +dacht Hedwig; ook hier zag zij er op de tafel staan, terwijl het +behang en de lichte overgordijnen met losse tuiltjes viooltjes als +bezaaid waren. +<p class="c2">Ze bleef stokstijf staan, toen ze vrij dicht in hare +nabijheid een kinderstem hoorde en daarop een andere stem, die +vermanend zei: "Neen Tieka, dat mag niet!" Toen was alles weer +stil. +<p class="c2">Zij moest lang wachten en begon ongerust te worden. +Zou de barones haar misschien niet eens willen zien en al klaar +zijn met een andere gouvernante? De angst sloeg haar om het hart. +Maar spoedig greep ze weer moed, streek de mooie, nieuwe +glacés nog wat gladder, trok haar gezicht in de gewenschte +plooi en ... wachtte zoo geduldig, als haar mogelijk was. +<p class="c2">Hoorde zij daar niet iets? Zij hield den adem in en +werkelijk werd thans de deurknop omgedraaid en verscheen de kellner +met de vraag of zij zoo goed wilde zijn hem te volgen. +<p class="c2">Hedwig wilde niets liever. Nog even een haastigen +blik in den spiegel. Juist, zoo'n gezicht moest ze zetten! +<p class="c2">Spoedig stond zij in een, naar zij later aan Anna +meedeelde, "allerprachtigste zitkamer, alles blauw en terra-cotta +en oud goud." Toen zij nader kwam, maakte een statige, lange dame +even een beweging alsof zij op wilde staan, maar ging terstond weer +zitten. Zij bekeek Hedwig van het hoofd tot de voeten en vroeg haar +toen ook plaats te nemen. +<p class="c2">Met een bescheiden stem waagde Hedwig het op te +merken dat zij kwam voor de betrekking als gouvernante. +<p class="c2">"Uw naam is Eiche, Hedwig Eiche?" vroeg de dame met +een eigenaardig uitheemsch accent. +<p class="c2">Hedwig boog, zeer ontevreden op zichzelf omdat ze zoo +warm werd; maar de barones keek haar ook zóó +onderzoekend aan! Als nu haar volgende vraag maar niet was: "En hoe +oud...?" +<p class="c2">Het was Hedwig haast alsof er met groote letters +<i>vijftien</i> op haar voorhoofd stond geschreven! +<p class="c2">De barones scheen zich echter niet om haar leeftijd +te bekommeren, nog niet althans, bedacht Hedwig angstig. +<p class="c2">"Wees zoo goed mij nauwkeurig te zeggen waarin gij +les kunt geven," klonk het wat hoog. +<p class="c2">Hedwig gehoorzaamde terstond. De barones toonde veel +belangstelling voor haar Fransch en Engelsch, liet haar die talen +even spreken en kwam blijkbaar onder den indruk van de beschaafde +wijze, waarop zij zich uitte. +<p class="c2">Toen Hedwig op de vraag of zij van kinderen hield, +opgewonden: "O ja!" antwoordde, glimlachte zij flauwtjes. Eindelijk +zeide zij: +<p class="c2">"Ik zou wel lust hebben het eens met u te beproeven. +Kan ik nog informaties krijgen uit een vroegere betrekking?" +<p class="c2">"O heden," dacht Hedwig, "nu komt het! Nu komt er +stellig ook nog: "En hoe oud...."" +<p class="c2">Maar ze moest antwoorden. "Ik ben nooit eerder in +betrekking geweest," bracht zij er bedremmeld uit. +<p class="c2">"O juist...." zei de barones langzaam. "Ja, dan moet +u natuurlijk ook met een klein salaris beginnen; maar daarover +kunnen we straks nog spreken. Ik had u wel eerder mogen vragen of +het voor u geen bezwaar zou zijn Duitschland te verlaten? Mijn +echtgenoot is consul geweest in Italië; hij heeft zijn +betrekking neergelegd en nu gaan wij voor goed in Schotland wonen. +Wij hebben een huis even buiten Edinburg. Ik ben een Engelsche." +<p class="c2">Hedwig haastte zich op te merken dat er voor haar +geen 't minste bezwaar bestond om naar Schotland te gaan. "Ik vind +het juist heerlijk veel te zien van de wereld," liet zij zich +ontvallen. +<p class="c2">De barones knikte even heel genadig. Zij stelde nu +juist niet zoo heel veel belang in wat Hedwig "heerlijk" vond. +<p class="c2">"Ik heb lust het eens met u te beproeven," herhaalde +zij, "maar u lijkt me nog heel jong...." Hedwig beefde, "en u zult +u dus met een niet groot salaris tevreden moeten stellen. Ik zal u +jaarlijks 15 pond<a name="FNanchor1"></a><a href= +"#Footnote_1"><sup>[1]</sup></a> geven; vindt u dat goed? +Natuurlijk betaal ik ook uw overtocht." +<p class="c2">Hedwig boog haastig toestemmend. <i>Zij</i> vond het +salaris niet klein. Vijftien pond! Daarvan zou ze toch het grootste +gedeelte aan haar moeder kunnen sturen. +<p class="c2">"Wilt u dan nog even piano voor mij spelen of wat +zingen?" vroeg de barones opstaande en Hedwig de piano wijzend. "Ik +zal mijn dochtertje roepen, dan kunt u kennis met haar maken. Begin +maar te spelen, als 't je blieft." +<p class="c2">Hedwig gehoorzaamde. Ze was juist in een stemming om +te zingen; ze voelde zich zóó opgewekt! Even dacht +zij na, toen sloeg ze de toetsen aan en zong vroolijk met haar +frissche, jonge stem:<span class="c5"><span class="c12">"Ein +Männlein steht im Walde ganz still und stumm,</span><br> +<span class="c12">es hat von lauter Purpur ein Mänt'lein +um.</span><br> +<span class="c13">Sagt, wer mag das Männlein sein,</span><br> +<span class="c13">das da steht im Wald allein</span><br> +<span class="c13">mit dem purpurrothen Mäntelein?</span><br> +...<br> +<span class="c12">Das Männlein steht im Walde auf einem +Bein,</span><br> +<span class="c12">und hat auf seinem Haupte schwarz Käpplein +klein.</span><br> +<span class="c13">Sagt, wer mag das Männlein sein,</span><br> +<span class="c13">das da steht im Wald allein</span><br> +<span class="c13">mit dem kleinen schwarzen +Käppelein?"</span><br></span> +<p class="c2">Nauwelijks had zij het laatste woord gezongen of een +blijde kinderstem riep: "<i>Schön! Nice!</i>" En terstond +daarop zong dezelfde stem: +<p class="c2">"Das Männlein dort auf einem Bein, mit seinem +rothen Mäntelein und seinem schwarzen Käppelein, kann nur +die Hagebutte sein!" +<p class="c2">Hedwig keek snel om. Naast de barones stond de kleine +zangeres, een kind met kort, heel krullend donker haar en +donkerblauwe oogen, die haar vroolijk aanzagen. +<p class="c2">"Heel goed gespeeld en uwe stem bevalt mij ook," zei +de barones. "En dit is nu mijn dochtertje, uwe aanstaande +leerling." +<p class="c2">Met een aardige, bevallige beweging stak het kind +Hedwig de hand toe. "Wat ziet u er prettig jong uit!" riep ze. +<p class="c2">Hedwig lachte. "Ik houd ook nog heel veel van +spelletjes," zei ze, "en van vertellen en zingen en pretmaken...." +<p class="c2">"Tieka moet nu echter ook eens flink aan 't leeren +gaan," viel de barones beslist in. "En ik vertrouw dat u begrijpen +zult dat zij te oud is om hoofdzakelijk aan spelen te denken." +<p class="c2">"O ja zeker, mevrouw," haastte Hedwig zich te +antwoorden. +<p class="c2">"Als u nu nog even wachten wilt," zei de barones, +"dan kan ik u zeggen...." +<p class="c2">Zij eindigde den zin niet en ging aan een +schrijftafeltje zitten, een eind van Hedwig en het kind af. +<p class="c2">"Wanneer komt u bij ons?" vroeg het kleine meisje +fluisterend. "Heel gauw, hoop ik. Ik ben nu zoo alleen." +<p class="c2">"Heb je dan geen broertjes of zusjes?" vroeg Hedwig, +eveneens fluisterend om de barones niet te storen. +<p class="c2">"O neen, nooit gehad." +<p class="c2">"Hoe heet je ook weer?" +<p class="c2">"Tieka," zei het kind gewichtig. +<p class="c2">"Tieka? Wat een aardige naam! En hoe verder?" +<p class="c2">"Tieka, Helene, Adelaïde von Zercläre, maar +niemand noemt mij ooit Helene of Adelaïde, altijd alleen maar +Tieka." +<p class="c2">"Hoe oud ben je?" +<p class="c2">"Over vier dagen word ik al tien. Ik had u straks +willen halen uit de aardige viooltjeskamer, maar mama vond het niet +goed." +<p class="c2">"Ga nu nog maar wat lezen, Tieka en zeg Fräulein +goeden dag," kwam de barones tusschenbeide en Tieka gehoorzaamde +onmiddellijk; bij de deur wierp zij Hedwig nog vlug een paar +kushanden toe. +<p class="c2">"Ik veronderstel dat u zoo spoedig mogelijk zult +kunnen komen?" hernam de barones. "Wij vertrekken reeds overmorgen +naar Londen, waar wij een paar dagen wenschen te logeeren. Het is +nu Donderdag, het zou mij aangenaam zijn als u dan Maandagavond op +reis kondt gaan. U kunt dan Woensdagochtend in Londen zijn en u per +rijtuig naar het station King's Cross laten brengen. Als u een +voorspoedige zeereis hebt, vinden wij elkaar daar en u reist met +ons door naar Edinburg. Voor alle zekerheid geef ik u ons adres in +Edinburg ook nog. Hier is het, benevens het geld voor uwe reis." +<p class="c2">Hedwig nam het couvert met een zeer dankbaar gezicht +in ontvangst. +<p class="c2">"Ik zal erg mijn best doen...." stamelde ze. +<p class="c2">"Daarop vertrouw ik ook zeer zeker," zei de barones +koel. "Dag Fräulein Eiche, ik geloof dat wij nu alles goed +hebben afgesproken en ons onderhoud als geëindigd kunnen +beschouwen." +<p class="c2">Zij schelde en de kellner verscheen weer. Hedwig +maakte een diepe buiging voor haar aanstaande meesteres en +verdween. +<p class="c2">"O, o, wat <i>ben</i> je lang weggebleven! Ik dacht +dat ik je nooit weer terug zou zien. En hoe is het?" riep de trouwe +Anna Schaub, zoodra zij haar het hotel uit zag snellen. +<p class="c2">"Aangenomen!" riep Hedwig met een stralend gezicht. +"Aangenomen als gouvernante bij een allersnoesigst meisje van tien +jaar. En zij wonen in Schotland, in Edinburg, en Maandag moet ik +eerst naar Londen en ik ben zoo dol, dol, dolblij dat ik jou even +een kus <i>moet</i> geven!" +<p class="c2">En tot verbazing van de voorbijgangers drukte zij +Anna opeens een hartelijken kus op de wang. +<p class="c2">"Niet doen! Niet doen!" riep Anna onthutst, maar +Hedwig lachte maar. "Den baron heb ik nog niet gezien," ging zij +voort, heel rad sprekend, "van hem kan ik je dus nog niets +vertellen; dat komt dan later wel. O, nu zal ik moeder echt kunnen +helpen! Ik schrijf dadelijk naar huis. Wat zal Clärchen +ophooren! Zij zal natuurlijk alles van Tieka willen weten." +<p class="c2">"En je leeftijd," vroeg Anna, "was die geen bezwaar?" +<p class="c2">"Neen, daar heeft de barones <i>gelukkig</i> niet +naar gevraagd. Ze merkte wel een paar malen op dat zij me jong +vond, maar ze denkt toch bepaald dat ik minstens twintig ben...." +<p class="c2">Anna schudde zwijgend het hoofd; ze zag met zekeren +weemoed naar het jonge meisjesgezicht, op dit oogenblik haast weer +geheel een kindergezicht, dat blij en onbezorgd het leven in keek. +"Ik hoop heel hartelijk dat het je niet tegen zal vallen," zei ze. +<p class="c2">"Daar ben ik niet bang voor," klonk het opgeruimd uit +Hedwig's mond. +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_II"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK II.</h2> +<p class="c2">"My Dear!"<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">De brief naar huis werd dadelijk geschreven: Hedwig's +pen vloog over het papier. "O moeder, ik ben zoo blij, zoo +vreeselijk blij, vooral omdat u ook zoo blij zult zijn," schreef +zij. "Prachtig, drie malen blij in één zin, vindt u +niet? En dat nog wel voor een gouvernante! Maar u plaagt mij altijd +omdat ik zoo graag een woord, dat me bevalt, vaak gebruik, weet u +wel? Dat moet u nu echter maar over het hoofd zien; het komt +allemaal omdat ik het zoo heerlijk, <i>heerlijk</i> vind dat ik zoo +gauw iets goeds gevonden heb. Ik zal u alles haarfijn +vertellen...." +<p class="c2">Wat ging dat vlug en wat waren er gauw een paar +velletjes vol, dacht Anna. Hedwig moest toch wel bizonder knap zijn +en de barones von Zerkläre mocht het wel op prijs stellen dat +zij zoo'n flink, lief gouvernantetje bij haar kind kreeg! +<p class="c2">Hedwig's moeder schreef per keerende post een brief +terug vol liefde en hartelijke groeten van haarzelf en van +Clärchen. Hedwig zou toch immers dadelijk weer thuis komen, +als deze werkkring haar niet beviel? Er zou dan zeker wel wat +anders voor haar te vinden wezen en zij was nog zoo heel jong.... +<p class="c2">Maar Hedwig twijfelde er geen oogenblik aan of alles +zou heel goed en prettig gaan. Zij had lust in het werk en +verlangde te beginnen en het was met een opgewekt gezicht en een +moedig hart dat ze Maandags afscheid van Anna Schaub nam en haar +plaatsje op de boot naar Londen veroverde. Anna had haar een +grooten koffer afgestaan, "een echt ouderwetsche Duitsche reiskist, +een huis haast," zooals Hedwig lachend beweerde. Zij hadden +allerlei inkoopen gedaan en Hedwig voelde zich heel rijk met een +paar nieuwe blouses en een sterken, serge rok. De koffer was ten +slotte nog geheel vol geworden, wat Anna triomfantelijk had doen +uitroepen: "Zie je wel dat hij niet te groot is? Het maakt ook +dadelijk veel beter indruk, als je met een flink stuk bagage komt," +en Hedwig was haar dankbaar geweest voor hare goede zorgen en had +meer dan eens gezegd: +<p class="c2">"Ik stuur je later terug wat je voor me betaald hebt, +hoor; reken daar vast op." +<p class="c2">Nu was het afscheid achter den rug en lag ze languit +op de bank in de dameskajuit van de boot, die haar naar Londen zou +brengen. Het was donker, druilerig weer en zij had geen neiging +gevoeld lang op het dek te blijven, waar de fijne motregen haar +huiveren deed. Anna had haar taschje gevuld met "allerlei, waarin +je zeker wel trek krijgen zult," en soms betastte zij het eens +even; het was haar net of Anna daardoor weer wat dichter in haar +nabijheid was. Zij had nog in 't geheel geen "trek", maar ze moest +herhaaldelijk aan Anna en hare trouwe liefde denken. Het was toch +wel eenzaam nu, vond ze. Zij sloot de oogen en bewoog zich niet; ze +wou zorgen dat ze spoedig in slaap kwam, maar telkens weer zag zij +Anna Schaub voor zich en haar moeder en Clärchen.... +<p class="c2">Langzamerhand viel zij in een lichte sluimering. Ze +was echter weinig verkwikt, toen ze 's ochtends vroeg klaar wakker +werd en kreunend keerde zij zich af, toen de hofmeesteres iets tot +haar zeide. Ook later op den dag voelde zij volstrekt geen +verlangen om op te staan; haar hoofd klopte en ze was heel +vermoeid. "Nu ben ik dus zeker zeeziek", dacht ze. Zij was nog +nooit op zee geweest en had wel eens gezegd dat zij graag zou weten +hoe dat was: zeeziek zijn. Nu wist zij het dan! +<p class="c2">Tegen den avond werd zij beter en kon zij zelfs met +smaak wat gebruiken en vrij vroeg viel ze weer in slaap, om +eindelijk tot haar groote vreugde gewekt te worden met het bericht +dat men Londen naderde. +<p class="c2">Wat een drukte en gewoel om haar heen, toen ze boven +kwam en hoe vreemd was het bij het aan land komen onder al die +gezichten geen enkel te vinden, dat haar bekend was en een welkom +toeknikte! +<p class="c2">De regen was opgehouden en eerst heel flauwtjes, toen +wat helderder, begon de zon te schijnen. Het stemde Hedwig +opgewekter. "Ik hoop dat moeder en Clärchen en Anna Schaub die +zon ook zien en aan mij denken," dacht zij even; toen kreeg zij het +te druk met haar koffer en het zoeken naar een vigilante om zich +aan gepeins over te kunnen geven. +<p class="c2">Ze kwam in een energieke stemming, terwijl ze door de +drukke, Londensche straten reed en met groote oogen keek naar al +dat nieuwe, geheimzinnig onbekende, dat haar met magnetische kracht +aantrok. Zij vond ze mooi die grijze gebouwen, waarop, door een +dunnen nevel heen, als een waas van zonlicht lag, de plotselinge +kijkjes op de rivier met het bijna stille, even rimpelende water, +waarover de booten en schepen schenen heen te glijden, de bruggen +met hare ranke bogen en de bevallige <i>hansoms</i>, die haar +<i>cab</i> voorbij snelden; en door het open raampje keek en +luisterde ze nieuwsgierig naar de pratende en roepende menigte. Het +was haar haast alsof zij in een tooverwereld was, ook om dat +wonderbaar teere, zachtgele licht, dat zij nergens ooit +zóó had zien schijnen en met een soort van schok kwam +ze tot zichzelf, toen zij King's Cross station binnen reed en de +vigilante stil stond. +<p class="c2">Wat een volte! Zij werd er een oogenblik door +verbijsterd. Hoe moest zij onder al die menschen de barones en +Tieka vinden? Zij sprong uit de vigilante en keek even verschrikt +naar haar japon, die door de lange reis erg gekreukeld was. Zij +streek er haastig met haar hand overheen; ze had geen tijd er veel +aandacht aan te geven, want de koetsier moest betaald worden, +onderwijl nam een <i>porter</i> haar koffer op zijn kruiwagen en +keek haar vragend aan en intusschen zochten hare oogen, zochten ... +om niets te vinden dan een pratende, bevelende, dravende +menschenmassa, waaronder niemand zich harer ook maar in 't minst +aantrok. +<p class="c2">Daar stootte de koetsier haar aan den arm. Wat zeide +hij toch allemaal? Hij sprak zoo rad en zulk raar Engelsch; zij kon +hem haast niet verstaan. Zij had hem geld gegeven en hij had het op +de vlakke hand gelegd en wees er voortdurend naar. Vond hij het +niet genoeg? Hedwig meende dat hij reeds meer had gekregen dan hem +toekwam; nu legde zij er toch nog maar een <i>shilling</i> bij. De +<i>cabby</i> knikte: "<i>All right</i>" en reed weg. +<p class="c2">"<i>Where to Miss?</i>" vroeg de kruier. "<i>Come +along.</i>" +<p class="c2">"Edinburg," zei Hedwig wat geagiteerd. "Edinburg," +maar ze sprak den naam zoo Duitsch uit dat de man haar niet begreep +en de schouders ophaalde. "<i>Got your ticket?</i>" vroeg hij. +Neen, Hedwig had nog geen kaartje. "Scotland," zei ze, "Edinburg!" +Nu wist hij wat zij meende. Dan moest ze voortmaken, ze had nog +maar drie minuten tijd. En Hedwig liet zich den weg wijzen, nam in +de haast een kaartje derde klasse in plaats van eerste, hoewel ze +bij het reisgezelschap van de familie von Zercläre behoorde en +liep op een drafje met haar geleider naar den trein. Daar ontdekte +ze zoowaar in de verte het aardige figuurtje van Tieka! Haar ruime, +lichte reisjurk stak frisch af bij de donkere kleeding van eenige +heeren, die naast haar stonden. Kijk, nu had zij Hedwig ook gezien! +Ze wuifde met beide handen en wilde naar haar toesnellen, maar +Hedwig zag nog juist hoe een hand uit den coupé haar +terughield. Toen werd ze zelf door een ondernemenden conducteur een +derde klasse wagen ingetild. +<p class="c2">Ze kwam naast een dikken heereboer te recht. "Dat is +nog maar net bijtijds," zei hij. "<i>Yes indeed</i>," antwoordde +zij hijgend. +<p class="c2">"Koffer in den goederenwagen. Alles in orde, +<i>Miss</i>," klonk nu de stem van den kruier, die zijn gezicht +door het raampje stak. +<p class="c2">"O!" riep Hedwig. Dat was waar ook; ze moest dien man +nog betalen! Schielijk haalde ze haar portemonnaie te voorschijn en +zocht naar kleingeld. De lokomotief floot af. +<p class="c2">"Hier," en zij liet heel den schat van groote, +koperen <i>pennies</i>, die ze bij zich had, in zijn hand glijden, +waardoor haar beurs aanmerkelijk lichter werd. "<i>Thank you</i>," +zei de man en verdween; meteen stootte Hedwig's arm tegen den knop +van den dikken stok, dien de heereboer tusschen zijn beenen hield, +haar portemonnaie gaapte wijder en de geldstukken vielen er uit en +verstrooiden zich over den grond. +<p class="c2">"<i>Ach, du liebe Zeit!</i>" liet Hedwig zich +ontvallen en de heereboer keek haar aan met een medelijdenden blik. +"Hoe jammer voor dat jonge meisje om geen Engelsche te zijn," dacht +hij met de eigenaardige verwaandheid van een Engelschman, maar +trots zijne dikte, hielp hij haar toch heel gedienstig het geld +weer bij elkaar zoeken. +<p class="c2">Hedwig telde na of zij alles had. Tot haar schrik +mistte zij nog het eenige goudstukje, dat zij in haar beurs had +gehad. Ze boog zich voorover en keek scherp rond of zij op den +grond tusschen de voeten en neerhangende kleeren der andere +reizigers ook iets zag blinken; tot haar groote teleurstelling vond +zij echter niets. Zij schudde haar portemonnaie uit op haar schoot, +misschien was het tien-shillingsstukje in een hoekje achter +gebleven, hoopte ze, toen het andere geld op den grond viel,-maar +zij zag zich bedrogen in die hoop. +<p class="c2">Ze ging heel rechtop zitten met het vaste voornemen +nu maar niet meer aan dat ongelukkige goudstukje te denken, toen +zij opeens iemand in haar nabijheid in mooi, duidelijk Engelsch +hoorde zeggen: +<p class="c2">"Mag ik u dit misschien aanbieden?" +<p class="c2">Opkijkend zag zij het vriendelijke gezicht van een +heer, die tegenover haar zat, maar zoo ver in zijn hoekje gedoken +was geweest dat zij hem nauwelijks had opgemerkt. +<p class="c2">"Dit" was ... het verloren geldstukje en zij nam het +gretig van hem aan. +<p class="c2">"<i>Thank you</i>," zei ze, dubbel blij omdat zij zoo +goed begrijpen kon wat hij zeide. +<p class="c2">"Ik had het al opgeraapt voordat u het mistte," zei +hij vroolijk. "Het was niet beleefd van mij het u niet terstond ter +hand te stellen, maar om de waarheid te zeggen, had ik plezier in +uw verlegenheid. U bent een Duitsche, niet waar? Mag ik vragen of u +wellicht ook naar York gaat? Mijn oudste dochtertje is daar op +kostschool en ik ga haar bezoeken. Ik dacht ... het was maar een +inval natuurlijk, dat u misschien een aanstaande medeleerlinge van +haar zoudt kunnen zijn. Er zijn daar meer Duitsche meisjes." +<p class="c2">Hedwig voelde snel naar haar kapsel. Ja, het haar was +nog wel opgestoken. Hoe akelig dat zij er nu toch weer zoo lastig +jong uitzag! "Neen" zei ze bedeesd, "ik ga niet naar York, ik ben +op weg naar Edinburg." +<p class="c2">"Och, dat spijt me." +<p class="c2">"Ik ben niet rijk," zei Hedwig met een vaag besef dat +zij hem niet in den waan mocht laten als zouden zijn dochter en zij +in gelijke omstandigheden verkeeren. "Ik ga in betrekking als +gouvernante." Het kwam er zoo eenvoudig en bedaard mogelijk uit, +haast alsof zij reeds jaren als gouvernante was werkzaam geweest, +toch keek de heer tegenover haar heel vreemd op en de dikke +heereboer liet zich ontvallen: "<i>Well, I never...!</i>" +<p class="c2">Hedwig voelde zich min of meer in haar eer getast. +"Ik vind het heel prettig," zei ze met nadruk. +<p class="c2">"Daar ben ik blij om," zei de heer tegenover haar, +"maar ... leven uwe ouders nog?" +<p class="c2">"Mijn moeder leeft nog," zei Hedwig zacht. +<p class="c2">De vreemde heer vroeg niet verder en Hedwig zweeg +thans ook liever. Waarom keek hij zoo ernstig en waarom vond hij +het blijkbaar heel vreemd dat zij als gouvernante de wereld inging? +Het kwam er toch niet zooveel opaan of zij pas vijftien was, ze zou +spoedig genoeg achttien wezen; drie jaren waren gauw om! +<p class="c2">Ze vond het niet onaangenaam dat beiden, de heereboer +en de heer, wiens dochtertje te York school ging, bij die plaats +den trein verlieten en zij tot aan Edinburg toe geheel met rust +gelaten werd. Het was een vrij lange reis van Londen af-een uur of +acht sporen---en zij begon hongerig te worden en verorberde met +graagte wat zij nog in haar taschje had, al waren de broodjes met +tong erg oud geworden en al was het stuk <i>Kuchen</i> nu wat +lederachtig van smaak. +<p class="c2">Zij schudde de kruimels van haar japon af en stond op +om aandachtig het raampje uit te kijken, toen de trein +Waverley-station binnen reed. Zij was dus nu te Edinburg! Nu moest +zij terstond zorgen dat ze de familie von Zercläre in het oog +kreeg en zich bij haar voegen; de barones zou zeker ook wel al naar +haar uitzien. +<p class="c2">Maar was het te Londen aan het station King's Cross +vol geweest, te Edinburg aan het reusachtige Waverley-station was +het nog veel en veel voller, ook omdat alle reizigers hier den +trein verlieten. Daarbij was de trein zoo buitengewoon lang dat het +Hedwig toescheen alsof er geen begin of eind aan was. Zij kon zich +ook onmogelijk herinneren bij welken coupé ongeveer zij +Tieka had zien staan. Zij meende dat zij een goed eind naar rechts +moest gaan, maar toen ze zich met niet geringe moeite een weg had +gebaand tusschen karren, kruiwagens, kisten, manden, fietsen en +dringende, ongeduldige reizigers door, verbeeldde zij zich weer dat +ze te ver was geloopen en op een geheel andere plek zijn moest. Het +was lastig zoeken op deze wijze. Ze begreep ook niet waarom de +barones niet iemand naar haar toestuurde; zij wist toch dat ze met +dezen trein mee was gekomen en ze wist ook dat zij, Hedwig, hier +geheel vreemd was! +<p class="c2">Intusschen zag ze wel in dat ze zóó +toch niets verder kwam. Komaan, ze moest dan eerst maar eens zien +dat ze haar koffer kreeg; ze kon dan in ieder geval wel weer een +rijtuig nemen en zich naar het huis van den baron von Zercläre +toe laten brengen. Zij had toch immers het adres nog in haar +portemonnaie? Ze keek eens even, maar ... neen, nu zag zij het niet +meer! Ze had het zeker verloren meteen toen ze het geld liet +vallen, wat moest zij nu beginnen? Ze bedacht zich niet lang en +trachtte zoo vlug als het ging, terug te keeren naar den +coupé, waarin ze gezeten had. Zij was boos op zichzelf dat +ze niet op het nummer had gelet. Wacht eens ... hier was het +geweest ... neen, toch niet! Waarom waren er ook zóó +vele wagens derde klasse? Zij kreeg het erg benauwd en warm; heel +spoedig echter keerde haar moed terug. Den baron von Zercläre +zou men in Edinburg toch wel goed kennen en natuurlijk zou men haar +weten te zeggen, waar hij woonde. +<p class="c2">Eerst dan haar koffer maar! Wat bleef het nog woelig +en vol op het perron en wat was iedereen gejaagd, tot zelfs de +beambten toe! +<p class="c2">Het viel haar op dat alles hier veel minder geregeld +en vlug in zijn werk ging dan in Londen. En <i>waar</i> was haar +koffer toch? Men had de goederenwagens thans geheel ontladen, +stapels bagage waren op het perron neergezet. Hedwig kon er eerst +haar koffer maar niet tusschen ontdekken; ze was echter vast +besloten het station niet te verlaten, voordat ze haar eigendom +veilig weer in haar bezit had. Haar volharding was niet te vergeefs +en met den uitroep: +<p class="c2">"<i>Ach, da bist du ja, mein liebes Haus!</i>"-een +uitroep, die een paar krantenjongens verschrikt deed omkijken-zette +zij eindelijk haar elleboog op haar koffer neer om er pal bij te +blijven staan, tot een der dravende kruiers het wat minder druk zou +krijgen en haar aan een rijtuig zou kunnen helpen. +<p class="c2">Het werd donkerder en zij begon er zeer naar te +verlangen eindelijk geheel het doel van haar reis te bereiken; +maar, toen zij er met moeite in geslaagd was een der +voorbijsnellende kruiers bij den arm te grijpen en te dwingen naar +haar te luisteren, kwam ze nog niet veel verder. Want hij schudde +het hoofd, toen zij den naam von Zercläre noemde. "Nooit van +gehoord!" verzekerde hij, om toen een paar andere <i>porters</i> te +hulp te roepen, die met hoog beladen wagens met bagage voorbij +kwamen. Hun antwoord was al even onbevredigend en ook twee +spoorbeambten om inlichting gevraagd, konden die niet geven. +<p class="c2">Het begon Hedwig bang te moede te worden. Wat moest +ze doen? Te vergeefs spande zij zich in om zich het bewuste adres +te binnen brengen, maar hoe meer ze haar best deed haar geheugen te +hulp te komen, des te erger liet het haar in den steek! Het werd er +niet beter op, toen zij zich plotseling wèl herinnerde, dat +de barones haar verteld had dat zij nog maar eenmaal en slechts +enkele maanden in Edinburg hadden gewoond.... Het was dus +nauwelijks meer dan natuurlijk dat de naam von Zercläre nog +niet algemeen bekend was. +<p class="c2">Steeds met den arm op haar koffer geleund, stond zij +er ernstig over na te denken wat ze toch beginnen zou, want het +werd hoe langer hoe later en heel veel langer zou ze hier niet +kunnen blijven staan! Ze <i>moest</i> dat lastige adres weer te +weten zien te komen. Was het niet een <i>square</i>? Ja, dat meende +ze zeker te weten, maar hoe heette dat square nu toch ook weer? +<p class="c2">Daar ontdekte zij in de verte een palfrenier in +keurige livrei; hij kwam snel op haar toe en zij kreeg een kleur +van verrassing, toen hij beleefd voor haar boog met de vraag of zij +de Duitsche dame was, die bij den baron von Zercläre verwacht +werd. +<p class="c2">"<i>Yes, Yes, Yes!</i>" riep zij opgewonden, erg blij +dat er eindelijk hulp kwam opdagen. +<p class="c2">In een ommezien had de palfrenier iemand gevonden, +bereid de zorg voor den koffer op zich te nemen. "<i>The carriage +is waiting</i>," zei hij, zich weer tot Hedwig wendend en zij +volgde hem het station uit naar een fraai, met twee vlugge, jonge +paarden bespannen rijtuig, dat, met den statigen koetsier op den +bok, gereed stond haar verder te brengen. Ze zag dat er niemand in +zat, wat haar even verwonderde, maar zij begreep dat de familie von +Zercläre reeds thuis moest zijn. +<p class="c2">Beleefd stak de palfrenier zijn hand uit om haar bij +het instappen te helpen; zij vond echter dat zij het wel zonder +zijn hulp kon stellen en wilde vlug de trede opwippen, toen de hak +van haar schoen haken bleef in het boorband van haar japon, dat +losgeraakt was. +<p class="c2">"<i>Nein!</i>" riep ze verschrikt en ze zou gevallen +zijn, als de voorkomende palfrenier het niet verhinderd had. +<p class="c2">Het band scheurde een heel eind verder af. Zij vond +het erg verdrietig; nu zag zij er nòg minder netjes uit en +ze schaamde zich voor den palfrenier en voor den koetsier, die even +omgekeken had. +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="standbeeld.png" width="456" +height="646"> +<p class="c2">[Het standbeeld van Walter Scott in Princesstreet, +Edinburg.] +<p class="c2">Haastig onderzocht zij of ze geen speld bij zich had; +ze kon er echter nergens een vinden. Zou de palfrenier ... maar wat +<i>was</i> speld ook weer in 't Engelsch? Het was haar opeens alsof +ze geen enkel Engelsch woord meer wist! +<p class="c2">Daar had zij het! "<i>Pin ... pin!</i>" riep ze. +"<i>Have you a pin for me?</i>" +<p class="c2">"<i>Certainly</i>," zei de palfrenier, wiens +mondhoeken verraderlijk begonnen te trillen en hij nam vier +kostbare spelden van den binnenkant van zijn jas en reikte haar die +over. +<p class="c2">Ze dankte hem met een vriendelijk knikje. Hij sloot +het portier en met een zucht van welbehagen leunde zij achterover +tegen de zachte kussens van het rijtuig om zich echter al heel +spoedig weer voorover te buigen en gretig het raampje uit te +kijken, terwijl zij Edinburg doorreed. +<p class="c2">Het was mooi, frisch weer en het eigenaardig +bekoorlijke licht, dat den avond vooraf gaat, scheen over de +schilderachtige stad. Op enkele plaatsen waren de lantarens reeds +aangestoken en achter sommige winkelramen wierp reeds het +kunstlicht een zacht schijnsel op kwistig uitgestalde, veelkleurige +Schotsche zijde en op aardiggevormd bruin- en -geel aardewerk en +kristal. Hedwig keek nieuwsgierig naar een paar stoergebouwde, +Schotsche soldaten, die vlak langs haar rijtuig gingen en er met +hunne frissche gelaatskleur, lichte jassen, korte, geruite +<i>kilts</i> (rokjes) en groote, witte pluimen aan de lederen +ceintuurs, flink en krachtig uitzagen. Verrast keek zij op, toen ze +tegenover de weelderige winkels in Princes-street, in het stille +avondlicht, hoog op een rotsblok, de ruïnes zag liggen van het +oude, grijze kasteel en daaronder de takken der boomen van het +fraaie park zag wuiven, waarin ze nog juist met een oogopslag het +beroemde Scott-monument kon onderscheiden. Noemden de menschen in +Edinburg dit een <i>straat</i>? Prachtig mooi vond zij alles van +toon en kleur en het onwezenlijke halfdonker maakte den rit niet +minder aantrekkelijk. +<p class="c2">Met innig genot ademde zij de geurige lucht in, die +door het open raampje naar binnen kwam en haar hand gleed streelend +langs de zachte zijde der rijtuigkussens, maar toen het rijtuig +stilhield voor een groot heerenhuis, waaruit veel licht naar buiten +scheen, begon haar hart sneller te kloppen en drukte zij de handen +even stijf tegen elkaar. +<p class="c2">Zou Tieka al in de gang staan om haar op te wachten +en ... de barones misschien ook en zouden zij zich erg ongerust +gemaakt hebben over haar lang weg blijven? Zij sprong vlug het +rijtuig uit en liep haastig het huis in, maar in de hooge, fraai +gemeubileerde gang was niemand dan een zeer deftige knecht, die +even voor haar boog met de woorden: +<p class="c2">"<i>What name, please?</i>" +<p class="c2">Haar naam? Hedwig vond het vreemd dat hij dien vroeg, +iedereen wist toch natuurlijk dat Tieka's Duitsche gouvernante elk +oogenblik verwacht kon worden! De knecht scheen hiervan echter +volstrekt niet op de hoogte te wezen en ze noemde hem haar naam en +liet zich den weg wijzen naar een vertrekje aan 't eind der gang. +Ze moest een heele poos wachten, voordat een tweede knecht +verscheen om haar naar een schitterend verlichte +<i>drawing-room</i> te brengen, waar de barones en de baron von +Zercläre, een mager, nietig, blond mannetje met een vrij +onbeduidend uiterlijk, aanwezig waren. +<p class="c2">De barones gedroeg zich, naar Hedwig voorkwam, nog +statiger dan toen zij haar voor het eerst zag. Zij raakte Hedwig's +hand even aan met hare vingertoppen, stelde haar als ter loops voor +aan den heer von Zercläre, liet haar blik glijden over +Hedwig's kleeding en zei: +<p class="c2">"We hebben nog naar u uitgekeken aan het station, +maar de volte belette ons u te vinden; daarom zond ik u later het +rijtuig maar. Ook van ochtend in Londen hebben wij elkaar gemist. U +hebt een goede reis gehad, hoop ik?" +<p class="c2">"Het gaat wel, dank u," antwoordde Hedwig kortaf, +onder den indruk van de koele ontvangst. Toen snel, omdat ze zag +dat de barones weer naar het gekreukelde japonnetje keek: +<p class="c2">"Ik ben zeeziek geweest en van ochtend ging alles wat +haastig; daarom zie ik er...." +<p class="c2">"O ja, juist, juist," viel de barones in met een +gebiedend gebaar van haar hand, alsof zij zeggen wilde: "Spaar mij +verdere bizonderheden". "Als u nu maar naar boven gaan wilt, dan +zal men u uwe kamer wijzen en u daar uw <i>supper</i> en wat thee +brengen." +<p class="c2">Zij schelde en een keurig gekleede jonge +vrouw-"heelemaal een dame", vond Hedwig-verscheen; zij was de +kamenier der barones. +<p class="c2">Juist wilde Hedwig haar de kamer uit volgen, toen de +baron, die zich onledig hield met door het vertrek heen en weer te +loopen, toevallig zijn voet zette op een lus van het vastgespelde +boorband van haar japon, dat daardoor nog een heel eind verder +afscheurde. +<p class="c2">"O pardon, pardon," riep hij uit, onthutst naar zijne +vrouw kijkend, maar deze, die de spelden ontdekt had, zei alleen +koud: "U zult verstandig doen, Fräulein, met u spoedig te +verkleeden," en keerde Hedwig toen den rug toe. Hedwig was blij, +toen zij de kamer weer uit was. Onder diep stilzwijgen ging de +deftige kamenier haar nu voor naar een hoogere verdieping. Hedwig +zag wel hoe zij haar op het portaal met een trotsch toegeknepen +mondje, van het hoofd tot de voeten op nam, maar ze liet er zich +niet door uit het veld slaan. Zij <i>zag</i> er ook werkelijk niet +netjes uit, moest zij bekennen ... maar o, ze was ook zoo moe en +... het juffertje naast haar had zeker wel gemakkelijker reis gehad +dan zij! +<p class="c2">Ze had zich de ontvangst hartelijker en prettiger +voorgesteld, maar als zij maar eenmaal gewend was, zou alles zeker +goed gaan. Het was nu ook nog zoo vreemd.... +<p class="c2">Daar werd aan het eind van het portaal een deur met +een ruk geopend en een bevallige, kleine gedaante, geheel in het +wit, vloog Hedwig te gemoet. "<i>Ach du liebe, kleine</i> Tieka!" +riep Hedwig en er sprongen haar tranen van blijdschap in de oogen. +Want Tieka sloeg de armen om haar hals en drukte zich tegen haar +aan. "<i>Oh, I am glad, glad!</i>" riep ze en zij beduidde de +preutsche kamenier dat zij nu wel heen kon gaan; zij zelf zou +"Fräulein" verder den weg wel wijzen. "Ik mocht niet naar +beneden," fluisterde zij Hedwig toe, "maar ik had toch het rijtuig +wel gehoord!" +<p class="c2">Ze duwde Hedwig de kinderkamer in, die er met de +aardige, kleurige platen aan den muur, vroolijk uitzag, schoof +bedrijvig een gemakkelijken stoel voor haar aan en dwong haar te +gaan zitten en achterover te leunen. "Zie zoo, rust nu maar eens +flink uit," zei ze als een klein moedertje en ze trachtte Hedwig +den hoed af te zetten en haar mantel los te maken, maar Hedwig +sprong lachend op. "Wijs mij mijn kamer eerst maar eens, Tieka," +zei ze en Tieka gehoorzaamde dadelijk. Zij opende een tusschendeur, +die toegang gaf tot een kleiner vertrek, waar sierlijke +miniatuur-meubeltjes stonden: rieten tafeltjes, stoeltjes, twee +linnenkastjes, een kookkacheltje, in een hoek een rij ledikantjes, +toilettafeltjes met licht neteldoek en blauwe strikjes getooid, in +een anderen hoek een pers en mangeltafeltje, strijkplank met +toebehooren en allerlei andere benoodigdheden voor het poppengezin, +dat hier wonen moest. +<p class="c2">"Dit is de kleine kinderkamer," zei Tieka, die haar +Engelsen en Duitsch erg door elkaar haspelde, "hier kunnen wij zoo +heerlijk spelen! Mijn poppen zijn nog ingepakt; ik verlang ernaar +dat zij uit die donkere koffers komen, morgen moeten zij hier een +feestje hebben. En dit," weer opende zij een tusschendeur, "is uw +kamer, vlak naast mijn slaapkamertje, dat vind ik zoo heerlijk!" +<p class="c2">Onwillekeurig knikte Hedwig blij, toen zij hier haar +grooten koffer reeds zag staan, het was bijna alsof ze een oude +kennis ontdekte! Ze vond het een heel mooie kamer; alles zag er zoo +echt comfortable uit: het flinke ledikant, de spiegelkast, waarin +zij haar japonnenschat zou mogen bergen, de waschtafel met marmeren +blad en het meest nog het aardige hoekje bij het raam, waar een +paar gemakkelijke, lage stoelen waren heen geschoven en tegen den +muur een kleine schrijftafel stond. Een schrijftafeltje, dat zij, +Hedwig Eiche, gebruiken mocht! Als haar moeder en Clärchen dat +eens even konden zien! +<p class="c2">Zij lichtte snel het gordijn op om het uitzicht te +bewonderen en Tieka drukte haar neusje ook tegen de ruiten. Maar er +was niet veel meer te onderscheiden dan wuivende boomen, de +verlichte ramen van een paar huizen aan den overkant en het +schijnsel der lantarens, dat op het stille, deftige plein viel. +<p class="c2">"Zoo echt geheimzinnig, he?" zei Tieka. "Ik wou dat +wij saampjes nu eens even uit mochten gaan, dan was het net als in +een sprookje." Toen, terwijl zij Hedwig met hare donkerblauwe oogen +ernstig aanzag: "Ik houd nú al veel van u!" +<p class="c2">"Dat weet je nog niet, daar weet je nog niets van," +riep Hedwig plagend. +<p class="c2">"Jawel, jawel, ik weet het juist wel, ik weet het +zeker," zei Tieka met nadruk. En toen Hedwig haar hoed afzette en +het blonde haar-dat nog maar niet aan het opgestoken kapsel kon +wennen-losraakte en over haar schouders golfde, klapte het kleine +meisje opgetogen in de handen en riep uit: +<p class="c2">"O, wat aardig! Wat staat dat grappig! Maar...." en +opeens werd haar gezichtje weer ernstig en aarzelend, verlegen +vroeg ze: +<p class="c2">"Dat mag men niet vragen, is 't wel, hoe oud of +iemand is?" +<p class="c2">"Wel neen," zei Hedwig terstond, zich op de lippen +bijtend om niet te lachen, "dat behoort heelemaal zoo niet, dat is +heel onbeleefd." +<p class="c2">Zij keerde zich om naar de kast om Tieka's vragende +oogen te ontwijken en hing haar mantel op, maar Tieka stond +dadelijk weer naast haar. +<p class="c2">"Ik <i>heb</i> het nog niet gevraagd," zei ze +verontschuldigend. +<p class="c2">"Neen, pas dan maar op dat je het ook niet doet." +<p class="c2">Tieka zweeg even; hare oogen bleven onafgewend op +Hedwig gevestigd. Toen zei ze levendig: +<p class="c2">"Ik wou u zoo graag geen Fräulein noemen, ten +minste ... niet als wij alleen zijn. Ik wou zoo graag.... +<p class="c2">"Nu, wat wou je graag?" vroeg Hedwig bij haar +neerknielend. +<p class="c2">"Ik wou zoo graag," herhaalde Tieka met haar hand +onder Hedwig's kin, "een apart naampje voor u hebben en niet altijd +Fräulein zeggen. Ik wou ... o, ik weet al wat, <i>my dear</i> +zal ik u noemen, nooit iets anders dan <i>my dear</i>, als wij +samen zijn. Mag dat?" +<p class="c2">"Natuurlijk, maar dan moet je ook je best doen, niet +telkens Duitsch en Engelsch door elkaar te spreken, maar iedere +taal afzonderlijk." +<p class="c2">"<i>Yes my dear, my dear, my dear</i>," riep Tieka, +half zingend en ze danste de kamer door, al maar roepende dat ze +toch zóó blij was dat "<i>my dear</i>" er nu +eindelijk was! +<p class="c2">Toen Hedwig den sleutel van haar koffer te voorschijn +haalde, vroeg ze gretig: "Moet ik nu weg of mag ik bij het +uitpakken blijven?" +<p class="c2">"Wel zeker, je blijft hier, je kunt me juist +uitstekend helpen," zei Hedwig. +<p class="c2">"Zij hebben beneden visite, zie-je," babbelde Tieka +voort, "een heeleboel van avond. Ik zal nog wel even geroepen +worden misschien, maar ik blijf niet lang weg, ik kom dadelijk +terug." +<p class="c2">Tot haar teleurstelling stuurde haar moeder echter om +haar, toen het uitpakken nog maar even aan den gang was en men +hield haar zoo lang beneden dat Hedwig geheel klaar was, zich had +verkleed en op het punt was om iets te gebruiken van het eten, dat +men voor haar in de kinderkamer had gereed gezet, toen Tieka eerst +weer verscheen. +<p class="c2">"O, ik moest tegen zóóveel menschen wat +zeggen!" riep ze, hijgend van het vlugge loopen. "Ik kon maar niet +klaar komen. Mag ik de thee voor u inschenken en brood snijden? Ik +kan het best. Hier is visch. Mag ik u bedienen? Kijk, dit zijn +<i>scones</i>, een echt Schotsch gebak; dat smaakt zoo lekker, +daarvan wil ik nog wel een <i>klein</i> stukje. Zal ik een ei voor +u koken? Ik weet heel goed hoe ik dat doen moet." +<p class="c2">Hedwig vond alles goed. Zij had er schik in op te +merken, hoe handig het kleine meisje met den zwaren, grooten +trekpot omging en er later zorgvuldig de <i>cosy</i> weer over +trok, hoe zij haar voorzag van wat zij noodig had zonder iets te +vergeten en hoe zij later vroolijk toekeek, terwijl Hedwig at en +dronk. +<p class="c2">Eindelijk zei ze met een zucht: +<p class="c2">"Nu <i>moet</i> ik naar bed, erg vervelend, maar mama +vraagt <i>altijd</i> 's ochtends of ik den vorigen avond op tijd +gegaan ben. Misschien ... misschien komt straks ... iemand nog wel +even bij mijn bed, als ik erin lig?" +<p class="c2">"Iemand?" zei Hedwig, zoo ernstig mogelijk. "Wie is +iemand?" +<p class="c2">"Dat zeg ik niet! Dat zeg ik niet!" zei Tieka, +lachend opspringend; de glimlach in Hedwig's oogen had haar +blijkbaar gerust gesteld. Vlug liep ze naar haar slaapkamertje en +Hedwig hoorde niets meer, totdat een vroolijke stem riep: +<p class="c2">"<i>Ready! Fertig!</i>" +<p class="c2">"O! O! O! Weer Engelsch en Duitsch te gelijk; pas +op!" zei Hedwig, maar ze had weer groote moeite haar +gouvernante-waardigheid te bewaren, toen Tieka rechtop ging zitten +in bed en nieuwsgierig vroeg: +<p class="c2">"Ben ik wel tien jaar jonger dan u?" +<p class="c2">"Wou je dat <i>heel</i> graag weten?" +<p class="c2">Tieka knikte alsof haar hoofd eraf moest. +<p class="c2">"Ik mag het je toch niet zeggen, nu nog niet, ten +minste." +<p class="c2">"Wanneer dan wel?" +<p class="c2">"Dat weet ik nog niet, maar, als je mij plezier wilt +doen, moet je er niet meer naar vragen en er ook niet met anderen +over spreken." +<p class="c2">"O." +<p class="c2">"Wil je me dat plezier doen?" +<p class="c2">"Ik <i>wil</i> wel, maar ik vind het niet prettig." +<p class="c2">Hedwig gaf haar een kus. "Nacht lieve Tieka," zei ze, +"komt je moeder ook nog bij je?" +<p class="c2">"Mama?" Tieka keek heel verbaasd. "Neen, die komt +nooit meer, die heeft het veel te druk." +<p class="c2">Het speet Hedwig dat zij de vraag gedaan had. +<p class="c2">"Nacht kindje." +<p class="c2">"Goeden nacht, <i>my dear</i>." +<p class="c2">En toen Hedwig heen gegaan was en reeds een poosje op +haar kamer had zitten nadenken, klonk het nog eens: +<p class="c2">"<i>My dear....</i>" +<p class="c2">Hedwig ging dadelijk naar haar toe. "Slaap je nog +niet, Tieka? Wat is er?" +<p class="c2">Zij keek Hedwig ondeugend aan. "Ik wou alleen nog +maar één keer zeggen: "Nacht, <i>my dear!</i>"" +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_III"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK III.</h2> +<p class="c2">Een Brief, waar van Alles in staat.<span class= +"c5"><br></span> +<p class="c2">Ongeveer een maand later slaakten Hedwig's moeder en +Clärchen een kreet van verrukking bij het openen van een zeer +dikken brief, den eersten langen brief, dien zij van Hedwig +ontvingen. +<p class="c2">"Lieve beste moeder," schreef zij, "nu zal ik mijn +best doen u eens van alles en alles te vertellen! Ik kon tot nu toe +niet anders dan haastige brieven schrijven, maar vandaag en morgen +is Tieka met hare ouders uit de stad en heb ik dus twee dagen +vacantie en ruim tijd voor een langen brief. +<p class="c2">Ik zal u ook heusch oprecht op al uwe vragen +antwoorden, lief, bezorgd moedertje en dus allereerst maar eerlijk +bekennen dat ik soms wel erg naar u en Clärchen verlang. Maar +als dat nu eens niet zoo was, hoe zoudt u dat dan vinden? +<i>Heel</i> onhartelijk en onnatuurlijk, niet waar? Ja, ja, ik ben +soms sentimenteel genoeg om uwe portretten heel dicht ... bij mijn +mond te brengen, maar dat gebeurt lang niet iederen dag! Ik vertel +Tieka ook dikwijls van u beiden en dan is het net of ik even bij u +ben geweest. +<p class="c2">Zooals ik u reeds schreef, ga ik geregeld iederen +Zondag, dikwijls met Tieka, maar die gaat ook veel met hare ouders +mee-naar de Duitsche kerk; dat is altijd een echt verkwikkend, +rustig uurtje, maar erg jammer is het dat hier op 't oogenblik geen +vaste, Duitsche predikant is en er telkens iemand anders preekt. +Het zou zoo aardig zijn, als er wèl een predikant was met +een groot gezin, waar ik dan aan huis mocht komen-voorloopig zal +daar echter wel niet veel kans op wezen! +<p class="c2">Heb ik het anders niet buitengewoon goed getroffen en +wat zegt u er toch wel van dat uw vijftienjarige dochter nu +gouvernante is in zoo'n paleis van een huis? Soms lijkt het me +wèl heerlijk om dat paleis eens voor een half uurtje te +verwisselen met ons knus bovenhuisje en even, even mijn armen om uw +hals te slaan en Clärchen te zien smullen van een stuk +Schotsche <i>scone</i> (een smakelijk gebak) of <i>toffee</i>, want +ik zou natuurlijk van alles voor haar mee brengen. Even voor een +dagje overkomen gaat echter zoo gemakkelijk niet en daarom zal ik +maar stilletjes in mijn paleis blijven! Soms is het mij haast als +een droom dat ik hier nu heusch thuis behoor. Het huis is +zóó groot, Clärchen zou er best in kunnen +verdwalen. Ik weet er nu den weg wel zoowat in te vinden, maar er +zijn zóóveel kamers en zooveel mooie, breede gangen +met hooge, met bloemranken beschilderde muren en kleine nissen met +tafeltjes met planten en rieten stoelen, fraai gedrapeerde +rustbanken en kisten van donker, uitgesneden eikehout en o, zooveel +trappen en portalen dat ik niet begrijp dat de bedienden zich nooit +vergissen, als er van verschillende kanten wordt gescheld. +<p class="c2">Die bedienden ... of ik er ooit achter zal komen +<i>hoeveel</i> er hier precies zijn? Ik betwijfel het werkelijk, +want ik overdrijf niet, als ik zeg dat er stellig bij de twintig +zijn. En de meesten zien er zoo verbazend voornaam uit dat men +haast niet laten kan een buiging voor hen te maken, als men hen +tegen komt. De mannen: huisknechten, <i>butler</i>, koetsier, +palfrenier, enz. enz. zijn allen in livrei en loopen allen even +statig-al <i>is</i> de aard van den palfrenier werkelijk vroolijk +en al heb ik hem herhaaldelijk zien glimlachen om Tieka's grappen. +<p class="c2">De meisjes en vrouwen hebben de keurigste japonnetjes +aan en gedragen zich over 't algemeen nogal uit de hoogte tegenover +mij, net alsof <i>zij</i> na familie van den baron von +Zercläre zijn en <i>ik</i> niet! Maar zij meenen het niet +kwaad, geloof ik, en ik heb niet veel met haar te maken. +<p class="c2">Zelfs de kleine Tieka heeft een aparte <i>maid</i> +voor zich; dat is wel een aardig, voorkomend persoontje, maar wie +zou ook voor Tieka onaardig kunnen wezen? Dat kind is en blijft een +schat. Wat zou ik graag willen dat gij haar eens even zien kondt, +mijn lief, lief leerlingetje! Als zij morgenavond thuis komt, zal +ze weer met dien aardigen, muzikalen klank in haar stem roepen: +"Waar is <i>my dear</i>?" Dat doet zij altijd, als zij me niet +dadelijk vindt, ik kruip wel eens opzettelijk weg om haar te +plagen-en als zij me dan ziet, danst ze letterlijk naar me toe en +al hare korte, donkere krullen dansen mee! +<p class="c2">Zijn we met ons tweetjes, dan noemt zij me nooit +anders dan <i>my dear</i>, maar als wij beneden dineeren, (ik +vergat nog u te zeggen dat mijn eetlust uitstekend blijft en dat ik +zoo gezond ben als een hoentje!) vergeet ze nooit mij deftig +"<i>Fräulein Eiche</i>" te noemen. Wij eten trouwens heel +weinig beneden, want de baron en barones hebben bijna altijd gasten +en, als die er zijn, eten wij geregeld op de kinderkamer. +<p class="c2">We hebben het heel genoegelijk met ons beiden. Als +Tieka naar bed is en ik alleen op de kinderkamer zit, waar het dan +zoo heel rustig kan wezen en soms het geluid van pratende en +lachende stemmen van beneden tot mij doordringt, ja moeder, +dàn verbeeld ik mij wel eens dat ik me wat eenzaam voel, +maar dat is natuurlijk niets dan verbeelding! +<p class="c2">Wat die aristocratische, schatrijke menschen hier +toch een eigenaardig leven hebben! Den baron zie ik soms in dagen +niet anders dan aan het ontbijt, waarbij hij de godsdienstoefening +leidt; bij de <i>lunch</i> is hij dikwijls uit. Als hij wel thuis +is, hoort men toch zijn stem haast niet; alleen als Tieka wat al te +levendig is, bestraft hij haar; overigens neemt hij, naar mijn +bescheiden meening, veel te weinig notitie van zijn allerliefst +dochtertje. Wel letten hij en de barones er erg op dat ze goede +manieren krijgt en met smaak gekleed gaat, maar Tieka blijft daar +heel eenvoudig onder. Zij geeft niets om mooie jurken en ze zal nog +heel wat moeten veranderen, eer zij is wat hare ouders van haar +wenschen te maken. De barones bemoeit zich nogal met de lessen en +liet zich laatst tegenover mij ontvallen dat zij zeer hoopte dat +Tieka niet alleen een heel mooi, maar ook een heel bizonder meisje +zou worden. "Zij zal moeten schitteren, ook door haar kennis en +hare talenten; u hebt daaraan reeds nù te denken!" +<p class="c2">Ik waagde het op te merken dat ik toch vurig hoopte +dat Tieka zoo vroolijk en eenvoudig zou blijven als zij thans was, +want dat ik haar juist nù zoo bizonder aantrekkelijk vond, +maar de barones haalde toen even minachtend de schouders op. "Tieka +is nu nog een heel gewoon kind," zei ze, "dat kan alleen anders +worden, als er veel zorg aan haar opvoeding wordt besteed." +<p class="c2">O, ik hoop dat ik heel, heel lang bij haar zal mogen +blijven en ik wou ... dat zij zoo'n moeder had als de mijne! +<p class="c2">Met de lessen gaat het heel prettig. Tieka krijgt +die, op verzoek der barones, bijna alle in het Duitsch, wat mij wel +aanstaat natuurlijk. Het allerbest bevalt ons beiden de zangles. +Zij heeft een heel zuiver stemmetje en zingt zoo levendig en met +zooveel uitdrukking, dat ik haar dolgraag wat meer zou laten +zingen, maar de barones vindt dat niet goed. En Tieka zal wel gauw +zangles krijgen van een of ander groot musicus! +<p class="c2">Tieka heeft ook een verzameling, Clärchen; dat +zul jij zeker heel merkwaardig vinden. Zij is een verzameling +begonnen van ... raad eens wat? Van portretjes van kleine kinderen. +Ze vindt het zoo vreeselijk jammer dat zij geen broertjes of zusjes +heeft en soms zet ze de portretjes op een rij en vraagt mij, wie +<i>ik</i> van die kindertjes 't liefst vind en graag als broertje +of zusje zou willen hebben. Zij speelt ook dolgraag met hare +poppen, maar heel veel tijd heeft ze daarvoor niet; ze moet +zóóveel leeren, eigenlijk zelfs als ze speelt. +<p class="c2">Waar ze maar kan, vraagt ze tegenwoordig om +kinderportretjes; laatst zelfs toen wij aan het wandelen waren bij +<i>Holyrood</i> ... maar daar kom ik straks wel op terug, ik moet u +nu toch allereerst nog eens weer vertellen hoe prachtig mooi het +hier is. Men zegt dat het in Schotland over het algemeen heel veel +regent; ik heb tot nu toe bijna aldoor mooi weer gehad en op de +wandelingen of ritjes met Tieka erg genoten. Op onze korte +ochtendwandeling bekijken wij geregeld even in de fraaie +<i>gardens</i> van <i>Princes' street</i> het beroemde standbeeld +van Walter Scott, waarover ik u reeds vroeger heb geschreven. +Clärchen herinnert zich zeker wel dat ik haar, toen ze +verkouden te bed lag, eens een stuk uit Ivanhoe heb voorgelezen? +Tieka kent nog geen boeken van Scott natuurlijk, maar zij stelt +toch veel belang in hem en iederen dag, als we bij het standbeeld +ons bankje opzoeken, vertel ik haar iets uit het leven van den +grooten schrijver; ik lees daarover dan den vorigen avond wat na. +<p class="c2">O, het standbeeld is zoo mooi! Walter Scott zit daar +met zijn lievelingshond Maida-een prachtig dier-naast zich en er +ligt een eigenaardige, humoristische uitdrukking om zijn mond, die +het gezicht bizonder aantrekkelijk voor mij maakt. Altijd weer vind +ik het prettig ernaar te kijken; hij wordt mij langzamerhand als +een oude bekende en-ja, lacht mij maar uit!--ik begin het gezicht +lief te krijgen; het is of het mij veel te zeggen heeft en mij moed +inspreekt. +<p class="c2">Over het oude kasteel tegenover <i>Princes' +street</i> en het heerlijke uitzicht, dat men vandaar over de stad +heeft, heb ik u in mijn vorigen brief al geschreven; ik moet u nu +vertellen van onzen tocht naar <i>Holyrood</i>, het oude paleis der +Schotsche koningen, waar de barones met Tieka en mij voor een paar +dagen heengereden is. +<p class="c2">Tieka was uitgelaten dien dag, "onbehoorlijk +opgewonden," zei haar moeder. +<p class="c2"><i>Ik</i> vond het, eerlijk gezegd, een genot haar +telkens zoo frisch te hooren lachen en eenmaal werd zij zoo +vroolijk om een koetsier, die voorop een hooge <i>coach</i> zat en +allerlei dwaze grappen verkocht aan zijne passagiers, dat ik ook +wel mee moest lachen. Ik kreeg toen een bestraffenden blik van de +barones en een streng: "<i>Fräulein....</i>" en ik schrikte en +deed mijn best zoo ernstig mogelijk te kijken! +<p class="c2">Het is een opgewekt volkje die Edinburgsche +koetsiers, die de <i>coaches</i> besturen, bestemd voor allerlei +tochtjes in den omtrek. Zij zien er ook fleurig uit met hunne roode +jassen en hooge, grijze hoeden. Tieka vraagt telkens weer aan haar +moeder: "Mag ik ook niet eens een ritje bovenop een <i>coach</i> +doen met Fräulein? Dat lijkt me zóó heerlijk!" +Maar de barones wil er niet van hooren; zij vindt dat niet deftig +genoeg. +<p class="c2">Nu, gemakkelijker dan wij in de fraaie equipage der +Zercläre's naar <i>Holyrood</i> reden, kan men dit in een +<i>coach</i> wel niet doen. Het was een heerlijke rijtoer, waarbij +wij ook het huis van John Knox voorbij kwamen, dat er +schilderachtig, maar erg donker uitziet. +<p class="c2">Nooit zal ik vergeten hoe zacht en teeder de zon +scheen op de oude kapel van <i>Holyrood</i>, toen wij aan kwamen +rijden. Ik zal dat altijd het mooist vinden van het geheele, oude +paleis, dat stuk ruïne, dat overgebleven is van de abdij en er +zoo plechtig stil uitziet, indrukwekkend nog in zijn verminkte +grootheid, met het grijze steen half door groen mos bedekt. +<p class="c2">Door de vensters, waaruit het glas lang verdwenen is, +komt het licht vol en rijk naar binnen, grillige schaduwen +tooverend op het grijze steen. Zoo rustig, zoo geheimzinnig +hoorbaar is de stilte daar dat ook Tieka er door getroffen werd en +bedaard, zonder iets te zeggen, haar hand in de mijne legde. +<p class="c2">Ik sprak zooeven van de abdij, maar ik had eerst +moeten vertellen-wat ik er ook den vorigen dag voor Tieka over had +nagelezen-dat het slot <i>Holyrood</i> heet naar het nabijgelegen +klooster van dien naam, (<i>Holy rood</i> = Heilig Kruis) dat in de +twaalfde eeuw door den Schotschen koning David I werd gesticht en +rijk met landerijen begiftigd. Gedurende een paar eeuwen werd het +klooster herhaaldelijk door Schotsche vorsten bewoond, maar het +eigenlijke paleis of slot werd eerst in 1528 door Jacobus V gebouwd +en bleef, nadat het klooster in 1544 totop het schip der kerk door +de Engelschen verbrand was, de verblijfplaats van Maria Stuart en +van haar zoon Jacobus VI, tot deze in 1603 als Jacobus I den +Engelschen troon besteeg en Engeland en Schotland onder +één vorst werden vereenigd. +<p class="c2">Onder Cromwell werden paleis en klooster grootendeels +verwoest en eerst gedurende de regeering van Karel II in 1671, werd +het paleis weer opgebouwd, waarbij het Noordwestelijk gedeelte uit +den tijd van Jacobus V, dat gespaard was gebleven, zijn +oorspronkelijken vorm behield. In dit oude gedeelte kan men nog de +vertrekken zien, eens door Maria Stuart bewoond. +<p class="c2">Ik voelde mij als een ander mensch, toen wij door die +nu zoo doodstille, hooge kamers liepen. Men wees ons ook de deur en +de smalle trap, waarlangs de moordenaars van Rizzio zich indertijd +toegang hebben weten te verschaffen tot de vertrekken der koningin. +Ook door de eetzaal liepen wij, waar zij Rizzio gegrepen hebben, om +hem daarna door de slaapkamer en de audientiezaal heen te sleepen +en eindelijk bij de hoofdtrap dood te steken.... +<p class="c2">Zijn bloed liet sporen achter op den vloer der +audientiezaal en men zegt dat Maria die vlekken nooit heeft willen +laten uitwisschen "omdat zij er haar aan moesten herinneren dat zij +het doel van haar wraak geen oogenblik uit het oog mocht +verliezen." Vreeselijk, niet waar? +<p class="c2">Men wees ons later ook nog een eigenaardig oud huis, +dicht bij <i>Holyrood</i> gelegen, dat <i>Queen Mary's Bath</i> +wordt genoemd, omdat Maria Stuart-zoo gaat het verhaal, maar u en +mij zou het zeker wel een beetje duur uit komen!--hier geregeld +iederen dag een bad van wijn kwam nemen ter verhooging van hare +schoonheid. +<p class="c2">Door dit huis wisten ook de moordenaars van Rizzio te +ontsnappen en in het laatst der 18^e eeuw, toen het dak hersteld +moest worden, vond men tusschen de planken nog een fraai gedreven +dolk, die hoogstwaarschijnlijk aan een der samenzweerders had +toebehoord. +<p class="c2">Al deze dingen moest ik aan Tieka vertellen, terwijl +haar moeder zeer aandachtig toeluisterde (wel wat griezelig!) en +mij op de vingers tikte, als ik wat onnauwkeurig was in mijne +uitleggingen. Ik vond Tieka nog zoo klein voor al die akeligheid, +maar de barones was dit blijkbaar niet met mij eens en Tieka zelf +was gelukkig niet zoo heel erg onder den indruk! Zij zag telkens +iets, dat haar aandacht afleidde en deed ontelbare vragen en ... +toen we weer buiten waren en nog even rond wandelden, liep zij +opeens op een drafje van ons weg naar een heel eenvoudige, +Schotsche vrouw met een alleraardigst, klein, dik jongetje van een +paar jaar aan de hand. Het kereltje had groote, lichtblauwe oogen +en zulke bizonder dikke, ronde wangen dat Tieka den lust niet kon +weerstaan er even in te knijpen. Met een bizonder ernstig gezichtje +keek hij tot haar op, toen zij deze vrijheid nam en de moeder zei +lachend, met een sterk Schotsch accent: "Geef de jongejuffrouw gauw +een handje, Bob." Maar Bob kon daar maar niet zoo dadelijk toe +besluiten. Wèl deed hij zijn mond wijd open om Tieka te +laten zien dat hij een pepermuntje op de tong had, maar na deze +heldendaad verschool hij zich achter zijn moeder. "Tieka, kom +terstond hier," gebood de barones, "wat zijn dat nu weer voor +manieren!" En Tieka gehoorzaamde dadelijk, echter niet zonder de +vrouw te hebben toegeroepen: "Stuur mij zijn portretje, stuur mij +als 't je blieft zijn portretje!" +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="holyrood.png" width="610" +height="413"> +<p class="c2">[Holyrood.] +<p class="c2">Eerst toen het te laat was, bedacht zij dat de vrouw +haar adres niet wist! +<p class="c2">Nu heb ik mijn brief toch nog weer een paar dagen +moeten laten liggen; juist toen ik zoo langzamerhand eens wilde +gaan eindigen, kwam de familie thuis en Tieka had mij toen zooveel +verhalen te doen, dat ik geen lettertje meer kon schrijven. +<p class="c2">En nu ... ligt mijn aardig leerlingetje te bed. Zij +schijnt koude gevat te hebben op haar reisje en moet er op raad van +den dokter, een dag of vier stilletjes in blijven en zich niet +vermoeien. Ik zit bij haar en ze slaapt nu gelukkig; dat zal haar +goed doen. De dokter denkt dat zij wel gauw weer zal opknappen, +maar zij ziet er nu erg bleek en smal uit! Zij is echter opgewekt +en eet flink. "Als <i>my dear</i> maar aldoor bij me mag blijven, +vind ik het niets erg," zei ze tegen den dokter, die natuurlijk +heel verbaasd keek, niet wetende wie "<i>my dear</i>" was! Hij +lachte, toen ik het hem uitlegde en zei toen, tot Tieka's groote +vreugde, dat ik niet van haar bed mocht wijken. Toen vroeg hij +mij-o schrik!--of ik hier logeerde en een ouder vriendinnetje van +Tieka was en ik keek opeens heel streng (al beefde ik inwendig!) en +zei niet anders dan: "<i>Her governess, sir!</i>" waarop hij +bedaard hernam: "<i>Oh indeed! Yes, of course</i>". +<p class="c2">Het is toch vervelend dat ik er niet uit zie alsof ik +... tachtig was! De baron kan mij ook zoo lastig onderzoekend +aankijken en laatst zei de barones: "U bent nog wel <i>heel</i> +jong, Fräulein, u moet trachten wat bezadigder te zijn." Ik +boog, zielsblij dat zij mij niet vroeg hoe oud ik toch eigenlijk +was-maar och heden, den middag daarop gebeurde er juist iets, +waardoor ik een alles behalve "bezadigden" indruk maakte! +<p class="c2">Ik doe heusch mijn best met alles, moeder, en hoe zou +ik ook niet? Ik heb het zóó goed getroffen en vind +mijn werk voor en met Tieka zoo prettig, maar 't is net of ik soms +<i>vergeet</i> mijn best te doen om oud te wezen! Het is werkelijk +ook niet zoo heel gemakkelijk dat te zijn, als men het eigenlijk +niet is. Dat klinkt als een raadsel, vindt je niet Clärchen? +<p class="c2">Maar nu is het toch mijn plicht u nog even te +vertellen wat er dien bewusten middag gebeurd is. Het was op een +Zaterdag. Tieka behoeft dan alleen maar 's ochtends te leeren, de +overige uren van den dag mogen wij spelen, wat wij beiden heerlijk +vinden! "Ik laat haar zooveel mogelijk <i>met u</i> spelen," zei de +barones, toen ik hier kwam, "omdat wij wenschen dat zij ook dat +verstandig doen zal. U moet dus ook dàn onderwijzend +optreden." +<p class="c2">Ik begreep toen niet recht wat de barones hiermee +bedoelde, maar dacht en zeide alweer dat ik mijn best zou doen. Een +paar malen, als Tieka en ik met hare poppen bezig waren, kwam de +barones eens kijken en eens toen Tieka-naar mijne meening heel +netjes-poppekleertjes gewasschen en met mijne hulp gestreken had, +moest zij alles weer over doen omdat, volgens haar moeder, de +kleertjes niet schoon waren. +<p class="c2">Eerlijk gezegd, kan Tieka het haar moeder slechts +zeer zelden naar den zin maken. Als zij voor de poppenfamilie kookt +of bakt en de barones laat proeven, vindt deze ook nooit iets +lekker. Tieka zegt dan altijd maar weer vroolijk met haar heldere +stem: "Een volgend keertje beter opgepast!" Zij heeft gelukkig een +onbezorgde natuur en lacht en zingt van den ochtend tot den avond. +<p class="c2">Dien bewusten Zaterdagmiddag waren wij beiden in een +bizonder fleurige stemming en ... vergat ik, vrees ik, voortdurend +"onderwijzend op te treden". +<p class="c2">Tieka houdt dolveel van lezen en is tegenwoordig zeer +vervuld van Robinson Crusoe. "Dat vind ik het mooiste boek dat ik +ken," zegt ze dan, zooals telkens na ieder boek, dat ze juist uit +heeft! Wij wilden dien middag een voorstelling geven van Crusoe en +Vrijdag bezig met het bouwen van hun tent en wij hadden het dus, +zooals van zelf spreekt, bizonder druk! +<p class="c2">Tieka wou graag Robinson Crusoe wezen en had zich +daarvoor zeer potsierlijk uitgedost. Zij had haar jurk +uitgetrokken, een wit schapenvacht (het haardkleed) omgeslagen, +daarover een lederen ceintuur gegespt, haar <i>slippers</i> als +sandalen met een rood lint onder de bloote voeten gebonden en hare +krullen zoo verward mogelijk over haar voorhoofd laten vallen. +Daarbij had ze, heel achter aan het hoofd, hoe weet ik niet, een +van hare roode kousjes bevestigd, "omdat zij er dan veel meer +wildeman-achtig en voor een onbewoond eiland uitzag." +<p class="c2">Wij hadden ons ieder op onze eigene slaapkamer +verkleed om later elkaar, als bij verrassing, in de +kinderkamer-Crusoe's eiland-te ontmoeten en Tieka juichte van pret, +toen zij mij als Vrijdag zag. Ik had mijn gezicht en armen bruin +gemaakt en mijn haar los laten hangen langs mijne slapen, het +daarna in verschillende strengen verdeeld en toen onderaan de +punten zwarte bandjes gestrikt; het zag er anders zoo erg blond +uit! Verder droeg ik een zeer fantastisch kostuum in den vorm van +een schilderachtig om mij heen geslagen, geruiten reisdeken, om het +middel met een gordel van dik touw vast gemaakt, dat verder in +trossen van zware knoopen naar beneden hing. Ik weet niet of +Vrijdag ooit zoo getoiletteerd is geweest, maar Tieka vond alles +prachtig, vooral mijn bruin gezicht en het ongemeene kapsel. Ik had +mijn japonlijfje uitgetrokken, maar voelde me onder den plaid toch +heel warm natuurlijk, <i>te</i> warm om behagelijk te zijn. En +Tieka vond Vrijdag erg lui, toen deze opeens midden in het bouwen +van een tent van blokken, kistjes, planken, voetebankjes, enz. op +den grond ging zitten en uitriep: "Ik kan niet meer!" Crusoe trok +den ontrouwen knecht aan een van zijne lokken en riep bevelend: +"Gauw meehelpen! Anders komen wij voor den nacht niet klaar!" toen +... de deur open ging en de barones von Zercläre in ruischende +zijde haar voet op het onbewoonde eiland zette! +<p class="c2">Even bleef zij zwijgend staan, daarop zei ze op een +toon van de diepste afkeuring: "Maar Fräulein!" en Vrijdag, +die terstond opgesprongen was, kreeg een kleur onder zijn bruine +huid. Tieka riep: "Moeder, moeder, we spelen Robinson Crusoe!" maar +deze verklaring stemde de barones volstrekt niet gunstiger. Zij nam +Tieka bij de hand en bracht haar naar haar slaapkamer. "Kleed je +terstond weer behoorlijk aan en redder daarna dien prulleboel +geheel op!" hoorde ik haar toornig zeggen en Tieka zei alleen uit +den grond van haar hart: "Hè, wat jammer!" maar deed toen +onmiddellijk wat haar bevolen was. +<p class="c2">Juist wou ik ook zoo vlug mogelijk naar mijn kamer +gaan om me te verkleeden, toen de barones weer voor mij stond. +Nooit zal ik vergeten, hoe ongelukkig ik mij toen als Vrijdag +voelde en hoe vurig ik verlangde, weer heel gewoon Hedwig Eiche te +wezen! +<p class="c2">Tieka's moeder vond dat ik mij hoogst onbetamelijk +had gedragen. En ik <i>had</i> zeker ook wel een ander spelletje +kunnen kiezen, maar wij vonden dit beiden zoo erg prettig! +<p class="c2">Ik ontstelde, toen de barones zeide: +<p class="c2">"U gedraagt u werkelijk soms geheel alsof u zelf ook +nog een kind waart! Dat moet beslist veranderen, anders zou ik +Tieka niet onder uwe leiding kunnen laten." Ze zweeg even, toen +vervolgde zij met een vreemden blik in hare oogen: +<p class="c2">"En dan moet ik u bovendien verzoeken u wat minder te +beijveren om Tieka's liefde te winnen. Als zij u gehoorzaamt en ook +verder haar plicht tegenover u doet, is dat volkomen voldoende. +Liefde behoort zij voor hare ouders te voelen, overigens...." +<p class="c2">Zij bracht den zin niet ten einde, maar zweeg weer +even om mij toen-alsof dit nog noodig was!--onder het oog te +brengen dat "dergelijke circus-achtige voorstellingen" nooit meer +mochten plaats hebben. Toen ging zij heen. +<p class="c2">Vindt u het erg kinderachtig dat niet alleen het +water van mijn waschtafel het bruin van mijn gezicht wegwiesch?! +<p class="c2">Maar u moet dit voorval toch vooral niet te tragisch +opvatten, hoor! Het is nu alles al weer voorbij en vergeten en +Tieka en ik hebben toch nog heel wat pret samen, al wagen wij ons +slechts zelden meer aan verkleedpartijtjes en +tooneelvoorstellingen! +<p class="c2">En wat zegt u nu toch wel van zoo'n brief? Stuur dit +pakje ook, als het kan, aan Anna Schaub ter lezing, of geef het +haar te genieten, als zij wellicht gauw weer eens bij u komt. Ik +heb ook haar nog maar een paar korte episteltjes gestuurd en zij +schrijft zelf zoo trouw en zoo hartelijk. +<p class="c2">Ik ben zoo blij dat het u beiden goed gaat en dat +Clärchen het nu weer zoo prettig vindt op school en ook +gouvernante wil worden. +<p class="c2">Hoezee! Hoezee! Morgen zend ik u mijn eerstverdiende +geld of liever mijn eerstverdiende gouvernantegeld. 't Is een +beetje raar uitgedrukt; toch duidelijk genoeg voor u zeker? Neen +moeder, ik heb er heusch zelf niets van noodig; ik heb nog wel een +paar <i>shillings</i> en <i>pennies</i> in mijn beurs en dat is +meer dan genoeg. Mijne kleeren zien er keurig netjes uit; alles wat +ik met Anna in Hamburg gekocht heb, is haast nog nieuw. En eten of +drinken behoef ik toch waarlijk niet te koopen! Dat krijg ik hier +zoo overvloedig; ik word bepaald al wat dikker en mijn wangen zien +er haast even rood uit als die van dien kleinen jongen bij +<i>Holyrood!</i> +<p class="c2">U ontvangt dus een aangeteekenden brief uit +Schotland. Gewichtig, he? Ik ga het geld zelf naar het postkantoor +brengen. Dat moet u nu niet <i>allemaal</i> aan nuttige dingen +besteden, moeder; eet eens een extralekkere <i>kuchen</i> bij de +koffie op mijn gezondheid. Ook doen! +<p class="c2">En nu houd ik werkelijk eens op. Natuurlijk krijgt u +nu voorloopig alleen maar briefjes in telegramstijl. Duizend +groeten, ook van Tieka aan Clärchen.... +<p class="c2">HEDWIG. +<p class="c2">Zooeven is de dokter er weer geweest. Hij was heel +tevreden en vond dat Tieka goed vooruitging. Als het weer zoo zacht +blijft, mag zij morgen eens opzitten en misschien overmorgen een +poosje met mij in den tuin wandelen. Er is hier een prachtige tuin, +een park eigenlijk, voor en achter het huis, o zoo mooi! +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_IV"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK IV.</h2> +<p class="c2">Op de Proef gesteld.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Tieka herstelde echter niet zoo spoedig als men +verwacht had. Zij bleef hoesten en toen de winter naderde en +stroomen "echten Schotschen regen" meebracht, moest zij zich +bepaald in acht nemen. "Er is volstrekt geen reden om bezorgd te +wezen," zei de dokter herhaaldelijk tot de barones, "als uw +dochtertje maar eenmaal gewend is aan onze Schotsche lucht, wordt +ze stellig weer even flink als zij geweest is. Met droog, zonnig +weer mag zij uitgaan; in den regen wandelen is nu echter beslist +verkeerd voor haar." +<p class="c2">Het was een heele teleurstelling voor Tieka en voor +Hedwig ook. Tieka vond het juist zoo "<i>jolly</i>" om 's ochtends +in een gietbui met haar lossen regenmantel om en haar Schotsch +mutsje op, vergezeld door haar vroolijke gouvernante, naar +<i>Princes' street</i> en het standbeeld van Scott te wandelen of, +even voor de <i>afternoon-tea</i>, vijf minuten in den regen door +de paden van den grooten tuin te draven, met haar neusje in de +lucht en dan Hedwig te laten raden, hoeveel druppels zij op de punt +van dat neusje had voelen spatten-en nu moest al dat genot den +geheelen winter worden ontbeerd! +<p class="c2">Zij hield zich echter dapper. "Dan mag ... neen, dan +moet ik den volgenden winter zeker dubbel vaak uit, niet waar, +dokter?" vroeg zij en de dokter knikte lachend. +<p class="c2">"Natuurlijk." +<p class="c2">"O <i>my dear</i>, wat ben ik nu toch dubbel blij dat +ik <i>my dear</i> heb!" zei ze telkens tot Hedwig, als ochtend aan +ochtend de regen tegen de ruiten kletterde om met hatelijke +volharding den ganschen dag te blijven aanhouden. Dan lachte Hedwig +en kneep haar in de kin of danste eens met haar de kamer door, maar +op zekeren dag, toen Hedwig, na ontvangst van een brief van huis, +stiller was dan anders, vroeg Tieka opeens aarzelend: +<p class="c2">"<i>My dear</i>, wat gebeurt er in de Kerstvacantie?" +<p class="c2">"Wat meen je?" +<p class="c2">"Of dan niet ... zou ik dan niet ... ik meen maar ... +omdat...." +<p class="c2">"<i>Heel</i> duidelijk ben je niet, maar ik geloof +toch dat ik wel weet wat je vragen wilt!" +<p class="c2">"O," zei Tieka, die anders niet gewend was zoo weinig +woorden te gebruiken. +<p class="c2">"Je zoudt graag eens willen weten of ik met de +Kerstvacantie ook naar huis ga; is het niet zoo?" +<p class="c2">"Ja, ja, ik hoop maar...." +<p class="c2">"Ik zal je eens wat zeggen Tieka, ik ga niet naar +huis met Kerstmis en nog lang niet, denk ik." +<p class="c2">"Wat heerlijk, wat heerlijk!" Zij sprong op en liet +haar breikous op den grond vallen, zoodat een der naalden uit het +werk gleed en een heele rij steken weer opgenomen moest worden. +<p class="c2">"Kindje, kijk nu toch eens!" zei Hedwig en Tieka +moest zelf trachten het onheil te herstellen. +<p class="c2">Heel vlug ging dat niet, zij vond het erg lastig al +de steken weer op de breinaald te krijgen en met haar donker +hoofdje diep over het werk gebogen, zat zij heel stil. Hedwig +hoorde haar een paar malen zuchten. +<p class="c2">"Gaat het niet?" +<p class="c2">"Het gaat wel, maar o, ik vind breien +zóó vervelend!" +<p class="c2">"Dat zul je niet vinden, als je het maar eenmaal goed +hebt geleerd." +<p class="c2">"Mijn neus gaat er altijd zoo van jeuken," klaagde +Tieka, "en mijn ooren ook!" +<p class="c2">Toch legde zij het werk niet neer, voordat al de +steken opgenomen waren; toen riep ze vroolijk: "Al weer klaar! En +nu is het voor vandaag genoeg zeker?" +<p class="c2">"Ja. Ga nu je Duitsche versje maar overschrijven." +<p class="c2">"Maar eerst...." en zij sloeg de armen om Hedwig's +hals en fluisterde vlak bij haar oor: +<p class="c2">"Eerst nog eens even zeggen, hoe heerlijk ik het vind +dat <i>my dear</i> hier blijft met Kerstmis." +<p class="c2">Hedwig gaf haar een kus. "Lieveling," zei ze zacht en +Tieka hoorde terstond aan haar stem dat zij bedroefd was. +<p class="c2">"<i>My dear</i>, wat is er?" +<p class="c2">Hedwig schudde het hoofd. +<p class="c2">"Is het een geheim?" fluisterde Tieka. "Dan, ja, dan +màg ik het niet weten!" +<p class="c2">"Het is geen geheim," zei Hedwig. "Mijn zusje is ziek +geweest, heel ziek...." +<p class="c2">"Ook al ziek geweest, net als ik en is ze nu weer +beter?" +<p class="c2">"Ja." +<p class="c2">"Heelemaal?" +<p class="c2">"Bijna heelemaal." +<p class="c2">"Maar dan is het immers al weer over!" +<p class="c2">"Ja, gelukkig wel." +<p class="c2">Tieka begreep niet recht, waarom Hedwig dan niet +blijder was. +<p class="c2">"Verlangt zij zoo naar u?" +<p class="c2">"Wel wat, denk ik." +<p class="c2">"Maar dan moet u met Kerstmis wèl naar huis +gaan," zei Tieka, een overwinning op zichzelf behalend. +<p class="c2">"Neen, neen." +<p class="c2">Tieka voelde dat Hedwig er verder liever niet over +spreken wilde en ging stil aan haar werk. <i>My dear</i> was anders +altijd zoo vroolijk! Zij was nu zeker wat bedroefd omdat +Clärchen zoo ziek was geweest, maar het was toch +<i>geweest</i>; dat was een groot lichtpunt, vond Tieka. +<p class="c2">Ja, dat was zeker een groot lichtpunt en in dien +geest had Hedwig's moeder ook geschreven. Clärchen's ziekte +had echter veel geld gekost en zij hadden angstige dagen gehad; nu +moest zij versterkende middelen hebben, ook had ze nog veel +oppassing noodig en-haar moeder was zóó arm! Zij +schreef zoo opgewekt als ze kon; zij hielden goeden moed; dat deed +Hedwig toch zeker ook? Maar dat behoefde haar moeder eigenlijk niet +eens te vragen, van haar waren zij het niet anders gewend. +<p class="c2">Neen, zij zou den moed niet verliezen, maar ach, wat +zou het heerlijk zijn geweest, als zij met Kerstmis +één enkelen dag thuis had kunnen zijn! Er kon daarvan +nù natuurlijk heelemaal geen sprake wezen ... en haar moeder +en Clärchen weer zóó arm en zoo vol zorgen.... +<p class="c2">Doch zij stond op om over Tieka's schouder heen naar +haar werk te kijken en schudde de gedrukte stemming van zich af. +<p class="c2">Zij wilde niet bij de pakken neerzitten, maar flink +haar weg blijven gaan, wetend dat God helpt die zichzelven helpen +en zoodra zij haar salaris kreeg, zou ze haar moeder weer al het +geld sturen, dat zou verlichting geven; hoe gelukkig dat de maand +bijna om was en dat zij zelf niets noodig had! +<p class="c2">"Ziezoo, <i>my dear</i> is weer vroolijk," zei Tieka, +toen zij 's middags honderd uit bij Hedwig had gezongen aan de +piano, terwijl de regendruppels buiten de maat tikten tegen de +ruiten. Ja, Hedwig had haar gewone blijmoedigheid herkregen en 's +avonds schreef zij een paar opgewekte woorden naar huis, die haar +moeder en Clärchen een gevoel gaven, alsof zij een oogenblikje +bij haar had zitten praten. +<p class="c2">Enkele dagen later hunkerde zij al naar het uur, +waarop zij haar salaris weer zou ontvangen. Gewoonlijk vond zij het +in een couvert op haar kamer liggen en ook nu was dit het geval. +Tot haar verbazing was er thans echter een briefje bij, waarin de +barones haar verzocht dadelijk een oogenblikje bij haar te komen in +haar <i>boudoir</i>.-Misschien zou het zijn om over een rijtoertje +te spreken, bedacht Hedwig; het was bij uitzondering heden mooi +weer. Terstond ging zij heen. +<p class="c2">Zij had het <i>boudoir</i>, dat door een zwaar +gordijn van een der zitkamers was afgescheiden, nog nooit anders +dan uit de verte gezien en zij was echt meisjesachtig nieuwsgierig, +hoe zij het er vinden zou. Alweer moest zij een paar bedienden +langs, eer het gordijn achter haar dicht viel. Zij had slechts even +den tijd om onder den indruk te komen van de zacht-lila tinten van +behang en meubileering en van den viooltjesgeur, die in het vertrek +hing, want heel spoedig hoorde zij in hare nabijheid de stem der +barones tot den knecht zeggen: +<p class="c2">"Zorg dat ik niet gestoord word." +<p class="c2">Toen zij naderde, ontstelde Hedwig van de koude, +hooghartige uitdrukking van haar gelaat. Wat zou er gebeurd zijn? +Had zij iets misdaan? Zij herinnerde zich niet in eenig opzicht +tegen de wenschen der barones gehandeld te hebben.... +<p class="c2">"Ik moet eens ernstig met u spreken, Fräulein," +klonk het zeer uit de hoogte. "Allereerst moet ik er u nog eens met +nadruk op wijzen, dat het uw plicht is ervoor te zorgen, dat Tieka +zich niet te veel aan u gaat hechten. Zij ... kortom, zij behoort +haar genegenheid te geven aan menschen uit haar eigen stand, niet +aan onderhoorigen. Natuurlijk is het mijn wensch dat gij in +aangename verhouding tot elkaar staat, maar de afstand moet bewaard +blijven." +<p class="c2">Hedwig boog het hoofd. Zij zeide niet dat Tieka +allerminst een kind was, dat van "afstand bewaren" hield, maar zij +dacht het wel en haar hart werd warm. +<p class="c2">"Dan heb ik u nog iets te zeggen. Het zou mij zeer +aangenaam wezen u wat stemmiger, wat minder jeugdig en ook wat +eleganter gekleed te zien. Voor zoover ik weet, heb ik u nog nooit +zwart zien dragen. Mag ik vragen hoe dat komt?" +<p class="c2">Hedwig antwoordde dat zij geen enkele zwarte japon +bezat. +<p class="c2">"Dan zult u er u een dienen aan te schaffen; uw +toilet is te weinig, zooals ik dat van de gouvernante mijner +dochter mag verwachten. Heel stemmig moet het wezen en toch +smaakvol. Ik zal u een adres opgeven van een winkel hier in +Edinburg, dan kunt u daar van middag een japon koopen, terwijl ik +met Tieka uit rijden ben." +<p class="c2">"Ik...." Hedwig dacht aan het geld, dat zij den +volgenden dag aan haar moeder had willen sturen en er kwam haar een +brok voor de keel. +<p class="c2">"Hadt u nog iets te vragen?" +<p class="c2">"Ik dacht ... zoo'n zwarte japon ... is die niet erg +duur?" bracht zij er hakkelend uit. +<p class="c2">"Men zal u gaarne verschillende soorten van stof +laten zien," zei de barones koel. "Maar ik herhaal dat ik bizonder +gesteld ben op zwart. Het hindert me dat men u over 't algemeen een +te jonge gouvernante voor Tieka vindt. Als u wat minder jeugdig +gekleed gingt en minder levendig waart, zou dat natuurlijk niet het +geval zijn, want ... hoe oud bent u eigenlijk?" +<p class="c2">"Vijftien jaar ... bijna zestien," zei Hedwig, zoo +zacht dat de barones haar onmogelijk verstaan kon. +<p class="c2">"<i>Hoe</i> oud?" vroeg zij scherp. +<p class="c2">Met de kalmte der wanhoop herhaalde Hedwig nu luid: +<p class="c2">"Vijftien jaar." +<p class="c2">"Wat?" De oogen der barones flikkerden toornig. +"Waarom is mij dat niet eerder gezegd?" zeide zij driftig. Toen +zich herstellend, met voorgewende kalmte: "Maar het doet er ook +eigenlijk minder toe, hoewel ... u weet immers <i>zeker</i> dat u +niet ouder bent?" +<p class="c2">Onwillekeurig moest Hedwig nu toch even glimlachen. +"Heel zeker," zei ze. +<p class="c2">"Dan zult u dubbel uw best moeten doen ouder te +<i>schijnen</i>. Het zal mij ook genoegen doen, u een ander soort +hoeden te zien dragen, niet altijd dat ronde, meisjesachtige model, +meer een kapothoedje of iets, dat daarop lijkt, ten minste." +<p class="c2">"Ja," zei Hedwig zacht met de eigenaardige +gewaarwording dat zij zou hebben kunnen lachen en schreien +tegelijk. +<p class="c2">Daar hoorde zij Tieka's stem roepen: +<p class="c2">"Waar is <i>my dear</i>?" +<p class="c2">De barones stond op. "Ik geloof dat wij elkaar nu +goed begrepen hebben," zei ze. "Als ik straks met Tieka ga rijden, +kunt u de stad in gaan om uwe boodschappen te doen. Ik heb nu niets +meer te zeggen." +<p class="c2">Hedwig had echter nog wel degelijk wat te zeggen en +hoewel het haar moeite kostte, bracht zij er toch moedig uit: +<p class="c2">"Ik vrees dat ik niet rijk genoeg ben om een japon en +een hoed te koopen." +<p class="c2">De schatrijke barones von Zercläre trok +verwonderd de wenkbrauwen op; zij vroeg echter niets. "Dan zal ik u +uw salaris eenige maanden vooruit betalen," zei ze. +<p class="c2">Weer boog Hedwig en luider en dichterbij klonk +Tieka's ongeduldig geroep: +<p class="c2">"Waar is <i>my dear</i> toch?" +<p class="c2">Hedwig kwam haar op de trap tegen. "Ga je klaar +maken, Tieka," zei ze. "Je gaat met je moeder rijden. Heerlijk dat +het zulk mooi weer is, he?" +<p class="c2">Tieka zag haar met groote oogen aan. Hedwig's stem +klonk zóó vreemd! +<p class="c2">"Alleen met mama?" vroeg zij teleurgesteld. +<p class="c2">"Ja." +<p class="c2">Later hoorde Hedwig haar aan de barones vragen: +"Waarom mag <i>my dear</i> niet mee?" en het antwoord der barones: +"Ik weet niet wie je met die dwaze benaming bedoelt. Je moest je +die kinderachtigheden afwennen, Tieka, daar wordt je nu te oud +voor." +<p class="c2">Met looden schoenen ging Hedwig naar haar kamer om +zich gereed te maken voor hare "boodschappen." +<p class="c2">Nu zou ze dus geen geld naar huis kunnen sturen en +haar moeder had het zóó noodig! En zeker nog in geen +maanden zou ze weer wat kunnen zenden, want eer die nieuwe japon en +hoed betaald waren.... +<p class="c2">"En ik trek het me toch niet erg aan en ik schrei er +ook niet om, want dat helpt niemand ook maar een ziertje, moeder +ook niet," zei ze, met tranen in de oogen! Ze dronk snel een glas +water leeg en knikte zichzelf even toe in den spiegel, terwijl zij +haar hoed opzette. "Moed houden, hoor oudje!" Toen met een lachje +en een zucht: "Och heden, was ik maar wat meer een oudje, dan +verdiende ik zeker ook meer. Nu, daarom niet getreurd, dat wordt +met den dag beter!" +<p class="c2">Even later liep zij met een opgewekt gezicht door de +straten van Edinburg. Zij schrikte echter, toen ze voor den +bewusten winkel stond; de uitstalling achter de ramen zag er zoo +voornaam en zoo duur uit! +<p class="c2">Niet erg op haar gemak ging ze naar binnen en liet +zich door een onberispelijk gekleeden bediende den weg wijzen naar +een salonnetje, waar gemaakte dameskleeding kon worden gepast. +"<i>Miss</i> Fichte...." zei de man, een jong meisje roepend, dat +stalen stond te sorteeren en Hedwig keek verrast op. <i>Fichte</i>, +dat moest een Duitsche naam zijn! +<p class="c2">Het meisje kwam beleefd naar haar toe. Zij zag er nog +heel jong uit en had een aardig, rond gezicht en vriendelijke, +lichtblauwe oogen. "<i>You wish to see....</i>" vroeg ze. +<p class="c2">Hedwig hoorde terstond dat zij geen Engelsche was. +"Ik ben een Duitsche, u ook?" vroeg zij snel. +<p class="c2">"Ja, ja," riep het meisje uit en onmiddellijk waren +zij druk aan het Duitsch praten. <i>Miss</i> Fichte vertelde waar +zij vandaan was en dat zij over een paar dagen weer naar +Duitschland terug zou gaan in een nieuwe betrekking en Hedwig +benijdde haar een beetje; maar zij zeide toch dadelijk dat zij het +ook heel goed getroffen had. +<p class="c2">Toen werden er allerlei zwarte japonnetjes gepast, +die Hedwig wel vrij goed zaten, maar haar precies stonden alsof zij +zich-zooals Miss Fichte lachend beweerde-"als grootmoeder had +verkleed." Ook vond Hedwig de prijzen schrikbarend hoog! +<p class="c2">Het aardige Duitsche juffertje zocht echter ijverig +verder en vond eindelijk iets, dat beter aan het doel beantwoordde. +Het was een eenvoudig kleedje van een zachte, wollige stof, hier en +daar met een weinig git gegarneerd. Hedwig legde even haar vinger +op het git. +<p class="c2">"Zou dit wel stemmig genoeg zijn?" vroeg ze +weifelend. +<p class="c2">"Maar natuurlijk," klonk het vroolijk terug. "En deze +japon kunt u nogal heel wat goedkooper krijgen, omdat zij van den +vorigen winter is." +<p class="c2">"Hoe heerlijk!" en uitgelaten blij sloeg Hedwig hare +armen om haar landgenoote heen. +<p class="c2">Miss Fichte lachte opgewekt. "Dat doet mij goed," zei +ze, "weer eens met echt Duitsche manieren in aanraking te komen." +<p class="c2">"Had ik nu ook nog maar een hoed!" zei Hedwig, opeens +weer ernstig. +<p class="c2">"Er is hier ook een hoeden-afdeeling. Als u dat wilt, +kan ik wel even een paar hoeden voor u halen." +<p class="c2">"Dolgraag." +<p class="c2">"Gewoon rond model zeker? Met een breeden rand?" +<p class="c2">"Neen, neen, geen rond model," viel Hedwig haastig +in. "'t Moet een soort kapotje zijn." +<p class="c2">"Och neen, dat meent u toch niet?" +<p class="c2">"Ik meen het heusch. Kijk maar eens of er niet iets +geschikts voor mij bij is." +<p class="c2">Het meisje ging hoofdschuddend heen. Een kapotje voor +zoo'n jong deerntje; het was al te dwaas! Zij kwam echter na +eenigen tijd terug met allerlei soorten hoeden en hoedjes en na +veel gebabbel en veel overleg, slaagde Hedwig er werkelijk in iets +te kiezen, dat er "heusch nogal erg kapotachtig" uitzag. +<p class="c2">"Wat spijt het me dat wij niet alle twee in Edinburg +blijven!" riep zij uit, toen zij het adres had opgegeven, waarheen +alles moest gezonden worden. "Ik zou het zóó prettig +vinden, als ik hier een Duitsche vriendin had!" +<p class="c2">"Mij spijt het ook. Wij zouden zeker veel aan elkaar +kunnen hebben." +<p class="c2">"Stellig. Nu, goede reis naar Duitschland terug. +<i>Deutschland über alles!</i>" +<p class="c2">Zij wuifde met haar handschoen en: "<i>Auf +Wiedersehn!</i>" klonk het hartelijk. +<p class="c2">Vlug liep Hedwig langs <i>Princes-street</i> weer +naar huis, onderweg even staan blijvend bij het standbeeld van +Scott. Zij keek op naar het nobele gezicht met den fijn +humoristischen trek om den mond en dacht: "Die heeft nog vrij wat +meer doorgemaakt dan ik. Ik begin ook eigenlijk pas!" En met +opgeheven hoofd liep zij verder. +<p class="c2">De barones en Tieka waren nog niet terug, toen zij +thuis kwam. Zij kon dus juist nog even iets nakijken voor de +geschiedenisles, die zij straks aan Tieka zou moeten geven. Van +avond zou zij dan een briefje aan haar moeder schrijven; ze was +weer vol moed. +<p class="c2">Verwonderd keek zij op, toen zij op haar kamer een +brief van huis vond liggen. "Al zóó gauw weer, moeder +heeft net geschreven," mompelde ze. "Clärchen zal toch niet +erger zijn!" +<p class="c2">Neen, Clärchen begon gelukkig goed aan te +sterken, schreef haar moeder. Maar zij had Hedwig iets heel +treurigs te vertellen, waarover deze zelf zeker ook erg bedroefd +zou wezen. Anna Schaub was dood! Zij hadden dien ochtend bericht +gekregen.... +<p class="c2">Hedwig liet den brief uit haar hand glijden. "Ach +Anna! Anna!" +<p class="c2">Ze voelde zich opeens zoo verlaten, zóó +alleen! "Waarom moest zij heengaan, die goede, trouwe Anna, moeders +eenigste vriendin haast! Zij kon haar immers volstrekt niet missen! +O, waarom krijgen wij toch ook zoovéél leed te +dragen, waarom <i>wij</i> juist? En alles komt ook te gelijk +nu...." +<p class="c2">Zij nam den brief weer op en las met brandende oogen +verder. Anna was plotseling gestorven, men had haar dood gevonden +in haar slaapkamer, blijkbaar was zij zachtjes ingeslapen. +<p class="c2">Die laatste regels stemden Hedwig wat kalmer. Het was +of zij het vriendelijke gezicht van Anna Schaub duidelijk voor zich +zag met een uitdrukking van heiligen vrede erop, "<i>den vrede, die +alle verstand te boven gaat</i>."<a name="FNanchor2"></a><a href= +"#Footnote_2"><sup>[2]</sup></a> +<p class="c2">"God zal ons troosten, ook in dit leed," schreef haar +moeder. "O, mijn lief oudste dochtertje, wat zou ik je nù +graag even bij me hebben! Schrijf mij maar heel gauw +weer...."<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Toen Tieka thuiskwam, vertelde Hedwig haar waarom zij +zoo bedroefd was en den geheelen dag door deed het kind haar best, +allerlei kleine vriendelijkheden voor haar te bedenken. 's Avonds +vond Hedwig op haar kussen een groot stuk chocolade. +<p class="c2">Zooveel zij maar kon, vergat zij zichzelf, toen zij +haar briefje naar huis schreef; ze dacht er alleen aan, hoe het +haar moeder en Clärchen thans te moede moest zijn. Zij wilde +ook geen wanhopig bedroefden brief schrijven en begon met te +vertellen van Tieka's deelneming en de chocolade; het schrijven +ging verder gemakkelijker dan zij zich voorgesteld had. In een paar +regels besprak zij de toilet- en geldkwestie en trachtte die zoo +luchtig mogelijk te behandelen, hoewel hare vingers beefden, toen +zij de woorden neerschreef. +<p class="c2">Ze kreeg spoedig antwoord van haar moeder terug. +Clärchen ging werkelijk vooruit en zij zelf verdiende flink +met naaien-Hedwig moest zich toch vooral niet ongerust maken. +<p class="c2">En ons vijftienjarig gouvernantetje werkte dapper +voort, al werd het verlangen naar huis, vooral toen Kerstmis +naderde, soms pijnlijk groot. 's Nachts kon zij plotseling wakker +worden met een gewaarwording van snakkend verlangen om even, even +de gezichten van haar moeder en Clärchen te zien, ook maar +één oogenblik haar stemgeluid te hooren;-dan sprong +zij het bed uit, dompelde haar hoofd in het koude water en berispte +zichzelf om haar "lafheid." +<p class="c2">Om Kersttijd was het huis vol gasten, iedere kamer +was bezet. In de gangen en op de portalen zag men hulstversieringen +en groote bakken met melkwitte kerstrozen. Tieka werd herhaaldelijk +beneden geroepen. Soms moest Hedwig meekomen en trouw verscheen zij +dan in haar stemmig, zwart japonnetje, waarover de barones, evenals +over den nieuwen hoed, haar hooge goedkeuring had betuigd. Zij had +Hedwig ook eens toegevoegd dat zij "meer tevreden" was over haar +gedrag; Hedwig was "rustiger" dan vroeger. En Hedwig had toen +weemoedig geglimlacht, het viel haar in die dagen van droefheid +over den dood van Anna Schaub niet moeielijk "rustig" te wezen! +<p class="c2">Haar Kerstfeest was heel stil. Zij ging 's ochtends +naar de Duitsche kerk en kwam verkwikt en gesterkt terug; het oude, +blijde Kerstevangelie had krachtiger dan ooit tot haar hart +gesproken. +<p class="c2">Toen zij op haar kamer kwam, vond zij daar vele +kleine verrassingen van Tieka. De pakjes lagen in een kring op de +tafel met hulsttakjes eromheen. Tieka zelf stond er met een +vroolijk gezicht bij en klapte in de handen om Hedwig's verbazing +over een pennenhouder, dien zij voor haar had gewerkt door er in +verschillende kleuren zijde omheen te winden en daarin de woorden +"<i>my dear</i>" te weven. +<p class="c2">Van de barones kreeg Hedwig een paar handschoenen en +tot haar groote blijdschap was er ook een pakje van thuis: zes +keurige zakdoekjes, door haar moeder genaaid en door Clärchen +met een ietwat wonderlijke <i>H</i> versierd. +<p class="c2">Zij was dankbaar voor de goede gaven en 's avonds, +toen men Tieka beneden had gehouden om een poosje met de gasten +feest te vieren-toen deed zij terdege haar best het "heel gewoon" +te vinden, dat zij alleen op haar kamer zat, terwijl in een ander +gedeelte van het huis in schitterend verlichte zalen, zooveel +meisjes, ook van haar leeftijd, zongen en vroolijk waren en haar +jeugd genoten. Heel stil zat zij in het halfduister naar buiten te +kijken, zich koesterend in de warmte en den gloed van het haardvuur +en even vroeg zij zich af, of geen enkel van al die blijde, +lachende menschen beneden, zich erover verwonderen zou dat zij niet +aanwezig was. Men wist toch dat zij bestond, kwam haar telkens +tegen op trap of portaal en gunde haar nu en dan een beleefden +groet. Zou men verder nooit aan haar denken? +<p class="c2">Zij wilde er zich niet in verdiepen en dwong zich tot +andere gedachten. +<p class="c2">Heel spoedig nadat Tieka boven was gekomen om naar +bed te gaan, "heelemaal zonder een greintje zin om te gaan slapen," +ging zij zelf ook ter ruste, na eerst de portretten van haar moeder +en van Clärchen hartelijker dan ooit te hebben toegeknikt en +in de stilte van haar kamer het oude, algemeen bekende Duitsche +kerstlied "<i>die heilige Nacht</i>" te hebben +opgezegd.<span class="c5">Stille Nacht! heilige Nacht!<br> +<span class="c12">Alles schläft, einsam wacht</span><br> +nur das traute hoch-heilige Paar.<br> +Holder Knabe im lokkigen Haar,<br> +<span class="c12">Schlaf' in himmlischer Ruh!</span><br> +<br> +Stille Nacht! heilige Nacht!<br> +<span class="c12">Hirten erst kund gemacht;</span><br> +durch der Engel Halleluja<br> +tönt es laut von fern und nah:<br> +<span class="c12">Christ der Retter ist da!</span><br> +<br> +Stille Nacht, heilige Nacht!<br> +<span class="c12">Gottes Sohn, o wie lacht</span><br> +Lieb' aus deinem göttlichen Mund,<br> +da uns schlägt die rettende Stund',<br> +<span class="c12">Christ in deiner Geburt.<a name= +"FNanchor3"></a><a href="#Footnote_3"><sup>[3]</sup></a></span><br> +...<br> +<br></span> +<p class="c2">Na de laatste dagen van het jaar met al hunne drukte +en afwisseling, volgden nu weken en maanden van veel werken en veel +thuiszitten, want het weer bleef stormachtig en ongeschikt voor +Tieka. +<p class="c2">Doch eindelijk bracht het late voorjaar betere dagen. +Een teere lentezon bescheen de grijze, Edinburgsche gebouwen en +bracht lichte tinten in het jonge groen en Tieka was uitgelaten van +blijdschap, toen de dokter uitdrukkelijk gebood dat zij nu zooveel +mogelijk in de lucht moest zijn. Tot haar niet geringe +teleurstelling echter namen hare ouders haar thans telkens lange +middagen met zich mee in het rijtuig om bezoeken in den omtrek af +te leggen. "Hè, ik moest me van middag weer +zóó <i>ladylike</i> gedragen en ik wou <i>veel</i> +liever geen <i>lady</i> wezen, ten minste nog làng niet," +zuchtte zij dikwijls na zulk een tocht. Het was teekenend voor haar +karakter dat zij zich tegenover haar moeder nooit beklaagde, maar +altijd stipt deed wat deze van haar verlangde. +<p class="c2">Haar gehoorzaamheid bleef niet zonder uitwerking op +hare ouders en nooit nog had Hedwig hare oogen zóó +zien stralen als aan den avond van een prachtigen Juni-dag, toen +zij bij haar kwam binnenstormen met de woorden: +<p class="c2">"Wij gaan naar Melrose. Als het morgen mooi weer is, +gaan wij <i>samen</i> uit, samen naar Melrose! Alleen uit met <i>my +dear</i>! Meer dan dol! En we mogen gewoon in den trein er heen +reizen en dan nemen wij ons lunch mee. Ik heb er zóó +om gesmeekt en eindelijk mocht het!" +<p class="c2">"Maar als ik er nu eens heelemaal geen lust in heb," +zei Hedwig langzaam om haar te plagen. +<p class="c2">Even keek Tieka ernstig. Toen lachte zij weer en +babbelde opgewonden verder. +<p class="c2">"En Melrose is zóó mooi! Wij gaan +Abbotsford zien, het huis van Scott, en we gaan een groote +veldbouquet plukken en op het gras zitten, als wij ons lunch willen +opeten en we gaan alles doen, waar we maar zin in hebben. +Hè, ik wou dat die vervelende nacht maar om was!" +<p class="c2">"Het zou me niet verwonderen, als er morgen regen +kwam," zei Hedwig, naar het raam toeloopend. "Er zijn al wolkjes +aan de lucht." +<p class="c2">"Niets van aan, niets van aan, heelemaal niets van +aan," zong Tieka, door de kamer dansend. +<p class="c2">Zij kon later haast niet in slaap komen en den +volgenden ochtend stond zij reeds heel vroeg klaar wakker naast +Hedwig's bed. +<p class="c2">Hedwig was nog vast in slaap, maar werd wakker door +de zachte aanraking van twee warme lipjes op haar voorhoofd. Zij +glimlachte, toen ze Tieka gewaar werd in haar lange witte nachtpon, +waarbij het donkere krulkopje zoo grappig afstak. +<p class="c2">"Het prachtigste weer van de wereld, hoor!" zei ze. +<p class="c2">"Hoe laat is het?" +<p class="c2">"Over half vijf. Zal ik me maar aankleeden?" +<p class="c2">"Wel neen," zei Hedwig en zij ging recht overeind in +bed zitten. "Ga maar gauw nog een beetje slapen." +<p class="c2">"Mag ik dan mijn kussen halen en hier voor het +ledikant een beetje op den grond gaan liggen? Anders verslapen wij +ons misschien," zei Tieka, blijkbaar nu reeds in een stemming om +"alles te doen, waarin ze maar lust had." +<p class="c2">"Wel neen," herhaalde Hedwig, zóó +beslist dat Tieka onmiddellijk verdween. +<p class="c2">Het was werkelijk dien dag "het prachtigste weer van +de wereld" en beiden waren in de vroolijkste stemming, toen zij de +korte reis naar Melrose hadden volbracht en, met het mandje met +etenswaren gewapend, uit den trein stapten. Zij hadden gereisd met +drie zeer spraakzame Amerikaansche dames, die ook Melrose en +Abbotsford gingen "doen", en Hedwig moest lachen om de bizonder +voelbare wijze, waarop Tieka haar in den arm kneep, toen het +drietal Hedwig vootstelde samen een rijtuig te huren om zich naar +Abbotsford te laten rijden. "Niet doen, niet doen," fluisterde +Tieka nog ter verduidelijking van haar gebaar en de Amerikaansche +dames moesten het aanzien dat er een paar ledige plaatsen in het +ruime rijtuig over bleven. +<p class="c2">In een, volgens Tieka, "alleraardigsten winkel", +kochten zij een goede hoeveelheid kersen en Tieka vond het een +genot telkens uit den zak te mogen presenteeren en al wandelende +menige kers te verorberen. "Het smaakt oneindig lekkerder dan dat +je ze van een bordje eet," zei ze, niet zonder overdrijving. +<p class="c2">Wat was het een mooie, lieflijke wandeling naar +Abbotsford en hoe genoten zij! Langs heuvelen vol golvend graan +liepen zij en Tieka lachte, omdat het net was of het koren haar +buigend groette. Dan weer kwamen zij langs velden met groote, witte +margrieten en graspluimen, waarvan zij een "prachtruiker" maakten +en eindelijk, even voordat zij Abbotsford hadden bereikt, gingen +zij tegen een grasheuvel aan liggen en gebruikten haar lunch. "Ik +heb toch zoo'n honger vandaag," zei Tieka, "nu ga ik weer eens +probeeren hoe dat smaakt," en dan legde zij een kers op een stukje +brood en verzekerde dat het "verrukkelijk" was! En toen zij +eindelijk klaar waren met haar maaltijd, zei ze: "Als wij nu alweer +naar huis moesten, zou ik toch al verbazend veel plezier gehad +hebben. Maar we gaan nog lang niet naar huis. We zijn eigenlijk net +begonnen, he? Is 't niet lieve, kleine <i>my dear</i>?" +<p class="c2">"Stil een beetje, wat meer eerbied als 't je blieft." +<p class="c2">"Ik heb juist heel veel eerbied," zei Tieka +ondeugend. "Maar ik geloof toch wel dat <i>my dear</i> nog heel +jong is." +<p class="c2">Hedwig zei niets terug. +<p class="c2">"Is het niet zoo?" +<p class="c2">"Dat blijft geheim, dat weet je wel." +<p class="c2">"Maar ik mag toch zeker wel eens raden?" begon Tieka +weer. +<p class="c2">"Neen, neen, volstrekt niet." +<p class="c2">Het trof gelukkig voor Hedwig dat zij juist op dit +oogenblik den ingang van Abbotsford naderden en er van rustig +praten nauwelijks meer sprake kon zijn. Want bij het hekje, waarbij +de concierge toegangskaartjes stond uit te deelen aan de +verschillende bezoekers, was het stampvol. "Hoe jammer, ik dacht +dat wij er bijna alleen zouden zijn," fluisterde Tieka, toen zij +zich achter de Amerikaansche dames plaatsten, die al een poosje +geduldig hadden staan wachten. Als een troep schapen werden allen +nu door den oppasser naar de vertrekken gedreven, die het publiek +van Abbotsford te zien krijgt. Hedwig en Tieka bleven spoedig een +weinig achter en bekeken op haar gemak wat haar het meest aantrok, +zeer onder den indruk van het feit dat zij liepen door de kamers, +waar de schrijver van Ivanhoe "met het bruine haar en de +lichtgrijze dichteroogen", zooveel gedacht en gewerkt en genoten +had. +<p class="c2">Terwijl de groote menigte reeds door de tusschendeur +de bibliotheek was ingegaan, bleven zij samen nog een oogenblik +staan in de studeerkamer, bij den stoel van Scott en zagen +eerbiedig op naar den schat van boeken, waarmee de muren van onder +tot boven waren bedekt. En in de fraaie bibliotheek, die Tieka "een +heerlijke leerkamer" noemde, genoten zij in de nis van het groote +venster staande, het bekoorlijke uitzicht op Scott's geliefde +rivier de Tweed en de zacht glooiende, groene heuvels. +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="studeerkamer.png" width="685" +height="479"> +<p class="c2">[De studeerkamer van Walter Scott op Abbotsford.] +<p class="c2">In de <i>drawingroom</i> vond Tieka, niettegenstaande +de vele schatten daar verzameld, het zeer eigenaardige behangsel, +een voorstelling gevend van in kleurige kleedij getooide Chineezen +en Japanneezen, verreweg het aantrekkelijkst; zij was er haast niet +vandaan te krijgen! Haar stemming veranderde echter, toen zij de +eetzaal bezochten met de kunstig uitgesneden zoldering van donker +eikenhout en dachten aan het uur, waarop Walter Scott hier den +laatsten adem uitblies, na alles, wat hij doorgemaakt had, toch nog +stervend op zijn innig geliefd Abbotsford, waarvan hij eens +schreef: "<i>My heart clings to the place I have created, scarce a +tree of which does not owe its being to me.</i>"<a name= +"FNanchor4"></a><a href="#Footnote_4"><sup>[4]</sup></a> +<p class="c2">En geen wonder dat zijn hart "hing" aan Abbotsford! +Kende hij er niet nagenoeg iederen steen, iedere bloem en iedere +boomsoort? En had hij niet van de onaanzienlijke hoeve en het land, +die hij in 1811 kocht, een waren lusthof gemaakt? En werd hij er +zelf ook niet met warme aanhankelijkheid gediend door al zijne +onderhoorigen, tot den bekenden schaapherder Thomas Purdie en den +koetsier Peter Mathieson toe? +<p class="c2">"Ik wou dat Walter Scott nog leefde en dat ik dan +eens bij hem te logeeren gevraagd werd op Abbotsford, met <i>my +dear</i>," zei Tieka, toen zij het kasteel verlieten en zich +haasten moesten om de beroemde ruïne van de Melrose abdij nog +te gaan zien.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">De tijd was omgevlogen en zij mochten natuurlijk niet +te laat aan het station komen. "<i>Als</i> wij eens te laat kwamen +en pas van nacht weer thuis konden zijn, zou ik het toch wel een +beetje prettig vinden," merkte Tieka op, maar Hedwig scheen dit +volstrekt niet ook maar "een beetje" plezierig toe en zij begon +onwillekeurig nòg vlugger te loopen. +<p class="c2">Ten slotte viel de tijd haar toch nog mee, toen zij +bij de indrukwekkend mooie ruïne van Melrose Abbey stonden en +hier nog eenige oogenblikken konden vertoeven om een dankbare +gedachte te wijden aan de begaafde Benediktijner monniken, die +eeuwen geleden in zandsteen de sierlijkste lijnen wisten te +beitelen en al hunne talenten gaven aan de verfraaiing van het +kerkgebouw, dat zelfs als ruïne nog zoo onuitsprekelijk veel +schoons heeft. +<p class="c2">"Laten wij nog even blijven, even maar," smeekte +Tieka, toen Hedwig zeide dat het tijd werd om te vertrekken. Hedwig +was echter onverbiddelijk en het was goed dat zij niet langer +gewacht hadden, want toen zij aan het station kwamen, stond niet +alleen de trein er reeds, maar waren de coupés +zóó vol dat zij slechts met zeer groote moeite +één plaats konden machtig worden in een derdeklasse +wagen. Tieka moest bij Hedwig op den schoot zitten en vond dit ook +al weer "dol prettig." Haar vroolijkheid werkte aanstekelijk op de +medereizigers, waaronder zich een troepje kleine meisjes bevond, +die schaterden van het lachen om Tieka's grappen en zelf ook +allerlei te vertellen hadden. Zij hadden ook op het gras gezeten om +te lunchen, dicht bij een boerderij en terwijl haar vader bezig +was, haar allerlei over het leven van Scott mee te deelen en +daarbij zijn boterham in de hand hield, was opeens een kip op zijn +been gevlogen en had hem de boterham pardoes uit de hand weggepikt. +O, zij moesten nog zóó lachen, als zij er aan dachten +hoe vader toen gekeken had! +<p class="c2">Nu, Tieka en Hedwig lachten ook en toen de trein te +Edinburg stilstond en de kinderen afscheid moesten nemen, zei Tieka +levendig: +<p class="c2">"Hè, ik hoop hartelijk dat wij elkaar nog eens +weerzien!" +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_V"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK V.</h2> +<p class="c2">Chester.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Twee volle jaren bleef Hedwig bij de familie von +Zercläre, zonder dat er van eenige verandering sprake was. Zij +was nu bijna achttien jaar. "Over een paar jaar, als ik twintig +word, dàn zal de barones mijn salaris toch wel verhoogen," +dacht ze soms. Zij wist dat de ouders van Tieka tevreden waren over +hare vorderingen, maar zij wist ook zeer goed dat Tieka's moeder +haar bizonder weinig genegen was en er waren dagen dat zij +werkelijk leed onder de scherpe, hatelijke woorden der barones, +waaraan het maar al te zeer merkbaar was dat zij door jaloezie +waren ingegeven. +<p class="c2">Toch werkte zij vroolijk en moedig voort en bleef zij +steeds hopen dat de houding der barones nog wel eens veranderen +zou. Zij was het vorige jaar met Kerstmis thuis geweest en had van +haar moeder ook den raad gekregen, maar trouw haar best te blijven +doen en zij hadden toen beiden gelachen om Clärchen's +verontwaardigden uitroep: +<p class="c2">"Nu, <i>ik</i> zou me dan zoo engelachtig niet +houden!" +<p class="c2">Hedwig moest weer aan die woorden denken, toen zij +zich op een stillen, helderen herfstdag gereed maakte voor haar +ochtendwandeling met Tieka. De barones was den vorigen dag de +leerkamer ingekomen op een oogenblik dat Tieka het juist weer heel +druk had met haar "<i>my dear</i>" en zij had toen zeer beslist +gezegd dat het nu "voor goed uit moest zijn met die dwaasheid." +Tieka had erg verschrikt gekeken, toen ze haar moeders oogen zoo +toornig zag flikkeren en zij was dadelijk begonnen zich stipt aan +het verbod te houden, zooals haar gewoonte was. Hedwig had den +volgenden ochtend het hartelijke "<i>my dear</i>" gemist; zij +zuchtte er nu eens even over en glimlachte flauwtjes om haar +"sentimentaliteit." +<p class="c2">Wat bleef Tieka toch lang weg! De barones had haar +zooeven bij zich laten roepen. Het kind had toch niets gedaan, +waarvoor zij een berisping verdiende? +<p class="c2">Neen, er was niets bizonders voorgevallen, bedacht +Hedwig gerustgesteld en hare oogen keken bewonderend den tuin in +naar de hooge beuken, waarvan het rijke herfstgoud zoo teekenachtig +afstak bij de gladde, slanke stammen. Wat was de lucht boven die +beuken klaar en zuiver-blauw! Het zou heerlijk zijn buiten straks +en bij het standbeeld van Scott.... +<p class="c2">Zij keerde zich snel om, toen zij de stem der barones +achter zich hoorde. Aan de uitdrukking van haar gezicht zag ze +terstond dat haar een onaangenaam onderhoud wachtte en haar hart +begon sneller te kloppen. +<p class="c2">"Ik heb u iets te zeggen, Fräulein," klonk het +stroef. +<p class="c2">Hedwig boog zwijgend het hoofd. +<p class="c2">"Tieka is met haar vader uitgegaan. Zij blijft een +groot gedeelte van den dag weg en u kunt dus dien tijd voor u zelf +gebruiken. Als u even wilt gaan zitten...." +<p class="c2">Tot haar verwondering merkte Hedwig thans een zweem +van verlegenheid op bij de barones; het maakte haar ongerust en zij +beefde even, toen ze zitten ging. +<p class="c2">Maar het oogenblik van zwakte bij Tieka's moeder was +zeer spoedig weer voorbij. +<p class="c2">Op de haar eigene, hooghartige wijze zei ze: +<p class="c2">"Ik wensch er u thans van in kennis te stellen dat de +heer von Zercläre en ik het besluit hebben genomen, Tieka na +de kerstvacantie naar een uitmuntende kostschool te zenden. Wij +zijn er volkomen van overtuigd dat zij daar zeer beschaafden omgang +zal kunnen genieten en langzamerhand gevormd zal kunnen worden voor +de hooge plaats, die zij in onze kringen zal moeten innemen. Zij +zal natuurlijk ook aan het hof gepresenteerd worden en u zult zeker +inzien...." +<p class="c2">"O, ik kan niet...!" Hedwig was opgesprongen, zij was +zichzelve niet en zij strekte de handen uit met een afwerend +gebaar; zij kon niet meer luisteren! Even zag de barones haar +onderzoekend aan. "U zult ruim tijd hebben iets anders te zoeken," +zei ze zacht. Toen ging zij de kamer uit, waar Hedwig haar dankbaar +voor was. +<p class="c2">Het onverwachte, hevige van den slag gaf haar voor 't +oogenblik een gevoel alsof zij erdoor verpletterd was. Weg, van +Tieka weg, het kon niet waar zijn immers! Haar hoofd was zoo zwaar; +zou ze wel goed gehoord hebben wat de barones had gezegd? +<p class="c2">Ach, zij wist immers dat zij het maar al te goed +verstaan had. Zij moest <i>weg</i>! Ze herhaalde het bij zichzelf, +telkens weer, met hare oogen strak gevestigd op de hooge beuken van +den tuin, zoo rijk in hun pracht van goud, zoo stil en lieflijk op +dezen wondermooien herfstdag.... +<p class="c2">De rust daar buiten deed haar nu haast pijn en zij +keerde zich af van het raam en liep snel naar haar kamer. Daar +sloeg zij met een hartstochtelijk gebaar de handen ineen. Weg, van +Tieka weg en waar dan heen? +<p class="c2">O, het kon niet, het mocht niet gebeuren! +<p class="c2">Wat zou Tieka zeggen? Zou Tieka het hebben willen? +Zou zij er zich niet tegen verzetten? Ze moest nu opeens geheel aan +Tieka denken en hoe de vroolijke uitdrukking van haar gezichtje +verdwijnen zou, als zij het hoorde. En terwijl zij zich, zeer +karakteristiek voor haar, geheel verdiepte in Tieka's droefheid, +werd haar eigen smart op den achtergrond gedrongen en toen zij +eindelijk schreien kon, was het meer nog om Tieka's leed dan om +haar eigen. +<p class="c2">Toen Tieka 's middags terugkwam, zag zij terstond dat +deze reeds alles wist. Haar vader had haar zijn besluit meegedeeld +aan het eind van de wandeling en zij was blijven staan en had hem +ongeloovig aangezien, stom van verbazing. Maar zij had niets +gezegd, dadelijk troost zoekend in een zeker vaag bewustzijn dat +hij zich vergissen moest, dat haar moeder alleen precies op de +hoogte kon wezen van alles wat hare lessen en hare gouvernante +betrof en zoodra zij thuis kwamen, was zij naar de barones +toegesneld. Het was immers niet waar dat Fräulein Eiche +wegging? +<p class="c2">"Ja natuurlijk is het waar," had de barones gezegd. +<p class="c2">Toen was Tieka dadelijk naar boven geloopen en heel +bleek, met iets verschrikts in hare oogen, kwam zij bij Hedwig. En +voor 't eerst een gebod van haar moeder geheel vergetend, sloeg zij +de armen om Hedwig's hals, al maar roepend: "<i>Oh my dear, my +dear</i>!" +<p class="c2">Toen snikte zij even heel zacht met die eigenaardige, +bij een kind zoo treffende zelfbeheersching, die Hedwig reeds +dikwijls bij haar had opgemerkt en zij legde liefkoozend haar wang +tegen die van Hedwig aan en bleef een oogenblik zoo zitten; toen +opeens sprong zij op en liep weer naar beneden naar de barones. +<p class="c2">"Moeder," riep ze, "o, ik smeek u, laat Fräulein +Eiche toch niet weggaan; ik vind het zoo vreeselijk!" +<p class="c2">"Maar Tieka!" +<p class="c2">Het kind had haar hand smeekend op den arm harer +moeder gelegd; onder den kouden, strengen blik, die haar trof, liet +zij die hand weer weg glijden. +<p class="c2">"Ik vind het zoo vreeselijk, vreeselijk!" herhaalde +zij fluisterend. +<p class="c2">"Je moet me voortaan van die kinderachtige +vertooningen verschoonen, Tieka. Begrepen? Het is groote dwaasheid +je zoo aan te stellen, eenvoudig omdat je gouvernante weggaat; je +zult er spoedig genoeg aan gewend zijn." +<p class="c2">Tieka's gezicht werd eerst doodsbleek, toen vuurrood, +daarna weer heel bleek. Zij waagde nog een laatste poging. +<p class="c2">"Dus het gebeurt echt?" +<p class="c2">"Zeer zeker gebeurt het," klonk het driftig. "En ga +nu terstond heen. Je vergeet tegen wie je spreekt." +<p class="c2">Tieka ging, diep verslagen. Boven bij Hedwig hield +zij zich niet meer in, maar schreide uit, schreide alsof haar het +hart zou breken. En hoe Hedwig ook haar best deed, zij wilde zich +niet laten troosten.... +<p class="c2">Voor Hedwig zelf kwam thans de gewichtige vraag hoe +zij een nieuwe betrekking zoeken en vinden moest. Aarzelend vroeg +zij, na enkele weken, de barones om raad en deze liet haar kranten +brengen, streepte hier en daar een advertentie aan en schreef een +kort getuigschrift, ten volle overtuigd dat zij daarmede reeds zeer +veel voor hare jeugdige gouvernante gedaan had. +<p class="c2">Bij de jonge gouvernante zelf was de oude moed +spoedig herleefd. "Niet tobben, ik <i>wil</i> niet tobben," zei ze +herhaaldelijk, als de gedachte aan het afscheid van Tieka haar te +machtig dreigde te worden en dapper schreef zij brief op brief, gaf +en vroeg inlichtingen en veroverde eindelijk een betrekking als +onderwijzeres op een kostschool te Chester, een inrichting voor +weezen en halfweezen, die geen thuis meer hadden of er nooit een +hadden gekend. +<p class="c2">Zij zou voornamelijk les moeten geven in Duitsch, +rekenen en handwerken, schreef men haar, daarvoor in ruil onderwijs +krijgen in Fransch en teekenen en bovendien een salaris ontvangen +van 12 pond (f144) per jaar. +<p class="c2">Veel was het niet, vrij wat minder nog dan ze thans +verdiende, maar de betrekkingen waren niet opgeschept, aan naar +huis teruggaan wilde zij geen oogenblik denken en toen zij, na +eenige aarzeling, de vrijheid nam de barones weer om raad te +vragen, sprak deze zoo beslist de meening uit dat zij "dit vooral +aannemen moest, nu zij het krijgen kon," dat zij niet langer +wachtte met het nemen van een besluit en nog dienzelfden dag aan de +directrice der kostschool schreef zij dat zij na de Kerstvacantie +komen zou. +<p class="c2">Van een reisje naar Duitschland met de kerstdagen +kon, om de groote onkosten, thans niets komen. Zij liet zich dus in +de vacantie nog maar eens ter dege door Tieka verwennen, slaagde +erin de laatste dagen van het jaar ook voor haar leerlingetje +prettig en opgewekt te doen zijn en-hield zich kloek, toen even na +Nieuwjaar, de dag van het afscheid werkelijk gekomen was. +<p class="c2">Het was een snerpend koude ochtend, het vroor hard en +de zon trachtte te vergeefs door den witgrijzen nevel heen te +dringen, die als een reusachtige wolk over heel Edinburg hing. +"<i>Zum Abschied nehmen just das rechte Wetter</i>," mompelde +Hedwig, terwijl zij zich kleedde. +<p class="c2">Zij moest tegen elf uur vertrekken en kon ongeveer +half drie te Chester wezen. Eigenlijk was zij maar blij, toen haar +groote koffer-Anna Schaub's geschenk-reeds naar 't station gebracht +was en het voor haar ook tijd werd om te gaan. De baron en de +barones gaven haar de hand bij het afscheid en zeiden een paar +welwillende woorden; Tieka, die te vergeefs verzocht had mee naar +het station te mogen gaan, stond bij hen en kon niets zeggen. Zij +keek Hedwig strak aan met hare groote oogen en knikte zwijgend, +toen deze zeide: "Dag lieve Tieka, zul je mij niet vergeten?" +<p class="c2">Dat was alles. Toen was het voor goed uit. De deur +viel achter haar dicht en zij stond op straat. +<p class="c2">Ze had voor het rijtuig bedankt en gezegd graag naar +het station toe te willen loopen, want zij had behoefte aan de +frissche wandeling en zij liep snel door, telkens even op hare +lippen bijtend bij de gedachte dat het nu voorbij was, voor goed +voorbij het gelukkige leven met Tieka. Maar ze hief het hoofd op en +liep nog vlugger voort. "<i>Nooit</i> flauw zijn, God helpt!" +fluisterde ze. +<p class="c2">Bij het geliefde standbeeld van Scott bleef zij een +oogenblik staan. Zij deed haar best het gezicht duidelijk te +onderscheiden door den nevel heen en even wuifde ze met haar +hand.... +<p class="c2">Ze werd kalmer gestemd, toen zij eenmaal op reis was +en zij glimlachte blij, toen de zon eindelijk door den mistsluier +begon heen te dringen. +<p class="c2">Toen de trein te Chester stilhield en het haar +duidelijk werd dat er niemand was om haar af te halen, besloot zij +haar koffer maar aan 't station achter te laten en naar de school +toe te loopen. Zij zou den weg wel vinden, meende ze, en zij was na +het lange zitten in den trein letterlijk verstijfd van koude en +verlangde naar wat beweging. +<p class="c2">Even ging zij de restauratie-zaal in om een kop warme +koffie te drinken en te vragen hoe zij loopen moest om Hill +House-zoo heette de school-te bereiken. "U kunt, in ieder geval, om +theetijd wel bij ons wezen," had Miss Wells, de directrice, +geschreven; het was nu nog maar even half drie en zij had dus nog +een paar uren den tijd. +<p class="c2">Een vriendelijk buffetmeisje hielp haar te recht en +gaf haar zelfs een kaartje van Chester ten geschenke. Toen zij +vertelde dat zij op Hill House moest wezen, kwam er een zeer +eigenaardige uitdrukking op het gezicht van het meisje, maar Hedwig +merkte het niet op; zij was verdiept in haar kaartje. +<p class="c2">"Wilt u bepaald loopen?" zei het meisje nog. "U zoudt +ook een heel eind per tram kunnen gaan; het is een lange +wandeling," doch Hedwig antwoordde vroolijk dat zij daar niet tegen +opzag en geen haast had. +<p class="c2">Opgewekt, thans weer vol moed voor het nieuwe leven +dat haar wachtte, liep zij het station uit. Zij had lust in haar +wandeling en was benieuwd hoe zij de stad vinden zou en verruimd +haalde zij adem, toen juist op het oogenblik dat zij het station +verliet, de mist geheel vaneen scheurde en de zon in volle glorie +doorbrak. +<p class="c2">O, wat was het nù mooi! Over alles heen lag de +rijp als een kantachtig wit weefsel, waarin ontelbare sterretjes +glinsterden. Het blauw in de lucht werd hoe langer hoe meer +zichtbaar en krachtiger van tint. Het bleef sterk vriezen en het +was doordringend koud, maar Hedwig gaf er niet om en stapte flink +aan, eerst de niet heel fraaie City-road langs, toen, steeds de +aanwijzingen van haar kaartje volgend, een breede straat in, tot ze +bij een poort stond, waarnaast zich een steenen trap bevond met het +opschrift: "<i>To the city walls</i>". +<p class="c2">De steenen treden zagen er heel glibberig uit, toch +kon zij de verleiding geen weerstand bieden even naar boven te +gaan. Men had haar verteld van de beroemde, oude muren rondom de +stad Chester, waarover men wel een wandeling van een klein uur kon +maken en zij moest toch eens kijken.... +<p class="c2">Zij liep eerst een eindje door, toen ze boven +was;-toen bleef ze verrast staan, want wat zij voor zich zag, was +als een sprookje. +<p class="c2">In hare nabijheid, haast vlak bij scheen het haar +toe, stond daar in grootsche majesteit, de hooge, indrukwekkende +kathedraal van Chester met het stille plein met de mooie boomen +erom heen, alles bedekt door een sluier van ragfijne rijp. Geen +enkel geluid drong tot haar door en het was of al die teere witheid +de stilte nog verhoogde en haar lieflijker maakte. +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="rows.png" width="482" height= +"565"> +<p class="c2">[Rows te Chester.] +<p class="c2">Zij voelde zich wonderlijk ontroerd. Geheel alleen +stond zij daar in een vreemd land, ver van huis, in een stad, +waarin nog niemand haar kende,-zooeven had zij zich een oogenblik +plotseling haast angstig eenzaam gevoeld,-nu gleed die +gewaarwording van haar weg en haalde zij diep adem met een gevoel +van innige vreugde. Onwillekeurig vouwde zij de handen; haar hart +dankte God voor wat Hij haar te genieten gaf. +<p class="c2">Voorzichtig ging ze de trap weer af; het was over +half vier, ze moest nu maken dat zij verder kwam. Zij raadpleegde +haar kaartje. +<p class="c2">Het vriendelijke buffetmeisje had haar gezegd dat de +school, zooals de naam Hill House trouwens ook aanduidde, op een +heuvel lag even buiten de stad en zij zag op haar kaart dat zij nu +eerst weer rechtuit moest gaan. Maar toen zij even doorgeloopen +had, keek zij verbaasd om zich heen. Wat was dat? Liep ze nu opeens +door een stad van een paar eeuwen geleden? Alles zag er zoo geheel +anders uit dan zooeven. Schilderachtige oude, geelbruin en donker +getinte geveltjes werden tooverachtig verlicht door enkele +verdwaalde zonnestralen, die de schemering, die in deze straat +heerschte, nog sterker deed uitkomen. Want aan beide kanten bevond +zich hier aan de huizen een soort van lange, overdekte balkons of +galerijen, die er zeer oud en verweerd uitzagen en, in elkaar +loopend, de geheele lengte der straat besloegen en het licht +onderschepten. Sommige der oude huizen waren met schuinloopende +strepen of figuren beteekend, andere met zeer fraai houtsnijwerk +versierd en van spreuken voorzien. +<p class="c2">Hedwig vond het aardig een trapje naar een der +galerijen op te gaan, er door heen te loopen en zoo een blik te +slaan op de straat, die zoo geheimzinnig in het halfduister lag. +Zij liep slechts langzaam verder; ook in de veelsoortige +winkeltjes, die zij langs kwam, was veel dat haar aandacht boeide +en toen zij de galerij verlaten had en, links afslaande, een kijkje +kreeg op een groepje zwart-en-wit getinte huizen, sierlijk met de +vooruitspringende vensters rustend op ranke, spiraalvormige +pilaartjes, was zij één en al opgetogenheid. +<p class="c2">"Wat een stad! Wat een mooie stad!" zei ze. "Het zal +mij hier stellig goed bevallen. Wat wou ik graag dat Tieka dit eens +zien kon! Zij zou zeker zeggen dat het echt sprookjesachtig was." +<p class="c2">Nu was ze, in al haar verrukking, toch verkeerd +geloopen, geloofde ze en zij bleef even staan en haalde haar kaart +weer te voorschijn; zij kon er echter thans niet wijs uit worden. +Juist stond ze voor een bakkerswinkel en toen zij opkeek, las ze +met zekere gretigheid de aankondiging:<span class="c5">"<i>Hot Pies +Every Saturday<br> +<span class="c12">Finest Hand-made</span><br> +<span class="c12">Bread only Baked</span></i><span class= +"c12">."</span><br></span> +<p class="c2">Ze was flauw geworden en had trek gekregen; heel veel +had zij vandaag ook nog niet gebruikt. Hier zou zij maar eens even +naar den weg vragen en meteen iets eten, een kleinigheid maar, +anders mocht ze haar eetlust eens bederven voor de <i>tea</i>, +waarmee men haar op Hill House wachtte. Ze moest nu toch ook maken +dat zij er kwam. Als zij eens één warm pasteitje +kocht.... Ze had er zóó'n trek in! Snel vroeg zij er +naar. +<p class="c2">"Vandaag niet juffrouw; die hebben wij alleen maar +Zaterdags." +<p class="c2">Och ja, dat was waar ook, dat stond duidelijk voor +het raam. Ze nam het nu maar voor lief met een vrij oudbakken +krentenbroodje; straks op Hill House zou zij haar schade wel +inhalen. +<p class="c2">Het bleek dat zij toevallig toch de goede richting +had genomen. +<p class="c2">"Mag ik vragen bij wien u wezen moet?" vroeg de +winkelbediende, die nogal nieuwsgierig van aard scheen te zijn. +<p class="c2">"O jawel," zei Hedwig, "ik ga naar Hill House." +<p class="c2">De man zette groote oogen op. +<p class="c2">"En...." vroeg hij, veelbeteekenend met het hoofd +knikkend, "gaat u daar heen als onderwijzeres?" +<p class="c2">Hedwig keek hem wat scherper aan en glimlachte even +om zijn onbescheidenheid. +<p class="c2">"Ja zeker," zei ze kortaf en maakte zich gereed om +heen te gaan. +<p class="c2">"Dan zult u daar niet veel warme pasteitjes proeven, +vrees ik," hoorde zij hem nog zeggen, terwijl ze den winkel +uitging. Zij luisterde echter niet meer, zij vond hem vrij brutaal +en liep haastig verder. +<p class="c2">Weldra kwam zij nu even buiten de stad bij een brug +over de mooie rivier de Dee en spoedig daarop aan den tamelijk +eenzamen weg, dien zij zocht. +<p class="c2">Eindelijk zag zij Hill House op een hoogte liggen. +Vroolijk zag het er niet uit, dat moest zij bekennen, want een +groot, kaal, grijs gebouw was het met een menigte smalle ramen en +een hooge voordeur, waarvan de verf nagenoeg verdwenen was. In den +gevel stond met groote, zwarte letters, die thans nog zwarter +schenen door de rijp eromheen: Hill House. Alles, ook de tuin +achter het huis, een groote lap gronds met niets erin dan enkele +lage hulststruiken en een verschrompeld kastanjeboompje, gaf den +indruk van armoede en verwaarloozing. +<p class="c2">Hedwig bleef een oogenblik staan voordat zij den +heuvel beklom. "Dat is dus Hill House," zei ze met nadruk. +"<i>Veel</i> lijkt het, althans van buiten, niet op het paleis van +den baron von Zercläre, maar wie weet hoe fraai het van binnen +is!" +<p class="c2">Binnen een paar minuten stond zij voor het huis. Snel +keek ze naar boven of er ook iemand was, die naar haar uitzag. Er +vertoonde zich echter niets voor de ramen en zij liet dus den +zwaren klopper op de deur vallen. +<p class="c2">Wat klonk dat hol! Het was of de geheele bevroren +heuvel ervan uit een soort verdooving ontwaken moest-zij vond het +haast griezelig! Het duurde geruimen tijd, voordat de zware deur +langzaam open ging en het begon reeds te schemeren, toen zij +eindelijk binnen gelaten werd en, huiverig geworden van het staan, +nòg kouder werd in de lange, donkere, kille gang, die zij nu +door moest loopen. +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_VI"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK VI.</h2> +<p class="c2">Koude en Honger.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">"Ik ben de nieuwe onderwijzeres," zei ze tot het +meisje, dat de voordeur geopend had en haar nu zwijgend den weg +wees. Het was een armoedig gekleed, uit de kracht gegroeid kind van +een jaar of dertien met een heel smal gezichtje, waarin de donkere +oogen nog donkerder schenen door de blauwe kringen, die eronder +lagen. "Dat weet ik," antwoordde zij met een heesche stem en Hedwig +zei maar niets meer; het spreken kostte het arme kind blijkbaar +moeite. +<p class="c2">Aan het eind der gang stonden zij stil bij een deur, +die toegang gaf tot de kamer van Miss Wells, de directrice. Het +meisje klopte aan, een scherpe, hooge stem riep: "<i>Come in!</i>" +en Hedwig zag Miss Wells voor zich. +<p class="c2">Zij zat op een houten bankje-zooals Hedwig later +ontdekte, was er in het gansche groote Hill House geen enkele stoel +te vinden!--aan een tafel vol papieren, rekeningen te schrijven. +Toen zij Hedwig gewaar werd, stond zij niet op, maar bekeek haar +met groote nauwkeurigheid. +<p class="c2">"Fräulein Eiche zeker?" vroeg zij kortaf. Hedwig +knikte. Wat was het benauwd in de kamer; zij kon er haast geen adem +halen! De overgang van de snerpend koude lucht buiten tot de +overwarme, onfrissche atmosfeer in het lage vertrek, waar het gas +reeds brandde, was al te groot. +<p class="c2">Zij hield zich echter dapper, hoewel het moeite +kostte, vooral toen zij Miss Wells nader bekeek, want smakelijk zag +die er allerminst uit! Op het grijze haar, waarvan enkele lokken +uit het slordige kapsel waren losgeraakt en langs de geelbleeke, +bolle wangen hingen, prijkte een mutsje van vuilwitte kant, waarop +een stoffige, roodfluweelen strik ter verfraaiing was aangebracht. +Een verkleurde groene japon hing slordig om de kleine, zeer gezette +gestalte en was letterlijk bezaaid met harde, witte vetvlekken, +terwijl Miss Wells over de schouders heen een vaalzwart, wollen +doekje had geslagen, dat van voren met een haarspeld was vast +gemaakt. +<p class="c2">Ook de kamer had een zeer onbehagelijk voorkomen en +bevatte geen andere meubelen dan de tafel, de bank en een groote +geelhouten kast. Voor de ramen, waarvan het ontdooiende ijs in +druppels afliep, was geen zweem van een gordijn te ontdekken en op +den ongeverfden vloer lag geen ander "kleed" dan het vuilwitte +schapevachtje, waarop Miss Wells hare voeten liet rusten. +<p class="c2">"Luid spreken, als 't je blieft, ik ben doof," zei +ze, Hedwig met haar hoofd op zijde, stuursch aanziende. +<p class="c2">Hedwig knikte maar weer. +<p class="c2">"Was de trein zoo laat vandaag?" +<p class="c2">"Neen, ik ben op tijd aangekomen," riep Hedwig zoo +luid ze kon. +<p class="c2">"Zoo. En hoe komt het dan dat het nu zoo laat is?" +<p class="c2">"Ik heb nog even een wandeling door de stad gemaakt," +zei Hedwig opgewekt. +<p class="c2">"O zoo. Ja, dat konden wij niet weten natuurlijk. Ons +theeuur is lang voorbij en dus...." Zij haalde de schouders op. +<p class="c2">"Ik ... er zal misschien nog wel wat thee en een +boterhammetje voor mij bewaard zijn?" waagde Hedwig te vragen. Zij +had zóó'n trek; ze <i>moest</i> wat eten! +<p class="c2">Miss Wells deed alsof zij haar niet verstaan had. +<p class="c2">"Wat zegt u?" +<p class="c2">Met een kleur, toch zonder verlegenheid, herhaalde +Hedwig luide haar vraag. +<p class="c2">De zuinige directrice schudde echter het hoofd. "Wel +neen, er is geen thee meer te krijgen; daarvoor is het nu te laat," +zei ze. "Straks wordt het avondeten gebruikt." +<p class="c2">Hedwig hoopte vurig dat "straks" "heel gauw" +beteekende! +<p class="c2">"Waar is uw koffer?" vroeg Miss Wells verder. Zij was +thans opgestaan en waggelde in al haar dikte naar de schel toe. +<p class="c2">"Dien heb ik aan het station gelaten. Mag hij even +gehaald worden?" +<p class="c2">Met de hand aan het schelkoord, keerde Miss Wells +zich toornig om. +<p class="c2">"Nog gehaald worden, van avond? Neen hoor, daar kan +niets van komen; wij houden hier geen hotel! Knechten of +dienstmeisjes hebben wij ook niet, want wij doen alles zelf. +<i>Alles</i>; begrepen? U zult het dan voorloopig maar zonder uw +koffer moeten stellen en dien morgen gaan halen met Peter en het +wagentje. Er kan dan nog wel iemand met u meegaan." Toen, ter +verduidelijking, alsof ze bang was dat Hedwig in den genoemden +"Peter" een manspersoon zou vermoeden, "Peter is onze pony." +<p class="c2">"O," was al wat Hedwig zeide. Ze vond het heel +vervelend zoo lang op haar koffer te moeten wachten, maar zij +onderwierp zich zonder meer, begrijpend dat er toch niets aan te +veranderen was. +<p class="c2">Miss Wells trok nu met een ruk aan de schel en een +oudachtig, schamel, doch net gekleed dametje verscheen, dat er, +evenals het meisje, dat Hedwig binnen gelaten had en dat in de +wandeling Taff of Taffy werd genoemd, heel vermoeid uitzag. +<p class="c2">"Dit is onze huishoudster, Miss Ellis," verklaarde +Miss Wells. "Zij zal u den weg wijzen naar de schoolkamers. Miss +Ellis, dit is Fräulein Eiche, de nieuwe onderwijzeres." +<p class="c2">"<i>How do you do</i>?" zei Miss Ellis en er kwam een +vriendelijk lachje op haar gezicht, toen zij Hedwig de hand reikte. +<p class="c2">Hedwig had haast gezegd: "Goed, maar ik heb zoo'n +honger," maar ze durfde niet recht. En ... we krijgen toch straks +avondeten, troostte zij zich. +<p class="c2">Zij volgde Miss Ellis een paar nauwe dwarsgangen +door, waar het salpeter van de muren viel en zich in de koude, +grijze vloersteenen holten hadden gevormd door de vele voetstappen, +die erover waren gegaan. Er hing een vunzige lucht en het was er +kil en heel vochtig. Bijna even koud was het in de groote, kale +schoolkamers, waar het vuur op den haard veel te weinig voedsel +kreeg en zeer onvoldoende warmte gaf. De ruiten der gordijnlooze +ramen waren dan ook nog stijf bevroren. +<p class="c2">Juist toen Miss Ellis en Hedwig binnen kwamen, werd +het gas aangestoken en het schelle licht der door geen ballons of +kappen beschermde gaspitten, viel onbarmhartig duidelijk op de +rijen bleeke gezichten der kinderen, die op banken aan de lange, +houten tafels gezeten waren. Het waren kleine en grootere meisjes +van allerlei leeftijd, maar de gezichten hadden door de sporen van +lijden en ontbering, die erop waren afgedrukt, iets treurig +ouwelijks gekregen, dat zeer pijnlijk trof. Een zonderling kontrast +met de tengere kindergestalten vormde bij velen de kleeding, +blijkbaar afval van vroegere draagsters. Want de leerlingen van +Hill House gingen bijna allen gekleed in wat haar door gulle +bloedverwanten of vrienden was afgestaan en de arme weezen en +half-weezen, die alle moederlijke zorg misten, droegen veel te +groote schoenen, te wijde jurken, te korte of te lange rokken en +ach, ook maar al te vaak, veel te dunne stof voor den kouden +winterdag. +<p class="c2">Het treurige schouwspel, zoo geheel iets anders dan +zij nog aan den ochtend van dien dag, toen zij zoo moedig op reis +ging, zich voorgesteld had te zullen zien, ontroerde Hedwig tot in +de ziel. Het was alsof haar het hart werd toegeknepen en zij kon +zich nauwelijks meer inhouden en legde de hand voor de oogen, +terwijl een korte snik haar ontsnapte. +<p class="c2">Toen Miss Ellis haar arm aanraakte, vermande zij zich +echter terstond. En in haar hart vormde zich het besluit om zich +goed te houden, flink te zijn en te trachten iets te wezen, zooveel +als zij maar kon te wezen voor die arme, arme kinderen.... God zou +haar helpen ook <i>hier</i>; dat <i>wist</i> zij immers! +<p class="c2">De huishoudster stelde haar aan de onderwijzeressen +voor, maar de meesten toonden zich vrij onverschillig omtrent haar +komst; zij schenen met een zekere dofheid geslagen te zijn en zagen +er vermoeid en slecht uit. Er waren er ook met een haast +terugstootend uiterlijk en Hedwig hoorde later dat dezen, evenals +verscheidene der arme weezen, eenvoudig naar Hill House waren +gezonden om een onderkomen te hebben. Of zij ook goede en bekwame +onderwijzeressen waren, daarop werd niet gelet; werk was er immers +op Hill House toch altijd voor ieder te vinden! Miss Wells, die +zelf weinig anders deed dan brieven en rekeningen schrijven-vooral +het laatste was haar een zeer geliefde bezigheid, die zij nooit aan +anderen overliet-had er zeer goed den slag van, al hare +onderhoorigen hard te laten arbeiden en zeer weinig rust te gunnen. +Er was in het groote, holle huis met zijne talrijke kamers en +bewoonsters veel te doen, al was het er alles behalve weelderig +ingericht en Miss Wells had waarheid gesproken, dienstmeisjes of +knechten waren er in 't geheel niet; alles moest door de overwerkte +huishoudster, de onderwijzeressen en de leerlingen worden verricht. +<p class="c2">Twee onderwijzeressen waren er, die op Hedwig door de +groote tegenstelling in haar uiterlijk, een bizonderen indruk +maakten. Beiden bevonden zich in de tweede schoolkamer, die er al +even doodsch en triest uitzag als de eerste, met geen enkele +versiering aan den muur dan een groote landkaart en een stuk of +vier andere kaarten, waarop met reusachtige letters stond gedrukt +dat er in de schooluren nooit gebabbeld en gelachen mocht worden. +<p class="c2">De eene onderwijzeres, Miss May geheeten, was met de +jongste kinderen bezig en had op 't eerste gezicht een tamelijk +onbeduidend voorkomen. Maar toen Hedwig haar aanzag, las zij in de +blauwe oogen een uitdrukking van stillen moed, die bizonder +weldadig aandeed en te meer trof, omdat het gezicht zelf er zeer +afgemat uitzag. +<p class="c2">Zij bleek meer belang te stellen in Hedwig's komst +dan de anderen en sprak haar even vriendelijk toe en Hedwig vond +het een verkwikking naar de welluidende stem te luisteren. +<p class="c2">De andere onderwijzeres, Miss Rench, begroette haar +slechts met een koele hoofdbuiging; Hedwig voelde echter, meer nog +dan zij het zag, dat de kleine, doordringende oogen haar scherp +onderzoekend opnamen. Er lag iets vijandigs en sluws in dien +snellen blik, dat haar een oogenblik angstig maakte, haar haar +zelfbeheersching benam en de oogen deed neerslaan, maar even later +glimlachte zij om haar vreemde zenuwachtigheid. Het verbaasde haar +echter niet, toen zij te weten kwam dat Miss Rench in 't geheim "de +spion" werd genoemd en dat er zeer, zeer weinig op de school +voorviel, dat haar aandacht ontsnapte en niet door haar aan de +directrice werd medegedeeld. +<p class="c2">"Zou ik nu even naar mijn slaapkamer mogen gaan?" +vroeg Hedwig eindelijk aan Miss Ellis. +<p class="c2">"Och, dat kan straks wel. Ik zou nu maar hier +blijven, als ik u was; uw mantel en hoed kunnen wel zoo lang op die +leege bank neergelegd worden." En Miss Ellis verdween. +<p class="c2">Hedwig had echter volstrekt geen behoefte haar mantel +uit te trekken; zij had het al koud genoeg! Zij zou niets liever +gedaan hebben dan eerst het smeulende vuur in den haard eens ter +dege van brandstof voorzien en dan, als het flink brandde, de ramen +openzetten om de vunzige lucht te verdrijven, die in de school hing +en aan rottende kool deed denken,-maar zij was hier geen meesteres +en moest stil afwachten wat er over haar zou worden beschikt. Zij +deed haar best geduldig te wezen en keek nog eens met aandacht naar +de kinderen, toen zij plotseling een bel hoorde luiden en spoedig +daarop een paar der oudere meisjes rond zag gaan met bladen, waarop +stapels sneden ongesmeerd brood lagen om een kruik met water en een +paar leege tinnen kroezen heen. +<p class="c2">"Dat zal zeker reeds een voorproefje van het +avondeten zijn," dacht Hedwig blij en zij nam gretig een stuk +brood, toen het haar werd aangeboden en schonk zich een kroes water +in. +<p class="c2">Zij at met graagte evenals de anderen, hoewel het +brood heel oud en hard en droog was en een zwakke poging der +huishoudster om het te roosteren, nagenoeg was mislukt. Als er ook +maar een ziertje boter op geweest was, zou het veel lekkerder +gesmaakt hebben, meende Hedwig en even moest zij denken aan het +smakelijke maal, waarbij Tieka nu alleen zou aanzitten. Tieka zou +eerst half Januari naar haar kostschool gaan; als zij <i>deze</i> +school eens had kunnen zien, wat zou zij dan wel voor oogen opgezet +hebben? +<p class="c2">Toen het droge brood verorberd was, begonnen de +kinderen hunne schriften weg te bergen. Nu was het dan zeker heel +gauw tijd voor het avondeten, dacht Hedwig. +<p class="c2">Daar zag zij Miss Rench waarlijk al weer met half +toegeknepen oogen naar haar kijken. Wat beteekende dat toch? Zij +zou haar maar eens gaan aanspreken, de lessen waren nu toch +afgeloopen. Misschien ging haar gezicht ook wel wat vriendelijker +staan, als zij eens even een praatje met haar maakte. Beleefd ging +zij naar haar toe en vroeg: +<p class="c2">"Kunt u mij ook zeggen hoe laat hier het avondeten +gebruikt wordt?" +<p class="c2">"Het avondeten?" herhaalde Miss Rench schamper, +terwijl een spottend lachje om haar mond kwam, "maar dat hebt u net +precies op!" +<p class="c2">"Zoo, was dat stuk brood...." stamelde Hedwig +ontsteld. +<p class="c2">"Dat was uw souper, ja. Ik hoop dat het u goed +gesmaakt heeft?" +<p class="c2">Hedwig antwoordde niet. Dus dàt was het +avondeten geweest! Had ze toch nog maar wat meer gekocht bij dien +bakker of aan het station! Ze begon nu te begrijpen waarom de +bakkersbediende haar zoo vreemd had aangezien, toen zij zeide dat +ze naar Hill House moest en maar al te zeer zag zij thans de +waarheid in van zijne voorspelling: "Daar zult u niet veel warme +pasteitjes proeven!" +<p class="c2">Maar zij vergat hoe hongerig ze zelf was bij het zien +van al die slecht gevoede kinderen om zich heen en zij voegde zich +bij een troepje, knikte er een paar eens toe, wreef een der +jongsten de koude handjes warm en trok een klein, mager meisje even +aan haar vlecht. Het kind zag haar verbaasd aan met hare +weemoedige, grijze oogen. Hedwig ging bij haar in de bank zitten. +"Hoe heet je?" vroeg ze. "Mary Wren," zei het kind heel ernstig. +"En kun je <i>heelemaal</i> niet lachen?" Nu kwam er even een flauw +lachje op het bleeke gezicht. "Neen, neen, nog een beetje meer," +drong Hedwig aan. Maar het kind kon niet; ze begon te hoesten, een +akelige, droge kuch en Hedwig sloeg den arm om haar heen. "Stil +maar, stil maar, praat maar niet." +<p class="c2">"Sst.... <i>No more talking.... Prayers!</i>" riep +een stem en Hedwig zag Miss Wells binnen komen voor de +avondgodsdienstoefening. Met een eentonige, zeurderige stem las zij +de gebeden. Hedwig luisterde verontwaardigd toe, geschokt door de +wijze, waarop de indrukwekkende woorden van den Engelschen +avonddienst werden opgedreund en daardoor alle kracht verloren. +Toch knielde zij neer als de kinderen en zij vouwde de handen en +bad, bad vurig en innig tot God om kracht. +<p class="c2">Eindelijk ging het de uitgesleten, vuilgrijze trappen +op naar de armoedige slaapvertrekken, waarvan Hedwig schrikte toen +zij ze zag. Ook hier hing voor geen enkel raam iets, dat ook maar +in de verte naar een gordijn geleek; alles was kaal en guur en +onbedekt. +<p class="c2">Toen men Hedwig gewezen had waar zij slapen moest, +vroeg zij zich voor de zooveelste maal af, waar zij toch aangeland +was en of zij hier <i>werkelijk</i> zou kunnen blijven; het was +haast geen leven in zoo'n ongezonde, schamele omgeving! Zou zij +niet wijs doen met morgen aan den dag te beginnen met iets anders +te zoeken? Wel was het heel moeielijk iets te vinden.... +<p class="c2">Juist op dat oogenblik werd even, heel +voorzichtig,-nauwelijks kon het een aanraking genoemd worden-een +bevende, kleine hand in de hare gelegd en zij zag Mary Wren naast +zich staan en schuchter tot haar opzien. Haar hart werd warm. Hoe +kon zij nog aan weggaan denken? Natuurlijk bleef zij immers! +<p class="c2">Er stonden op iedere slaapkamer twaalf smalle, +ijzeren ledikanten en ook Hedwig had dus, evenals de andere +onderwijzeressen, het opzicht over elf leerlingen; zij moest bij +het uitkleeden tegenwoordig zijn, had men haar gezegd en daarna +mocht zij zelf te bed gaan. Op hare prettige, opgewekte wijze hielp +zij de kinderen om vlug voort te maken, telkens weer de koude +handen wrijvend en een aardigheidje zeggend, als er een het +schreien nader stond dan het lachen. Dan kwam er een blijde +glinstering in de droevige kinderoogen en eens zelfs lachte Mary +Wren hardop. Hedwig knikte haar toe. "Goed zoo!" zei ze. +<p class="c2">Maar toen al de elf leerlingen te bed lagen en zij +haar één voor één eens warmpjes in +wilde stoppen en de kussens wat opschudden, maakte zich een hevige +verontwaardiging van haar meester. Want nu ontdekte zij dat de +slappe, platte kussens met snippers papier waren opgevuld of +opgevuld heetten en dat de zoogenaamde dekens bestonden uit een +zeer goedkoop soort wollen lappen, waartusschen groote stukken +papier waren vastgenaaid. Geen wonder dat de arme meisjes bijna +allen hoestten en half ziek waren van de koude. +<p class="c2">Zoo goed mogelijk dekte zij haar elftal toe; toen +ging zij even heen om te vragen of de een of andere onderwijzeres +haar ook een nachtpon zou willen leenen. Meer dan ooit betreurde +zij thans het gemis van haar koffer en van den warmen wollen doek, +dien zij ingepakt had en dien Anna Schaub haar nog mee had gegeven, +toen zij naar Engeland ging. Wat was dat al lang geleden! +<p class="c2">Zij liep op een drafje het donkere portaal over, +slaagde er na veel moeite in, een zeer dun nachtgewaad ter leen te +krijgen en snelde toen naar de slaapkamer terug, om zich al rillend +te ontkleeden, terwijl de aanhoudende vorst de ruiten met een +steeds dichtere laag ijs bedekte en de koude tocht door de slecht +sluitende vensters naar binnen drong. +<p class="c2">Het was of de eenzame gaspit ook bevriezen ging, zoo +flauw was de vlam; zij hield er even hare handen bij, maar zij +voelde er hoegenaamd geen warmte van uitstralen en toen zij in het +voor haar bestemde ledikantje lag, kon ze van koude en honger eerst +niet in slaap komen. Zij verbaasde er zich over dat de kinderen +wèl sliepen; zij hoorde het aan de geregelde ademhaling, +hoewel Mary Wren telkens nog in haar slaap kuchte en zich soms +onrustig bewoog. +<p class="c2">Toen zij eindelijk zelf ook ingesluimerd was, werd +zij vrij spoedig weer uit den slaap opgeschrikt door een heftige +windvlaag, die het oude vensterkozijn letterlijk stuk dreigde te +schudden. Aan verder slapen was nu voorloopig niet meer te denken, +want de wind werd hoe langer hoe heviger, deed de ruiten kletteren +en loeide om het huis heen met een gierend geluid, dat Hedwig als +een sombere klaagtoon in de ooren klonk. Een tijdlang lag zij in +bijna zwarte duisternis; alleen kon zij door een der ruiten, +waarvan een hoekje door de vorst vrij gelaten was, een stukje van +de donkere lucht onderscheiden. Langzamerhand zag zij enkele +sneeuwvlokken vallen, toen meer, meer, al maar meer en steeds +dichter, tot het een dwarrelende massa werd, waarnaar zij niet meer +kijken kon, zoo duizelde het haar voor de oogen. Eindelijk ging de +wind liggen, het werd stiller en doodelijk vermoeid sloot zij de +oogen en sliep nog even in, nadat zij zich bibberend het dunne dek +over het hoofd had getrokken. +<p class="c2">Het was nog geheel donker, toen zij wakker werd door +het luiden van een bel. Terstond zat zij overeind in bed. +<p class="c2">"We moeten opstaan, dadelijk opstaan, dat beteekent +die bel," riep een der kinderen haar toe en Hedwig sprong moedig +het bed uit en stak het licht aan. Het bleek juist vier uur te +zijn! +<p class="c2">"Maar dat moet een vergissing wezen," riep zij uit. +"Neen, neen, het is geen vergissing, wij staan altijd om vier uur +op," zei Mary Wren al kuchend. "Miss Ellis zelf is er altijd al om +half vier uit om ons wakker te kunnen bellen...." +<p class="c2">Hedwig zuchtte; ze was nog zóó weinig +uitgerust! En wat een tooneel zag zij voor zich! Bibberend, half +schreiend van de koude, stonden daar de arme kinderen zich aan te +kleeden of te wachten, tot haar beurt zou komen om zich te +wasschen. Want midden in de kamer bevond zich een ruwhouten tafel +met vier waschkommen en een reusachtige kan met water; hier konden +er zich vier te gelijk wasschen, wie er niet gauw genoeg bij was, +moest wachten tot er weer een kom open kwam. +<p class="c2">Vandaag ging het wasschen met nog meer moeielijkheden +gepaard dan anders, omdat de dikke stukken ijs in het water dreven +en het dooien daarvan boven het gas-wat Hedwig beproefde-al heel +langzaam ging. Zij moest aan Tieka denken, die zulk "echt +winterweer" altijd zoo mooi en zoo heerlijk vond. Als zij deze +slecht verzorgde kinderen eens had kunnen zien, hoe zouden hare +donkere oogen dan gekeken hebben? +<p class="c2">De scherpe noordoosten wind drong door tot in het +vertrek en op de vensterbanken binnenin de kamer lag een dikke, +ruige laag sneeuw; ook op den houten vloer was sneeuw gevallen. Was +zij wel ooit in haar leven zóó koud geweest? +<p class="c2">Daar luidde alweer een bel en nu moesten allen zich +haasten om langs de donkere trappen naar beneden te gaan en in de +groote, kille schoolkamer bij de ochtendgebeden tegenwoordig te +zijn, die door Miss May werden gelezen; de directrice vertoonde +zich eerst later op den dag. Voor de zuinigheid brandde er nu +slechts één gaspit, wat alweer Hedwig's innige +verontwaardiging opwekte. Daarbij kon ze van vermoeidheid en van +honger haast niet op hare beenen blijven staan. +<p class="c2">Wat schandelijke toestanden waren dat hier toch! Zij +nam zich voor zoo gauw als ze maar kon aan de barones von +Zercläre te schrijven en haar eens goed op de hoogte te +brengen van alles wat zij hier zag en ondervond; zij zou zoo iets +toch zeker ook beneden alles vinden en haar helpen willen om er +verandering in te brengen. +<p class="c2">O, wat leek het haar heerlijk toe, al was het maar +één oogenblikje, bij Tieka te wezen en in de aardige +kinderkamer van het mooie, Edinburgsche huis! Het scheen haar nu +toe, terwijl zij hier in de kale, onbehagelijke schoolkamer stond +in die bedompte atmosfeer, haast in halfduister en te midden van +zooveel treurige kindergezichten, alsof het al veel langer dan +één dag was geleden dat zij van Tieka afscheid had +genomen.... +<p class="c2">Men vertelde haar dat het ontbijt op half zeven was +vastgesteld. En nù was het pas vijf uur! Hoe hield men dat +uit? Ze zou maar hard met de anderen meewerken-wat trouwens ook +zeer beslist van haar verwacht werd-dan vergat zij haar honger +wellicht! Er moesten nu schoenen gepoetst worden, brandstoffen +gehaald, trappen, portalen en kamers worden aangeveegd, bedden +opgemaakt, kannen met water gevuld en allerlei andere werkzaamheden +worden verricht, waarvan ieder, ook de allerjongste leerling, haar +deel moest vervullen. +<p class="c2">Mary Wren bleef zooveel mogelijk in Hedwig's +nabijheid; blijkbaar had zij reeds nu genegenheid voor haar +opgevat. Telkens hoorde Hedwig het korte, droge kuchje en waar ze +maar kon, hielp zij het zwakke kind en gaf haar een vriendelijk +woord. +<p class="c2">Eindelijk klonk de ontbijtbel door het huis en nu +konden de ijverige werksters zich te goed doen aan bizonder slappe +thee-"gootwater" hoorde Hedwig fluisteren-zonder suiker en +<i>zeer</i> oudbakken brood, want het was op Hill House een wet dat +de bakker er slechts eens in de veertien dagen versch brood mocht +brengen. Op de sneden brood was, in plaats van boter, een dun +laagje moes van gestoofde appelen gesmeerd. +<p class="c2">Een heel lekker ontbijt was het niet, toch at Hedwig +het hare gretig op. Zij miste de boter al minder dan den avond te +voren en dat was maar goed ook, want boter was op Hill House een +ongekende weelde en <i>als</i> er al soms op de dikke sneden +zoogenaamd geroosterd brood, die als "avondeten" werden +rondgediend, iets glinsterde, dat heel in de verte aan boter deed +denken, dan was dit slechts een soort van <i>dripping</i>, +afgedruppeld vleeschvet, dat onmogelijk lekker smaken kon, omdat +voor Hill House nooit wezenlijk goed vleesch werd gekocht. +<p class="c2">En ook appelmoes, al is het nog zoo smakelijk +toebereid-wat van dat op Hill House niet verklaard kan +worden-verveelt op den duur. Hedwig had gelegenheid dit te +ondervinden, toen het haar dag in, dag uit, werd voorgezet: bij het +ontbijt, aan de thee en bij het stuk avondbrood. De boeren in den +omtrek verkochten hunne gedroogde appelen tegen zeer lagen prijs +aan Miss Wells en deze vond dat zij niet beter en zuiniger doen kon +dan er het geheele jaar door haar groot gezin mee te voeden! +<p class="c2">Met het les geven had Hedwig geen moeite. De kinderen +waren stil en gewillig, ja gedroegen zich naar haar zin haast al te +gehoorzaam; zoo graag zou zij hen wat levendiger gezien hebben! +Nù waren zij, onder den indruk van het onnatuurlijke, +ongezonde leven dat zij leidden, bijna onkinderlijk bedaard. +<p class="c2">Het middagmaal, dat om twaalf uur plaats had, was al +even karig als de andere maaltijden en bestond heden uit niets +anders dan slecht vleesch en droge aardappelen, waaraan een +grondige bijsmaak was. Op de dagen dat er geen vleesch gegeten +werd, kreeg men daarvoor in de plaats kwalijk riekende visch en in +ruil voor de aardappelen waterige rijst; een groot verschil maakte +de verandering niet, vond Hedwig. +<p class="c2">Na den eten moesten de kinderen met de +onderwijzeressen drie kwartier gaan wandelen, hoewel de sneeuw zeer +hoog lag en het door den plotseling invallenden dooi op +verschillende plaatsen heel vuil en drabbig begon te worden. Het +sneeuwde niet meer, maar er hing een donkere, dreigende lucht en +toen zij een eind den weg op waren, niet naar de stad toe, volgens +uitdrukkelijk bevel der directrice, die zelf thuis gebleven +was,-begon er een fijne motregen te vallen, die langzaam maar zeker +de dunne kleeding der kinderen doorweekte. "Ik ga met mijn troepje +terug, zóó kan het niet langer," besloot Hedwig, maar +Mary Wren, die naast haar liep, vertelde haar dat er van nu reeds +naar huis gaan geen sprake kon wezen; dan zou Miss Wells haar toch +verhinderen binnen te komen. Eerst moest de bepaalde tijd om zijn. +"Dat vind ik heel verkeerd," liet Hedwig zich driftig ontvallen. +Miss Rench, de "spion", hoorde het haar zeggen en deelde het ook, +zoo spoedig zij maar kon, aan Miss Wells mede. Deze liet toen +Hedwig bij zich komen en nam haar zoo geducht onder handen, dat +Hedwig het het verstandigst vond er maar het zwijgen toe te doen. +Alleen nam zij de gelegenheid waar om te vragen of zij nu-het was +na de schooluren-haar koffer mocht gaan halen. +<p class="c2">Tot haar verwondering werd haar dit toegestaan en +even later reed zij met de onderwijzeres, die in het bizonder met +het toezicht over den pony was belast en zeer zwijgzaam van aard +was, in het krakende wagentje, door den mageren Peter getrokken, +naar het station. De sneeuwmodder spatte om de wielen van het +voertuig en maakte de straten op plaatsen, waar niet geveegd was, +haast onbegaanbaar, maar de zon scheen weer en de oude stad zag er +schilderachtig uit. "Wij kunnen zeker eerst wel even een boodschap +doen?" vroeg Hedwig, die wat brood koopen wilde, maar haar gezellin +was hier zóó beslist tegen en toonde zich zoo +verschrikt bij het denkbeeld dat zij langer van Hill House weg +zouden blijven dan strikt noodzakelijk was, dat Hedwig maar toegaf +en dadelijk doorreed naar het station. +<p class="c2">Zij was heel blij, toen zij den grooten koffer weer +veilig in haar bezit had, al werd hij, naar den regel van het huis, +niet naar haar slaapkamer gebracht, maar in een bedompte soort +kelderkamer neergezet. +<p class="c2">Bij het licht van een stukje kaars mocht Hedwig er +hier uitnemen wat zij noodig had. Veel kon het niet zijn, want een +kastje om een en ander in te bergen was haar slaapkamer niet rijk. +Zij greep echter gretig naar Anna Schaub's wollen doek, die bovenop +lag; die moest in ieder geval mee naar boven! +<p class="c2">Zij was geheel alleen in het sombere vertrek, dat +door het kaarsje slechts flauw verlicht werd. Een smalle streep van +het licht viel in den koffer en, toen zij er den doek had +uitgenomen, op een pakje in wit papier gewikkeld, dat zij zich niet +herinnerde erin gelegd te hebben. Zij nam het in de handen en deed +er het bovenste papier af. "<i>To my dearest ... dearest +Fräulein</i>," las ze. +<p class="c2">"Lieve, lieve Tieka," fluisterde zij en het pakje +verder openend, vond zij een mooi portret van Tieka, dat haar een +gevoel gaf alsof het kind opeens weer dichter bij haar was. Toen +hield zij een paar plakken chocolade in de hand. "Natuurlijk +chocolade, die geeft ze mij altijd," fluisterde zij. "Nu, die zal +hier goed te pas komen!" +<p class="c2">Zij deed den koffer op slot, rolde de chocolade in +haar doek en sloop er mee naar boven naar haar slaapkamer. Het was +er donker, toch kon zij op den tast af gemakkelijk de elf +ledikantjes van hare leerlingen vinden. Voorzichtig legde zij onder +ieder kussen een stukje chocolade, sloeg den doek om de schouders +en keerde naar de schoolkamers terug. +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_VII"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK VII.</h2> +<p class="c2">"Flinkie." +<p class="c2">Toen zij zich later weer met hare leerlingen op de +slaapkamer bevond, liet zij allen zich eerst vlug ontkleeden en te +bed gaan, voordat zij iets zeide over de verrassing, die haar +wachtte. Toen de kinderen klaar waren, ging zij evenals den vorigen +avond, de ijzeren ledikantjes langs om het schamele dek wat +steviger in te stoppen en eerst toen fluisterde zij ieder meisje +een paar woorden toe. Zij deed het zóó zacht dat geen +der anderen er iets van verstaan kon en allen waren te verbaasd om +wat terug te kunnen zeggen, maar de plotselinge kleur op de +ingevallen wangen en de blijde glinstering in de oogen, waren +Hedwig welsprekend genoeg. Later, toen alles donker was en zij zelf +ook te bed lag, hoorde zij telkens een zacht, zuigend geluid en met +een glimlach om den mond viel zij in slaap. Een paar dagen later +echter zou zij inzien dat zelfs het weggeven van een onschuldig +stukje chocolade ernstige gevolgen na zich kan sleepen. +<p class="c2">Zij ontdekte namelijk op zekeren ochtend dat Mary +Wren den moed had gehad, iets van haar deel voor Taffy te bewaren +en zij had er Mary te liever om, wèl wetend hoe moeielijk +het haar gevallen moest zijn, niet het geheele stukje zelf op te +eten. Daarbij kwam dat Taff of Taffy min of meer de verschoppeling +was op school, bij de meeste onderwijzeressen ten minste, omdat zij +volstrekt niet gemakkelijk leerde en traag van begrip was. +Intusschen werd zij den geheelen dag door voor alle mogelijke +werkjes in huis en daar buiten gebruikt. "Taff, doe jij dat eens +even," "dat kan Taffy wel doen!" "Waar is Taffy toch?" "Taffy moet +dat opredderen." "Taffy, haal dit of dat eens gauw van boven," +klonk het herhaaldelijk, vooral uit den mond van Miss Rench en de +arme Taffy, die een zachtaardigen, gewilligen aard had en heel wel +wist dat zij geen geleerde was, meende voor haar onwetendheid niet +beter te kunnen boeten dan door met grooten ijver alles te +verrichten, waartoe zij wèl in staat was! +<p class="c2">Toen Hedwig dan bemerkte dat Mary Wren erin geslaagd +was een paar dagen lang een stukje chocolade voor Taffy te bewaren, +knikte zij tevreden. Taffy zat niet bij Mary in de klasse en sliep +ook in een geheel ander gedeelte van het huis, zoodat het Mary tot +nog toe niet gelukt was haar een oogenblikje voor zich alleen te +krijgen. Op den bewusten ochtend echter toen zij, op weg naar een +der schoolkamers, met Hedwig door de gang liep, kwamen zij Taff +tegen, een zwaren bak met kolen torsend, die naar de kamer van Miss +Wells moest worden gebracht. Nu zag Mary haar kans schoon. Snel had +zij de chocolade uit haar zak gehaald en tusschen Taffy's lippen +gestoken en Taffy, die zeker zelden of nooit zoo iets geproefd had, +slikte van pure verrukking het kostbare stukje ineens door! +<p class="c2">Toch ging dit alles niet zoo gauw of Miss Rench, de +"spion", was er achter gekomen. Hoe zij het te weten kwam en dat +nog wel zoo spoedig, terwijl zij, naar Hedwig stellig meende, niet +in de gang was, bleef altijd een raadsel, maar een feit is het dat +Taffy nog maar juist met hare kolen de kamer van de directrice +binnen gegaan was, toen deze reeds, gevolgd door Miss Rench, naar +buiten kwam stuiven op Mary Wren af, haar onzacht bij den arm greep +en zoo meesleurde naar de schoolkamer, waar deze stoornis algemeene +ontsteltenis te weeg bracht. +<p class="c2">"Ondeugend nest! Ik zal jou leeren te snoepen, +ergerlijk te snoepen en anderen te bederven door haar eten in den +mond te stoppen. Wat heb jij Taffy gegeven, zeg?" +<p class="c2">Maar Mary Wren zag doodsbleek van schrik en kon niet +antwoorden. +<p class="c2">"Nu, voor den dag ermee als 't je blieft en +dadelijk." +<p class="c2">Nu bracht Mary Wren het er haperend uit. +<p class="c2">"Wat?" gilde Miss Wells driftig en met de hand aan +haar oor. "Ik versta je niet." Toen tot Miss Rench, die met een +hatelijken glimlach op haar gezicht stond toe te luisteren: "Wat +zegt ze?" +<p class="c2">"Zij had chocolade in haar zak," riep Miss Rench +schamper. +<p class="c2">"Wat! Chocolade! Hoe komt ze daaraan? Er mag hier op +school niet gesnoept worden, dat weet zij heel goed. De kinderen +krijgen meer dan genoeg te eten...." +<p class="c2">Hedwig's oogen schoten vonken; toch hield zij zich +bedaard. +<p class="c2">"<i>Ik</i> heb Mary de chocolade gegeven," zei ze +luid en op kalmen toon. "Ik had die in mijn koffer en gekregen van +een vroegere leerling...." +<p class="c2">"O zoo," viel Miss Wells uit de hoogte in. "Heb dan +de goedheid er voortaan aan te denken dat het tegen de wetten van +het huis is de meisjes snoepgoed te voeren. En wat Mary Wren +betreft, die weet opperbest dat zij iets gedaan heeft, dat streng +verboden is en dat zij straf verdiend heeft. Och Miss Rench, wees +zoo goed dit meisje eens gehoorzaamheid te leeren; de gewone straf +als 't je blieft." +<p class="c2">Miss Rench trad met zekere gretigheid naderbij, nam +op hare beurt Mary bij den arm, trok haar mee naar een der leege +schoolbanken en dwong haar, in een zeer ongemakkelijke, sterk +gebogene houding, onder die bank te gaan zitten. Toen liep zij naar +een kast, haalde er een stapel oude cahiers uit en gebood Mary deze +tot kleine snippers te verscheuren. +<p class="c2">Zonder een enkel woord van tegenwerping, deed Mary +wat van haar verlangd werd en met een hart vol bitterheid zag +Hedwig toe hoe zij, steeds meer kuchend in hare lastige houding, +het eene schrift na het andere tot snippers scheurde en deze op +stapeltjes legde. Later hoorde zij van Miss May dat het zulke +snippers waren, door menige, menige leerling in "straftijd" +vermeerderd, die tot vulling der bedkussens dienen moesten. +<p class="c2">Zij begreep dat het haar niets baten zou, al verzette +zij zich nog zoo sterk tegen deze wijze van strafgeven en hare +machteloosheid drukte haar als een ondragelijke last. Als bij +ingeving voelde zij ook dat slechts enkele onderwijzeressen, +waaronder Miss May, haar verontwaardiging deelden en wat konden +zóó weinigen tegenover zoo velen? +<p class="c2">Het mocht echter niet langer zoo blijven, besloot ze +vast bij zichzelf; er <i>moest</i> verandering komen en zeer +spoedig ook. Zij zou, zoodra ze maar kon, een brief aan de barones +von Zercläre schrijven en haar om raad en hulp vragen. +<p class="c2">Zoodra ze maar kon ... de gelegenheid tot schrijven +deed zich echter niet eerder voor dan den tweeden daarop volgenden +Zondag, toen haar eindelijk als een gunst werd toegestaan, een +uurtje voor zichzelf te gebruiken. Evenals den vorigen Zondag, had +zij 's ochtends een troepje kinderen vergezeld naar de kerk. Heden +hadden zij den dienst bijgewoond in de prachtige kathedraal en met +hare geheele ziel had zij geluisterd naar een bemoedigende preek +over: "<i>Weest in geen ding bezorgd</i>"<a name= +"FNanchor5"></a><a href="#Footnote_5"><sup>[5]</sup></a> en naar +het schoone koorgezang, dat haar onuitsprekelijk verkwikt had. +<p class="c2">In een werkelijk opgewekte stemming kon zij-voor 't +eerst na haar komst te Chester,-een brief naar huis schrijven. Tot +hiertoe had zij slechts een paar briefkaarten kunnen zenden en een +lange brief werd het ook thans niet, omdat haar tijd kostbaar was +en zij volstrekt ook nog aan de barones schrijven wilde; toch +vertelde zij allerlei over Chester en over de liefde der kinderen, +die nu reeds-evenals vroeger Tieka!--een naampje voor haar hadden +bedacht en haar "Flinkie" noemden;-over de inrichting der school en +de armoede en koude, die er geleden werden, zweeg zij. Waarom zou +zij haar moeder en Clärchen met een beschrijving daarvan +verontrusten? Er zou toch zeker spoedig verandering in de +toestanden op Hill House komen, als de barones von Zercläre +maar eerst goed op de hoogte was gebracht en dàn zou het +tijd genoeg zijn, haar moeder eens te vertellen, hoe het er hier +vroeger had uitgezien.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Zij toonde zich den naam "Flinkie" waardig, terwijl +zij den gewichtigen brief aan de barones schreef, want in flinke, +veelzeggende taal vertelde zij het voornaamste en vroeg om raad. +Toen ze den brief verzonden had, voelde zij zich verlicht; het was +heerlijk dat zij nu eindelijk eens iets <i>gedaan</i> had! Ze zou +nu moedig het antwoord der barones afwachten en dan ... ja, wat er +dan precies gebeuren moest, was haar nog niet recht duidelijk, maar +al mocht de barones zich soms koud en onverschillig toonen, +<i>dit</i> zou toch indruk op haar maken, hier zou zij wenschen te +helpen, daarvan was Hedwig bepaald overtuigd. +<p class="c2">Doch het antwoord bleef uit. Er gingen acht, veertien +dagen voorbij en nog was er geen brief. Het kostte haar moeite +geduldig te blijven. Toch deed zij iederen dag weer haar uiterste +best om althans eenige vroolijkheid te brengen in het leven der +arme, half-zieke kinderen, die zij onderwijzen moest, zich niet te +storen aan de scherpe uitvallen van Miss Rench en hare satellieten +en de loomheid te overwinnen, die haar telkens plaagde en een +gevolg was van het slechte en weinige voedsel, waarmee zij zich +tevreden moest stellen. +<p class="c2">Lang voordat het zijn tijd was om te komen, spande +zij zich in om het geluid op te vangen, waarmede de post zijn komst +aankondigde: het tweemaal herhaald getik, veroorzaakt door het +vallen van den zwaren klopper op de voordeur; en <i>als</i> hij dan +eindelijk gekomen was en toch weer niet den brief gebracht had, +waarnaar zij zoo vurig verlangde, kon zij zich plotseling zoo +verlaten voelen, zoo "alleen op de wereld" dat zij zich geweld aan +moest doen om hare teleurstelling dapper te dragen. Dan vroeg zij +zich soms met bitterheid af, of men haar dan bij de familie von +Zercläre geheel vergeten was of niets meer met haar te doen +wilde hebben,-want ook van Tieka hoorde zij niets, geen enkel +woord. +<p class="c2">Eindelijk, bijna drie weken nadat zij haar brief +verzonden had, kwam er antwoord in den vorm van een kort, koel +briefje der barones. "<i>Het doet mij leed</i>," schreef zij, +"<i>dat het u in uw tegenwoordigen werkkring minder goed bevalt en +de inrichting der school, volgens uwe meening, te wenschen +overlaat. Het komt mij echter voor dat zulk een proeftijd u geen +kwaad kan doen, maar integendeel zeer heilzaam voor u kan wezen. Ik +zou u dus willen raden, den moed niet te gauw op te geven, maar te +blijven waar gij zijt en volharding te toonen. Gaarne zend ik u +mijne beste wenschen.</i>" +<p class="c2">En in een noot onder aan den brief stond nog in +haastig schrift: "<i>Tieka heeft mij, vóór haar +vertrek, verzocht u te groeten. Zij is reeds geheel gewend op de +school, waar het haar uitstekend bevalt. Zij had u nog eens een +briefje willen schrijven, maar de dagen voordat zij wegging, waren +zóó bezet dat ik het beter voor haar oordeelde, zich +niet meer in te spannen dan noodig was. Op haar school is het haar +alleen geoorloofd brieven naar huis te schrijven en vandaar te +ontvangen.</i>" +<p class="c2">Dat was alles. Hedwig frommelde het papier ineen en +stak het in haar zak, toornig en gegriefd tevens. Toen hief zij het +hoofd weer op. Zij moest dus geheel alleen haar weg vinden, zonder +hulp? Op die der barones behoefde zij in geen enkel opzicht te +rekenen? Tieka mocht haar zelfs niet meer schrijven? Het was hard, +maar zij zou zich niet terneer laten slaan, ze <i>zou</i> haar weg +vinden.... +<p class="c2">En het hoofd buigend, voelde zij dat toch +één hulp haar altijd bleef, de hulp van Hem, zonder +Wiens hulp de sterkste zwak is en op Zijn hulp bleef zij +vertrouwen, met Hem zou ze sterk wezen. +<p class="c2">Zoo hield zij moed en volhardde, den raad der barones +volgend op een wijze, die deze, haars ondanks, zou getroffen +hebben, indien zij er getuige van had kunnen zijn. Gemakkelijk was +het niet. Maar toen de dagen tot weken werden en de weken tot +maanden, toen de felste koude voorbij was en het er zelfs in den +armoedigen tuin van Hill House lenteachtig ging uitzien, begon haar +taak haar toch minder zwaar te vallen, al had zij het, zooals allen +op Hill House, overdruk. +<p class="c2">Hare brieven naar huis bleven kort en haastig. Haar +moeder was niet gerust en vroeg haar telkens of het haar werkelijk +goed ging en of zij hare krachten niet overschatte; dan schreef zij +terug dat alles op Hill House niet even prettig was, maar dat zij +het goed had met de kinderen en hield van haar werk en ... dat zij +stellig hoopte later nog weer eens iets beters te vinden en meer +geld naar huis te kunnen sturen. Voorloopig bleef zij echter hier; +ze had zich zoo aan de kinderen gehecht! +<p class="c2">Op zekeren dag vond zij in een vergeten hoekje van +haar koffer een tijdschriftje, waaruit zij eens met Tieka versjes +had zitten lezen en haar oog viel op een rijmelarijtje, waarbij ze +toen lachend een kruisje had gezet.<span class="c5">"Oh, don't the +days seem lank and long,<br> +When all goes right and nothing goes wrong?<br> +And isn't your life extremely flat<br> +With nothing whatever to grumble at?"<a name= +"FNanchor6"></a><a href="#Footnote_6"><sup>[6]</sup></a><br> +<br></span> +<p class="c2">Nù was er zeker genoeg in haar leven <i>to +grumble at</i>; toch morde zij niet en deed dapper haar plicht, +altijd weer haar eigen leed vergetend om anderen te kunnen troosten +en helpen. +<p class="c2">In het late voorjaar kwamen er nog een paar heel gure +dagen; de zwakke kinderen leden er onder en in een snerpend kouden +nacht werd zij wakker door het gekreun van Mary Wren, die hevige +kiespijn had. +<p class="c2">"O, het spijt me zoo dat ik u wakker heb gemaakt, +maar ik kòn mij niet meer inhouden; ik heb zoo'n pijn, zoo'n +pijn en ik ben zoo koud!" kermde het arme kind, toen Hedwig bij +haar bed kwam. "Maar blijft u toch niet op, dan wordt u zelf ziek; +het is zóó koud!" +<p class="c2">"Neen, neen," zei Hedwig. "Kijk, ik heb mijn wollen +doek al om, ik ben niets koud." Zij haalde de deken van haar bed en +wat kleeren en dekte er Mary mee toe. "Dat helpt zeker wel, he? +Zoo, laat mij nu die wang eens even wrijven. Neen, ik zal je geen +pijn doen; het gaat heel zacht, voel maar. Leg nu je beide handen +maar in mijn linkerhand, dan worden zij wat warmer." +<p class="c2">En ze streek met de vingertoppen van haar rechterhand +voorzichtig over de zieke plek en streelde met haar linker Mary's +ijskoude, bevende handen, tot het kind langzamerhand rustiger werd. +Eindelijk vielen de oogleden weer toe, de vingers bewogen niet meer +en gleden uit Hedwig's handdruk weg en de pijnlijke trek op het +bleeke gezichtje verdween. Hedwig bleef nog even naast het ledikant +zitten om toen weer te bed te gaan. Zij had nu geen ander dek dan +haar wollen doek en een laken en warm was ze dus niet; toch sliep +zij nog even in. +<p class="c2">Den volgenden ochtend werd ze heesch wakker, maar +Mary Wren was beter en zóó dankbaar dat zij zich +ruimschoots voor haar moeite beloond achtte. +<p class="c2">Het lesgeven ging echter lastig omdat zij telkens +haar stem kwijt was en ze was heel blij toen zij zwijgen mocht. +Miss May had haar een paar malen deelnemend gevraagd of zij haar +werk zou overnemen, maar zij had het hoofd geschud,-Miss May had +waarlijk al genoeg te doen. +<p class="c2">Toen Taffy haar 's avonds kwam zeggen dat Miss Wells +haar wenschte te spreken, zuchtte zij even. De directrice zou haar +nu zeker onder handen nemen omdat zij dien dag slecht les had +gegeven; alsof zij anders gekund had! +<p class="c2">Met het voornemen om de berisping geduldig aan te +hooren, ging zij naar haar toe. Tot haar verwondering kwam er +echter geen vermaning, maar een verzoek of liever een bevel, dat +haar een gewaarwording gaf als ging er opeens weer meer licht komen +in haar leven door het uitzicht op een zekere vrijheid, die haar +zeer, zeer welkom was. Tot nu toe was het haar namelijk niet +geoorloofd geweest, Hill House ooit te verlaten dan op de +dagelijksche wandelingen met de leerlingen en Zondags naar de kerk; +van alleen uitgaan mocht nooit sprake wezen. Doch nu <i>gebood</i> +Miss Wells haar, voortaan iederen Zaterdag een uur privaatles te +gaan geven aan een zekere Mrs. Rowley, die in Chester woonde en +onderricht in het Duitsch wenschte te ontvangen. Hedwig kon eerst +hare ooren niet gelooven. En dat zou zij mogen doen, zij, die alles +behalve een gunstelinge van Miss Wells was en steeds door Miss +Rench met Argusoogen werd bespied! Zij zou iederen Zaterdag geheel +alleen een wandeling mogen maken naar de stad en daar privaatles +gaan geven! Zij vond het heerlijk en liet hare blijdschap duidelijk +op haar gezicht lezen. +<p class="c2">Miss Wells was echter totaal ongevoelig voor die +blijdschap en vervolgde met hare scherpe stem: +<p class="c2">"Dat zal dus iederen Zaterdag moeten gebeuren en wel +geregeld om drie uur in den middag. Reeds aanstaanden Zaterdag zal +met de lessen moeten worden begonnen. Natuurlijk eisch ik van u de +stellige belofte dat nooit door u aan Mrs. Rowley iets, ook maar +<i>iets</i>, herhaal ik, zal worden meegedeeld van wat op Hill +House voorvalt. Indien ik daarop geen staat kan maken...." +<p class="c2">Zoo goed als haar heeschheid het toeliet, viel Hedwig +roepend in: +<p class="c2">"Ik zal nooit over het minste of geringste, dat op +Hill House betrekking heeft, spreken." Zij had groote neiging eraan +toe te voegen: "Zoo'n aangenaam onderwerp is het niet," maar zij +hield die woorden wijselijk in. +<p class="c2">Zij stond op om heen te gaan, doch er brandde haar +nog een vraag op de lippen en snel vroeg ze: +<p class="c2">"En wat zal ik met die lessen verdienen?" +<p class="c2">Miss Wells zag haar dom aan. +<p class="c2">"Ik versta u niet," zei ze knorrig. "Spreek toch +duidelijker. Het is of ik een poes hoor miauwen, als u spreekt." +<p class="c2">Zich sterk inspannend om hare stem krachtiger te +maken, herhaalde Hedwig roepend haar vraag. +<p class="c2">"Ermee verdienen?" riep de directrice van Hill House +driftig uit. "<i>U?</i> Maar hoe komt u aan zulken onzin? +Natuurlijk komt het geld van die lessen <i>mij</i> toe! Ik heb +recht op al uw tijd." +<p class="c2">Hedwig hield de lippen stijf op elkaar geklemd om +niets terug te zeggen. Tot geen prijs wilde zij zich de +wekelijksche afwisseling in haar somber, eentonig leven ontnomen +zien en daarom zweeg zij, hoewel zij zich zeer verongelijkt voelde. +Zij knikte even, ten bewijze dat zij zich ook aan deze voorwaarde +onderwerpen wilde, toen ging zij heen. +<p class="c2">Tot haar groote vreugde werd het weer een paar dagen +later zachter en scheen Zaterdags de zon. Zij had haar stem bijna +weer terug en verheugde zich als een kind op haar uitgang. Met +zenuwachtige haast kleedde zij zich, toen het tijd werd om te gaan +en toen de deur van Hill House achter haar dichtviel, was het haar +haast alsof zij een vrijgelaten gevangene was! +<p class="c2">Ze moest heel flink aanstappen, want Miss Wells had +haar precies een half uur gegund om naar het huis van Mrs. Rowley +toe te loopen; toch genoot zij hare wandeling, die door een mooi, +interessant gedeelte van het oude Chester liep. Een oogenblik bleef +zij staan voor een bizonder fraai gebouwd huis met paneelen vol +keurig beeldhouwwerk in hout. In den gevel stond gebeiteld: +"<i>God's Providence is mine Inheritance.</i>"<a name= +"FNanchor7"></a><a href="#Footnote_7"><sup>[7]</sup></a> Ze +herhaalde de woorden zacht bij zichzelf, zich afvragend wat zij +zouden moeten beteekenen en zij keek bewonderend op naar het in 't +oog vallend schilderachtige huis, toen zij een hand op haar +schouder voelde en, zich omkeerend, het vriendelijke gezicht zag +van een dame met grijzend haar en levendige, bruine oogen, die haar +onderzoekend aankeken. +<p class="c2">"Neem mij niet kwalijk, maar u <i>moet</i> +Fräulein Eiche zijn!" +<p class="c2">"Ja," zei Hedwig, wat onthutst door de onverwachte +ontmoeting. +<p class="c2">"Ik dacht het wel! Ik kon terstond aan uw gezicht +zien dat gij geen Engelsche waart en ik had er een voorgevoel van +dat gij Fräulein Eiche wezen moest. Ik ben Mrs. Rowley, uwe +aanstaande leerling. Zullen wij samen naar mijn huis wandelen?" +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="providence.png" width="467" +height="682"> +<p class="c2">[God's Providence-House, Chester.] +<p class="c2">"Heel graag," zei Hedwig opgewekt. Mrs. Rowley maakte +een aangenamen indruk op haar. +<p class="c2">"Aardig dat ik u juist verdiept vond in de +aanschouwing van ons <i>Providence house</i>," zei Mrs. Rowley, +terwijl zij verder gingen, "het is een van de allermooiste huizen +in Chester uit de zeventiende eeuw. Men heeft zich verdiept in +gissingen wat met het opschrift precies bedoeld kon zijn; +waarschijnlijk is het de vrome uiting van een Puriteinsch hart en +ik voor mij neem gaarne aan dat deze Puritein, naar verteld wordt, +de spreuk op zijn gevel liet zetten om God te danken dat hij +bevrijd bleef van de pest.-Eigenlijk moest ik u nu al deze +bizonderheden in het Duitsch vertellen, maar ... dan zou ik er wel +heel lang werk mee hebben. Ik wil echter graag een ijverige +leerling zijn, dat beloof ik u; ik verlang ernaar om goed Duitsch +te leeren spreken, want ik heb niets meer op de wereld dan twee +Duitsche neefjes, die soms bij mij komen logeeren. Mijn man is dood +en kinderen heb ik helaas nooit gehad, maar ... hier zijn wij bij +mijn huis-ik houd mij aan den tekst, die in den gevel staat; geheel +verlaten voelt men zich dan nooit. Dat gelooft gij toch ook?" +<p class="c2">Hedwig keek op naar het aardige zwart-en-witte huis +met het opschrift: <i>The Fear of the Lord is a Fountain of +Life.</i><a name="FNanchor8"></a><a href= +"#Footnote_8"><sup>[8]</sup></a> Zij knikte. O ja, dat geloofde zij +ook.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Toen zij Mrs. Rowley naar binnen gevolgd was en +weldra in een vroolijke kamer stond met een boograam met uitzicht +in den tuin, waar de voorjaarsviooltjes weelderig bloeiden en een +gemakkelijke, rieten stoel voor haar aan de tafel werd geschoven +naast het helder brandend vuur, scheen het haar toe, dat zij in een +paleis was gekomen! Was werkelijk de wereld buiten Hill House +altijd zóó mooi en zoo heerlijk en zoo liefelijk +geweest? Zij keek om zich heen in de prettige kamer, terwijl Mrs. +Rowley haar goed afdeed en zij moest eens even diep adem halen. Wat +zag alles er hier netjes en echt <i>comfortable</i> uit! +<p class="c2">Hoe goed gekozen waren de fijne etsen aan den muur en +hoe aardig stonden op de kleine schrijftafel bij het boogvenster de +vele kinderportretjes, die haar aan Tieka's verzameling deden +denken en o, wat was het heerlijk weer eens op een <i>stoel</i> te +zitten! Zij moest er zelf om lachen dat zij dit zoo'n genot vond. +<p class="c2">Toen Mrs. Rowley weer binnenkwam met boeken voor de +Duitsche les, werd zij gevolgd door het keurige dienstmeisje, ook +door Hedwig met bewondering aanschouwd,-dat allerlei benoodigdheden +binnenbracht voor de <i>afternoon-tea.</i> Hedwig moest zich geweld +aandoen om niet al te gretig te kijken naar de geurige thee, de +smakelijke <i>cake</i>, de marmelade en de sneedjes brood <i>met +boter</i>, die zoo maar, alsof het zoo niets was, voor haar neer +werden gezet. Mrs. Rowley moest eens weten hoe zij verlangde om +maar dadelijk aan het eten en drinken te gaan! +<p class="c2">Ze wendde haar gezicht naar het vuur toe-ze +kòn haast niet langer naar al die heerlijkheden kijken, +zonder er iets van te nemen; ze had zóó'n trek en dat +mocht Mrs. Rowley toch niet bemerken! +<p class="c2">Maar hoewel haar gastvrouw niets zeide en niets +vroeg, scheen zij toch wel te begrijpen dat Hedwig lust moest +hebben iets te gebruiken. +<p class="c2">"We zullen ons eerst maar eens verkwikken, voordat +wij aan 't werk gaan, vindt u niet?" zei ze, de thee inschenkend. +"Ik heb trek na mijn wandeling. U moet er u dus maar niet over +verbazen als ik veel eet en ik hoop dat u mijn voorbeeld zult +volgen." +<p class="c2">Hedwig wilde niets liever. Had zij ooit zulke lekkere +thee geproefd en werd er wel ergens in de wereld zulke +verrukkelijke boter gebruikt? Als zij Mary Wren eens naast zich had +gehad en Taffy, wat zouden die gesmuld hebben! +<p class="c2">Het lesgeven ging later als van een leien dakje. Mrs. +Rowley wist veel meer van het Duitsch af dan Hedwig had vermoed en +zij lazen en praatten en lachten zoo genoegelijk dat de tijd om was +voordat zij het wisten. +<p class="c2">"Dat is echt prettig geweest," zei Mrs. Rowley +vriendelijk, toen Hedwig zich gereed maakte om weer heen te gaan. +"Ik geloof dat ik veel van u leeren zal." +<p class="c2">"Ik vind het heerlijk om de volgende week terug te +mogen komen," zei Hedwig en met een vroolijk knikje nam zij +afscheid. +<p class="c2">Haast op een drafje liep zij terug, want ze wist dat +zij weinig tijd had. Toch ging ze nog even een kruidenierswinkel +in. Veel geld had ze niet, maar ze slaagde er toch in voor ieder +der elf leerlingetjes, die bij haar op de kamer sliepen, een groote +<i>biscuit</i> te koopen en met stralende oogen nam zij den zak aan +en ging verder. Als het haar nu van avond maar gelukte zonder dat +het ontdekt werd, een <i>biscuit</i> onder ieder kussen te leggen! +<p class="c2">Maar het <i>moest</i> gelukken. Zij was na het uurtje +bij Mrs. Rowley in een overmoedige stemming geraakt en heel vlug +liep zij verder, uitermate blij gestemd in het vooruitzicht van de +verrassing, die zij "haar kinderen" zou bereiden. Hoe graag zou zij +<i>al</i> de arme stakkertjes op Hill House eens flink getrakteerd +hebben,-als het maar in haar macht gelegen had! +<p class="c2">Mrs. Rowley had haar een korteren weg terug aangeduid +en zij kwam nu door een gedeelte van Chester, dat haar nog geheel +nieuw was. In haar vaart nauwelijks oplettend waar ze ging, liep +zij pardoes tegen een stoeren politieagent aan. Hij kwam juist een +steenen trap af, die naar de muren van Chester leidde. "<i>Beg +pardon</i>," riep ze verschrikt en de man glimlachte en zei, naar +de trap wijzend: "Moet ge hier uw geluk niet eens beproeven, jonge +dame?" +<p class="c2">"Mijn geluk?" vroeg Hedwig verbaasd. "Waarom?" +<p class="c2">"Waarom? Wel, het is u toch zeker bekend dat dit de +<i>Wishing steps</i> zijn? Wie tweemaal deze steenen treden op en +af loopt zonder adem te scheppen, mag een wensch doen, die stellig +in vervulling komt." +<p class="c2">"O!" Hedwig had wat ongeduldig geluisterd in het +besef dat zij zich haasten moest om op tijd thuis te komen, maar +gauw even die trap op en neer loopen, nam zoo'n tijd niet! Zij wou +het voor de aardigheid probeeren en dan een wensch doen, die heusch +vervuld zou worden?! Wacht, dan zou ze innig verlangen dat de +kinderen haar <i>biscuits</i> ongestoord zouden mogen genieten, +zonder eenige kans op ontdekking van de zijde van Miss Rench of wie +dan ook. +<p class="c2">De agent was doorgeloopen. Snel, zoo gauw als zij +maar kon, liep zij de steenen treden tweemaal op en af en deed haar +wensch met een lachend gezicht. +<p class="c2">En ... de wensch werd zoowaar vervuld ook! Met groote +handigheid wist zij 's avonds onder elk der elf kussens een +<i>biscuit</i> te verstoppen en niet alleen dien avond, maar +geregeld iederen Zaterdag, als ze bij Mrs. Rowley geweest was en +bij een of anderen kruidenier haar inkoop had gedaan. In den +bakkerswinkel, vrij dicht bij Hill House, waar zij den eersten dag +van haar komst te Chester was geweest, kwam zij niet weer, uit +vrees voor ontdekking en ook uit een zeker soort schaamte, waarvan +zij zich geen rekenschap zou hebben kunnen geven. +<p class="c2">De dankbaarheid der kinderen, die er merkwaardig gauw +van op de hoogte waren-zij hadden de chocolade nog niet +vergeten!--dat er iets onder haar kussen verborgen lag, toonde zich +op eigenaardige, stille wijze. Niemand durfde ooit ook maar iets +over de <i>biscuits</i> zeggen, die geregeld den volgenden ochtend +verdwenen waren, maar soms keek er eens een Hedwig met een +geheimzinnig lachje aan, terwijl allen haar met nog grooter +geestdrift en wanneer zij maar durfden, "Flinkie" bleven noemen. +Nooit echter werd over de gewichtige <i>biscuits</i>-zaak +één woord gerept en ook nooit werd zij, tot Hedwig's +zeer groote vreugde, ontdekt. Als Zaterdagsavonds alles donker was +op de slaapkamer en zij soms een heel zacht geknabbel hoorde, klonk +haar dit als muziek in de ooren! +<p class="c2">De wekelijksche bezoeken aan Mrs. Rowley, haar eenige +uitgang in al den tijd, dien zij op Hill House vertoefde, werden +ware glanspunten in haar bestaan, waarnaar zij de geheele week door +reikhalzend uitzag. En geen wonder! Mrs. Rowley toonde zich niet +alleen een prettige leerling, maar ook een belangstellende +vriendin, die zonder ooit over Hill House en Hedwig's leven aldaar +te spreken, toch door de hartelijke, gastvrije wijze, waarop zij +Hedwig steeds ontving, toonde wèl te begrijpen dat +onderwijzeres en huisgenoote wezen van Miss Wells lang geen +benijdbaar baantje was! Zij liet Hedwig vertellen van haar land en +van haar thuis, gaf haar raad omtrent haar toekomst en hielp haar +zoo op een kiesche wijze, die Hedwig zeer trof. +<p class="c2">Intusschen begon haar taak haar niet lichter te +vallen, al scheen het haar leerlingen toe dat "Flinkie" nauwelijks +zorgen kende, zoo moedig met een vriendelijk woord of een grapje +voor ieder kind, niet het minst voor de arme Taffy, ging zij haar +gang. Of dat soms moeite kostte? Moeite ook om te midden van +zooveel onrecht en zooveel lijden vast te houden aan het geloof dat +God toch nabij was, toch hielp, haar toch trouw ter zijde stond? +<p class="c2">Het kostte moeite, maar het vast vertrouwen in den +hemelschen Vader, die, door alle duisternis heen, leiden zou tot +het licht, bleef hecht in haar ziel. Ook haar oude energie begaf +haar niet. Miss May, nagenoeg de eenige onderwijzeres met wie zij +op eenigszins vertrouwelijken voet stond, benijdde haar die, +benijdde haar ook de frissche vroolijkheid en humor, die haar zelfs +op het sombere Hill House niet in den steek lieten. Gelukkig dat er +soms werkelijk een en ander voorviel, dat een uitbarsting van +algemeene vroolijkheid veroorzaakte en de meisjes in de handen deed +klappen en luid lachen van pret,-maar dit was heel, heel zelden! De +arme kinderen waren er lang niet gezond, niet gelukkig genoeg toe. +<p class="c2">Het was echter op een zonnigen Septemberdag dat zulk +een voorval werkelijk plaats had, juist toen enkele +onderwijzeressen, waaronder ook Hedwig, thuis kwamen van een +middagwandeling langs de schilderachtige rivier de Dee, waarop +plezierbootjes en zeilschepen tot een frisch watertochtje schenen +uit te noodigen. Hedwig had verlangend naar het heldere water +gekeken en toen medelijdend naar de kinderen, die vermoeid waren +van de hitte en zich loom voortsleepten. Maar toen zij Hill House +naderden, kwam er levendigheid in het stille troepje en Mary Wren, +die vóór Hedwig liep, keerde zich om en riep uit: "O +Flinkie, Flinkie, kijk Peter eens! O, de pony is dol geworden! +Kijk! Kijk!" +<p class="c2">En waarlijk, Peter was losgebroken! Niettegenstaande +de magerte, door slecht voedsel ontstaan, had hij kracht genoeg +gevoeld om de deur van zijn schuur open te stooten en met +één sprong naar buiten te komen. Nu schopte en sloeg +hij uit alle macht met de pooten, schudde den kop onophoudelijk +heen en weer en gedroeg zich zoo weinig als een gehoorzame pony +betaamt, dat de onderwijzeres, die met de zorg voor hem belast was, +zich geen raad wist en niet anders doen kon dan hem op wanhopigen +toon bij zijn naam te roepen en tot stilte te vermanen. +<p class="c2">Peter bleef echter doof voor alle vermaningen en +schopte door met een woede en een ijver, een betere zaak waardig. +Het zand stoof omhoog! Het was een heel dwaas gezicht en de +kinderen, gesteund door de onderwijzeressen, schaterden het uit. +Zelfs Miss Rench, de zure, kon het lachen niet laten en de +algemeene vroolijkheid was zoo aanstekelijk dat Peter er nog doller +door werd en met vervaarlijke sprongen begon te huppelen, precies +als wou hij op zijn achterste pooten gaan staan. +<p class="c2">Misschien zou hij nog meer streken uitgehaald hebben, +als niet juist op het kritieke oogenblik Miss Wells naar buiten was +gekomen om te zien wat er toch gaande was. Zij scheen de zaak +volstrekt niet belachelijk te vinden, schudde ongeduldig het hoofd +en riep toen zeer luid en driftig met haar krakende stem: "Ga naar +binnen Peter, dadelijk in je schuur!" +<p class="c2">Peter stak de ooren op bij het geluid van de +gebiedende stem, die hij zoo goed kende, zette, onmiddellijk +gehoorzamend, zijne vier pooten op den grond en ... ging gedwee +zijn stal weer in. +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_VIII"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK VIII.</h2> +<p class="c2">Uitkomst.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Toen de herfst voorbij was en de winter weer kwam met +de donkere, koude dagen, waarin alle ontberingen dubbel werden +gevoeld, scheen het Hedwig soms toe dat de tijd voortkroop en +één maand op Hill House driemaal zoo lang duurde als +thuis of in Edinburg. Gelukkig viel er dezen winter niet veel +sneeuw, waren de wegen meer begaanbaar dan het vorige jaar en +bleven de kinderen dus ook gezonder, maar met overgroote vreugde +werd toch door allen de lente begroet, hoewel zij menigen guren, +stormachtigen dag met zich bracht. +<p class="c2">Het was op een heel regenachtigen Zondag in Mei dat +de directrice van Hill House in de kerk niet alleen-zooals geregeld +het geval was-in haar bank in slaap viel, maar ook tegen het eind +van den dienst, zóó luid begon adem te halen en +eindelijk te snorken dat de kerkbezoekers elkaar aanstootten en met +verontwaardigde gezichten omkeken. Enkele stoutmoedige leerlingen +trapten elkaar op den voet, andere hielden den zakdoek voor het +gezicht om haar lachen te bedwingen-allen vonden het, kinderen als +zij waren, prettig dat er eens "iets ongewoons" gebeurde. +<p class="c2">Miss Rench, die naast Miss Wells zat, wist haar +echter, door haar op handige wijze zacht in den arm te knijpen, in +zoo verre wakker te krijgen dat zij ongeduldig haar arm wegtrok en +"<i>don't</i>" fluisterde. Het snorken hield op en maakte plaats +voor een minder hoorbare, geregelde ademhaling, maar toen de dienst +afgeloopen was, sliep de directrice weer zoo vast, als lag zij in +haar gemakkelijk veeren bed-het eenigste van die soort dat zich +daar bevond!--op Hill House. +<p class="c2">Er werd nu besloten dat Hedwig en Miss May met de +andere onderwijzeressen en de kinderen naar Hill House terug zouden +gaan, terwijl Miss Rench en Miss Ellis, de huishoudster, bij de +directrice zouden blijven en later met haar thuis komen. +<p class="c2">Intusschen was de stortregen in een druilerigen +motregen overgegaan. Hedwig huiverde onwillekeurig en vond, toen +zij Hill House naderden, dat het er somberder uitzag dan ooit, maar +de kinderen waren levendig en vol nieuwsgierigheid wat Miss Wells +toch schelen mocht. Misschien was zij wel ziek en misschien kreeg +de school nu wel een heele week vacantie en misschien mochten zij +dan wel eens een langen dag met "Flinkie" uit, hoopten sommigen, +doch deze hoop bleek gansch ijdel te wezen. +<p class="c2">Wel voelde Miss Wells zich, toen zij thuis kwam, +"werkelijk ongesteld", zooals ze klagend tot Miss Rench zeide en +wel bleef zij daarom een dag of vier te bed en liet zich door Miss +Ellis ter dege bedienen, maar van vacantie voor de leerlingen of +een extra-uitgangetje kwam niets in; de kinderen moesten in +tegendeel bizonder hard werken. Want de directrice had het bestuur +overgedragen aan Miss Rench, die, haar macht genietend, met ijzeren +hand het bewind voerde en zooveel ze maar kon, straffen uitdeelde. +Bovendien was het voedsel nog slechter en onsmakelijker dan anders +en kreeg men nòg minder te eten. Hedwig vond het schandelijk +en had Zaterdags bij Mrs. Rowley groote moeite de belofte om over +Hill House te zwijgen, niet te verbreken. Zij had er 's ochtends +met Miss May over gesproken dat het zóó niet langer +ging, dat er verandering komen <i>moest</i> en Miss May had met een +heftigheid, die zij anders zelden toonde, ook gezegd dat het niet +meer uit te houden was; de kinderen schreiden haast van honger! +<p class="c2">Hedwig dacht aan dit gesprek, toen zij van haar les +naar Hill House terug liep. Mrs. Rowley had haar weer zeer +vriendelijk ontvangen. Er stond, bij haar komst, een kop krachtige, +warme bouillon voor haar klaar, "omdat het zulk erg nat weer was," +en later hadden zij thee gedronken en prettig gebabbeld en gelezen. +Toch voelde Hedwig zich niet opgewekt gestemd, toen het uur om was. +<p class="c2">Want sterk leed zij heden weer onder het bewustzijn +van haar onmacht om verbetering te brengen in de toestanden op de +school. Had deze maar onder toezicht gestaan van een commissie, dan +zou zij die haar nood hebben kunnen klagen, maar Miss Wells had +alles te zeggen, was oppermachtig en-wat nog erger was, had het +thans Miss Rench gemaakt! +<p class="c2">Er moest en zou verandering komen, herhaalde Hedwig +vurig bij zichzelf-het mocht zoo niet langer blijven; ze kon ook +niet langer zwijgen tegenover Mrs. Rowley en het was haar plicht +tegen Miss Wells te zeggen dat zij dat niet langer kon.... +<p class="c2">Driftig liet zij den klopper vallen op de voordeur, +die tot haar verwondering, bijna terstond daarop door Taffy geopend +werd. Zij zag er doodsbleek en ontdaan uit. Hedwig ontstelde van de +uitdrukking van haar gezicht. "Wat is er? Wat scheelt eraan?" vroeg +zij snel. +<p class="c2">"Ik heb hier op u gewacht; er is iets vreeselijks +gebeurd met Miss May," zei Taffy, in tranen uitbarstend. "En Miss +Wells is opgestaan, dadelijk opgestaan, die is heelemaal weer +beter." +<p class="c2">Het verband tusschen de eerste en de laatste +mededeeling was zeker niet heel duidelijk, maar Hedwig was te zeer +in spanning om daarop te letten. +<p class="c2">"Maar wat is er dan gebeurd?" vroeg zij dringend, +terwijl zij Taffy door de lange gang volgde. +<p class="c2">"Miss May wou wat brood voor ons krijgen uit de +provisiekast; wij hadden allemaal zoo'n honger," snikte Taffy, "en +toen ... toen...." +<p class="c2">Ach, die arme Miss May! Ja, nu kon Hedwig wel gissen +wat er voorgevallen moest zijn. Miss May had zeker, begaan met het +lot der half verhongerde kinderen, geheel op eigen gezag, brood +voor hen willen gaan halen, wat natuurlijk beslist tegen "de wetten +van het huis" was. Ongetwijfeld was Miss Rench er terstond achter +gekomen en werd Miss May nu streng onder handen genomen. +<p class="c2">Toen Hedwig de groote schoolkamer inging, zag zij een +tooneel voor zich, dat haar haar leven lang in herinnering zou +blijven. +<p class="c2">Bij het raam, een eind van de kinderen af, stond +doodstil, met de handen gevouwen neerhangend, Miss May. Zij +luisterde geduldig naar den vloed van woorden, over haar uitgestort +door Miss Rench, die zich op een kleine, houten verhevenheid +bevond, vlak voor de banken, waarin de kinderen zaten. Miss Wells, +blijkbaar hersteld van haar ziekte, stond naast haar en knikte +telkens met het hoofd als bewijs van goedkeuring over de woorden, +door haar "spion" uitgesproken. +<p class="c2">Hedwig, die eerst bij de deur was blijven staan, liep +nu met een fiere houding, "echt Flinkie-achtig" vonden de kinderen, +naar Miss May toe en week niet van hare zijde, een handelwijze, +waarvoor Miss Rench niets over had dan een minachtend +schouderophalen. Met een zeer luide stem, opdat de doove directrice +toch geen enkel kostbaar woord zou missen en met haar vinger steeds +uitgestrekt naar Miss May, vervolgde zij, zich tot de kinderen +wendend, die erg bedrukt keken: +<p class="c2">"En nu <i>zegt</i> zij wel dat zij het brood heeft +willen stelen-<i>stelen</i>, herhaal ik, want wat was het +anders?-om er u allen wat van te kunnen geven, maar zoo iets kan +men gemakkelijk zeggen, als men op heeterdaad betrapt wordt, niet +waar? Want waarom zou iemand ook niet even goed liegen als stelen? +Liegen is immers nog wel zoo gemakkelijk; dat is hier al weer +gebleken. Het is om te lachen! Ja, lacht haar maar uit, zooals zij +daar staat met haar schijnheilig gezicht.... Maar als Miss May, die +altijd beweerd heeft uwe <i>vriendin</i> te willen zijn, weer wil +stelen, zal zij handiger te werk moeten gaan. Hier op Hill House +zal haar daartoe de gelegenheid niet meer worden gegeven. Onze +waardige directrice...." +<p class="c2">"Ja, natuurlijk hebt gij uw ontslag, Miss May," viel +de "waardige directrice" snel in. "Gij kunt nog heden vertrekken en +anders morgen." +<p class="c2">Miss May hief het hoofd op. "Ik ga vandaag," zei ze +bedaard. +<p class="c2">Er waren er onder de kinderen, die zacht begonnen te +snikken en niettegenstaande het geroep van Miss Rench: "Ieder, die +het waagt te schreien, wordt streng gestraft," hielden de tranen +niet op te vloeien. +<p class="c2">Maar Hedwig, "Flinkie," was veel te vertoornd om +tranen te kunnen storten. Met een moedig gebaar legde zij de hand +op Miss May's schouder en riep uit: +<p class="c2">"En ik zeg dat het schande is!" +<p class="c2">"Wàt?" Miss Wells, die op het punt stond het +vertrek weer te verlaten, keerde zich driftig om. "Wat?" +<p class="c2">"Ik zeg dat het schande is, groote schande!" +herhaalde Hedwig, buiten zichzelf van verontwaardiging. "En als +Miss May weggaat, op zoo onrechtvaardige wijze wordt weggestuurd, +dan...." +<p class="c2">"Geen woord meer!" riep nu de directrice uit en de +aderen op haar voorhoofd zwollen van drift. "Ik verkies uwe meening +niet te kennen." +<p class="c2">"Maar ik wil mijn meening zeggen!" zei Hedwig, in +haar gloeiende ergernis haar eigenbelang totaal vergetend en niet +luisterend naar het waarschuwende: "Stil, stil toch!" van Miss May. +"Ik <i>wil</i> niet zwijgen!" +<p class="c2">In de oogen der meisjes, niet het minst in die van +Taffy en Mary Wren, blonk bewondering voor zooveel moed. +<p class="c2">"En toch <i>zult</i> gij het! Ik wil geen woord meer +hooren, niets meer, begrepen?" gilde Miss Wells meer dan dat zij +sprak, terwijl zij voor Hedwig staan ging en haar vlak in 't +gezicht zag. "En ook u wil ik hier op Hill House niet houden. Gij +vertrekt beiden op staanden voet. Pakt uwe koffers en verdwijnt." +<p class="c2">"Gaarne," zei Hedwig beleefd, maar nu begonnen de +kinderen, geheel buiten zichzelven van droefheid, zoo wanhopig te +snikken dat haar het hart week werd. +<p class="c2">"Stilte!" gebood Miss Rench. "Terstond!" +<p class="c2">Doch de kinderen snikten voort, zoo diep verslagen +dat Hedwig noch Miss May het langer aan konden hooren en de +schoolkamer verlieten. +<p class="c2">Een uur later had de zware voordeur van Hill House +zich voor goed achter haar gesloten. Afscheid van de kinderen +hadden zij niet meer mogen nemen. De koffers werden voorop het +wagentje gezet, dat met den mageren Peter ervoor en zijne +verzorgster erin, gereed stond haar weg te brengen en weldra ging +het den heuvel af en naar het station toe. +<p class="c2">Hier nam Miss May afscheid van Hedwig om met den +trein te vertrekken naar het kleine dorp, waar haar moeder woonde, +voor wie zij gedeeltelijk den kost moest verdienen. +<p class="c2">Hedwig liet zich naar Mrs. Rowley brengen. Haar wilde +zij om raad en hulp vragen en om logies, althans voor een paar +nachten; dan zou zij zien wat haar verder te doen stond. Haar hoofd +gloeide en zij voelde zich wonderlijk gestemd, juist alsof alles +wat zij zooeven doorgemaakt had, een benauwde droom was geweest. +Vergiste zij zich niet? Zou zij werkelijk nooit op Hill House terug +komen en nooit meer iets kunnen doen voor die arme kinderen? +<p class="c2">Peter's verzorgster nam voor het huis van Mrs. Rowley +op zeer koele wijze afscheid van haar, nadat de groote, Duitsche +koffer met moeite door Hedwig en het dienstmeisje in de gang was +neergezet. Met een kloppend hart liet zij zich nu door het meisje +aandienen en weldra stond zij voor de verbaasde Mrs. Rowley, die +juist verdiept was in een brief, dien zij in de hand hield. +<p class="c2">Terstond vertelde Hedwig alles precies zooals het +gebeurd was, zich thans voor goed ontslagen rekenend van de belofte +om over Hill House te zwijgen en Mrs. Rowley luisterde met een zeer +ernstig gezicht. Nog steeds hield zij den brief in de hand en een +paar malen keek zij er even in, ook terwijl Hedwig nog sprak; toen +deze zweeg, zei ze: +<p class="c2">"Dat is een heel, heel droevige geschiedenis; het is +dus op Hill House nog erger gesteld dan ik vermoedde. Natuurlijk +begrijp ik dat gij niet anders hebt kunnen handelen en ik ben heel +blij dat gij dadelijk bij mij gekomen zijt, vooral omdat.... Maar +eerst moet ik u eens vragen: Hebt gij er nog niets van gehoord dat +er kans bestaat dat de school op Hill House opgeheven wordt?" +<p class="c2">Hedwig keek zeer verbaasd op. Neen, daarvan wist zij +in 't geheel niets af! +<p class="c2">"Ik had er juist dezer dagen eens met u over willen +spreken, maar dacht dat het beter was nog even te wachten," +vervolgde Mrs. Rowley. "Niet alleen ik, nog vele andere menschen +hier in Chester weten wel of vermoeden, hoe de zaken op de school +staan. Nu zijn er maatregelen genomen om Miss Wells te doen +besluiten, haar betrekking neer te leggen en wij hopen beslist dat +zij hiertoe wel zal overgaan, zoo niet tegen de groote vacantie, +dan toch met Kerstmis. De kinderen zullen naar betere scholen +gezonden worden, als er eerst met hunne betrekkingen is +onderhandeld en de onderwijzeressen zullen een anderen werkkring +moeten zoeken." +<p class="c2">Hedwig sloeg de handen in elkaar. "Ik ben er heel, +heel blij om," zei ze uit den grond van haar hart. "Maar als ik het +geweten had...." +<p class="c2">"Als gij het geweten hadt, zoudt ge wellicht tot het +eind gebleven zijn, denkt gij?" vroeg Mrs. Rowley. "Toch is het +goed dat dat niet gebeurd is, want ik geloof dat ik reeds nu een +andere betrekking voor u weet." +<p class="c2">"Een andere betrekking? Gunst!" Hedwig sprong op van +haar stoel. +<p class="c2">"Ja, maar voordat ik u daarvan iets naders vertel, +moeten eerst die hoed en mantel eens afgedaan worden en wij het ons +eens wat gemakkelijk maken. Ga in dezen lagen stoel zitten, dan zeg +ik even aan Anna dat zij de logeerkamer voor u in orde brengt. Ik +reken erop dat gij een weekje bij mij blijft om dan misschien tegen +Juni...." +<p class="c2">Zij zweeg en ging lachend om Hedwig's nieuwsgierig +gezicht, de kamer uit. +<p class="c2">In groote spanning bleef Hedwig achter. Wat, wat kon +het zijn? Waar zou zij misschien tegen Juni heen kunnen gaan? Ze +vouwde de handen achter het hoofd samen en leunde achterover in +haar stoel, innig het gevoel van rust genietend, dat zij voor 't +oogenblik althans, in veilige haven was aangeland. En ze was blij, +zoo blij dat Mary Wren en Taffy en al de andere verhongerde +leerlingen van Hill House het beter zouden gaan krijgen. Maar o, +hoe vurig verlangde zij te hooren van die nieuwe betrekking.... +<p class="c2">Eerst later, toen zij aan het smakelijk avondeten +zaten, bracht Mrs. Rowley haar op de hoogte. Zij had een brief +gekregen van een vriendin, die toevallig door kennissen gehoord had +van een rijke, Protestantsche, Iersche familie, die een Duitsche of +Fransche gouvernante zocht. Muziek moest ook onderwezen worden. Of +Mrs. Rowley misschien ook iemand kende, geschikt voor zulk een +betrekking en zoo ja, of zij er dan spoedig werk van maken wilde, +want Mrs. Balvourneen zou gaarne hebben dat de nieuwe gouvernante +zoo spoedig mogelijk, liefst reeds met Juni, kwam; de kinderen-er +waren er vier, drie meisjes en een jongetje-waren al veel te lang +zonder geweest. +<p class="c2">Mrs. Rowley's vriendin wist niet veel van de +betrekking af, wel had zij gehoord dat men het op het kasteel +Balvourneen, wat voeding, enz. betrof, heel goed had. Zij geloofde +dat een van de kinderen wat lastig was en dat Mr. en Mrs. +Balvourneen zich nogal "voelden". Het salaris was vrij groot; voor +iemand, die goede getuigschriften kon overleggen, veertig pond. Het +kasteel lag in het zuiden van Ierland tusschen Glengariff en +Killarney, meer in de buurt van Glengariff; het moest er prachtig +mooi wezen. +<p class="c2">"O, daar zou ik heel graag naar toe gaan, heel +graag!" riep Hedwig levendig uit. "Zou ik dan maar niet dadelijk +schrijven? Anders is een ander mij misschien voor. "Het kasteel +Balvourneen," wat klinkt dat mooi, he? En het is ook een mooi +salaris; prachtig! En nu kan het getuigschrift van de barones von +Zercläre mij uitstekend van dienst zijn! Ik moet maar dadelijk +schrijven...." +<p class="c2">"Neen, neen," zei Mrs. Rowley, de hand op haar +schouder leggend. "Weet je wát je dadelijk doen moet? Naar +bed gaan en eens flink uitslapen. Je ziet er juist uit alsof dat +hoog noodig is! Dan schrijf <i>ik</i> aan Mrs. Balvourneen." +<p class="c2">"Is dat werkelijk niet te veel moeite?" +<p class="c2">"Het is verschrikkelijk veel moeite, maar je moest +het mij nu toch maar opdragen. Ik beloof je dat ik den brief nog +van avond naar de post zal laten brengen." +<p class="c2">In een opwelling van groote dankbaarheid, greep +Hedwig de hand van haar gastvrouw en drukte er een kus op. Mrs. +Rowley glimlachte. "Ik kan gerust schrijven dat je een echt Duitsch +meisje bent," zei ze. +<p class="c2">De brief werd terstond geschreven en verzonden. Den +volgenden dag echter lag Hedwig met koorts te bed, zoodat zij haar +voornemen om op het wandeluur der school even in de buurt van Hill +House rond te gaan loopen, niet ten uitvoer kon brengen. Mrs. +Rowley hield haar een paar dagen thuis en verzorgde haar op +moederlijke wijze. En toen er gunstig antwoord uit Ierland kwam en +men schreef dat "Fräulein" of "Mademoiselle" maar zoo gauw +mogelijk moest komen, had Hedwig nog zooveel in orde te brengen en +te naaien dat er slechts van een haastig loopje naar Hill House +sprake kon zijn. Zij ging tegen den avond en toen zij den heuvel +beklom, zag het huis er bizonder kaal en somber uit. Niemand +vertoonde zich buiten, geen geluid werd gehoord, alles was als +uitgestorven en met een verlicht hart bedacht zij, hoe goed het +wezen zou als binnen niet te langen tijd het huis werkelijk geen +bewoners meer had en de beruchte school van Miss Wells tot het +verledene zou behooren! +<p class="c2">Zij had een langen brief naar huis geschreven en ook +nog geld gezonden, hoewel haar garderobe noodzakelijk vermeerderd +moest worden. Mrs. Rowley wist haar echter over te halen eenig geld +van haar aan te nemen, terwijl Mrs. Balvourneen haar het benoodigde +zond voor den overtocht naar Ierland. Zij voelde zich dan ook heel +rijk, toen ze haar grooten koffer weer had gepakt en reisvaardig +was. +<p class="c2">Het was een vrij lange reis, die zij nu te maken had. +Ze moest met den nachttrein uit Chester vertrekken, bij Holyhead de +boot naar Ierland nemen en dan den volgenden ochtend ongeveer vijf +uur te Kingstown landen. Daar zou zij een trein vinden naar +Killarney, waar ze 's avonds om half zes zou kunnen zijn. Mrs. +Balvourneen had haar geschreven hoe zij reizen moest en ook dat zij +niet verder moest gaan dan Killarney, omdat Mr. Balvourneen juist +dien dag daar in de buurt wezen moest en haar dan meteen met het +rijtuig af zou kunnen halen en met haar naar het kasteel rijden. +<p class="c2">"Dan kun je dadelijk goed met Mr. Balvourneen kennis +maken," zei Mrs. Rowley, "want dat zal zeker wel een rit van eenige +uren wezen! Het is zóó mooi in die streken; ik ben er +eens geweest en zou nu haast wel met je mee willen." +<p class="c2">Hedwig glimlachte. Het zou wel een <i>geheel</i> +andere ontvangst wezen dan op Hill House, dacht zij. +<p class="c2">Mrs. Rowley stond er op haar, niettegenstaande het +late uur, naar het station te brengen. Zij zelf zou weldra voor +geruimen tijd naar Duitschland vertrekken en toen zij bij den +coupé afscheid nam, beloofde zij Hedwig voor de zooveelste +maal dat zij haar moeder en Clärchen op zou gaan zoeken, als +dit maar eenigszins mogelijk was. Een laatste handdruk, nog een +hartelijke zegenwensch en-weg reed de trein. +<p class="c2">De maan scheen vrij helder en de overtocht zou wel +kalm wezen, had Mrs. Rowley gezegd. Hedwig vond het een genot al +spoedig de frissche zeelucht door het open raampje naar binnen te +voelen komen. Zij stak het hoofd naar buiten om iets althans te +kunnen zien van de schoonheden van Noordelijk Wales, waardoor zij +thans heenstoomde, maar de trein reed snel door de liefelijke +streek heen en bovendien was er een kring om de maan gekomen en kon +zij bij het zwakke licht niet veel onderscheiden. +<p class="c2">De haven van Holyhead, schitterend in elektrisch +licht, maakte des te meer indruk op haar en toen zij-het was nu +twee uur in den nacht-naar de boot toeliep, kwam het prettige, +oude, energieke gevoel weer over haar, dat zij op Hill House soms +verloren had gewaand. +<p class="c2">Er waren nog zeer vele andere passagiers en zij +besloot dus maar op het dek te blijven en niet te bed te gaan; zij +zou het zeker boven beter hebben dan beneden in de overvolle +dameskajuit. Zij vond een stoel en een beschut plaatsje tegen de +leuning der trap en zij genoot de mooie afvaart en later het +gezicht op den fraaien vuurtoren, die, vanaf de reusachtige +rotsblokken van den South Stack Rock, bundels lichtstralen strooit +over de geheele baai van Carnavon. +<p class="c2">Met het hoofd geleund tegen den rug van haar +vouwstoeltje en met welbehagen de zoute zeelucht inademend, zat zij +rustig te peinzen, tot hare oogen dichtvielen en zij in slaap +geraakte. Het was zoel zomerweer en er was juist genoeg wind om de +reis prettig te maken, zoodat er aan zeeziekte nauwelijks gedacht +behoefde te worden. Zij sliep dan ook kalm door tot het daglicht +haar in het gezicht scheen en zij, de oogen openend, Ierland voor +zich zag. +<p class="c2">O, wat was het mooi, veel mooier nog dan zij het zich +voorgesteld had! Doodstil bleef zij zitten, geheel verdiept in het +teere schoon voor haar. +<p class="c2">In grootsche golving lag daar de schilderachtige baai +van Dublin. De vroege ochtendzon wierp glinsterende lichtvlekjes op +het water, dat eigenaardig levendig scheen in tegenstelling met de +nog half droomende stad. De stille, blauwgetinte bergen, de +bevallige villa's met de kleurige bloemen, de sierlijke, witte +torenspitsen, die zich fijn en rank afteekenden tegen de heldere +lucht, het was alles vol van een bekoorlijkheid, die haar als +gevangen hield en ontroerde. +<p class="c2">Toen men echter aan Kingstown Pier landde en zij zich +haasten moest om voor haar koffer te zorgen en een plaats in den +trein te zoeken, werd zij weer als een ander mensch. Alles om haar +heen was thans levendigheid en beweging en begroetingen van +opgewonden Ieren. Even keek zij rond, als verwachtte zij half ook +iemand te vinden, die uitbundig blij zou zijn <i>haar</i> te zien, +maar er was niemand-natuurlijk was er niemand, bedacht zij; toch +verlangde zij nu aan het eind van haar reis te wezen. +<p class="c2">Dit verlangen werd nog sterker, toen zij de stad +Dublin goed en wel achter den rug had en door eenzame streken +spoorde, waar, tegen de purpergetinte bergen, in de ruime +riviervalleien, bij de groene moerassen of op de uitgestrekte +heidevelden met de blauwglinsterende plassen, zich slechts enkele, +meest armoedige huizen vertoonden. Indrukwekkend schoon was het +landschap, toch maakte het telkens een somberen indruk, een indruk, +die nog verhoogd werd, toen de zon achter de wolken verdween en het +eenige uren lang zóó stortregende, dat het er veel +van had, als moest geheel Ierland door het water weggespoeld +worden. +<p class="c2">"Het is wel jammer dat het in Ierland nogal veel +regent," hadden kennissen van Mrs. Rowley meer dan eens tot Hedwig +gezegd en zij moest er nu aan denken. Als die regen +zóó erg was, ja, dan zag Ierland er zeker niet op +zijn voordeeligst uit! +<p class="c2">Zij was vermoeid van het zitten, toen zij eindelijk +te Killarney aankwam. Het was nu gelukkig droog en zij verheugde +zich op den mooien rit met Mr. Balvourneen en zag nieuwsgierig rond +naar iemand, die aan de korte beschrijving, haar door Mrs. +Balvourneen gezonden, beantwoordde. "Ik moet maar allereerst kijken +of hij er "echt uitziet om op een kasteel te wonen," zooals +Clärchen schreef," besloot zij vroolijk. Maar, hoe zij ook +zocht, zij bemerkte niemand, die, naar hare meening, ook maar +eenigszins aan dien eisch voldeed. +<p class="c2">Het was een lastig geval! Een rijtuig van het kasteel +Balvourneen was er <i>ook</i> niet en ze wist dus niet, hoe zij de +plaats harer bestemming zou moeten bereiken. "Dat lijkt in +één opzicht althans al bizonder veel op mijn aankomst +te Edinburg," dacht zij. "Het schijnt mijn lot te wezen nooit van +den trein te worden gehaald, als ik er juist zoo stellig op +gerekend heb!" +<p class="c2">Ze zou in ieder geval maar beginnen met een half +uurtje aan het station te wachten; kwam Mr. Balvourneen dan +nòg niet, dan zou zij een van de +<i>jaunting-cars</i><a name="FNanchor9"></a><a href= +"#Footnote_9"><sup>[9]</sup></a> zien machtig te worden, die buiten +het station stonden en door uiterst levendige koetsiers werden +bewaakt. +<p class="c2">Er ging ruim een half uur voorbij en niemand +verscheen. Zij liet dus haar koffer, waarop ze trouw was blijven +zitten, even in den steek en liep naar de <i>cars</i> toe. Terstond +was zij door drie, vier koetsiers omringd. Met drukke gebaren en in +een taal, die haar volstrekt onverstaanbaar was, trachtte ieder +haar aan het verstand te brengen dat hij haar het mooiste en het +gemakkelijkste en het snelst-rijdende voertuig kon aanbieden. De +gebaren waren zeker welsprekend en duidelijk genoeg, vooral van een +der Ieren, een man met zwarte, heel levendige oogen, die haar bij +den arm nam, naar zijn <i>jaunting-car</i> toe bracht en vlug, +zonder meer, op een der zijbanken wilde tillen. Lachend duwde zij +hem ter zijde, toen beduidde zij hem in het Engelsch, heel langzaam +sprekend, waar zij naar toe moest en dat zij een koffer bij zich +had. Hij knikte als een Chineesch poppetje ontelbare malen, ten +bewijze dat hij haar verstond en toonde zich bereid, de bagage te +gaan halen. +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="shamrock.png" width="175" +height="269"> +<p class="c2">[Shamrock.] +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="jaunting-car.png" width="353" +height="522"> +<p class="c2">[Een Iersche jaunting-car.] +<p class="c2">Maar ... toen hij den grooten, Duitschen koffer +zag-door de kinderen op Hill House "<i>Flinkie's Cottage</i>" +gedoopt-betrok zijn gezicht. Neen, dat zware ding kon hij +onmogelijk op zijn <i>jaunting-car</i> zetten! Hij keek treurig, +schudde het hoofd en haalde de schouders op en Hedwig begreep +natuurlijk al spoedig, waar het aan haperde. +<p class="c2">Wat nu te beginnen? Zij had geen lust den koffer aan +het station achter te laten, wetend dat het kasteel Balvourneen +uren ver af lag en er waarschijnlijk niet spoedig gelegenheid zou +zijn de bagage te laten halen. Besluiteloos bepeinsde zij wat haar +te doen stond, terwijl al de koetsiers een voor een naar den koffer +kwamen kijken en eindelijk in een kring om haar heen kwamen staan. +Zij babbelden onophoudelijk samen, telkens naar haar wijzend en +onwillekeurig moest zij lachen om het wonderlijke taaltje en de +zeer bewegelijke gezichten der sprekers, die blijkbaar nog nooit in +hun leven een koffer van zulke afmetingen hadden aanschouwd! +<p class="c2">Eindelijk tikte er een, die er goedhartig en +vriendelijk uitzag, haar op den schouder en zei in gebroken +Engelsch dat hij bereid was "den koffer en haar zelf"-heel vleiend +was deze zinvoeging zeker niet!--op zijn <i>jaunting-car</i> te +nemen en te brengen waar zij wezen moesten. +<p class="c2">Zij knikte hem dankbaar toe en hij en nog drie +behulpzame Ieren namen den koffer op om dien op het wagentje te +zetten. Heel handig ging het niet, wel was er een groot vertoon van +ijver bij; maar juist toen de vrij zware koffer bijna stond waar +hij staan moest, lieten zij dien nog te vroeg los; hij kantelde en +een gedeelte van den bodem zakte naar beneden! +<p class="c2">Nu was het een lawaai van heftig vragen en antwoorden +en een gewirwar van gebaren en een opgewondenheid van belang! +Aanhoudend spraken allen te gelijk, herhaaldelijk deden allen hun +best Hedwig in wonderlijk Engelsch nu dezen, dan dien raad te geven +en het geheele tooneel was zoo dwaas en te gelijk zoo +schilderachtig dat Hedwig onmogelijk boos kon zijn, vroolijk +toekeek,-al meende zij telkens den bodem verder te zien zakken!--en +geduldig wachtte op verdere hulp. Kinderen: Jongens en meisjes met +grappige gezichtjes vol ondeugendheid en pret, gingen er nu ook bij +staan en ten slotte kwamen een zes of achttal bereidwillige handen +met een touw aandragen. Er werd meer geroepen en geplaagd en +gelachen dan gewerkt en het duurde een heel poosje eer de bodem +weer veilig tegen het bovenste gedeelte van den koffer was +aangedrukt en het touw er behoorlijk om bevestigd was. Hedwig hielp +ook zelf ijverig mee de knoopen stevig maken en men moedigde haar +aan en gaf haar knikjes op een grappige, familiare wijze, die zij +aantrekkelijk en ook wat zonderling vond. Zij was vermoeid van de +lange reis, toch niet zóó vermoeid dat zij er hare +opgewektheid door verloor en toen de koffer eindelijk werkelijk op +de <i>car</i> stond, dankte zij de haar omringende Ieren hartelijk +en zocht ijverig in haar beurs naar een kleine vergoeding voor +ieder, die meegeholpen had. Uitbundige dankbetuigingen volgden en +onder een luid geroep van Iersche woorden, die klonken als "slaun +lath" (<i>slan leat</i> = goeden dag) en "Dheeash mera guth," +(<i>Dia's mearagat</i> = God zegene u rijkelijk), werd zij in of +liever op het wagentje getild en reed zij weg. +<p class="c2">De goedhartige koetsier toonde zich eerst zeer +spraakzaam, maar toen zij herhaaldelijk "<i>I don't understand</i>" +had gezegd, gaf hij het op en begon ter afwisseling een deuntje te +fluiten. +<p class="c2">Hedwig trachtte haar houding zoo gemakkelijk mogelijk +te maken, wat geen kleinigheid was voor iemand, die nog nooit met +een Iersche <i>jaunting-car</i> had gereisd! Zij vond het vreemd +zoo ter zijde van het voertuig te zitten en dikwijls onverwacht een +hort of een stoot te krijgen, zoodat zij zich moest vasthouden om +niet te vallen, maar langzamerhand begon zij eraan te wennen en kon +zij van ganscher harte de mooie natuur en de verkwikkende stilte om +zich heen genieten. +<p class="c2">De overigens tamelijk donkere lucht vertoonde hier en +daar blauwe plekken, zoo krachtig van kleur, als zij zich niet +herinnerde ze ooit elders gezien te hebben, daarbij was de +atmosfeer zoo zuiver dat het ademhalen op zichzelf een genot scheen +even groot haast als het kijken naar het steeds afwisselend +natuurschoon. Malsch groen,-het echte groen van <i>Green +Erin</i>-waren het gras en de hooge varens, die nog, evenals de +bloeiende struiken, vol glinsterende waterdroppels hingen van den +milden regen van dien middag en telkens weer ontdekte zij nieuwe +boomsoorten. Want in groote verscheidenheid groeiden langs den +steeds stijgenden weg pijnboomen en beuken, esschen, eiken, hulst +met echt gezonde, gladde, donkere bladeren en de fraaie arbutus of +aardbeiboom, met zijn schilderachtig rood getinte takken en +glanzend groene bladeren, waartegen de zachtroode of witte +bloemtrossen en later de vuurroode vruchtjes, zoo mooi afsteken. +<p class="c2">Langs de kale rotsen, grootsch in haar woeste +dorheid, groeide lichtgroen en donker en bruinachtig mos en als een +blijde verrassing vertoonde zich soms een overvloed van rijk +bloeiende brem, die in groote trossen gouden bloesems het zonlicht +scheen te hebben gevangen. Tooverachtig mooi zag Hedwig, toen zij +al hooger kwamen, de beroemde meren van Killarney liggen, nu zacht +zilvergrijs getint, in schilderachtige tegenstelling met de statige +purperkleurige bergen erom heen, die wachtten op de rustige +schaduwen van den avond. Dan weer, vanaf een hoogte, die haar deed +duizelen, keek zij heel in de diepte neer op valleien, waarin +rotsblokken als rondgestrooid lagen, terwijl langs de rotsen op +enkele plaatsen het witte, schuimende water bruisend naar beneden +stortte. +<p class="c2">Nu weer dalend, dan stijgend vervolgden zij hun weg +en herhaaldelijk verbrak de koetsier door lustig gefluit de haast +heilige stilte, die alom heerschte. Er lag iets teers, iets +weemoedigs in de wijze, waarop de dag heengleed om straks plaats te +maken voor den avond, die over al de lieflijke kleurschakeeringen +een geheimzinnigen, doorschijnend witten nevel ging werpen. Hedwig +huiverde, toen de lucht donkerder werd en met nieuwen regen dreigde +en zij hulde zich in haar wollen doek en trok haar mantelkraag wat +op, rillend meer nog van vermoeidheid dan van koude. Het was haast +of de slaapzucht der directrice van Hill House over haar gekomen +was en eindelijk sloot zij de oogen, zij kòn die niet langer +open houden, hoe mooi het ook was om haar heen! +<p class="c2">Langzamerhand, bijna zonder het te weten, boog zij +het hoofd dieper en dieper voorover en verviel in een soort +sluimering, tot zij opeens door het stilstaan der +<i>jaunting-car</i> en het geluid van stemmen opgeschrikt werd en, +de oogen wijd openend, een zeer fraai rijtuig voor zich zag, waarin +een deftige heer zat, die haar met groote oplettendheid beschouwde +en ... Mr. Balvourneen bleek te wezen. +<p class="c2">Dat zij juist op dit oogenblik haast in slaap was +geraakt! Zij vond het akelig en dwaas te gelijk en zij beet zich op +de lippen en ging terstond heel rechtop zitten, nu bizonder klaar +wakker. +<p class="c2">De koetsier keek haar lachend aan en gaf haar een +vriendschappelijk knipoogje, doch Mr. Balvourneen vertrok geen +spier van zijn gezicht, nam statig den hoed af, vroeg of hij het +genoegen had Fräulein Eiche te zien en verzekerde dat hij tot +zijn spijt dien dag niet tot Killarney had kunnen komen en zich +eerst te laat de afspraak had herinnerd om haar van het station te +komen afhalen. +<p class="c2">Een paar minuten later zat Hedwig tegenover hem in +het rijtuig, was haar koffer op den bok gezet en reed de bezitter +van de <i>jaunting-car</i>, zeer tevreden over de belooning hem +door Mr. Balvourneen gegeven, naar Killarney terug. +<p class="c2">Het werd nu hoe langer hoe donkerder en meer dan ooit +verlangde Hedwig naar het eind van haar reis. Mr. Balvourneen vroeg +een paar malen beleefd: "<i>I hope you are not tired?</i>" en +scheen eenigszins verbaasd te wezen, toen Hedwig zeide dat zij +wèl vermoeid was. Het begon te regenen, eerst zacht, toen +harder en eindelijk heel hard en toen zij Glengariff naderden en +een zijweg in moesten slaan, werd het noodig bevonden dat zij uit +het rijtuig stapten, omdat de weg uiterst modderig en daardoor +gevaarlijk was geworden. Het kasteel lag hoog en zij moesten een +heel eind stijgen. Hedwig vond het lang geen gemakkelijk werkje, +toch kon zij niet nalaten even te lachen om den eigenaardigen +tocht, terwijl zij, achter haar zwijgzamen geleider aan, bij het +gebrekkige licht der rijtuiglantarens, langzaam voortsukkelde. Maar +zij kòn haast niet meer, zoo slaperig was zij en ze was heel +blij, toen de weg breeder en vlakker werd en zij weer in het +rijtuig konden stappen. +<p class="c2">Eindelijk, eindelijk hoorde zij het kiezel kraken +onder de hoeven der paarden, het rijtuig nam een draai, toen nog +een en ... stond stil voor een groot, fraai gebouw, het kasteel +Balvourneen. +<p class="c2">Hedwig knipte met de oogen, zoo verblindend was na de +grijszwarte duisternis buiten, de glans van het licht in de +smaakvol gemeubelde vestibule, waar Mr. Balvourneen haar thans +bracht. Hij schoof een stoel naar haar toe en verzocht haar te gaan +zitten, maar in spanning over de eerste ontmoeting met Mrs. +Balvourneen, bleef zij-trots haar slaperigheid!---staan bij een +hooge palm en wachtte de dingen, die komen zouden. +<p class="c2">Het duurde niet lang of een knecht verscheen. Door +gangen met dikke, zachte loopers bedekt, ging hij haar voor naar de +eetkamer, waar Mrs. Balvourneen, een kleine, bleeke vrouw met een +spits gezicht en een zeurderige stem, haar te gemoet kwam. "<i>I +hope you are not tired?</i>" zei ze, met koele beleefdheid de vraag +van haar man herhalend en het antwoord niet afwachtend. "Wij zullen +maar dadelijk aan tafel gaan, het is zóó laat +geworden!" +<p class="c2">Hedwig deed haar goed af en nam plaats op den stoel, +die haar aangewezen werd. Zoo graag zou zij eerst even naar boven +gegaan zijn om zich wat te verfrisschen, maar men liet haar geen +keuze. Zij was nu zóó afgemat dat ze groote moeite +had de vragen-gelukkig waren het niet vele!--die haar gedaan +werden, te beantwoorden en zich zelfs een paar malen met een speld +in den arm moest prikken om goed wakker te blijven! Eindelijk mocht +zij tot haar groote vreugde van tafel opstaan en nu werd haar door +een zeer vriendelijk meisje, zooals later bleek de <i>nurse</i> der +kinderen, haar kamer gewezen, waar zij haar koffer vond staan en +zich eens naar hartelust kon wasschen aan de fraaie waschtafel met +marmeren blad, waarbij een kan warm water voor haar was gereed +gezet. +<p class="c2">Wèl zag alles er hier heel anders uit dan op +Hill House! +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_IX"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK IX.</h2> +<p class="c2">Vier Iersche Kinderen en een Hond.<span class= +"c5"><br></span> +<p class="c2">Zij werd den volgenden ochtend wakker met een +gewaarwording alsof zij nog nooit zóó lekker geslapen +had! Even nog bleef zij met half gesloten oogen liggen, droomerig +beseffend hoe prettig het was, niet, als op Hill House, veel te +vroeg door het wreede gelui van een bel te worden gewekt en juist +dacht zij erover op te gaan staan, toen de deur zacht geopend werd. +Een net dienstmeisje trad binnen, opende vlug de gordijnen, deelde +haar mede dat het half acht was en verdween weer. +<p class="c2">"Hoe heerlijk, de zon schijnt!" riep Hedwig en zij +sprong het bed uit en liep naar het raam toe om naar het uitzicht +te kijken. +<p class="c2">"Wat prachtig!" +<p class="c2">Het was een kreet van louter verrukking. Had zij ooit +eerder zoo iets gezien? +<p class="c2">Het was warm, een echte zomerdag, en zij duwde het +raam open, dronk de zoele lucht in en keek opgetogen om zich heen. +<p class="c2">Tegen den muur bij haar venster bloeiden de zwellende +knoppen van een donkerroode klimroos. Beneden, in het park van het +kasteel, verspreidden de rose en witte bloemtrossen van een rij +acacias, tusschen wuivend groen, hunne fijne geuren in het rond, +wedijverend met de witte meidorens, die van bovenaf gezien, een +gedeelte van den tuin als in bruidstooi hulden. Diep in het dal zag +zij het schilderachtige Glengariff liggen omgeven door woeste, +bijna zwarte rotsen en steile bergen, die hunne scherpgekante +toppen in plechtigen ernst omhoog hieven, terwijl aan hun voet en +op de hellingen dichte bosschen en malschgroene grasvelden +groeiden, in vroolijke tegenstelling met de somberheid daar boven. +In lieflijke kalmte, onder de bekoring der krachtige zonnestralen, +lag de baai; over het glinsterend groene water hing een +wonderschoon licht, dat ook over de talrijke eilandjes zijn glans +wierp. En door al de zoete geuren heen van rozen, meidorens en +acacia in haar nabijheid en van den overvloed van bloeiende +struiken verderaf, meende Hedwig ook iets te proeven van de reine +zeelucht, die haar zoo lief was. +<p class="c2">"Hè, wat een genot!" Zij kon er haast niet toe +komen zich aan te gaan kleeden, maar zij begreep dat ze voortmaken +moest en keerde zich met een zucht van het raam af. Zij moest haar +koffer ook nog geheel uitpakken en zij trok dus eerst maar even de +aardige muiltjes aan en de wit-serge <i>peignoir</i>, die Mrs. +Rowley haar geschonken had, haar plagend omdat zij er trotsch op +was dat het wit haar zoo goed stond. "Neen meisje, niet ijdel +wezen," zei ze, toen zij neiging voelde om even in den spiegel te +kijken van de groote hangkast, waarin zij den vorigen avond hare +japonnen had geborgen. Zij knielde bij den koffer neer, doch bijna +op hetzelfde oogenblik sprong zij weer op. Wat was dat toch voor +gefluister bij haar deur? Zij bleef heel stil staan om goed te +kunnen luisteren, toen glimlachte ze, zij had duidelijk +kinderstemmen gehoord. Nu drong ook het korte, half ingehouden +geblaf van een hond tot haar door. Daar klonk het luid: "Kijk nu, +ik heb je wel gezegd dat je hem steviger vast moest houden!" De +deur vloog met een ruk open en een prachtige St. Bernhards-hond +stoof naar binnen, sprong tegen haar op, besnuffelde haar aan alle +kanten en legde toen vertrouwelijk zijne beide ruige voorpooten op +hare schouders. +<p class="c2">Zonder de minste verlegenheid te toonen, in tegendeel +schaterend van het lachen en in de handen klappend van pret, bleven +de vier kinderen in de deuropening staan. De twee oudste meisjes +van dertien en veertien jaar, bogen de hoofden nieuwsgierig +voorover om beter in de kamer te kunnen zien, terwijl het +achtjarige, blonde zusje en het aardige broekmannetje van vijf, uit +alle macht Bruce, den hond, toeriepen dat hij "<i>Mam'selle</i>" +een kus moest geven! +<p class="c2">Hedwig lachte mee en legde haar hoofd even tegen den +kop van Bruce aan, die vond dat de vriendschap nu gesloten was en +naar de kinderen terugliep. "<i>Oh mam'selle! The new +man'selle!</i>" riepen de meisjes met eigenaardig welluidende +stemmen, die Hedwig prettig in de ooren klonken. Toen vroegen zij +met schalksche gezichtjes of zij binnen mochten komen. +<p class="c2">Hedwig knikte maar. Wat kon zij anders doen? "Vijf +minuten," zei ze en terstond stond het geheele troepje, Bruce +incluis, in haar kamer. +<p class="c2">"Ziezoo, nu zal <i>ik</i> u eens vertellen wie wij +eigenlijk allemaal zijn," zei het tweede meisje, dat een echt +bij-de-handje was en er ook zoo uitzag met haar kort, bruin haar, +grijsgroene oogen en het brutale wipneusje in het smalle, +scherpomlijnde gezicht. "Dit is May," en zij schoof haar ouder +zusje naar voren. "Een snoes, vindt u niet?" En May, een mooi +meisje met dik, blauwzwart haar en heel donkerblauwe oogen, bloosde +even en keek lachend tot Hedwig op. "Dan kom ik," ging het +praatstertje voort, "niets mooi, zooals u ziet, maar wezenlijk +nogal aardig! Ik heet eigenlijk Kathleen, maar ik word altijd Bunny +genoemd, niet omdat ik op een konijntje lijk...." +<p class="c2">"Jawel, jawel, daarom juist wel," riep May er +tusschen door, doch Bunny legde haar de hand op den mond en +vervolgde: "Dàt heelemaal niet, maar omdat Bunny korter en +makkelijker is dan Kathleen. Dit is Nesta," en zij duwde het +achtjarige meisje naar voren, een teergebouwd kind met donkerbruine +oogen en lang, blond haar. "Nesta is een <i>klein</i> beetje een +driftkopje, maar anders niet kwaad...." +<p class="c2">En Nesta rukte zich los, stampte op den grond en riep +half schreiend: +<p class="c2">"Ik ben heelemaal geen driftkopje, heelemaal niet! En +jij moogt geen leugens vertellen...." +<p class="c2">Maar Hedwig had haar bij de hand genomen en keek haar +ernstig en doordringend in de oogen. Toen ging het blonde hoofdje +langzaam naar beneden en de trillende lippen zwegen. +<p class="c2">"En dit is de eenige heer," zei Bunny, met gemaakte +deftigheid op haar broertje wijzend. "Zijn naam is Gerald, +voorloopig noemt iedereen hem echter Boy. Toch heeft hij zich al +vast een mannenstem aangeschaft en daarom wordt hij ook wel eens de +<i>thunderboy</i> genoemd, maar dat gebeurt toch niet dikwijls." +<p class="c2">"Neen, dat geloof ik dadelijk," zei Hedwig lachend en +zij keek naar het stevige figuurtje van den kleinen jongen, die de +donkerblauwe oogen van May had en krullend, goudbruin haar, dat hij +telkens ongeduldig wegstreek om Hedwig beter te kunnen zien. Hij en +de St. Bernhardshond, die trouw naast hem bleef staan, +onophoudelijk met zijne verstandige oogen van den een naar den +ander kijkend en met zijn staart kwispelend, vormden een +alleraardigst schilderijtje. +<p class="c2">Hedwig liet de hand van Nesta los, die nog steeds +zacht snikte en bij Boy neerknielend, vroeg ze, zóó +zacht dat Nesta het niet hooren kon: +<p class="c2">"Schreit Boy wel eens?" +<p class="c2">Zij schrikte bijna van de grappige, grove stem, +waarmee hij antwoordde: +<p class="c2">"Boy is geen meisje." Trots Bunny's mededeeling kwam +die diepe toon uit dat kleine lichaampje, haar toch nog onverwacht. +<p class="c2">"Maar nu, een, twee, drie, de kamer uit," gebood zij +eindelijk en de kinderen lachten en gingen heen, met hun aardigen, +Ierschen tongval maar al "<i>Oui mam'selle</i>" en "<i>Chère +mam'selle</i>," roepend; blijkbaar was hunne laatste gouvernante +een Française geweest. +<p class="c2">Hedwig haastte zich nu met kleeden en juist was zij +klaar, toen de gong voor het ontbijt luidde. Zij vond Bruce, die +met zijn slim hondenverstand terstond begrepen had dat zij den +langen weg naar de ontbijtkamer niet dadelijk alleen zou kunnen +vinden, nog voor de deur liggen en hij ging haar thans voor naar +beneden, aldoor even den kop omdraaiend om te zien of zij hem wel +volgde. Eindelijk stond hij stil voor de deur der kamer, waar zij +wezen moest, zag eerst haar aan en toen naar de deur en liet een +kort, gebiedend geblaf hooren. +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="bruce.png" width="347" height= +"405"> +<p class="c2">[Bruce.] +<p class="c2">Hedwig opende de deur, Bruce volgde langzaam en bleef +met den staart tusschen de pooten weifelend staan, toen de stem van +Mrs. Balvourneen klagend zeide: +<p class="c2">"Och, nu komt die hond toch weer binnen! Ik wil hem +hier niet hebben 's ochtends aan het ontbijt, dat heb ik al zoo +dikwijls gezegd. Ik kan niet tegen die drukte...." +<p class="c2">"Ach Bruce, lieve, beste Bruce! Mag hij niet even een +stukje geroosterd brood hebben, moeder?" vroeg Boy smeekend en toen +zijn moeder lijdelijk toestemde, na eerst even lijdelijk Hedwig +goeden morgen te hebben gewenscht, riep Boy, terwijl hij een +smakelijk stukje geroosterd brood in de hoogte hield en zijn stem +zoo mogelijk nog grover maakte dan gewoonlijk: +<p class="c2">"Zeg dan <i>please</i>, Bruce." +<p class="c2">Bruce opende den bek zeer wijd, smakte dien toen snel +weer dicht en liet met een tikkend geluid zijn tanden op elkaar +klappen, wat bij hem "als 't je blieft" beteekende. +<p class="c2">"Daar!" zei Boy, hem de begeerde lekkernij gevend. +<p class="c2">"Nu moet hij ook dadelijk weg!" hernam Mrs. +Balvourneen en de geduldige Bruce verdween, zooals zijn plicht was. +<p class="c2">Eerst nu kwam Mr. Balvourneen binnen, gevolgd door de +schare dienstboden en knechten, die iederen ochtend bij de korte +godsdienstoefening tegenwoordig waren. +<p class="c2">Mr. Balvourneen deed een gebed en las enkele verzen +van den negentienden psalm voor. Er was iets kouds en plichtmatigs +in de wijze, waarop hij zijn werk deed, toch vonden de woorden, die +hij las, warmen weerklank in Hedwig's hart. En, terwijl zij door de +wijd openstaande verandadeuren een blik kon werpen op de blauwe +lucht en op de steeds wisselende tinten van purper en teerrood en +zachtgrijs op de bergen en rotsen en zich koesterde in de zon, die +grillige figuren tooverde op het goudlederen behangsel der kamer, +luisterde zij met stille vreugde naar wat haar juist hier zoo +toepasselijk scheen: +<p class="c2">"<i>De hemelen vertellen Gods eer en het uitspansel +verkondigt Zijner handen werk.</i>" +<p class="c2">Na het lezen, toen het dienstpersoneel verdwenen was, +verzocht Mrs. Balvourneen weer dringend om stilte en de kinderen +fluisterden en giegelden onder elkaar, maar van een geregeld +gesprek was geen sprake. Mr. en Mrs. Balvourneen bemoeiden zich +nauwelijks met Hedwig, schoven haar alleen de verschillende +schotels toe en hoopten een paar malen-nogal uit de hoogte-dat zij +"zou doen alsof ze thuis was." Hedwig vond het dan ook niet jammer +toen het tijd was om met de meisjes naar de leerkamer te gaan en +Bridget, de <i>nurse</i>, kwam om Boy mee naar de kinderkamer te +nemen. Boy stribbelde tegen, steeds met krachtige stem bewerend dat +hij "niet wilde", tot zijn vader hem vierkant opnam en de kamer +uitzette, een tooneel, waaraan allen gewend schenen te wezen, want +niemand toonde er ook maar de geringste verbazing over. Boy zelf +zong spoedig in de gang zijn hoogste lied en liep met klinkende +stappen de trap op naar de kinderkamer, die zich naast de leerkamer +bevond. +<p class="c2">Weer kon Hedwig niet laten vergelijkingen te maken +met Hill House, toen zij de leerkamer voor zich zag. Als Miss May +en Taffy en Mary Wren nú toch eens naast haar hadden kunnen +staan! Wat zouden zij de handen in elkaar hebben geslagen over den +rijkdom van boeken op de planken langs de muren, over de groote +eikenhouten tafel, de flinke stoelen met hooge ruggen, de nette +inktkokers, pennehouders, vloeiboeken en alle mogelijke andere +leerbenoodigdheden meer en-zeker het meest haast nog wel over de +heerlijke weelde van licht en zon, die door de breede ramen naar +binnen stroomde en over de met bloemen gevulde nissen, die zoo'n +vroolijk aanzien aan de kamer gaven! +<p class="c2">"Hier zit <i>ik</i> altijd," zei Bunny, haar plaats +aan de tafel innemend. "En vandaag moeten wij Duitsch leeren, heeft +moeder gezegd. Wij kennen er nog niets van, maar wij zijn heel +vlug." +<p class="c2">"Zoo!" Hedwig glimlachte. "Dat geloof ik nog maar zoo +dadelijk niet." +<p class="c2">"'t Is toch zoo," verklaarde Bunny beslist, maar nu +liet Boy's diepe stem zich uit de andere kamer hooren: +<p class="c2">"Maddy moet ook even bij mij komen kijken!" +<p class="c2">"<i>Maddy</i>? O, dat beteekent <i>Mam'selle</i>, dat +heeft Boy weer heelemaal zelf bedacht," zei de kleine Nesta met +bewondering in haar stem. "Zoo is hij altijd. Hij bedenkt altijd +naampjes voor iedereen." +<p class="c2">"Dus hier zal ik Maddy heeten," dacht Hedwig lachend. +Zij vond het aardig aan haar moeder en Clärchen te kunnen +schrijven dat men <i>hier</i> ook al weer een aparten naam voor +haar had gevonden! +<p class="c2">"Kom nu Maddy, gauw!" riep Boy weer. +<p class="c2">"Voor dezen éénen ochtend dan," zei +Hedwig naar hem toegaande. "Maar morgen en overmorgen en al de +andere dagen nooit weer. De zusjes en ik moeten aan het werk en Boy +moet gaan spelen." +<p class="c2">"Ja, dat heb ik ook al gezegd," zei Bridget. +<p class="c2">"Maar Boy wil van ochtend bij Maddy blijven," +verklaarde Boy, de wenkbrauwen fronsend. "Dat moet!" +<p class="c2">"Neen, dat kan niet," zei Hedwig beslist. "Boy blijft +van ochtend hier in deze kamer." +<p class="c2">"En van middag?" +<p class="c2">"Van middag gaan wij allen samen wandelen." +<p class="c2">"Boy wil nù wandelen." +<p class="c2">"Neen, dat gebeurt van middag." +<p class="c2">"Och neen, dat moet nu, nù," drong Boy aan en +hij ging vlak voor haar staan en deed zijn best heel streng te +kijken. +<p class="c2">"Neen, volstrekt niet," zei Hedwig, Bridget een wenk +gevend, terwijl ze naar de leerkamer terug ging. Zij draaide den +sleutel om, om zeker te zijn niet gestoord te worden. +<p class="c2">May en Bunny zaten reeds met Duitsche leesboekjes +voor zich; de achtjarige Nesta was in een hoekje bij een der ramen +gaan zitten, omdat zij toch afzonderlijk werken moest, zooals zij +zeide. Voorloopig stelde zij zich tevreden met een fraai +geïllustreerd sprookjesboek! +<p class="c2">Hedwig beduidde haar dat zij een oogenblikje bij de +oudere zusjes moest komen zitten; zij had tot alle drie iets te +zeggen, voordat het werk begon. En juist sprak zij erover hoe ze +van plan was alles in te richten en dat zij een lijst wou maken en +alles opschrijven, toen er uit de kinderkamer een vervaarlijk gegil +klonk, dat haar opeens ontsteld zwijgen deed. +<p class="c2">"O, het is niets, doet u maar net of u het niet +hoort," zei May, goedig haar hand op die van Hedwig leggend. "Dat +zijn kunsten van Boy." +<p class="c2">"Ja, echte kunsten," zei Nesta, met haar hoofd +knikkend tot de blonde haarlokken ervan schudden. "Hij kent er een +heeleboel en dit is een nieuwe oorlogskreet." +<p class="c2">"I-a-hoep!" klonk het weer van Boy en Nesta vloog +naar de tusschendeur, bonsde er tegen en riep luid terug: +<p class="c2">"I.. a.. hoep!" +<p class="c2">Hedwig stond bedaard op en bracht haar naar haar +plaats terug. "Niet weer doen, Nesta, de lessen beginnen nu." +<p class="c2">"Maar het is anders wèl genoegelijk zoo'n +klein beetje pret tusschenin; vindt u ook niet?" zei Bunny en zij +keek Hedwig aan en kneep hare oogen zoo grappig dicht dat Hedwig +moeite had ernstig te blijven. Boy liet nog eenmaal zijn +krijgskreet hooren, maar toen er geen antwoord kwam en hij te +vergeefs aan den deurknop gerammeld had, hield hij zich stil. +<p class="c2">Nesta kreeg wat schrijfwerk op en de Duitsche les +begon met de beide oudsten. Bunny was onuitputtelijk in het +bedenken van allerlei aardigheden en wist er zich met +verwonderlijke vlugheid door te slaan, als zij een woord verkeerd +uitsprak of iets niet begreep. May had die handigheid niet, maar +zij deed erg haar best en keek verheugd, toen Hedwig aan het eind +der les verklaarde, dat het al veel beter ging dan zij gedacht had. +Nu kregen de beide oudste meisjes schriftelijk werk op en moest +Nesta een heel eenvoudig Fransch stukje lezen en uitleggen. Het +ging niet naar haar zin en meer dan eens sloeg zij ongeduldig met +haar vuist op de tafel, maar Hedwig zette door en rustte niet, +voordat de geheele bladzijde gelezen was. +<p class="c2">Het vroege middagmaal werd, evenals later de thee en +het avondeten, door haar en Bridget en de kinderen in de +kinderkamer gebruikt en zij begreep dat zij alleen iederen dag aan +het ontbijt met Mr. en Mrs. Balvourneen zou aanzitten. +<p class="c2">Het speet haar niet. De kinderen trokken haar aan en +zij vond het prettig zich geheel aan hen te wijden en, evenals +indertijd bij de familie von Zercläre, de rustige avonduren +voor zichzelf te hebben of eens een praatje te maken met de +vriendelijke Bridget, die doorgaans in de kinderkamer te vinden +was. +<p class="c2">Bridget ging dien eersten dag ook met haar en de +kinderen-Bruce moest met zijn meester uit-wandelen en wees Hedwig +den weg naar de lievelingsplek der kinderen in het bosch, waar +vlugge beekjes het water over gladde steenen lieten kabbelen en +telkens tusschen de donkere, hooge lanen lichte plekken waren, waar +de hei reeds roodachtig begon te schijnen en de brem nog in vollen +bloei stond. +<p class="c2">Het was een vrij lange wandeling en zij moesten eerst +een zonnig bergpad over, vanwaar zij herhaaldelijk Glengariff en de +baai, thans vol ranke zeilscheepjes en bootjes, zagen liggen. De +kinderen waren onvermoeid, groetten ieder, die zij tegen kwamen, +met groote hartelijkheid en werden even hartelijk teruggegroet, het +allermeest door de jonge boerinnetjes, die in haar aardige, losse +kleedij met korte mouwen en rokken, op bloote voeten den berg +bestegen, haar mand met eieren onder den arm houdend of minder +breekbare waar achter op den rug dragend. Aantrekkelijk zagen de +deerntjes eruit met hare heldere oogen, het donkere, onbedekte, +krullende of golvende haar en de warmbruine gelaatskleur, door veel +beweging in de buitenlucht veroorzaakt. Een van haar, blijkbaar een +goede kennis van de kinderen en reeds van verre begroet als +"<i>sweet</i> Kate" en "<i>darling</i> Kate", wierp hen in 't +voorbijgaan een ruiker margrieten toe en een bosje groen, door +Hedwig voor gewone klaver aangezien. Bunny had het 't eerst +opgeraapt en kwam er mee naar Hedwig toe loopen, steeds met die +eigenaardig welluidende Iersche stem, die Hedwig telkens op nieuw +trof, juichend en zingend dat het een aard had. +<p class="c2">"Dat treft prachtig dat wij u den eersten dag al +<i>shamrock</i><a name="FNanchor10"></a><a href= +"#Footnote_10"><sup>[10]</sup></a> kunnen laten zien!" riep zij +uit. "Echte Iersche <i>shamrock</i>! Eenig mooi is die, he?" En zij +streelde liefkoozend de fijne blaadjes. +<p class="c2">"<i>Shamrock</i> kan nergens anders groeien dan in +Ierland," verzekerde nu May, die ook naast Hedwig was komen loopen. +"Zooveel menschen hebben al beproefd haar ergens anders te kweeken, +maar de <i>shamrock</i> wil maar niet. Is dat niet aardig? Zal ik u +eens vertellen wat Ieren doen, als zij naar een ander land reizen, +naar Amerika bij voorbeeld? Dan nemen zij een pot met Iersche aarde +mee en planten daar hun <i>shamrock</i> in en dan gaat het goed, +maar als zij in andere aarde gezet wordt, nooit! O, op St. +Patrick's Day, dan zult u eens wat zien...." +<p class="c2">"Dat is pas 17 Maart!" viel Bunny in. "Dat duurt nog +zóó lang! Ja, dan is het net of er in Ierland niet +anders groeit dan <i>shamrock</i>, want dan heeft iedereen het +letterlijk aan en dan dragen velen er mooie, groene linten bij. En +dan is er 's avonds een echt Iersch concert, daar worden alleen +maar Iersche liederen gezongen en dan worden er Iersche dansen +gedanst, de <i>jig</i> en de <i>reel</i> en ten slotte zingt +iedereen: "<i>Let Erin remember the days of old</i>...." En nu heb +ik nog vergeten te vertellen dat alle Ieren, die niet in hun eigen +land zijn, dan in brieven <i>shamrock</i> gestuurd krijgen om die +ook op St. Patrick's Day te kunnen dragen...."<span class= +"c5"><br></span> +<p class="c2">"Lieve, lieve Maddy, ik kom ook bij jou," zongen nu +Nesta en Boy en zij liepen van Bridget weg en holden den berg af om +met een bons tegen Hedwig en de meisjes aan te vallen. +<p class="c2">"Neen, neen, dat gaat zoo niet. Ik ben gesteld op +keurige Iersche manieren," zei Hedwig vermanend. +<p class="c2">"Keurige Iersche manieren!" herhaalde de +<i>thunderboy</i> met grove stem en hij liep met Nesta vooruit op +een drafje het bosch in, naar de opene plek, waar zij gewoonlijk +speelden. +<p class="c2">Het was er lekker koel door de zware boomen rondom en +de nabijheid van het water en de kinderen juichten, toen Bridget +voorstelde om van de dikke takken, die er lagen en van mos, een +huisje te gaan bouwen. +<p class="c2">IJverig togen nu alle handen aan het werk. Nesta en +Boy hadden het zóó druk dat zij meer dan eens in hun +haast tegen elkaar aanstootten en den zoo vlijtig verzamelden +mosstapel op den grond lieten vallen. May en Bunny hielpen Bridget +en Hedwig de muren vast maken en trapten en drukten het losse mos +in elkaar tot het, volgens May, "zoo stevig werd als echte +planken." Hedwig genoot de zuivere lucht en het aardige werkje. Zij +keek bewonderend naar Bridget's vlugge handen, die de takken tot +bogen vormden om het dak te maken. Tusschen de naast elkaar gelegde +takken moest weer mos worden bevestigd. "Het dak geeft het meeste +werk," zei Bridget, "daar komen wij vandaag niet mee klaar." +<p class="c2">"Er zijn nog heel groote gaten in het dak," zei +Nesta, die midden in het "huis" naar boven stond te kijken. "Daar +komt nog heelemaal de zwarte lucht door." +<p class="c2">De zwarte lucht? Hedwig en Bridget keken snel op. Zij +waren te zeer verdiept geweest in haar werk om op het weer te +letten; nu kwamen zij met schrik tot de ontdekking dat de zon +verdwenen was achter steeds donker wordende wolken. +<p class="c2">"Hè, net op mijn neus!" riep Boy. "En nu op +mijn wang! En daar is er weer een op mijn kin!" Want er begonnen +dikke regendruppels te vallen en, wat erger was, er deed zich een +dof gerommel hooren tusschen de bergen. Een flauwe bliksemstraal +verlichtte het binnenste van het huisje, dichterbij klonk de +donder, heel fel scheen plotseling het licht, luider en zwaarder +werden de donderslagen en met onstuimige kracht viel de regen in +dichte stralen neer. +<p class="c2">"Gauw naar huis. Loopen, draven, den kortsten weg +nemen!" riep de hevig ontstelde Bridget, Boy bij den arm grijpend. +"Voortmaken kinderen, vlug!" riep Hedwig. "Nesta, geef mij een +hand, May en Bunny houdt elkaar vast.... Niet bang wezen...." +<p class="c2">"Bang? Wie is er bang? Ik niet!" riep Bunny met vuur +uit. "En ik blijf hier. Het is veel te prachtig om nu weg te +loopen. En wij hebben immers een huis! Kijk, wat blijft het stevig +staan! Oef...." En zij sloeg den rok van haar jurk over het hoofd +en veegde zich den regen uit het gezicht. +<p class="c2">"Ja, ik blijf ook hier; ik wil niet weg, ik doe het +niet," riep nu Nesta met haar hooge sopraanstem en Boy rukte zich +van Bridget los en riep mee: "Ik ook! Ik ook! Ik wil niet naar +huis!" +<p class="c2">"Dan gaan wij ook niet, he?" vroeg May, met +schitterende oogen tot Hedwig opziende. "<i>Mogen</i> wij blijven?" +<p class="c2">"Neen, natuurlijk niet. Wij gaan onmiddellijk naar +huis, allemaal," zei Hedwig zeer beslist. "Komaan kinderen, geen +gekheid!" +<p class="c2">"Gaat allemaal maar weg; <i>ik</i> blijf hier," +herhaalde Bunny, die geheel onhandelbaar geworden scheen door het +onweer. +<p class="c2">"Och, wat moeten wij doen? Wat moeten wij doen?" riep +Bridget wanhopig uit, zich met echt Iersche opgewondenheid de +handen wringend. "O, hoort toch eens, wat een noodweer! Ach en daar +is de <i>banshee</i>, de <i>banshee</i>, ach, ach!" +<p class="c2">Een ratelende donderslag was door een verblindend +licht gevolgd, toen dit wegstierf, deed zich een langgerekt, +klagend geluid hooren, dat door de bergen weerkaatst werd. +<p class="c2">"Biddy," zei May, haar hand op Bridget's arm leggend +en bedaard sprekend, hoewel zij doodsbleek zag, "het is alleen het +onweer. Je moet niet bang wezen voor de <i>banshee</i>; die is er +niet, zegt vader." +<p class="c2">Doch Bridget was te zeer buiten zichzelf om naar haar +te kunnen luisteren. "We moeten vluchten, vluchten voor de +<i>banshee</i>," fluisterde ze, Hedwig angstig aanziende. +<p class="c2">"Ja, wij gaan naar huis," hernam Hedwig, die heel +bedaard bleef. "Komt kinderen, dadelijk, terstond!" +<p class="c2">"Ik wil niet, ik doe het niet!" riep Nesta driftig, +Bunny zei nog eens: "Ik <i>blijf</i> hier," en nu nam Hedwig den +zeer tegenstribbelenden, gillenden Boy op hare schouders, greep +Nesta's hand stevig vast en liet Bridget met May vooruit gaan om +den kortsten weg te wijzen. +<p class="c2">Nesta schreeuwde het uit. "Ik wil niet! Ik wil mijn +zin hebben!" riep zij. "Ik wil niet in den regen loopen...." +<p class="c2">Hedwig had moeite haar voort te trekken, maar toen +Bunny eieren voor haar geld koos en, zooals Hedwig ook verwacht +had, al spoedig achter de anderen aan kwam snellen, ging het beter. +Zij nam Nesta van Hedwig over, liet haar nu en dan bij wijze van +pretje op een draf loopen en lachte Bridget uit, toen deze nog eens +verschrikt riep: "Ach, daar is de <i>banshee</i> weer, de +<i>banshee</i> gaat met ons mee naar huis. Als zij van nacht maar +niet onder een van onze ramen komt...."<a name= +"FNanchor11"></a><a href="#Footnote_11"><sup>[11]</sup></a> +<p class="c2">Boy gaf vanaf zijn hooge zitplaats allerlei +opmerkingen ten beste. "Maddy's hoed wordt zóó nat!" +"Maddy's ooren beginnen te glimmen van den regen!" "Bunny's jurk +druipt!" "Wat stapt Nesta lekker in de plassen!" "Vort paardje, +vort!" En hij sloeg zijn armen steviger om Hedwig's hals en drukte +zijne beenen tegen hare schouders. Hedwig keek om en knikte hem +eens toe, waardoor tot groot plezier van Boy, een lange straal +water van haar hoed af liep. +<p class="c2">Eindelijk, juist toen de regen minder werd, waren zij +thuis. Nooit nog had Bridget den weg naar boven zóó +lang gevonden, maar toen zij eenmaal het kasteel Balvourneen in het +gezicht had, schaamde zij zich haar angst en een weinig verlegen +kwam zij Hedwig op zijde, keek haar trouwhartig aan met hare grijze +oogen en zei: +<p class="c2">"Ik ben een slechte hulp geweest vandaag. Een +volgenden keer zal ik niet weer zoo laf zijn!" +<p class="c2">Hedwig kon onmogelijk anders antwoorden dan met een +glimlach, zoo hijgde ze van den tocht den berg op met den zwaren +Boy op haar rug.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Daar kwam Bruce aanhollen. Met woeste sprongen en een +luid geblaf begroette hij zijn natte kameraden en als om hun te +zeggen dat zij toch voort moesten maken, draafde hij toen voor hen +uit, om bij den ingang op hen te blijven wachten. +<p class="c2">In de vestibule, neergezegen op een der lage stoelen, +vonden zij Mrs. Balvourneen. Zij hield hare handen voor 't gezicht, +maar liet die met een gebaar van neerslachtige berusting in den +schoot vallen, toen zij al de kinderen gezond voor zich zag. +<p class="c2">"Is dat uitblijven!" riep ze. "Mijne zenuwen zijn +geheel in de war. Ach, mademoiselle Eiche, hoe kondt u +zóó ver met die arme, teere kinderen gaan en hen aan +dien storm blootstellen? En mijn lief, eenigst zoontje, ach, wat +ziet hij er nat en akelig uit! Ga dadelijk naar boven, Bridget, en +laat de kinderen allen een warm bad nemen en iets warms drinken en +dan naar bed gaan.... Ik kan niet meer spreken, ik ben doodop van +al den angst, dien ik doorgestaan heb! Gaat nu allen heen." +<p class="c2">Bridget gehoorzaamde terstond, dankbaar dat zij er +zoo gemakkelijk af kwam. De "teere" kinderen volgden met Hedwig en +Bruce sprong tegen ieder om de beurt op en deelde likken uit op een +wijze, die duidelijk toonde hoezeer hij in zijn schik was dat allen +weer goed en wel thuis waren. +<p class="c2">Toen zij boven gekomen waren, liep May naar Hedwig +toe en liet haar triomfantelijk iets kijken. Het was het bosje +<i>shamrock</i>, dat zij door allen storm en regen heen, trouw had +bewaard. "Voor u," zei ze, Hedwig vroolijk aanziende, "als het +uitgespreid wordt, droogt het gauw en dan kunt u ervan in een brief +naar huis sturen; dat is zoo aardig, want <i>shamrock</i> hebben +zij in Duitschland niet, die groeit heusch alleen maar in Ierland!" +<p class="c2">"Dank je wèl," zei Hedwig, het aardige, tot +haar opgehevene gezichtje kussend. +<p class="c2">"Wij behoeven niet <i>echt</i> naar bed, hoor Maddy," +zei Bunny met overtuiging, "het is nog zóó vroeg!" En +Nesta en Boy riepen ook terstond: "Ja, nog véél te +vroeg!" +<p class="c2">Doch Hedwig was onverbiddelijk en liet de orders van +Mrs. Balvourneen zóó stipt uitvoeren dat zelfs +Bridget er verbaasd over was. Met die nieuwe mam'selle viel +blijkbaar niet te gekscheren! +<p class="c2">Het gevolg was gelukkig dat geen van allen het minste +nadeel van den tocht ondervond. Het mooie huisje van takken en mos +kwam enkele dagen later geheel klaar en bleek zooveel +aantrekkingskracht te hebben dat de kinderen er slechts zelden toe +over te halen waren, hunne dagelijksche wandeling ergens anders +heen te richten. Bunny stelde het zich zelfs als een heerlijkheid +voor, eens een week in dat huisje te mogen wonen, "middenin het +bosch met niets om mij heen dan vogels en bloemen en boomen en +water", maar May zeide: "Ik denk dat je toch wel naar Balvourneen +terug zoudt verlangen, als je eenmaal in dat kleine huisje zat; en +wat zou je dan altijd willen eten?" +<p class="c2">"Eten! O, daar kon ik wel een weekje buiten!" +beweerde Bunny dan en Hedwig hoorde het haar zeggen en dacht aan +het schrale voedsel op Hill House! +<p class="c2">Zij voelde zich spoedig thuis op Balvourneen en met +de kinderen, doch van de ouders bemerkte zij al heel weinig. Er +gingen weken voorbij dat zij hen alleen de korte poos aan het +ontbijt sprak en de regeling der lessen en der vrije uren werd +nagenoeg geheel aan haar overgelaten. Slechts een enkele maal kwam +Mrs. Balvourneen eens de leerkamer in, om dan haastig een paar +opmerkingen te maken of lievigheidjes tegen de kinderen te zeggen +en hun te vragen of alles wezenlijk ging, zooals <i>zij</i> het +prettig vonden. Bunny riep dan geregeld: "Natuurlijk moeder, Maddy +is een snoes!" en May herhaalde met vuur: "Ja, een echte snoes!" +alleen het driftkopje Nesta, die volstrekt niet vond dat alles naar +haar wensch ging, hield zich nukkig stil, wat haar moeder echter, +in het begin althans, niet opmerkte. +<p class="c2">Een groot genot was voor de kinderen en ook voor +Bridget, het verteluurtje Zaterdagsavonds, als allen, ook Boy, wat +later op mochten blijven en Hedwig verhalen deed over Duitschland +en over Clärchen. Ook van Tieka von Zercläre vertelde zij +nu en dan en Nesta kroop altijd dichterbij, als er van Tieka's +poppenkamer en de verzameling kinderportretjes sprake was. +<p class="c2">Soms mochten de kinderen zelf ook vertellen, wat zij +dolgraag deden, Bunny vooral, wier fantasie onuitputtelijk was. +Boy's verhalen waren altijd heel kort; gewoonlijk handelden zij +over iets lekkers. "Ik droomde van nacht dat ik heel alleen in de +eetkamer zat en dat John een groote taart binnen bracht en dat ik +die heel alleen op mocht eten. En dat deed ik toen ook en ik werd +heelemaal niet ziek en ik had er juist erg graag nog eentje gehad!" +<p class="c2">Nesta, die haar moeders lieveling was, vertelde +graag-en het trof Hedwig pijnlijk-van een gezonde moeder, die heel +veel met hare kinderen speelde en zong en wandelde en toch nooit +vermoeid was en May deed met haar zachte, heldere stem verhalen van +wit-rose wonderlelies, die in koude landen 's winters tusschen de +sneeuw bloeiden en van een witten meidoornstruik, heel diep in het +bosch, die veel langer bloeide dan andere meidoorns en nooit +omgehakt mocht worden, omdat de fee, die erin woonde dan boos zou +worden en ver weg trekken naar andere landen. Bridget vertelde +iederen keer weer van een bizonder vadzig Iertje, dat zelfs te lui +was om te eten, want hij vond het veel te veel moeite zijn hand +naar den mond te brengen. Zijne vrouw, die ook wel een beter +huwelijk had kunnen doen, moest hem altijd voeren, terwijl hij +languit in het gras lag! +<p class="c2">Als het vertellen gedaan was, ging Hedwig aan de +piano zitten en speelde danswijsjes. Dan huppelden de kinderen er +lustig op los en tot slot werd dikwijls, op algemeen verzoek en met +groote geestdrift, het geliefde Iersche lied van Moore gezongen: +"<i>Let Erin remember the days of old</i>...." +<p class="c2">Dan kwamen soms Mr. en Mrs. Balvourneen zachtjes +binnen om te luisteren naar de zeer welluidende kinderstemmen en +ook Hedwig vond dit een aantrekkelijk oogenblik. +<p class="c2">Het was op een regenachtigen Zaterdagavond,-over de +witte huizen en de baai van Glengariff lag een waas van +somberheid-dat Bunny met verschrikte oogen de kinderkamer kwam +binnensnellen. Zij was de beukenheg voorbijgegaan bij het kleine +meertje in het park en de bladeren ritselden zóó +geheimzinnig, er was daar zeker een bijeenkomst van +<i>leprechauns</i><a name="FNanchor12"></a><a href= +"#Footnote_12"><sup>[12]</sup></a> van avond en o.... +<p class="c2">Maar Hedwig nam een schrift op en liet de bladen +ervan om Bunny's ooren waaien. "Dit geluid was het zeker, he?" riep +ze. "En heeft het je zoo bang gemaakt dat je geen trek meer hebt in +thee? Arme Bunny! Wie heeft er wel trek? De thee is klaar." +<p class="c2">Bunny keek een beetje boos. "Waarom mag ik niet +verder vertellen?" vroeg ze.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">"Omdat wij nu eerst thee gaan drinken," zei Hedwig, +die Nesta bleek en Boy's oogen wat angstig had zien worden. "Straks +moog je vertellen, na de thee, op het gewone uurtje." +<p class="c2">"Ja, ja, op het gewone uurtje," riep May, stoelen aan +de tafel schuivend. "Laten wij maar gauw gaan zitten, dan zijn we +des te eerder klaar. Ik ben toch zóó +nieuwsgierig...." +<p class="c2">"Ik ook! Ik ook!" riepen nu Nesta en Boy als uit +één mond, maar nu hield Bunny zich stil. Het was +duidelijk dat zij over iets zat na te denken en nog was de maaltijd +niet geheel afgeloopen, toen zij opsprong en de kamer uitsnelde. +"Maar Bunny, Bunny!" riepen Hedwig en Bridget haar na. "Ja, ja, ik +kom dadelijk weer om te vertellen," riep zij terug. "Wacht maar +even." +<p class="c2">"Dat doet zij nu weer <i>alleen</i> om ons +nieuwsgierig te maken," zei Nesta vertrouwelijk en als dat zoo was, +bereikte Bunny zeker haar doel, want het duurde zoo lang eer zij +terug kwam, dat Hedwig ongerust werd en opstond om haar te gaan +zoeken. +<p class="c2">Maar juist wilde zij de kamer verlaten, toen er hard +op de deur werd geklopt, Bruce hevig begon te blaffen, allen +opsprongen en.... +<p class="c2">Wat voor wonderlijk wezen kwam daar binnen? Nesta +greep Hedwig's hand en Boy kreeg een hoogroode kleur en liep +dichter naar Bridget toe, maar hij stak zijn handen in zijn zakken +en ging wijdbeens staan, alsof hij zeggen wilde: "Denkt maar niet +dat ik bang ben!" +<p class="c2">Al strompelend, zwaar leunend op een stokje, kwam nu +een oud vrouwtje binnen, dat door haar zonderling uiterlijk en +vreemd starenden blik, "op 't eerste gezicht," zooals May later +zeide,-"een echt griezeligen indruk maakte." Het vrouwtje droeg +boven een zwarten rok een vaalgroenen mantel, zooals de Iersche +boerinnen die dragen; de kap, die met verschoten rood gevoerd was, +had zij over het hoofd geslagen, terwijl haar voorhoofd bijna +geheel bedekt was door een stijf vastgeknoopten doek, juist alsof +zij aan erge hoofdpijn leed. Onder de oogen lagen onnatuurlijk +donkere, breede kringen en ... boven de bovenlip was een geelwit +snorretje te zien, dat sterk aan verkleurd poppenhaar deed denken. +Het heksje stak den mond ver vooruit, en liep zeer gebogen. En met +een akelig doffe stem sprak ze: +<p class="c2">"Ik heb een lange reis gemaakt. Bij de meren van +Killarney ben ik geweest; aan den voet van den hoogen berg Carran +Tual woon ik. De <i>leprechauns</i> hebben mij betooverd! Een +schoone, jonge maagd ben ik geweest...." hier giegelde May +hardop-"nu ben ik een oude, oude heks...." +<p class="c2">"Kom toch wat dichter bij, heksje," zei Hedwig, haar +vriendelijk bij de hand nemend en het heksje liet zich in den kring +leiden, maar begon, toen men al meer en meer om haar heen drong om +haar goed te bekijken, zulke afschuwelijke geluiden te maken dat +May oneerbiedig uitriep: +<p class="c2">"O Bunny, houd toch op!" +<p class="c2">Allen lachten, doch nu keek het heksje zeer toornig, +hare groene oogen flikkerden en met haar stok op den grond +stampend, riep zij uit: +<p class="c2">"Past op! Past op! Neemt u allen in acht of ik zend u +naar de <i>leprechauns</i>!" +<p class="c2">"De <i>leprechauns</i>? Wat zijn dat toch voor +dingen?" vroeg Hedwig en de heks hief dreigend haar stok op en zei +verontwaardigd: +<p class="c2">"Dingen! Durft gij het wagen de geduchte +<i>leprechauns</i> <i>dingen</i> te noemen? Hoor, gij lichtzinnige +Germaansche en gij, kinderen van het groene Erin, hoort, hoe ik in +mijne <i>Geschiedenis der Leprechauns</i>, deze machtige +berggeesten beschreven heb ... maar geeft mij dan eerst een stoel, +want mijne stramme leden worden moe." +<p class="c2">"O, hoor Bunny eens! Haar stramme leden!" riep Nesta, +maar Boy zette vlug een stoel bij het bestje neer en vroeg: +<p class="c2">"En toen ... en toen?" +<p class="c2">"Boy moet eigenlijk naar bed," zei Bridget. +<p class="c2">"Laat deze zoon van Erin eerst nog een oogenblik naar +mij luisteren," zei het oudje. En op plechtigen toon vervolgde ze: +<p class="c2">"De <i>leprechauns</i> zien er uit als +allerverschrikkelijkst leelijke, verschrompelde oude dwergen met +heel groote neuzen en kleine, valsche, gniepige oogen, die altijd +schuin staan. Niettegenstaande hunne nietige gestalten zijn de +<i>leprechauns</i> al uit de verte te herkennen aan de roode +buisjes, waarbij zij altijd kuitenbroeken en lage schoenen met +gespen dragen en aan de puntmutsen, waarmee zij hun borstelig haar +bedekken. De <i>leprechauns</i> wonen in de bergen en in groote, +holle boomen en als de maan heel helder schijnt, vertoonen zij zich +in hunne Zondagskleeren-groene jagerbuizen en roode mutsen-en +dansen, dansen, dansen uren lang, tot het ochtendlicht begint te +schijnen. Hunne groote kracht ligt in die kleine, valsche, gniepige +oogen"-hier kneep het oudje de hare bijna geheel dicht en zette +zoo'n dwaas gezicht dat allen in lachen uitbarstten-"waarmee zij +iemand betooveren kunnen, zooals ik helaas betooverd ben! Maar wie +de kracht bezit een <i>leprechaun</i> strak aan te kijken, twee +minuten lang, zonder met zijn oogen te knippen of ook maar een vin +te verroeren, die komt niet onder de betoovering en kan zakken vol +goud van hem los krijgen, zooveel als hij er maar wenscht te +bezitten! Twee heele minuten doodstil te blijven staan, is echter +een verbazende toer en-als men maar even met de oogen knipt, of ook +maar het puntje van zijn pink beweegt, is het mis en verdwijnt de +<i>leprechaun</i>, zonder een enkel korreltje goud achter te +laten...." +<p class="c2">"En nu moeten Nesta en Boy ook verdwijnen," zei +Bridget. "Het is al zóó laat; ik durf niet eens te +zeggen hoe laat!" +<p class="c2">"Och, ik ben nog niets slaperig," zei Boy, zijne +oogen heel groot makend. +<p class="c2">"Wacht, ik ga mee je naar bed brengen," riep Bunny +met haar gewone stem en nu riepen Boy en Nesta te gelijk uit: "Ja, +ja, ja! Ga maar gauw mee, heksje!" En het heksje liep mee, vroolijk +met haar stok zwaaiend en zingend dat de <i>leprechauns</i> het van +avond maar zonder haar moesten stellen, er mocht dan van komen wat +er wilde! +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_X"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK X.</h2> +<p class="c2">Nesta's Drift.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">"Neen moeder, kennissen heb ik hier niet gemaakt," +schreef Hedwig in antwoord op een vraag van haar moeder, "maar dat +gaat ook zoo gemakkelijk niet, omdat wij vrij eenzaam wonen, nog +een heel eindje van Glengariff af en de vrienden van Mr. en Mrs. +Balvourneen kunnen moeielijk òòk de mijne wezen, want +die ontmoet ik heel zelden, al hoor en zie ik nogal eens fraaie +equipages naar ons kasteel rijden; er komt veel bezoek. De kinderen +zijn bijna altijd bij Bridget en mij, een heel enkele maal mogen +zij eens beneden eten en dan doe ik dat ook, maar dan zijn er geen +gasten. Ik heb heusch geen conversatie noodig, moedertje; er is +afwisseling genoeg in mijn leven! Het is zóó iets +anders dan op Hill House en het is hier zoo prachtig mooi en zoo +vol bloemen; soms is de temperatuur mij wel eens wat al te zoel, +niet "stevig" genoeg, maar er moet wat wezen! Wat zal ik u een +massa te vertellen hebben, als ik met Kerstmis thuis kom, want +komen doe ik nu <i>zeker</i>! Ik verdien nu zoo flink en Mrs. +Balvourneen wil mij veertien dagen geven; heerlijk, he? Hoe aardig +dat Mrs. Rowley toch nog bij u geweest is; wel jammer dat het +bezoek maar zoo kort kon zijn en dat zij nu naar Italië is met +hare kleine neefjes. Zoo ver weg; was ze maar naar Ierland gereisd! +<p class="c2">Ik wou dat ik Clärchen en u mijn troepje eens +kon laten zien! Zulke levendige kinderen zijn het, vol grappen en +pret en toch ook, als het zijn moet, ernstig; dat ondervind ik +telkens, als ik Bijbelsche geschiedenis met hen behandel. Dan +kunnen zij zulke aardige vragen doen en zulke onverwachte +opmerkingen maken. Nesta, de eenige met wie ik wel eens last heb, +want zij is en blijft een geducht driftkopje, zei laatst, toen wij +het over Ezau hadden: "Als die óók maar eerst tot +twintig geteld had, voordat hij zoo riep dat hij van dat "roode +daar" wou hebben, dan zou het vrij wat beter met hem gegaan zijn!" +Ik had haar eens, toen zij een erg booze bui had gehad, geraden om +toch altijd dadelijk even tot twintig te tellen, als ze driftig +werd. Nesta is geen gemakkelijk kind. +<p class="c2">Ik geloof haast dat May mijn lieveling is. Dat +schepseltje is altijd even zonnig en hartelijk en vol bewondering +voor de anderen, terwijl zij zelf toch ook wel degelijk begaafd is. +Het is een genot om in de kerk naast haar te zitten, want zij heeft +een allerliefste stem en zingt heel mooi. Ook <i>fluit</i> zij +mooi! Nu zie ik u verbaasde oogen opzetten, maar de meisjes hebben +mij verteld en ook Mrs. Balvourneen sprak er laatst over dat mooi +fluiten hier tegenwoordig even hooge kunst wordt geacht als mooi +zingen. En waarom ook niet? +<p class="c2">Al de kinderen, ook Boy met zijn grove, diepe stem, +zingen goed. Morgen zullen zij alle vier druk in de weer zijn om +varens en wilde bloemen te plukken, want Mrs. Balvourneen is over +een paar dagen jarig en de kinderen en ik zullen dan vroeg opstaan +om de ontbijtkamer een feestelijk aanzien te geven. De kinderen +krijgen dien geheelen dag vacantie...." +<p class="c2">Den dag voor den verjaardag was Boy, wat bijna nooit +gebeurde, uit zijn humeur. Zij waren allen samen naar een +prachtigen waterval gewandeld, waarbij een bizonder sierlijk soort +varens groeide en Boy had druk en vroolijk meegeplukt, maar op de +wandeling terug werd hij pruilerig. Hij duwde zelfs Bruce, die +telkens bij hem opsprong, ongeduldig op zijde en riep tot vervelens +toe: "Boy <i>wil</i> niet! Boy <i>wil</i> knorrig wezen!" toen +Hedwig trachtte hem wat op te vroolijken. Bridget en zij keken +elkander eens aan; het kereltje was zeker moe, de tocht was te ver +voor hem geweest. Hedwig vond dit echter geen reden waarom hij den +geheelen weg over behoefde te loopen zeuren en toen hij niet +ophield en al maar op één dreun met een treurig doffe +stem bleef drenzen dat hij zoo moe was, zóó moe, riep +Hedwig opeens: "Weet je wat?" Boy hield onmiddellijk op met +schreien en keek haar aan; zijn belangstelling was gewekt. "Weet je +wat?" herhaalde Hedwig: "Als jij zoo moe bent, ga daar dan maar een +beetje zitten op dat heuveltje en dan zal <i>ik</i> wel voor je +schreien! Kijk maar, ik kan het heel goed." +<p class="c2">Zij trok de neusvleugels samen en fronste de +wenkbrauwen, daarbij zulke dwaze gezichten trekkend dat uit Boy's +blauwe oogen plotseling alle droefheid verdween en hij door zijn +tranen heen prettig begon te lachen. +<p class="c2">"Ziezoo," zei May nu, "als Boy geen muziek meer +maakt, dan mag ik het nu wel eens een beetje doen, niet waar +Maddy?" +<p class="c2">Zij wachte het verlof niet af, maar spitste hare +lippen en floot een opwekkenden marsch, haar lievelingsdeuntje. +<p class="c2">Onwillekeurig ging het loopen nu bij allen vlugger, +ook Boy's korte beenen stapten dapper mee en hij schaterde het uit +van plezier, toen May hem, even voordat zij thuis waren, in de +hoogte tilde en "een moedigen, kleinen soldaat" noemde. +<p class="c2">Den volgenden morgen vroeg droomde Hedwig dat zij de +gast was van Miss Wells, de directrice van Hill House en zich met +deze vermaken moest met bellen blazen. Miss Wells blies haar +daarbij onophoudelijk groote bellen tegen het voorhoofd en giegelde +op hoogst onaangename wijze, als zij het vocht ongeduldig weg +wreef. Eindelijk ging het giegelen over in fluiten en nu begon Miss +Wells met een zeer ongewonen, mooien klank in haar stem het +lievelingswijsje van May te fluiten.... Hedwig staarde haar +verbaasd aan, voelde toen weer een zeepbel op haar voorhoofd uiteen +spatten en ... werd wakker. +<p class="c2">Daar zag zij May en Bunny reeds geheel gekleed naast +haar bed staan, Bunny zoowaar met een bloemenspuitje vol water in +de hand! +<p class="c2">"Maar kinderen...." +<p class="c2">"Maar Maddy, het is hoog tijd om op te staan en wij +vonden dit de lieflijkste manier om u te wekken." +<p class="c2">"In 't vervolg doe ik mijn deur op slot," zei Hedwig +lachend. "Het is wat moois iemand zulke rare droomen te bezorgen! +En, daar komt waarlijk nog al iemand binnen." +<p class="c2">Die "iemand" was Bruce, die met groote bedaardheid +naar het ledikant toe wandelde, zijn voorpooten op den rand zette +en met den staart kwispelend, vragend van Hedwig naar de meisjes en +van de meisjes naar Hedwig keek. +<p class="c2">"Kom hier Bruce, beste hond," zei Bunny. "Je krijgt +vandaag een extra biscuit, omdat de vrouw jarig is. Hier!" +<p class="c2">Zij haalde een biscuit uit haar zak en hield het hem +voor. +<p class="c2">"Pas op, je weet wel," hernam zij gebiedend. "Laat +Maddy eens kijken hoe verstandig je bent!" +<p class="c2">Nu ging Hedwig opzitten in bed en Bunny hurkte bij +den geduldigen hond neder, liet hem zijn linkerpoot op haar schoot +leggen, legde op den poot de lekkernij en hield haar vinger in de +hoogte. +<p class="c2">"Pas op! Niet opeten voordat ik zeg dat het mag!" +<p class="c2">Bruce zat heel stil, met zijn rechterpoot stijf op +den grond geplant en zijn staart bewegingloos. Hij boog den mooien +kop voorover en er lag droefheid in zijne houding, als wilde hij +zeggen: "Och, waarom stel je mijn geduld nu zoo lang op de proef? +Wat beteekent dat nu eigenlijk?" +<p class="c2">"Toe, geef het hem nu!" zei May. +<p class="c2">"Opeten!" riep Bunny en met één flinken +hap had Bruce de versnapering verorberd. +<p class="c2">"Nu mag hij mee naar beneden," zei Bunny. "Maak maar +gauw voort, Maddy; Bridget kleedt de kleintjes al aan. Wij moeten +terstond met het versieren beginnen." +<p class="c2">"Tijd genoeg ten minste," dacht Hedwig en het bleek +dat zij gelijk had, want de ontbijttafel, de spiegel en de +schoorsteen, al de etagères en kleine tafeltjes, waarop of +waarom maar varens en bloemen konden worden gezet of klimop +geslingerd, waren van groen voorzien, meer dan een uur voordat Mrs. +Balvourneen binnen kon komen. Toen zij verscheen, heden +gelijktijdig met den heer des huizes, was de vreugde dan ook heel +groot. Zij zag er veel opgewekter uit dan gewoonlijk, was hartelijk +voor de kinderen, bewonderde de versiering en sprak Hedwig +vriendelijk toe over de moeite, die zij zich had willen getroosten. +Nesta en Boy mochten naast haar zitten en Nesta's gezichtje +straalde van blijdschap. Het liefst zou zij den geheelen dag bij +haar moeder gebleven zijn, maar daar was geen denken aan. Er zou +buitengewoon veel bezoek komen en 's avonds zou er een groot diner +worden gegeven, wat Mrs. Balvourneen heerlijk vond. De kinderen +mochten dan aan het dessert beneden komen en lang blijven, beloofde +zij. +<p class="c2">"Hoera!" riep Boy, terwijl hij zijn stem zooveel +mogelijk uitzette en zijn best deed een onderkin te zetten en +"hoera!" riepen Nesta en de oudere zusjes, toen zij met Hedwig de +kamer verlieten om allen "precies te gaan doen, waarin zij lust +hadden";-maar luider nog klonk het "hoera!" 's avonds, toen +eindelijk het lang verbeide oogenblik daar was en de boodschap +boven kwam, of <i>Mademoiselle</i> nu met de vier kinderen beneden +wilde komen. +<p class="c2">De meisjes zagen er allerliefst uit, geheel in 't wit +en ieder met een toefje heliotropen, de lievelingsbloem van Mrs. +Balvourneen, in het borduursel van hare breede kragen. Boy had ook +een wit pak aan en zoo'n grooten ruiker tusschen zijn das gestoken +dat allen er om lachen moesten. Toch wilde hij er de bloemen alle +in houden. "Dat vindt moeder prettig," beweerde hij. "En Boy ook, +geloof ik," zei Hedwig en Boy knikte maar eens even, heel genadig; +hij vond het onnoodig verder over de zaak te spreken. +<p class="c2">Hedwig had zich ook netjes gemaakt in wit mousseline +met een lichtblauw streepje. "<i>You look awfully pretty</i>," zei +Bunny met groote openhartigheid en Hedwig lachte. Jong meisje als +zij was, beviel het komplimentje haar toch nogal. Zij vond het +dwaas van zichzelf, maar zij was bepaald wat opgewonden over dien +gewichtigen tocht naar beneden. Het zou zoo aardig wezen ook eens +iemand te spreken, al was het maar voor een oogenblikje en later +alles van dezen avond naar huis te schrijven. Bunny had gelijk, zij +was werkelijk "<i>pretty</i>" nu; het was of het mooie, blonde haar +en het echt jonge in de heldere, grijze oogen meer tot hun recht +kwamen, nu zij zich eens naar haar leeftijd had gekleed. +<p class="c2">"Gunst, Maddy heeft nog geen heliotropen aan," riep +Nesta uit, een paar bloemen uit het glas nemend. "Neen, ik draag +geen bloemen," zei Hedwig, haar afwerend, maar de meisjes drongen +zoo sterk aan en maakten het ruikertje zoo handig vast tusschen de +kant van haar lijfje, dat zij het maar rustig liet waar het was en +opgewekt met de kinderen naar de groote eetzaal toeliep, die alleen +bij bizondere gelegenheden werd gebruikt. +<p class="c2">Verlegenheid kende zij over het algemeen nauwelijks; +toen zij echter met de vier kinderen om zich heen bij den ingang +van de eetzaal stond, plotseling tegenover een veertig- of +vijftigtal menschen, die een voor een opzagen en naar haar keken, +verloor zij toch een oogenblik hare tegenwoordigheid van geest. De +kinderen werden dadelijk door kennissen geroepen en snelden heen en +zij bleef alleen staan, niet recht wetend wat zij doen zou. +Terstond sprong een der jongere heeren op om haar een stoel aan te +bieden, maar Mr. Balvourneen, die dicht in de buurt zat, legde de +hand op zijn arm en zeide, duidelijk verstaanbaar voor Hedwig: +<p class="c2">"Och, doe geen moeite, het is onze gouvernante maar!" +<p class="c2">De jonge man ging een weinig verlegen weer zitten en +Hedwig beet zich op de lippen. Het was haar juist alsof iemand haar +een slag in het gezicht had gegeven, maar zij moest hare kalmte +geen oogenblik verliezen en geen woord zeggen, dat besefte zij zeer +goed. "De gouvernante maar, de gouvernante maar!" klonk het na in +hare ooren, terwijl zij zeer rechtop en schijnbaar heel bedaard, de +rijen gasten langs liep naar Boy toe. Hij zou haar hulp noodig +kunnen hebben, dacht ze, en zij moest toch iets doen en +<i>ergens</i> zitten, al was ze maar de gouvernante! Een opwelling +gehoor gevend, bracht zij haar hand aan de heliotropen in de kant +van haar japon. Ze wou die niet meer dragen, zij was immers toch +volstrekt geen lid van het gezin ... maar ze liet de hand weer +zakken; zij had de bloemen immers alleen aangestoken, omdat de +kinderen het graag wilden. Kom, ze moest zich flink houden en zich +niet zoo gauw in haar eer getast rekenen, maar ze zou hierover niet +naar huis schrijven, dat wist zij heel zeker! +<p class="c2">Het was of de woorden van Mr. Balvourneen over gansch +de met bloemen en kristal getooide tafel door al de rijk-gekleede +heeren en dames waren verstaan, zoo duidelijk toonde ieder thans te +weten, dat het moedige, jonge meisje, dat met zoo'n rustige houding +de lange eetzaal doorliep, de gouvernante der kinderen was. Slechts +enkelen keerden even het hoofd om om naar haar te kijken, de +meesten bleven doorpraten en letten ter nauwernood op haar; bij +uitzondering knikte nu en dan een dame haar flauwtjes toe, doch +niemand sprak haar aan of verzocht haar ergens een plaatsje uit te +zoeken. Zij was blij dat Boy, toen hij haar zag aankomen, luid +riep: "Maddy, Maddy, kom hier bij mij, niet bij Nesta!" Ze kon nu +ten minste zijn stoel met hem deelen en stil blijven waar ze was. +<p class="c2">Boy liet haar van alles kijken en proeven en strooide +suikertjes voor haar neer, alsof het zoo maar niets was. De twee +jonge dames, tusschen wie hij zat, hadden er plezier in; zij zagen +er vriendelijk uit en juist wilde Hedwig iets zeggen, toen een +langgerekt: "Sst! Stil nu!" zich langs de tafel hooren liet en +eindelijk allen zwegen. +<p class="c2">Hedwig zag nu dat May, die zij uit het oog verloren +had en die zich heel aan het andere einde der zaal bevond, op was +gestaan. "Kom naast mij, kind," zei haar moeder, wie het aan te +zien was dat zij trotsch was op het viertal, dat hedenavond zoo'n +bizonder goeden indruk maakte, trotscher zeker ook wel dan op de +schitterende juweelen, die aan haar hals prijkten. "Kom naast mij, +dan kan iedereen je goed hooren." +<p class="c2">"Wat gaat er gebeuren, wat zal May doen?" werd er in +Hedwig's buurt gevraagd. "Zingen misschien?" +<p class="c2">"Dat zou aardig zijn, ze heeft een heel mooie stem, +maar misschien durft ze niet recht; het is nogal geen kleinigheid +voor zoo'n uitgelezen publiek te zingen," was het lachend antwoord. +<p class="c2">"Zwijgen, als 't je blieft," klonk het nog eens. +<p class="c2">Weer was er een algemeene stilte, die verbroken werd +door de stem van Mr. Balvourneen. "Allereerst wou ik even zeggen," +zei hij, "dat verscheidene gasten hier in mijn buurt den wensch te +kennen hebben gegeven naar een lied, ter afwisseling van het +aangename discours hier aan tafel. Mijn oudste dochtertje wil +gaarne aan dien wensch te gemoet komen, maar ... zou ik de +onbescheiden vraag mogen doen of er wellicht onder onze jonge dames +zijn, die ook zingen kunnen en zich geroepen voelen zich te laten +hooren?" +<p class="c2">"Ja, o ja!" "Die en die en die!" "Ik wil ook wel!" +werd er geroepen en Mr. Balvourneen glimlachte. "Heel goed," hernam +hij, "als er zooveel krachten zijn, moest er dan, dunkt me, eens +een wedstrijd in het zingen worden gehouden tusschen May en die +jonge dames, die lust hebben aan den wedstrijd deel te nemen." +<p class="c2">"Ja, ja, ja! Prachtig!" riep men weer. +<p class="c2">"Dan stel ik voor dat zij, die ons door haar zang en +door de keuze van haar lied het diepst weet te treffen, dit tot +belooning zal krijgen. Godsdienstige liederen zou ik thans buiten +willen sluiten...." En hij nam een fraaie, kristallen bloemvaas op, +die met roode anjelieren gevuld was. +<p class="c2">"<i>Splendid!</i>" "<i>Lovely!</i>" "<i>How very +nice!</i>" klonk het opgewonden en men klapte in de handen en +lachte en had plezier en Hedwig vergat hare grieven en lachte van +harte mee. +<p class="c2">Het bleek dat er, behalve May, nog zes jonge meisjes +waren, die aan den wedstrijd wenschten deel te nemen en allen +moesten zich nu naar het eind der zaal begeven en bij de palmen +gaan staan tegenover de eettafel; ieder zou zich dan van de rij af +op haar beurt laten hooren. May vond het een eer zich met zooveel +oudere meisjes te mogen meten en toen zij van uit de verte Hedwig +ontdekte, wuifde zij haar eenige malen hartelijk toe. Hedwig wuifde +terug, doch keek verrast om, toen zij de hand van Bunny op haar +schouder voelde. +<p class="c2">"Maddy," zei ze opgewonden, "als May het nu toch eens +won, wat zou dat vreeselijk aardig zijn! Als zij zich maar goed kan +houden en niet lachen moet; <i>ik</i> zou zoo verschrikkelijk +moeten lachen! Ik kan mij nu al niet inhouden; ik kruip maar achter +u weg, anders ziet May mij nog en dan breng ik haar misschien in de +war! Zij zal wel 't allerlaatst moeten zingen; wat een toer om +eerst naar al die anderen te moeten luisteren!" +<p class="c2">May scheen het echter volstrekt geen "toer" te +vinden; zij vond zingen en ook luisteren naar zang, altijd een +genot en zij stond rustig naast de zes jonge dames haar beurt af te +wachten met een uitdrukking van innig welbehagen in hare blauwe +oogen. +<p class="c2">Alle gasten keken thans in één richting +naar de plek, waar de meisjes stonden en nagenoeg alle gezichten +glimlachten, zoodat het voor de zangeressen zelf niet gemakkelijk +was ernstig te blijven, wat toch noodzakelijk was bij het bedenken +van een lied, dat de harten in ontroering moest brengen. Men zette +zich tot luisteren, toen, op een teeken van Mr. Balvourneen, nummer +één begon te zingen, maar nauwelijks had zij een paar +noten doen hooren, of zij sloeg de handen voor het gezicht en +barstte in lachen uit. Al die vroolijke, nieuwsgierige oogen voor +haar werkten al te zeer op hare lachspieren en met een zucht moest +zij eindelijk tot de bekentenis komen dat zij werkelijk van avond +niet goed zingen kon. De lachmanie werkte, zooals het doorgaans +gaat, aanstekelijk en nummer twee en drie brachten het er niet veel +beter af. De anderen hadden meer weerstandsvermogen en zongen haar +lied eenvoudig en zeer zuiver; Hedwig genoot terwijl zij luisterde +en ook de gasten waren blijkbaar getroffen, maar van diepe +ontroering was weinig te bespeuren. +<p class="c2">"Nu is het May's beurt! O, ik stop mijn zakdoek in +den mond," fluisterde Bunny, nog steeds achter Hedwig verscholen. +"Ik geef geen kik!" +<p class="c2">May toonde echter geen de minste zenuwachtigheid. Met +een tevreden trek op haar lief gezicht, stond zij, geheel een kind +nog, thans alleen voor de palmen en begon, met het donkere hoofdje +een weinig naar voren gebogen, zacht te zingen. +<p class="c2">Een, volgens Bunny "allerakeligste" jonge man had de +lafheid zijn buurvrouw een flauwe aardigheid in te fluisteren, die +haar hoorbaar giegelen deed, maar ook dit geluid verflauwde, +langzamerhand gleed de lach van de gezichten weg en luisterden +allen met ontroering naar de schoone melodie van het lied, dat wel +door weinig Ieren gevoelloos kan worden aangehoord, het lied van +Thomas Moore, ook aan Hedwig nu reeds zoo vertrouwd: "<i>Let Erin +remember the days of old.</i>" +<p class="c2">Toen May zweeg, bleef het eerst heel stil. Eindelijk +trok haar vader haar naar zich toe en nooit nog had Hedwig hem zoo +aantrekkelijk gevonden als op het oogenblik dat hij met een paar +woorden, alleen voor zijn kind verstaanbaar, haar de kostbare vaas +in handen gaf. +<p class="c2">Het was goed van hem gezien dat hij haar en de drie +andere kinderen dadelijk daarop naar boven terug zond, en tot +Hedwig's groote vreugde gingen allen gewillig mee. Het was trouwens +ook al heel laat geworden en het afscheid nemen van de gasten, die +over 't algemeen zeer warm waren in hunne betooningen van +hartelijkheid, moest haastig gaan. Op Hedwig zelf werd even weinig +acht geslagen als in het begin en toen zij later in de stilte van +haar kamer met den kop van den trouwen Bruce tegen haar knie, +nadacht over de ondervindingen van dien dag, moest het haar even +van de lippen: "Al was er nu maar een, één geweest, +die mij een hand gegeven had en eens gevraagd had, hoe het mij +beviel hier in dit vreemde land, zóó ver van huis!" +<p class="c2">Bruce hief zijn kop op en keek haar met vragende +oogen aan. Zij had hardop gesproken, dat moest toch wel tot hem +geweest zijn, meende hij. +<p class="c2">"Ja Bruce," zei ze, zijn kop tusschen hare handen +nemend, "ik ben en blijf een echt dom, sentimenteel Duitsch +juffertje, maar het zàl anders worden, dat beloof ik je. Het +moet er <i>uit</i>, die overgevoeligheid!" +<p class="c2">Zij keek hem half lachend, half weemoedig aan en +Bruce blafte een paar malen bescheiden om zijn sympathie te toonen. +Wat kon hij beter doen? +<p class="c2">Den volgenden dag, toen de kinderen aan het spelen +waren en Hedwig een oogenblik alleen op de leerkamer was, kwam Mrs. +Balvourneen bij haar. De prettige, geanimeerde uitdrukking van +gisteren was van haar gelaat verdwenen en had plaats gemaakt voor +den hooghartigen trek, dien Hedwig maar al te goed kende. +<p class="c2">"Het was niet heel amusant voor u gisteravond, geloof +ik," zei ze met de zeurderige stem, die er op aangelegd scheen +iemand prikkelbaar te maken. +<p class="c2">Onwillekeurig antwoordde Hedwig dan ook driftiger dan +zij eigenlijk wilde: +<p class="c2">"Amusant? O neen, en ... en ... ik hoop dat u mij +veroorloven zult in het vervolg boven te blijven bij dergelijke +gelegenheden." +<p class="c2">"Natuurlijk," en Mrs. Balvourneen glimlachte +spottend; blijkbaar vond zij het ongerijmd dat Hedwig zich zoo +opwond. Zij wachtte even, toen zei ze: +<p class="c2">"U zult er toch zeker wel niet op tegen hebben +aanstaanden Zaterdag met May en Nesta en mij naar Kenmare te +rijden? Ik moet daar een bezoek afleggen en wil de twee meisjes +gaarne mee nemen; de vorige maal zijn Kathleen en Gerald mee +geweest." (Als Mrs. Balvourneen in een bizonder deftige stemming +was, sprak ze nooit over Bunny en Boy, maar steeds over Kathleen en +Gerald.) +<p class="c2">"Nu ik weet," vervolgde ze, "dat u er niet van houdt +menschen te zien,"-Hedwig trok de wenkbrauwen op; dat had zij niet +gezegd!--"sta ik u natuurlijk gaarne toe in het rijtuig te blijven, +terwijl wij ons bezoek maken. Ik ben er echter op gesteld dat u mee +gaat." +<p class="c2">Hedwig haastte zich te zeggen dat zij hiertoe +natuurlijk ten volle bereid was, maar den Zaterdagmiddag daarop was +zij zeer geneigd hare woorden weer in te trekken. Want Nesta was +toen zoo onhandelbaar dat er letterlijk niets met haar was te +beginnen en Bridget, die haar netjes kleeden moest en door het +ondeugende kind de eene jurk na de andere uit de handen werd +gerukt, geen raad meer wist en met een hoogroode kleur bij Hedwig +kwam om hulp. Met vereende krachten kregen zij haar eindelijk +klaar, nog maar net bijtijds, want Mrs. Balvourneen zat reeds met +May naast zich in 't rijtuig en begon ongeduldig te worden. +<p class="c2">"<i>Ik</i> wil naast moeder zitten!" riep Nesta, toen +zij goed en wel naast Hedwig in het rijtuig zat en dit op het punt +was om weg te rijden. +<p class="c2">"Neen, neen, dat kan nu niet meer, mijn schat, het +blijft nu zooals het is. Op den terugweg mag mijn kleine Nesta +naast mij zitten," zei Mrs. Balvourneen. +<p class="c2">"Neen, nù, ik wil nù naast u zitten, +niet naast Maddy!" riep Nesta heel boos. "Ik blijf hier niet +zitten, dat wil ik niet!" +<p class="c2">Zij stond op en trachtte May van haar plaats te +duwen, maar haar moeder strekte de hand uit en drukte haar terug. +<p class="c2">Buiten zichzelf van drift greep het kind nu den +kostbaren kanten mantel van haar moeder beet, trok er woest een +groote scheur in en riep nog eens: "Ik wil naast moeder zitten!" +<p class="c2">"O Nesta!" Één oogenblik keek Mrs. +Balvourneen zeer ernstig, doch toen Nesta de oogen neersloeg, werd +zij al heel gauw verteederd en, haar bij de hand nemend, vroeg zij +wel wat overbodig: +<p class="c2">"Wou je dan werkelijk zoo erg graag naast mij +zitten?" +<p class="c2">"Ja, ja!" snikte Nesta. +<p class="c2">Hedwig waagde het op te merken dat het beslist beter +zou wezen haar thuis te laten. +<p class="c2">Mrs. Balvourneen verwaardigde haar echter met geen +ander antwoord dan met een blik, die duidelijk zeide: +<p class="c2">"Ik geloof dat <i>ik</i> hier meesteres ben, niet +waar?" +<p class="c2">Met de grootste kalmte liet zij een anderen mantel +komen. Toen moesten de plaatsen worden omgeruild en kreeg Nesta +haar zin! +<p class="c2">May schoof dicht naar Hedwig toe als om te toonen dat +zij het heel prettig vond naast haar te mogen zitten en Hedwig +glimlachte, maar bedacht bij zichzelf dat het werkelijk zeer noodig +zou wezen, Nesta voor haar ondeugendheid te straffen. Het was +jammer dat juist dit driftige, moeielijke kind zoo onverstandig +werd opgevoed en veel meer verwend werd dan de andere. +<p class="c2">De rit was verrukkelijk mooi, toch kreeg Hedwig te +midden van de bijna tropische planten- en bloemenweelde, telkens +een verlangen naar vorst en sneeuw en rijp en spiegelglad ijs en +naar een frisschen, krachtigen wind, die langs bladerlooze boomen +streek. Want, hoewel het nu October was, bloeiden de rozen haast +even overvloedig als in den zomer, terwijl in de tuinen der villa's +camelias en magnolias dikke knoppen vertoonden en breede randen +donkere en lichte violen mooi tegen het zachtgroene gras afstaken. +<p class="c2">Nesta hield zich nu heel rustig. Tegen haar moeder +aangeleund, keek zij met hare donkere oogen oplettend naar alle +kanten om zich heen, doch vermeed zorgvuldig Hedwig aan te zien, +wat Hedwig met vermaak opmerkte. Zij had beloofd dien avond +allerlei te zullen vertellen van de Kerstviering in Duitschland; +zij zou er plaatjes bij laten zien en op verzoek der kinderen +precies beschrijven hoe het er op een Duitsche +<i>Weihnachtsmarkt</i> uitzag. Ze wilde Nesta nu echter verbieden +hierbij tegenwoordig te zijn, tenzij zij oprecht berouw toonde over +haar ondeugendheid van straks. Het kind <i>moest</i> leeren haar +drift te bedwingen en ... niet altijd haar zin door te willen +zetten. Terwijl zij daar nu zoo heel stil en tevreden zat met het +mooie, blonde haar beschenen door de zon en de bevallige kleine +gestalte geheel in rust, leek zij zoo zachtzinnig en lief mogelijk +en Hedwig zuchtte eens even, toen zij naar haar keek. Nesta kon +bizonder aantrekkelijk zijn-als zij wilde! Maar wat moest er van +haar groeien, als zij zoo toegegeven werd? +<p class="c2"><i>Zij</i> zou althans niet toegevend voor haar +wezen, besloot ze. +<p class="c2">Verkwikt door den rit en door het prettige bezoek aan +het groote landhuis, waar May en zij op een aardig torenkamertje +hadden mogen spelen, terwijl haar moeder deftig beneden haar visite +maakte en Hedwig in het rijtuig bleef zitten, was Nesta 's avonds +weer in het beste humeur en gemakkelijk viel het Hedwig niet haar +te straffen. Heel verwonderd en verschrikt keek het kleine meisje +tot haar op, toen zij haar apart nam en ernstig onder het oog +bracht, dat zij niet bij het vertellen wezen mocht, als zij niet +eerst heel oprecht had gezegd dat zij spijt had over haar driftbui +van dien middag. Plotseling rukte zij zich los, zei boos: "Dat doe +ik toch niet!" en liep heel bleek de kamer uit. Bunny vroeg met +zeer levendige belangstelling wat er toch aan de hand was, maar +May, die wel begreep wat Hedwig gezegd moest hebben, zei zacht: +"Vraag er maar niet naar, Maddy vindt het zoo jammer en ... +misschien komt Nesta wel gauw terug." +<p class="c2">Het laatste kwam er aarzelend uit, May twijfelde zelf +aan de waarheid van haar woorden en te recht, want Nesta liet zich +niet weer zien, voordat het tijd was om te zingen en Hedwig een +paar akkoorden aangeslagen had op de piano. Toen kwam zij met een +strak gezicht binnen, ging naast Boy staan en zong mee, maar van +harte ging het niet en haar "goeden nacht" klonk later zeer koel, +heel anders dan gewoonlijk. +<p class="c2">Een paar malen sloop Hedwig dien avond naar Nesta's +kamertje om aan de deur te luisteren of zij haar misschien ook +riep, doch alles bleef stil; Nesta was blijkbaar heel gewoon gaan +slapen. +<p class="c2">Er gingen twee, drie, vier dagen op deze wijze +voorbij en Hedwig begon te vreezen dat de straf den volgenden +Zaterdag zou moeten worden herhaald. Doch Donderdagsavonds, toen +zij op haar kamer zat te schrijven met Bruce, die haar trouwe +vriend was geworden, tot gezelschap, stond opeens een kleine +gedaante in 't wit naast haar. "Het spijt me zoo vreeselijk," klonk +een zachte stem, twee donkere oogen werden smeekend tot haar +opgeheven en er kwam een wonderlijk gevoel van geluk in Hedwig's +hart, een onuitsprekelijke blijdschap omdat het kind werkelijk +zichzelf overwonnen had en naar haar toe gekomen was. +<p class="c2">Zij zeide niet veel, een paar hartelijke woorden maar +en Nesta slaakte een zucht van innige verlichting en liet een kort, +zenuwachtig lachje hooren, toen ze den staart van Bruce tegen haar +bloote beenen voelde tikken. "Ja zeker, Bruce hoort er ook bij," +zei Hedwig en ze hurkte bij den hond neer en stond Nesta toe hem +een biscuit te geven, iets dat Bruce op dit ongewone uur een heel +eigenaardig en verblijdend verschijnsel vond. +<p class="c2">Ook aan haar moeder zei Nesta uit eigen beweging dat +het haar erg speet dat zij den mooien mantel bedorven had, "omdat +ik zoo driftig was," voegde zij er fluisterend bij, maar Mrs. +Balvourneen lachte en gaf haar <i>bonbons</i>. "Daar denken wij +maar niet meer aan," zei ze, "ik heb mantels genoeg, kind. Kijk +maar gauw weer vroolijk!" En haar dochtertje voelde wel dat zij er +niet zoo tegenop had behoeven te zien om naar haar moeder toe te +gaan en-het ook wel had kunnen laten! +<p class="c2">Toen het eind October was, begonnen de kinderen reeds +te spreken over de kerstvacantie en het heerlijke kerstfeest, +waarvan zij zich zeer veel voorstelden. "Alleen maar jammer dat +Maddy dan weg is," zei Bunny, maar May zeide: "Wèl jammer, +maar heerlijk voor Maddy om thuis te zijn en wat zal zij ons, als +ze weer terug komt, veel nieuwe dingen te vertellen hebben!" "Dat +denk ik ook," zei Hedwig vroolijk en Boy verklaarde met zijn +mannenstem "best heelemaal mee te willen naar Duitschland," waarop +Nesta beslist beweerde: "Dan ik ook mee!" En dan moest Hedwig +telkens weer verhalen doen over het ijs en het verrukkelijke +schaatsenrijden, de vlug neervallende sneeuwvlokken en de bloemen +op de ramen van een echten winter, zooals geen dezer Zuid-Iersche +kinderen er ooit een had bijgewoond. Bridget luisterde dan al even +aandachtig toe als het jongere publiek en scheen soms wel wat te +twijfelen aan de waarheid van Hedwig's voorstellingen. Dat men +poppen zou kunnen maken van sneeuw, kon zij nauwelijks gelooven! +<p class="c2">Hoe weinig dacht Hedwig in die gezellige uren, +terwijl zij en de kinderen elkaar hoe langer hoe beter begonnen te +begrijpen en zich hoe langer hoe meer aan elkaar hechtten, dat het +met hare kerstvacantie zoo geheel anders af zou loopen dan zij zich +toen voorstelde! +<p class="c2">Dat kwam zoo. Nesta hield zich, na de hevige driftbui +in het rijtuig, een poosje bizonder goed, wat voor Bridget en +Hedwig een ware verademing was en Hedwig hoopvol den tijd te gemoet +deed zien, waarin het kind meer zou gaan gelijken op May en Bunny +en met dezelfde gulle goedhartigheid als hare zusjes, haar eigen +gewichtig persoontje meer op den achtergrond zou weten te dringen. +Het zou zoo heerlijk wezen, dacht Hedwig haast moederlijk, als-ook +door haar toedoen-de kleine Nesta opgroeide tot een echt gelukkig +menschenkind. "Ik houd veel van mijn werk, zóóveel," +schreef zij naar huis, "en ik stel er mij ook veel van voor er u +van te vertellen. Meer dan ooit ben ik blij dat ik hier gekomen ben +en ik hoop vurig dat ik hier jaren en jaren zal mogen blijven! Nu, +daar is, dunkt me, wel kans op. De kinderen zijn nog jong en alles +gaat zóó prettig tegenwoordig!" +<p class="c2">"Jaren en jaren blijven!" Reeds twee dagen nadat zij +dit geschreven had, wist Hedwig dat het niet zoo zijn zou. +<p class="c2">Zij was op zekeren ochtend, verlokt door het mooie +weer, vroeg opgestaan en had met Bruce een wandeling gemaakt naar +het mooi gelegene kerkje van Glengariff. Terwijl zij naar haar +kamer terug liep om hare schoenen uit te trekken, bleef zij +eensklaps midden op de trap verschrikt staan, want een hevig gegil +drong vanuit een der badkamers tot haar door. Wat kon er nù +aan de hand zijn? Zonder zich te bedenken snelde zij naar de +badkamer toe en daar vond zij Nesta, die door Bridget gebaad werd, +gillen en schreeuwen dat het een aard had. "Akelige, nare Biddy!" +riep ze, haar de spons uit de hand rukkend en de zeep, zoover zij +maar kon, door de kamer keilend. "Ik zal het aan moeder zeggen ... +aan moeder zeggen...." +<p class="c2">Zij hield zich even stil, toen zij Hedwig gewaar +werd, doch toen de geduldige Bridget zeep en spons bij elkaar +gezocht had en haar weer begon te wasschen, gilde zij het opnieuw +uit en gaf haar in haar woede een harden slag in het gezicht. +<p class="c2">Onder den invloed van de tintelende pijn, liet +Bridget hare handen zakken en ging achteruit, maar Hedwig trad +terstond op Nesta toe, greep haar beide handen vast en vroeg +streng: +<p class="c2">"Met welke hand heb je Bridget geslagen, Nesta?" +<p class="c2">Nesta werd donkerrood. Hedwig zag aan de uitdrukking +van hare oogen dat zij zich begon te schamen, maar dit niet weten +wilde en koppig kwam het antwoord eruit: +<p class="c2">"Met de rechter." +<p class="c2">"O." In de vaste overtuiging dat zij goed handelde, +nam Hedwig de bewuste hand beet en gaf er een flinken tik op, wat +natuurlijk tengevolge had dat Nesta nogmaals een keel opzette. "Dat +zal wel gauw bedaren," dacht Hedwig, "het kan niet anders dan +heilzaam voor haar zijn," maar zij had er niet op gerekend dat nog +iemand anders dan Bridget haar met Nesta bezig had gezien. Daar +stond echter Mrs. Balvourneen, die ongemerkt was binnengekomen, +juist op het gewichtige oogenblik dat Nesta den bestraffenden tik +op haar arm kreeg! +<p class="c2">"Mag ik weten wat dit beteekent?" vroeg zij op hoogen +toon en zonder het antwoord af te wachten, ging zij naar Nesta toe +en sloeg den arm om haar heen met de woorden: +<p class="c2">"<i>My poor little darling!</i>" +<p class="c2">De "arme, kleine lieveling" ging nu zoo erbarmelijk +snikken dat het haast niet aan te hooren was. +<p class="c2">"Kleed Miss Nesta dadelijk aan Bridget, terwijl ik er +bij ben," zei Mrs. Balvourneen en tot haar dochtertje: "Ach mijn +kindje, schrei toch niet meer zoo, dat vindt moeder zoo naar. Wil +zij vandaag eens een prettig vacantiedagje hebben en den heelen +ochtend bij haar moedertje wezen?" +<p class="c2">"Ja, ja," snikte Nesta. +<p class="c2">"Als u zoo goed wilt zijn even naar de leerkamer te +gaan, <i>mademoiselle</i>, dan kom ik straks bij u," vervolgde Mrs. +Balvourneen en Hedwig verdween; zij kon wel niet anders dan +gehoorzamen. +<p class="c2">In spanning wachtte zij het onderhoud af; zeker zou +Mrs. Balvourneen haar een scherpe berisping geven over de wijze +waarop zij Nesta gestraft had, maar ... zij zou zich weten te +verdedigen; zij geloofde stellig dat zij goed gehandeld had.... +<p class="c2">Doch veel erger dan een berisping was haar deel. Het +onderhoud was kort, want toen Mrs. Balvourneen de leerkamer in +kwam, beweerde zij van alles reeds precies op de hoogte te wezen. +"Ik erken," zei ze "dat Nesta soms wat lastig is, maar dat geeft +niemand, u allerminst, het recht, haar zóó wreed te +straffen! Ik heb reeds meer dan eens opgemerkt dat u zeer, zeer +weinig takt met haar hebt. Ook de wijze, waarop u met de andere +kinderen omgaat, draagt mijne goedkeuring slechts ten deele weg en +in ieder geval is het gebeurde van zooeven gewichtig genoeg, om mij +te doen besluiten eene andere gouvernante te zoeken. Het zal mij +dus aangenaam wezen u tegen de kerstvacantie te zien vertrekken." +<p class="c2">Dàt had Hedwig niet verwacht, dàt niet, +zoo iets ergs.... +<p class="c2">Doodsbleek stond ze voor Mrs. Balvourneen. +<p class="c2">"U kunt toch niet meenen ... moet ik dan voor goed +vertrekken?" +<p class="c2">"Ja zeker en ik wil nu liever verder niet over de +zaak spreken, terwijl u mij zeer beslist zult moeten beloven +tegenover de kinderen geen woord over uw vertrek te reppen. Mijn +besluit is onherroepelijk; ik reken er beslist op dat u tegen +Kerstmis heengaat. Kan ik er vast op aan dat u tegenover de +kinderen zult zwijgen?" +<p class="c2">"O ja," zei Hedwig dof. +<p class="c2">Als in een droom deed zij dien dag haar werk en zoo +stil en ernstig was ze dat de kinderen ervan onder den indruk +kwamen en toch maar niets vroegen, vermoedend dat de driftbui van +Nesta haar bedroefd gemaakt had. Maar toen haar vroolijkheid haar +ook de volgende dagen telkens in den steek liet, vroegen May en +Bunny een paar malen bezorgd of haar iets scheelde. +<p class="c2">Toen moest het hooge woord er uit. Ja, haar scheelde +wèl iets, bekende Hedwig openhartig, maar zij kon niet +zeggen wat en zij moesten er haar niet meer naar vragen. De meisjes +gehoorzaamden en trachtten door allerlei kleine oplettendheden, +vooral door het zetten van vele geurige ruikertjes op haar kamer, +haar leed te verdrijven en zij was er dankbaar voor, maar voelde er +de smart te dieper om. +<p class="c2">Toch begaven het krachtige geloof in Gods hulp en +hare oude energie haar niet. Zij schreef moedig het voornaamste +naar huis en meldde ook dat zij nu dit jaar haar plan om naar +Duitschland te gaan, moest opgeven en besloten was het opgespaarde +geld te gebruiken om naar Londen te reizen, daar tijdelijk haar +intrek te nemen in een Governesses' home, (tehuis voor +gouvernantes) haar door Mrs. Balvourneen aanbevolen en dan naar een +nieuwe betrekking uit te zien. Mrs. Balvourneen was bereid haar een +goed getuigschrift mee te geven. +<p class="c2">Intusschen wisten de kinderen van niets en bleven zij +zich onstuimig verheugen op de naderende Kerstvacantie. Eindelijk +begon Hedwig de weken en toen de dagen te tellen, die nog voor haar +vertrek moesten verloopen. Alleen Bridget had zij, onder diepe +geheimhouding, mogen vertellen dat zij ging vertrekken en Bridget +had de handen gewrongen en was gaan schreien, al maar uitroepend +hoe vreeselijk, hoe verschrikkelijk dat voor de kinderen zijn zou! +<p class="c2">Den dag voor Hedwigs' vertrek, kregen de kinderen +vrijaf. "Nu al? Begint de vacantie nu al?" riepen zij verheugd. +"Hoe prettig!" Maar toen Hedwig bezig was op haar kamer haar koffer +te pakken, kwamen opeens Boy en Bruce bij haar binnen. Hedwig +meende dat het geen kwaad kon, vooral omdat zij wist dat de meisjes +met hun vader uit waren, maar Boy vroeg parmantig, terwijl hij in +den grooten koffer keek: "Waarom moet dat <i>allemaal</i> mee naar +Duitschland? Waarom mag het portretje van Tieka niet zoolang hier +blijven?" +<p class="c2">Zijn moeder hoorde hem praten en riep hem bij zich en +Hedwig hoorde hoe hij dringend vroeg: "Maddy komt toch weer, +moeder? Maddy komt toch <i>natuurlijk</i> weer?" +<p class="c2">Het antwoord kon Hedwig niet verstaan, maar duidelijk +hoorde zij Boy nog vragen: "Als het nieuwe jaar er is, dan is Maddy +toch weer bij ons?" +<p class="c2">Toen was alles stil en met een oproerig hart verder +pakkend, vroeg Hedwig zich af, wat Boy's moeder toch wel geantwoord +zou hebben! +<p class="c2">'s Avonds was hij nog laat wakker en riep hij om +"Maddy." Bridget haalde Hedwig. +<p class="c2">Met een kleur, de groote oogen heel wijd open, zat +Boy op in zijn bed. "Maddy komt toch terug? Maddy komt toch +<i>natuurlijk</i> terug?" vroeg hij weer en Hedwig, te bedroefd om +iets te kunnen zeggen, knielde bij hem neer. Ze trok zijn gezicht +naar zich toe en drukte er een kus op, doch opeens rukte Boy zich +los. "Ik vind het niet prettig om op mijn oog een kus te krijgen!" +riep hij. Toen ging hij liggen, keerde zich om en viel in slaap. +Hedwig en Bridget glimlachten. "Nacht lieve, lieve Boy," fluisterde +Hedwig. +<p class="c2">Nog even liep ze naar de slapende meisjes toe en zei +haar zwijgend goeden dag; het was het eenige afscheid, dat zij van +haar nemen mocht. Zij zou den volgenden ochtend heel vroeg +vertrekken en niemand meer zien. Mr. en Mrs. Balvourneen wenschten +haar het beste voor haar volgend leven en Bridget bedankte haar in +een stortvloed van vurige woorden voor "al haar hartelijkheid en +gezelligheid." +<p class="c2">Zij sliep weinig dien nacht en was maar blij toen het +haar tijd was om op te staan en zich reisvaardig te maken. Het was +nog schemerdonker, toen zij wegreed, weg van de schilderachtige +plek, die haar zoo lief geworden was, dubbel eenzaam in het besef +dat zij voortaan de hartelijke toegenegenheid der vier Iersche +kinderen zou moeten missen en toch dankbaar voor den tijd, dien zij +op het kasteel Balvourneen had mogen doorbrengen. +<p class="c2">Toen zij aan het station van Kenmare uit het rijtuig +stapte, sprong er iets tegen haar op en klonk er een luid geblaf en +met den uitroep: "O Bruce, lieve, lieve Bruce!" boog zij zich +voorover en streelde den grooten, trouwen St. Bernardshond, die +haar tot aan het laatste oogenblik toe zijn aanhankelijkheid wilde +toonen en het rijtuig nageloopen was. +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_XI"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK XI.</h2><span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Londen en Mist.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Heel mooi trof zij het niet voor haar zeereis, want +tegen den avond stak er een hevige wind op en werd de lucht donker +en toen zij op het dek van de boot stond, zwiepte de regen haar in +het gezicht en had zij moeite staande te blijven. +<p class="c2">Toch kon zij er ook thans niet toe besluiten naar +beneden te gaan; er waren zeer vele reizigers en als zij boven +bleef, had zij ten minste frissche lucht. Zij wikkelde zich in haar +langen mantel, veroverde een vouwstoel en zocht een beschut +plaatsje uit om te gaan zitten. In 't eerst ging alles tamelijk +goed, maar toen de storm steeds aanwakkerde en de boot geweldig +ging schommelen, begon zij zich minder plezierig te voelen en +eindelijk werd het zóó erg dat zij zich genoodzaakt +zag, zoo goed en zoo kwaad als het ging, naar beneden te strompelen +en te zien of zij door rechtuit te gaan liggen, de booze zeeziekte +weer verdrijven kon. +<p class="c2">Doch toen zij eindelijk met groote moeite beneden +gekomen was, was het daar zoo overvol, dat er voor haar van +"rechtuit liggen" niets kon in komen. Aanlokkelijk was het +buitendien ook geenszins in de propvolle ruimte met de drukkende +atmosfeer en met de slaperige, bleeke gezichten van lustelooze +dames, die met de doffe onverschilligheid van echte zeezieken, even +naar haar keken en dan weer kreunend de oogen sloten. Maar hoewel +zij nauwelijks op hare beenen kon blijven staan en het onplezierige +gevoel er lang niet beter op werd, kon zij toch niet laten even te +glimlachen om het tragische tooneel. Hier kon zij echter niet +blijven! Zij had bovendien ook geen keuze, want er was geen enkel +plekje meer open. Ze zou dus maar trachten zoo gauw mogelijk haar +vouwstoeltje op het dek weer op te zoeken. +<p class="c2">De boot danste nu zoodanig dat zij zich met beide +handen stevig aan de trapleuning vast moest houden en telkens even +moest blijven staan om niet omver geworpen te worden. De felle +regen flitste haar weer in het gezicht, toen zij boven kwam. Met +een steeds groeiende gewaarwording dat zij zich nog nooit in haar +leven zoo aller-ellendigst had gevoeld, bereikte zij met horten en +stooten de plek, waar zij zooeven gezeten had. Maar hoe zij ook +zocht, haar stoel was nergens te vinden; men had dien zeker +terstond weggenomen, toen zij naar beneden gegaan was en daar stond +zij nu, <i>te</i> ziek om verder te kunnen handelen, tegen de deur +aangeleund, waarvoor straks de kostbare stoel nog gestaan had. +<p class="c2">Steeds heviger gierde en loeide de wind, onbarmhartig +sloeg de regen tegen haar aan, één oogenblik voelde +zij het verlangen bij zich opkomen dat iemand haar toch op mocht +nemen en in zee werpen,-en in haar pijn en benauwdheid kermde zij +het uit.... +<p class="c2">Zoo bleek en ziek zag zij eruit dat een paar +matrozen, die haar voorbij kwamen, medelijden met haar kregen en +haar een stapel dik opgerold touw aanwezen om op te gaan zitten. +"Zóó, nu zal het wel beter worden," zei de eene, en +"o, dank u wel," zuchtte Hedwig, terwijl zij met een +oogenblikkelijk gevoel van verlichting, op het touw neerviel. Maar +lang liet de verraderlijke zeeziekte haar geen rust. Daarbij werd +telkens als zij opstond, het pikkerige touw door den aanhoudenden +regen hoe langer hoe natter en toen eindelijk het ergste geleden +was en zij met onuitsprekelijke blijdschap de kust zag naderen, +werd die blijdschap wel wat getemperd door de ontdekking dat haar +lange mantel vol leelijke vlekken zat. +<p class="c2">"Ja, dàt konden die vriendelijke matrozen niet +weten," bedacht zij dadelijk. Als zij goed en wel in Londen was, +zou zij den mantel eens flink onder handen nemen; ze wou er nu niet +over gaan treuren, het was veel te heerlijk dat zij thans van die +akelige zeeziekte af was. Wel voelde zij zich nu uitermate +vermoeid; zij kon hare oogen haast niet meer open houden en toen +zij goed en wel in den trein naar Londen zat, bleef zij heel stil +in haar hoekje zitten, tot niets meer in staat dan om zich +lijdelijk te laten meevoeren naar de groote wereldstad. +<p class="c2">De groote wereldstad vertoonde zich, toen zij haar +vroeg in den ochtend naderde, niet juist op haar aantrekkelijkst, +want er hing een vuilgrijze mist, die het in de huizen en straten +akelig donker maakte en den indruk gaf als zouden deze duistere +Decemberdagen, de een na den ander, zonder één +enkelen lichtstraal, in eentonige somberheid, moeten voorbijgaan. +<p class="c2">Londen zag er nu wel geheel anders uit dan zij het +gezien had op dien stillen Septemberochtend, toen zij op weg was +naar Edinburg. Wat scheen dat nu lang reeds geleden! Toen hing er +een ragfijne, teere nevel, die tooverachtig en geheimzinnig over de +groote gebouwen en boomtoppen gleed, nu lag over alles een +groezelig, zwartachtig waas en verbaasde zij er zich haast over dat +zij Londen ooit mooi had kunnen vinden. +<p class="c2">Londen en Glengariff-wat trof haar het verschil, +terwijl zij zich in een oude, uitgezakte vigilante naar het +<i>home</i> liet rijden! Zij troostte zich met de hoop dat zij +misschien niet zoo heel lang in Londen zou behoeven te blijven en, +als zij maar eerst zeker was van een mooie nieuwe betrekking-wie +weet, of zij dan toch niet nog enkele dagen naar Duitschland zou +kunnen gaan! Al was het maar voor een week, voor vier dagen zelfs, +zij zou ... ja, zij zou er de reis dolgraag voor over hebben, al +moest zij dan nog eens weer heel zeeziek wezen! En in de versleten, +slordige vigilante, rijdend door de modderige straten van het +mistige Londen, op sommige plaatsen nog spookachtig verlicht door +mat lantarenschijnsel, dat streed met het grauwe licht van den +winterdag, begon zij opeens vroolijk te neuriën: +<p class="c2">"<i>Wenn ich komm', wenn ich komm', wenn ich wieder +komm'....</i>" +<p class="c2">"<i>Ach, wird das schön sein!</i>" riep zij +opgewonden. Toen raakte zij weer in gepeins verdiept, sloot de +oogen en gaapte dat het een aard had. +<p class="c2">"Hoe kom ik zóó moe! En wat duurt die +rit toch lang!" riep zij ongeduldig. +<p class="c2">Maar eindelijk was zij waar ze wezen moest. Zij was +een gedeelte van een park voorbij gereden, waar het er bijster kil +en verlaten uitzag en bevond zich nu in een lange straat met +smalle, hooge huizen, die alle precies op elkaar geleken. Voor +één hiervan, kenbaar aan een groot bord, waarop in +reusachtige letters iets stond aangekondigd, hield de vigilante +stil. +<p class="c2">Hoewel de koetsier met veel geweld den klopper op de +voordeur liet vallen, duurde het geruimen tijd eer deze geopend +werd en Hedwig was dus in staat de aankondiging op het bord op haar +gemak te lezen. Dit was wat zij las:<span class="c5"><i>Select +Governesses' Home and Agency,<br> +<span class="c12">For Gentlewomen Only.</span><br> +<br> +Office Hours-Eleven till half past Four<br> +<span class="c12">Saturdays-Eleven till Two.</span></i><br></span> +<p class="c2">"<i>For Gentlewomen only</i>!" Dan mocht zij er zeker +op rekenen in deftig gezelschap te komen! Zij hoopte dat zij in +haar gevlekten mantel maar niet al te veel <i>gentlewomen</i> zou +tegenkomen straks in de gang. +<p class="c2">Vooralsnog scheen daar ook al heel weinig kans op; +het huis was als uitgestorven en eerst na een herhaald, donderend +geklop van den verontwaardigden koetsier, werd de deur langzaam +geopend door een vrij slordig dienstmeisje. Zij groette Hedwig +nauwelijks, toen deze haar goeden dag zeide en verdween terstond +weer, nadat de koffer in huis was gezet. +<p class="c2">Vermoeid als zij was, moest Hedwig nu langen tijd op +de vloermat in de smalle gang staan wachten, tot het iemand +believen zou haar te woord te staan. Het bleef eerst doodstil om +haar heen, alleen hoorde zij even bij een trap, die blijkbaar naar +de keuken leidde, een gestommel van dienstmeisjes. Te oordeelen +naar de woorden, die zij opving, konden zij het niet te best samen +vinden. Eindelijk klonken er ook voetstappen in haar nabijheid. +<p class="c2">Een reeds bejaarde dame met vriendelijke oogen, die +het bleeke, vermagerde gezicht nog aantrekkelijk maakten, stond +voor haar, zeide haar goeden dag en vroeg haar welken prijs zij +voor haar kamer wenschte te betalen. Welken prijs? Dat kon Hedwig +niet zoo precies zeggen. "Liefst niet te duur," zei ze aarzelend, +"want ik hoop wel gauw een goede betrekking te vinden, maar +toch...." +<p class="c2">"Maar toch wenscht ge nu wat zuinig te wezen," zei de +directrice van het <i>home</i> met een glimlach. "Dan kan ik u +juist aan een kleine kamer helpen, die gisteren open gekomen is. De +grootere kamers zijn alle voor twee of vier personen...." +<p class="c2">"Als het kan, zou ik wel graag alleen slapen," zei +Hedwig. +<p class="c2">"Zeker, die kleine vertrekken zijn voor +één persoon bestemd. Ik zal u even den weg wijzen." +<p class="c2">Zij ging Hedwig voor, een hooge trap op met erg +uitgeloopen treden, die slechts ten deele door een rafeligen, +grijzen looper waren bedekt. Zij bevonden zich nu op een groot +portaal, waarop ettelijke, met nummers voorziene deuren uitkwamen +en dat door een raam uitzicht gaf op een naargeestig, door hooge +muren omringd, binnenplaatsje. Het zeil, dat er lag, was zoo kaal +dat er van het oorspronkelijke patroon niets meer was te ontdekken +en de draden er doorheen kwamen; toch had alles meer een armoedig +dan een slordig aanzien, vond Hedwig, die erg haar best deed het +kasteel Balvourneen met zijn smaakvolle weelde en bloemenpracht, +zonneschijn en vroolijke kinderen, voor het oogenblik althans, uit +hare gedachte te bannen. +<p class="c2">Zij volgde de directrice naar een hoogst eenvoudig +gemeubileerd vertrekje, dat ook weer licht kreeg-veel was het +inderdaad niet!--door een raam met uitzicht op het genoemde +binnenplaatsje. Niemand zou het ooit een "aardig" of "lief" +kamertje hebben kunnen noemen, maar met een dankbaar hart merkte +Hedwig op dat het bed er frisch en behagelijk uitzag en toen de +directrice verdwenen was, haastte zij zich, zich te ontkleeden en +onder de dekens te kruipen. Zij zou vandaag maar niet aan het +ontbijt komen, had zij gezegd en met een zucht van welbehagen legde +zij haar hoofd op het kussen, blij dat ze niet voor zoowat half +één weer zou behoeven op te staan om klaar te zijn +voor het <i>lunch</i>. +<p class="c2">Wat was het een genot de beenen eens flink uit te +strekken en aan niets te denken dan aan: rust ... rust! "Hè, +hoe heerlijk dat ik niet meer op de boot ben," fluisterde zij, het +dek over zich heentrekkend; toen viel zij in slaap. +<p class="c2">Zij werd een uurtje later wakker door het eentonig +geluid van geregeld neervallende waterdruppels, die almaar, als op +de maat, hun tik ... tik ... tik ... lieten hooren. Wat kon dat +toch wezen? Regen was het niet, daarvoor kwam het geluid met te +lange tusschenpoozen, maar waar kwam het dan toch vandaan? Het +onophoudelijk getik begon haar nu zóó te hinderen dat +zij er boos om werd op zichzelf en wrevelig uitriep: "Wat kan mij +die leelijke muziek nu toch schelen? Kom, ik ga weer slapen!" Ze +keerde zich om en wikkelde zich nog eens warmpjes in de wollen +dekens, maar ... het slapen vlotte niet meer. Telkens opnieuw, als +zij bijna sliep, deed het hatelijke tik ... tik ... haar weer klaar +wakker worden en eindelijk ging zij knorrig opzitten in bed en keek +om zich heen. +<p class="c2">Ja, nu zag zij het, daar kwam het vandaan! Dicht bij +het voeteneind van haar ledikant was onder het behang een pijp +verborgen, waardoor voortdurend druppels naar beneden kwamen. +Waarom die pijp daar juist was aangebracht, was haar niet +duidelijk, maar zij veronderstelde dat het met de waterleiding in +verband stond en zij begreep dat zij zich zoo goed als het ging, +aan dat druppelgeluid zou moeten gewennen, tenzij ze liever met nog +twee of drie meisjes op één kamer sliep. Andere +kamertjes voor één persoon waren er op het oogenblik +niet over, had de directrice haar meegedeeld. +<p class="c2">Zij ging op haar rug liggen met hare handen gevouwen +achter het hoofd en dacht na. Van uit haar bed kon zij juist over +het binnenplaatsje heen een blik slaan in de benedenkamer van een +huis aan den overkant. Zij zag een oudachtig heer in een +leuningstoel bij het raam zitten. Hij hield het hoofd wat voorover +gebogen en gaf door zijne houding een indruk van verveling, die +geheel in overeenstemming scheen met zijne omgeving en het sombere +weer buiten. Wat zag het er daar ook naargeestig en doodsch uit, +vond Hedwig. Zij moest eens even zuchten; toen riep zij op een +toon, dien zij te vergeefs trachtte spottend te maken: +<p class="c2">"O, wonderschoon Glengariff! Ach Balvourneen! +Balvourneen! O Bruce, mijn lieve, beste, trouwe hond! O lieve, +lieve May en Bunny...!" +<p class="c2">Maar ze ging daar toch niet snikken? +<p class="c2">Dat wou ze niet, heelemaal niet, daar mocht +<i>niets</i> van in komen en met één sprong was zij +het bed uit. Zij vond dat het hoog tijd voor haar werd om eens +flink aan den gang te gaan en zich niet meer over te geven aan +nuttelooze overpeinzingen. +<p class="c2">Zij belde en verzocht het verbaasde dienstmeisje, dat +er zich niet op gehuurd achtte om "tusschentijds" de bewoonsters +van het huis te bedienen, haar wat warm water te brengen. Zij vroeg +het zoo vriendelijk dat het meisje het haar werkelijk bracht en met +zeer grooten ijver toog zij nu aan het werk om den gevlekten mantel +te reinigen. Haar hoofd klopte en zij voelde zich nog "raar" van de +doorgestane zeeziekte, doch daar zou ze nu maar geen acht op slaan; +ze wou vooral niet te veel letten op pijntjes en andere kleine +lasten; ze wou vol moed en energie haar weg gaan. +<p class="c2">En zeer noodig bleek die energie, want prettig was +het leven in dit Tehuis voor Gouvernantes allerminst en het kostte +Hedwig vooral in het begin, moeite te gewennen aan het eenzame van +haar toestand, aan het schamele, echt armoedige van de geheele +omgeving en aan de zeer sobere maaltijden, die stellig beter waren +dan die op het beruchte Hill House, maar er haar toch, juist door +de karigheid van het voedsel, wel aan herinnerden. Daarbij kwam dat +het menu iedere week voor iederen maaltijd precies hetzelfde was en +men er dus bij voorbeeld vast op kon rekenen, Maandags aan het +ontbijt geregeld een plak worst te vinden, Dinsdag's een reepje +gebakken spek, Woensdags een hompje kaas en ... Zondags een ei, +maar dat was dan ook een groote traktatie! +<p class="c2">Er was iets saais in deze steeds eentonig +terugkeerende volgorde en saai was het ook dat er nooit +één enkele levende bloem of plant op de eettafel te +zien was, die iederen dag weer met een paar bakken met leelijke +ijzeren planten prijkte, aan iederen kant der tafel +één, om de regelmaat te bewaren! Iets saais lag er +ook over de stemming van vele der tijdelijke bewoonsters, die voor +'t meerendeel gebukt gingen onder de noodzakelijkheid om +betrekkingen te zoeken, welke zoo heel moeielijk te vinden waren en +onder den angst, niet genoeg geld te hebben voor een vrij langdurig +verblijf in het <i>home</i>. +<p class="c2">De directrice was vriendelijk en goed en gaf een +hartelijk woordje waar zij kon, maar zij had het veel te druk om +zich werkelijk met hare tijdelijke huisgenooten bezig te houden en +zag er dikwijls zoo afgemat uit dat Hedwig medelijden met haar +kreeg. Er waren er meer met wie zij medelijden had, arme, afgetobde +schepsels, die veel te weinig geleerd hadden om haar werk naar +behooren te kunnen doen en dan ook geringe kans hadden als +gouvernante te worden gekozen door een der dames, die bij de +directrice om inlichtingen kwamen. Hedwig werd benijd om haar vlot +Duitsch en Fransch en haar muziek en de goede getuigschriften die +zij kon toonen, maar ook zij moest geduld hebben. Want hoewel het +nu spoedig Kerstmis zou zijn en het dus tegen Nieuwjaar liep, +kwamen er maar weinig aanvragen in om gouvernantes en het speet +Hedwig telkens dat zij zich niet kon aanbieden als "een vlug, knap, +eerlijk dienstmeisje", want <i>die</i> werden genoeg gevraagd! +<p class="c2">Toen er zich werkelijk een paar betrekkingen +voordeden, gingen anderen haar nog weer voor. Er waren twee +slordige, drukke Françaisetjes in het <i>home</i>, die aan +tafel de flauwste grappen verkochten en er een eer in stelden, +nauwelijks een paar woorden Engelsch te kennen. Zij giggelden den +lieven, langden dag om niets, hadden zich aangewend om over +allerlei, dat zij elkaar vertelden, in gemaakt gebroken Engelsch +uit te roepen: "Iet ies kjoerioes" (<i>It is curious</i>) en lieten +er zich verbazend veel op voorstaan dat zij uit Parijs kwamen. Dat +zij slecht onderricht hadden gehad en zeer onontwikkeld waren, +daarover bekommerden zij zich niet en toen haar op zekeren dag +meegedeeld werd dat twee dames den wensch te kennen hadden gegeven +naar een "echt Parijsche" gouvernante, waren zij terstond bereid +zich aan te bieden. Zij moesten zich toen in het middaguur bij de +bewuste dames gaan vertoonen en gingen lachend op weg, slordig en +wel, met hier en daar een vastgestoken speld om scheurtjes en +torntjes te bedekken-toch, het moet erkend worden, niet zonder +gratie,-en toen zij terug kwamen, beiden in het bezit van een goede +betrekking, riepen zij ieder op haar beurt zegevierend uit: +<p class="c2">"<i>Mais, je suis Parisienne, moi!</i>" +<p class="c2">Intusschen zocht Hedwig ijverig verder en leerde zij +Londen vrij goed kennen. Mr. Balvourneen, die haar heengaan +overigens vrij koel had opgenomen, had haar nog een van de laatste +dagen den raad gegeven, vooral alle mogelijke couranten door te +zien bij het zoeken naar een nieuwe betrekking. Iederen ochtend na +het ontbijt, begaf zij zich dan ook naar een boekwinkeltje op den +hoek der straat, waar zij voor één <i>penny</i> de +advertentiekolommen der verschillende bladen, die daar werden +verkocht, door mocht kijken. Menig adres teekende zij op en menig +briefje schreef ze, dat onbeantwoord bleef en ook menig vruchteloos +bezoek maakte ze, want, de stoute schoenen aantrekkend, begaf zij +zich dikwijls terstond, nadat zij het adres was machtig geworden, +naar een of ander huis, waar een gouvernante werd verlangd. Zij +moest daartoe soms langer dan een uur met den trein-boven of onder +den grond-reizen, of lange ritten doen per omnibus of tram en vaak +ook door modder en mist, lange einden loopen. De vrouw in het +boekwinkeltje was heel vriendelijk voor haar, gaf haar een kaart +van Londen ter leen en buitendien voor iederen tocht nauwkeurige +aanwijzingen en het was niet alleen voor Hedwig zelf een +teleurstelling, als zij telkens weer op de belangstellende vraag: +"Nù geslaagd misschien?" het hoofd moest schudden. +<p class="c2">De vrouw van het winkeltje voelde moederlijk +medelijden, maar meer nog bewondering voor het dappere, jonge, +Duitsche meisje, dat iederen dag weer met nieuwen moed zocht en +zocht en er, helaas, zoo bleek en vermoeid kon uitzien. Want Hedwig +was, door de afmattende tochten, door het druilerige, slappe weer, +door het eenzame en weinig gezonde van dit leven en vooral door het +telkens op nieuw zoeken en niet vinden, soms zóó "op" +dat zij er zelf met eenige ergernis verbaasd over was en zich +voornam vooral niet toe te geven aan de al sterker wordende, bij +haar zeer ongewone neiging, om eens een paar dagen thuis en te bed +te blijven en heelemaal uit te rusten. +<p class="c2">"Uit te rusten? Waarvan?" zei ze dan, als in antwoord +op hare gedachten. "Ik <i>mag</i> niet moe zijn en ik ben het ook +niet, ik verbeeld het me maar." +<p class="c2">Den middag vóór Kerstmis nam ze vrijaf +en ging voor haar plezier wandelen. Wat leek het al lang, lang +geleden dat zij dat gedaan had en o, wat zag het er in de +Londensche straten toch heel anders uit dan om Glengariff heen met +al den gloed van velerlei bloemen en met de schoone baai met het +glinsterend groene water! Het weer was tamelijk goed vandaag, het +regende ten minste niet, maar het bleef somber donker in de straten +en als een blijde verrassing trof Hedwig achter een winkelraam een +hooge kerstboom, die prijkte in een glans van mooi, zacht licht en +frissche kleuren. Terwijl zij er naar keek, was het of er meer +licht scheen ook in haar ziel. Zij had nog zóó weinig +gedacht aan het Kerstfeest, veel te weinig, vond zij nu-haar hart +was bekommerd geweest en vol zorg voor de toekomst; ze wou dat nu +alles van zich af laten glijden en alleen denken aan den trouwen +God en aan de rijke beteekenis van het Kerstfeest. En toen zij in +het <i>home</i> en op haar kamer terug kwam, nam zij haar Bijbel en +las bij het schamele licht van haar kaars de beschrijving van de +geboorte van Gods Zoon, het "kindeke, liggende in de kribbe;" toen +vouwde zij de handen en bad innig om steun, bad vurig ook om den +zegen dat dit Kerstevangelie tot in haar ziel mocht doordringen en +zij het nooit half vergeten zou, zooals zij heden bijna op weg was +geweest te doen. +<p class="c2">Er kwam vreugde in haar hart en den volgenden dag, +Kerstmis, nam zij een paar van de arme, afgetobde schepseltjes uit +het <i>home</i> mede naar den dienst in Westminster Abbey, de +machtige kathedraal, waar alle <i>kleine</i> gedachten wegvallen en +alleen plaats is voor stil gelooven en geheele overgave aan God in +het gebed. Met aandacht luisterde zij naar de eenvoudige Kerstpreek +en toen uit het koor, als de krachtige mannenstemmen zwegen, het +geluid van een glasheldere jongensstem zich hooren liet en ver, ver +omhoog steeg en haar buurvrouw de hand op haar arm leggend, met +bevende lippen fluisterde dat het haast "hemelsch mooi" was, knikte +zij haar toe met een glimlach van geluk. +<p class="c2">De directrice van het <i>home</i> onthaalde haar +huisgenooten dien dag op een werkelijk smakelijk kerstmaal; op de +tafel stond, in plaats van de planten van ijzer, een kom met +hulsttakken vol roode bessen en 's middags kwamen allen te zamen in +haar kamer en werd er bij het orgel gezongen. Tot ieders verrassing +werden later thee en <i>cake</i> binnengebracht-een ongekende +lekkernij in het <i>home</i>-en de directrice had zelfs voor allen +een klein geschenk, dat zij ieder met een paar hartelijke woorden +ter hand stelde. +<p class="c2">"Ik heb wezenlijk toch zoo'n gelukkigen Kerstdag +gehad," schreef Hedwig 's avonds nog aan haar moeder, "en nu ga ik, +echt verkwikt door dezen prettigen vacantiedag, weer dubbel ijverig +aan het zoeken. Ik ben benieuwd waar het nieuwe jaar mij brengen +zal." +<p class="c2">Vooralsnog scheen dit raadsel niet te zullen worden +opgelost, want hoe zij ook haar best deed, hoe zij ook iederen dag +weer <i>meer</i> schreef en meer bezocht-het liep alles op niets +uit. Zij zou er wanhopig onder geworden zijn, als zij niet met alle +energie, die in haar was en met het oude, krachtige geloof in den +steun van Gods liefde, alle moedeloosheid in zich had onderdrukt, +evenals zij het vreemde gevoel van afmatting trachtte te +onderdrukken, dat haar meer en meer plagen ging. Zij spoorde en +tramde en las en schreef maar door, altijd maar door-<i>eens</i> +zou ze toch zeker slagen! +<p class="c2">Na een nacht van knagende kiespijn, waarin het +druppelgeluid in den hoek van haar kamer haar haast dol had +gemaakt, stond zij op zekeren dag duizelig en loom op. "Wat doe ik +toch mal!" zei ze een paar malen, toen het juist was of alles met +haar in de rondte danste en het haar maar niet gelukken wou de zeep +uit het bakje te krijgen. "Geen gekheid, Hedwig, straks in de lucht +zul je wel weer opknappen!" +<p class="c2">Zij voelde zich werkelijk beter, toen zij ontbeten +had en in de buitenlucht kwam, al was het dezen ochtend +zóó mistig dat zij er een oogenblik van schrikte, +toen zij de voordeur opende. Wel hadden zij bij gaslicht moeten +ontbijten, maar dat was in deze donkere dagen geen zeldzaamheid en +dat het in en om Londen in Januari, zoowel als in December misten +kon, wist zij nu reeds lang. Maar zóó erg! +<p class="c2">Ze knipte met de oogen, toen zij voorzichtig-want +zóó dicht voor haar hing de nevel dat zij telkens +bang was tegen iemand aan te stooten,---de straat doorgeloopen was. +Lag het ook soms aan haar, wàs de mist eigenlijk wel +zóó zwaar of waren hare oogen vermoeid na den bijna +slapeloozen nacht en kon zij daardoor zoo slecht zien vandaag? +<p class="c2">Ze vond het prettig, toen zij het boekwinkeltje had +bereikt en even rusten kon; toch was er een zekere gejaagdheid in +haar om voort te maken, zoo gauw mogelijk voort te maken dat zij +toch verder kwam en eindelijk eens werk machtig werd en haastig +sloeg zij de eene krant na de andere op en noteerde advertenties en +adressen. +<p class="c2">De vrouw van het winkeltje keek haar een paar malen +bezorgd aan en toen Hedwig de kranten neerlegde, vroeg zij +deelnemend of het niet beter voor haar zou wezen, vandaag eens rust +te nemen en zich niet te ver te wagen in dien dichten, ongezonden +mist, die haar ziek zou maken. +<p class="c2">"Ziek? Ik? Wel neen, ik word zoo gauw niet ziek," zei +Hedwig lachend. "Neen, neen, ik neem geen vrijaf van morgen, dat +zou mij volstrekt niet passen. Het beste geneesmiddel voor mijne +kwalen is werken, flink werken." +<p class="c2">Het trok zenuwachtig om haar mond, terwijl zij sprak +en met een kort afscheid verliet zij het winkeltje, boos op +zichzelf omdat de hartelijkheid van het vrouwtje haar week maakte. +Maar die stemming kwam natuurlijk ook door het akelige weer, +verontschuldigde zij zich, toen zij weer buiten was gekomen. +<p class="c2">Het was werkelijk of er nòg meer nevel hing +dan zooeven en zij den mist zou hebben kunnen snijden, zoo tastbaar +was hij. Daarbij gaf de geheimzinnige, spookachtige stilte, die +overal heerschte, den indruk alsof alles in den mist was +weggezonken, in den "bruinrooden, rollenden nevel, die de weerlooze +stad verzwolg, haar levend smoorde, die torens, bruggen, straten, +pleinen in het niet deed verzinken, alsof een spons geheel Londen +had uitgewischt."<a name="FNanchor13"></a><a href= +"#Footnote_13"><sup>[13]</sup></a> +<p class="c2">Toch ging zij door. Langzaam maar zeker liep ze den +bekenden en nu toch zoo moeielijk te vinden weg naar het eerste +station van den ondergrondschen spoorweg, waarmee zij een eind +reizen wilde om in een der voorsteden van Londen te komen. Zij vond +de wandeling zoo ver vandaag, het was of zij niet voortkomen kon, +of de mist met zware, klamme hand haar op de borst drukte en +belette adem te halen, zoodat zij herhaaldelijk stil moest staan. +Een paar malen bonsde zij tegen iemand aan, die dan met een +haastig: "<i>Beg pardon! Such nasty weather!</i>" haar voorbij +ging. +<p class="c2">Zij begon zich nu weer heel onpleizierig te voelen. +De knagende kiespijn keerde terug en daarbij was zij telkens weer +zóó duizelig dat zij groote moeite had verder te +komen. Zij moest het nu toch erkennen: de vrouw in het +boekwinkeltje had gelijk gehad, zij zou verstandiger gedaan hebben +met vandaag rustig thuis te blijven.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Daar viel haar iets in. Nu zij toch eenmaal zoo ver +geloopen was, kon zij wel even aangaan bij de knappe, vrouwelijke +dokter, van wie men haar in het <i>home</i> verteld had en die hier +in de buurt woonde. Die had om dezen tijd haar spreekuur, dat wist +zij en die zou haar zeker wel iets kunnen geven om die lastige +duizeligheid te overwinnen; zij zou zeker ook zeggen dat het niet +erg was, als 's avonds, als zij te bed lag, haar hart zoo +schrikkelijk kloppen kon en er zwarte vlokjes voor hare oogen +kwamen. +<p class="c2">Het zou wel niets zijn, het zou stellig niets zijn, +redeneerde zij bij zichzelf. +<p class="c2">Plotseling uitte zij een kreet van schrik-daar stond +ze vlak voor den kop van een paard. Met een ruk werd zij door een +krachtigen arm weggetrokken. Paard en wagen verdwenen in den mist +en een politieagent, een stoere reus, stond naast haar. +<p class="c2">"Ik wist niet ... ik dacht...." stamelde zij. +<p class="c2">Hij haalde de schouders op; zij was zooveel kleiner +dan hij, hij kon haar niet verstaan. Hij boog zich nu tot haar over +om beter te kunnen luisteren. "Gelukkig dat ik u nog juist bijtijds +helpen kon," zei hij vriendelijk. "Het is lastig loopen met dien +mist, niet waar? Kan ik nog iets voor u doen?" +<p class="c2">Maar Hedwig schudde het hoofd; zij kon niet dadelijk +spreken, de duizeligheid overviel haar weer. Eindelijk vroeg ze, na +diep te hebben adem gehaald, hoe zij loopen moest naar het huis van +Miss Hearty, de dokteres. +<p class="c2">Hij keek haar onderzoekend aan. Zij zag er zoo bleek +en teer uit op dit oogenblik dat hij, krachtige reus als hij was, +medelijden met haar kreeg. "Het is hier dicht bij; ik zal er u even +heen brengen," zei hij welwillend. +<p class="c2">Zij glimlachte flauwtjes; ze was hem dankbaar voor +zijn aanbod. Ze kòn niet meer, ze was angstig ook dat zij +zich in dien mist zou vergissen in den weg en zij verlangde nu +sterk om de dokteres te spreken. Langzaam sleepte zij zich voort, +tot de politie-agent, ziende hoeveel moeite zij had met loopen, +haar dringend aanried zijn arm te nemen. +<p class="c2">Zij deed het gaarne en, zich opeens veel veiliger +voelend door den steun van dien sterken arm, vroolijkte zij weer op +en dacht eraan, hoe aardig en grappig het wezen zou om over dit +avontuurtje naar huis te schrijven. Zij was echter heel blij, toen +zij het huis van Miss Hearty hadden bereikt. +<p class="c2">De aangename warmte in de wachtkamer deed haar goed +na de doordringende kilheid buiten; toch huiverde zij nog en bleef +zij zich ziek voelen. Ze trof het dat er heden niet veel menschen +waren en het vrij spoedig haar beurt werd om binnen te komen, maar +toen zij in de consultatiekamer tegenover de dokteres stond, een +kleine, tengere, op 't eerste gezicht onaanzienlijke vrouw, doch +wier scherpe oogen alles schenen te zien, werd zij weer zoo hevig +door kiespijn aangetast dat zij onmogelijk terstond kon antwoorden +op de vragen, die haar werden gedaan. +<p class="c2">"Wacht maar, wij hebben allen tijd," klonk het +vriendelijk, "en ga hier nu eens zitten. Zoo'n erge kiespijn? Ja, +dat is al heel akelig en dan met dit weer! Dan is het ook haast net +of men zichzelf niet is, he? Blijf nu even heel stil zitten, dan +zullen wij die wang eens onder handen nemen en probeeren of wij die +hatelijke pijn niet weg kunnen maken." +<p class="c2">Zij drukte Hedwig met zacht geweld achterover in een +lagen stoel en liet haar met de gezonde wang tegen de gevulde +leuning rusten. Toen wreef ze met hare vingertoppen geurige zalf +over de zieke plek heen en weer, heen en weer en langzamerhand +voelde Hedwig tot hare onuitsprekelijke verlichting, de kiespijn +verdwijnen. Dankbaar sloeg zij de oogen op. "Nù kan ik heel +goed spreken," zei ze glimlachend. +<p class="c2">Toen begon zij alles te vertellen: van de zonderlinge +duizeligheid, die haar den laatsten tijd kwelde, van de +plotselinge, groote vermoeidheid, het onstuimig kloppen van haar +hart en eindelijk, met verheffing van stem en met een kleur van +opgewondenheid, van haar zoeken naar werk, naar een betrekking, +waar ze niet buiten kòn.... +<p class="c2">De groote belangstelling in de ernstige oogen, die +haar voortdurend bleven aankijken, noopte haar haar geheele hart +uit te storten en toen zij eindelijk zweeg, was het met de +plotselinge hoop dat Miss Hearty, die zóóveel +menschen kennen moest, haar misschien aan een mooie betrekking zou +kunnen helpen! +<p class="c2">Maar de dokter sprak in 't geheel niet over een +betrekking. Zij deed Hedwig een paar vragen, onderzocht haar +nauwkeurig en zei toen zeer beslist: +<p class="c2">"Ik zou u aanraden eens een tijdlang volkomen rust te +nemen." +<p class="c2">"Wat?" Hedwig's zelfbeheersching begaf haar. "O neen, +dat kan niet, dàt kan ik niet!" riep zij uit met wanhoop in +haar stem. "Alles, maar dàt niet!" +<p class="c2">"Waarom niet?" klonk het zeer rustig. +<p class="c2">"Ik ben arm. Ik <i>moet</i> zelf mijn brood verdienen +en als het kan, nog wat oversparen voor mijn moeder ook. Ik heb nog +een weinig geld, het is niet veel meer en als dat op is...." +<p class="c2">"Het zal stellig genoeg zijn om uw verblijf te +bekostigen in het ziekenhuis, dat ik op het oog heb." +<p class="c2">"Ja, ja, maar daarnà, daarnà? O, ik +<i>moet</i> geld verdienen en voor mij zelf zorgen! Och, als ik +door u geholpen kon worden aan werk, dan zou ik u zóó +dankbaar zijn...." +<p class="c2">Ze had met veel vuur gesproken, nu kon zij niet meer. +Zij kon zich ook niet inhouden en opeens, tot hare eigene bittere +ergernis, snikte zij het uit. +<p class="c2">De dokter nam hare beide handen in de hare. "Als wij +nu eerst eens maakten dat we heelemaal weer gezond werden," zei ze +zacht. +<p class="c2">Hedwig keek haar aan; zij zag er zielsbedroefd uit. +<p class="c2">"Hoe?" vroeg ze fluisterend. +<p class="c2">"Dat heb ik u gezegd, door te rusten." +<p class="c2">"Maar dat kàn niet," herhaalde Hedwig. Toen, +opeens doordrongen van het besef dat zij al te veel beslag legde op +den kostbaren tijd van Miss Hearty, bedwong zij met kracht hare +aandoening en maakte zich gereed heen te gaan. "Uwe andere +patiënten wachten," zei ze eenvoudig. +<p class="c2">De dokter knikte even. "Ja zeker, maar wij hebben +geen haast." Zij nam haar receptenboekje, schreef een paar woorden +op, schelde het dienstmeisje en gaf haar het stukje papier. En zich +weer tot Hedwig wendend, vroeg ze: +<p class="c2">"Heb ik uw vertrouwen?" +<p class="c2">"O ja, ja." +<p class="c2">"Doe dan wat ik u zeg." +<p class="c2">Hedwig knikte. Ze hield zich nu weer flink en wachtte +met opgeheven hoofd wat Miss Hearty verder zeggen zou. +<p class="c2">"Er komt straks een <i>hansom</i> voor, die zal u +naar een ziekenhuis brengen, waar het heel goed is. Aan de +directrice van uw <i>home</i> zal ik vandaag nog schrijven; men zal +u uwe kleeren sturen....." +<p class="c2">"En ... mijn moeder?" +<p class="c2">"Haar moogt ge schrijven, zoodra gij wat uitgerust +zijt. Houd maar goeden moed; alles zal zeker te recht komen." +<p class="c2">Hedwig knikte weer; ze kon niet goed spreken. Ook +voelde zij zich nu zoo afgemat dat zij nauwelijks in staat was hare +gedachten te regelen. Zij wist alleen maar dat de opbeurende stem +van de dokteres haar weldadig aangedaan had en dat zij thans niets +liever wilde dan haar raad volgen. Als in een droom liet zij zich +in de <i>hansom</i> helpen; men gaf den koetsier het briefje en +aanwijzingen, even merkte zij op dat de mist iets minder +ondoordringbaar was dan straks, toen sloot zij de oogen en reed +heen, bij zichzelf prevelend: "Ik geef toch den moed niet op. God +helpt, God helpt!" +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_XII"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK XII</h2> +<p class="c2">Aan de blauwe Zee.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Zij zat nog doodstil en met gesloten oogen, toen de +<i>hansom</i> staan bleef voor een groot grijs gebouw, dat door een +plein en hek omgeven was en hoewel zij niet sliep, verkeerde zij +toch in een soort verdooving, die alles wat zij doormaakte, slechts +half werkelijkheid voor haar deed zijn. Als uit de verte hoorde zij +het geluid van stemmen, daarop werd zij uit het rijtuig getild, +even opende zij de oogen en keek in een lief, ernstig gezicht, toen +vielen de zware oogleden weer toe. En steeds als in een droom liet +zij zich lijdelijk verder brengen, zonder het ook maar in 't minst +vreemd te vinden dat zij, Hedwig Eiche, zich nu in een ziekenhuis +bevond en door een pleegzuster gesteund, door breede, hooge gangen +liep, waarop ontelbare deuren van ziekenkamers uitkwamen. Later +voelde zij hoe men haar ontkleedde en te bed legde en hoe zij +eindelijk geheel toe mocht geven aan den overweldigenden drang tot +slapen, niets dan slapen ... toen wist zij niets meer. +<p class="c2">Toen zij een paar uren later klaar wakker werd, zag +zij dat zij in een kleine, nette kamer lag en dat alles om haar +heen er bizonder proper uitzag. Een ware verademing vond zij het 't +eentonige druppel-getik in de waterpijp niet meer te moeten +aanhooren, dat haar in het <i>home</i> zoo gekweld had en met een +flauw glimlachje deed zij de oogen weer dicht en viel op nieuw in +slaap. +<p class="c2">Het was avond, toen zij weer ontwaakte. Men had het +licht in haar kamer nog niet aangestoken, maar door de openstaande +deur gleed langs het tochtschut heen, een breede straal van het +ganglicht naar binnen. Zij vond het prettig in deze rustige +schemering te blijven liggen en hare oogen door het vertrek te +laten dwalen over de lichtgrijs-en-blauw geschilderde muren met den +zachtgetinten rand, waarin zij duidelijk de witte lelies kon +onderscheiden en over de vogels in gouddraad op het +kamerschut,-maar lang hield zij het kijken niet vol. Zij had nu +zware hoofdpijn en niets scheen haar op dit oogenblik begeerlijker +dan haar geheele leven verder te mogen slapen ... al maar slapen! +<p class="c2">Maar men liet haar geen rust. Opeens flikkerde er hel +licht in de kamer; zij schrikte ervan. "Doet het pijn aan de +oogen?" zei een zachte stem. "Wacht eens." Er werd een schermpje +voor het licht gehangen, maar Hedwig was er niet mee tevreden. +Waarom stoorde men haar toch? Zij wou veel liever niet wakker +wezen! En zij zuchtte lang en diep. +<p class="c2">"Ik geloof dat ik niet heel welkom ben," zei dezelfde +stem van zooeven en het frissche gezicht van een jonge pleegzuster +boog zich over haar heen. +<p class="c2">Nu kwam er een glimlach op Hedwig's gezicht en haar +stemming veranderde. "Juist wel," zei ze met iets van haar oude +opgewektheid. +<p class="c2">"Zoo? Dat klinkt bemoedigend. Drink dit dan nu eens +vlug op," en de zuster hield haar een glas melk met ei voor. +<p class="c2">Hedwig gehoorzaamde, maar toen zij haar hoofd weer op +het kussen legde, kreunde zij van de pijn; toch vloog zij +plotseling weer overeind. "Ik moet nog aan mijn moeder schrijven," +riep zij gejaagd, "het had al lang moeten gebeuren en ik heb maar +geslapen den geheelen dag door! En ... en hoe kan ik hier nu toch +eigenlijk blijven? Dat <i>gaat</i> immers niet, want wat moet dat +allemaal wel kosten! O, het is vreeselijk!" +<p class="c2">"Misschien wordt het wat minder vreeselijk, als ik u +mededeel dat wij van onze patienten geen betaling eischen, omdat +onze inrichting voornamelijk wordt gesteund door giften van +menschen, die veel en graag geven-èn als ik u zeg dat er aan +uwe moeder al bericht is gezonden." +<p class="c2">"Al bericht gezonden?" stamelde Hedwig verbijsterd, +terwijl zij weer liggen ging. +<p class="c2">"Ja zeker, Dr. Hearty is een poos geleden al bij uw +bed geweest. Men had haar vanuit het <i>home</i> ook uw adres in +Duitschland gestuurd en toen zij u zoo rustig slapend vond, heeft +zij voorloopig in uw plaats aan uw moeder geschreven." +<p class="c2">Hedwig haalde verruimd adem. "Miss Hearty is een +engel!" zei ze met warmte. +<p class="c2">"Dr. Hearty is iemand, die altijd om anderen denkt," +zei de pleegzuster glimlachend. "Dat weten wij hier +zóó goed! Zij heeft meer zieken hier in het huis en +ze komt van avond ook nog even bij u kijken." +<p class="c2">"Ik zal wel oppassen dat ik dan niet weer slaap," zei +Hedwig, die, niettegenstaande haar hoofdpijn, opeens zeer +spraakzaam geworden was. Zij had nu een hooge kleur en hare oogen +schitterden. "Ik heb Dr. Hearty een heeleboel te vragen." +<p class="c2">"Dan zou ik nu toch eerst nog wat gaan rusten," zei +de pleegzuster. "Ik kom straks nog wel eens bij u." +<p class="c2">"Dat is gezellig en ... ik zou zoo graag uw naam +weten." +<p class="c2">"Ik ben zuster Kate. Onthoud het maar goed, want ik +ga geregeld voor u zorgen." +<p class="c2">"Pas dan maar op," zei Hedwig plagend. "Ik ben +bepaald een heel lastige patiënt." +<p class="c2">"Daar geloof ik niets van, maar nu moet mijn +patiënt niet meer zoo druk praten," zei zuster Kate beslist. +"Anders is Dr. Hearty ontevreden, als zij straks komt." +<p class="c2">"Ik zal niets meer zeggen, maar ik blijf wakker, want +ik wil Miss Hearty beslist spreken." +<p class="c2">Tot eenig antwoord legde zuster Kate haar wat +terecht, dekte haar nog eens toe en verdween. +<p class="c2">Met hare oogen zoo wijd mogelijk open bleef Hedwig nu +"echt goed wakker" liggen. Haar hoofd klopte en de pijn was heviger +nog dan zooeven; zij drukte hare handen stijf tegen de slapen, dat +gaf wat verlichting. Ze wou nu eens goed bedenken wat zij alles aan +Dr. Hearty te vragen had, het was echter alsof zij niet geregeld +denken kon en zij vond het nu opeens ook niets rustig meer om zich +heen. Wat hoorde zij de zusters duidelijk door de gangen loopen en +samen fluisteren! Daar lachte er een! Wat kon er nu toch te lachen +zijn? Zij moest het weten, <i>waarom</i> lachte die zuster? Nu +bedaarde het gepraat weer. Daar werd luid gescheld. Wat klonk dat +hard! Alweer een bel! Ze zou haar deur maar dicht doen, dan hoorde +zij alles niet zoo lastig duidelijk. +<p class="c2">Toen zij echter op wou staan om de deur te sluiten, +kwam de duizeligheid weer over haar en zij moest wel blijven +liggen, ten prooi nu ook aan een martelend gevoel van eenzaamheid, +dat haar drukte meer haast nog dan de erge hoofdpijn. Als zij nu +toch eens heel, heel ziek werd en ze werd niet weer beter en als +haar moeder en Clärchen dan bericht kregen dat zij heengegaan +was-wat zouden die dan bedroefd wezen! En zij was nog zoo jong, ze +wou zóó graag blijven leven en flink werken ... och, +waarom was alles nu ook zoo gegaan, waarom.... +<p class="c2">Doch opeens een duw aan het kussen gevend dat het +dreunde in haar arm hoofd, zei ze hardop: +<p class="c2">"Hedwig Eiche, je moest je schamen!" +<p class="c2">"Zoo, liggen wij zoowaar in ons eentje te babbelen in +bed?" klonk terstond daarop de stem van Miss Hearty, die juist om +het schut heen kwam kijken. "Ben je soms bezig verzen te +reciteeren, meisje? Dat zou ik toch maar voor later bewaren!" +<p class="c2">De prettige toon en het vertrouwelijke "meisje" +stemden Hedwig dadelijk opgewekter. "Hoe heerlijk dat u komt!" zei +ze. +<p class="c2">"Waarom?" +<p class="c2">"Omdat ik zoo erg alleen was!" +<p class="c2">"Zóó...." En Dr. Hearty keek zuster +Kate aan, die met haar binnen gekomen was. +<p class="c2">"Neen, zuster Kate is heel vriendelijk voor me," zei +Hedwig snel, "maar och, ik weet niet hoe ik het zeggen moet, ik +voel me zóó eenzaam! Ik geloof dat het komt omdat ik +hier nu zoo lui lig niets te doen! Ik wou zoo erg graag heel gauw +weer beter wezen en weer aan het werk en aan het verdienen gaan. +Als ik nu maar eerst een goede betrekking had, als ik daar maar +zeker van kon wezen, dan zou alles zooveel gemakkelijker zijn." +<p class="c2">"Wil je me beloven niet over werken te spreken en er +zelfs niet aan te <i>denken</i>, voordat je geheel en al beter +bent?" +<p class="c2">"Ik wil het wel probeeren." +<p class="c2">"Goed, dan begin je nu dadelijk met kalm te gaan +slapen en iederen dag precies te doen wat zuster Kate je beveelt." +<p class="c2">"Ja, maar dàt mag ik toch nog wel even vragen, +dokter. Lang zal ik toch zeker niet ziek zijn, wel?" +<p class="c2">"Dat hangt er heelemaal van af of je zelf medewerkt +tot je herstel." +<p class="c2">"O. Dan wou ik u alleen nog zeggen hoe blij ik ben +dat u me hierheen hebt laten gaan en ... dat ik mij niet ongerust +behoef te maken over al de onkosten...." +<p class="c2">Zij had het laatste zoo fluisterend gezegd dat Dr. +Hearty zich tot haar over moest buigen om haar goed te verstaan. +<p class="c2">"Je behoeft je over niets ook maar in het minst +ongerust te maken," zei ze beslist. "En morgen mag er wel eens een +woordje aan je moeder geschreven worden." +<p class="c2">"Door mij?" +<p class="c2">"Ja." +<p class="c2">"Dank u wel, dank u wel." En Hedwig ging gehoorzaam +weer slapen met het vaste voornemen, alle gedachten aan werken en +nieuwe betrekkingen voorloopig met kracht te onderdrukken en ter +dege te doen wat zij zelf maar kon ter bevordering van haar +herstel. +<p class="c2">En zij deed haar best, iederen dag en ieder uur op +nieuw, hoewel het niet gemakkelijk was, omdat het herstel heel +langzaam kwam en het soms scheen-niettegenstaande al het rusten en +al de versterkende middelen-alsof eigenlijk nooit de tijd terug zou +komen, waarin zij krachtig en gezond zou wezen als vroeger. En al +schertste zij dikwijls vroolijk met zuster Kate en al maakte zij +gewoonlijk den indruk van een echt moedige, opgeruimde +patiënte, toch kon zij zeer bezwaard van hart wezen en Dr. +Hearty, die meestal slechts tijd had voor een haastig bezoekje, zag +toch duidelijk hoe de zaken stonden en buiten de kamer schudde zij +het hoofd en zei tot zuster Kate: +<p class="c2">"Zij doet haar best, flink doet zij haar best, maar +wij zijn er nog niet...." +<p class="c2">Door alles heen had Hedwig den moed telkens een paar +opgewekte woorden aan haar moeder te zenden, dikwijls herhalend dat +zij toch vooral niet bezorgd omtrent haar zijn moest en dat alles +zeker spoedig beter zou gaan. Zij schreef ook over een +landgenootje, een klein Duitsch meisje, dat in een kamer lag +tegenover de hare en een operatie had ondergaan. Het kind had veel +pijn en zou lang moeten liggen, had zuster Kate haar verteld, maar +zij hield zich kloek, slechts een enkel maal hoorde Hedwig haar +pijnlijk kreunen. De moeder had verlof gekregen nacht en dag in het +ziekenhuis te wezen; soms kon Hedwig haar het kleine meisje heel +zacht in slaap hooren zingen. +<p class="c2">Zoo gingen de dagen voorbij en veel te langzaam kwam, +naar Hedwig's meening, de beterschap. Na een bijna slapeloozen +nacht, voelde zij zich op zekeren ochtend nauwelijks in staat te +strijden tegen de moedeloosheid, die haar bitter vragen deed, hoe +lang deze toestand nu eigenlijk nog wel zou moeten duren-maar ze +gaf toch niet toe, ze wou niet tobben, ze woù vol hoop en +moed blijven en ze wilde ook doen wat Dr. Hearty haar "duren +plicht" noemde: heel bedaard rusten, echt <i>uit</i>rusten! +<p class="c2">Zij bleef stil in dezelfde houding liggen en hare +stemming begon iets kalmer te worden, toen zij opeens opgeschrikt +werd door het geluid van een scherpen kreet van pijn vanuit de +kamer aan den overkant der gang. De kreet werd gevolgd door hevig +gesnik en een smeekend geroep van "moeder! moeder!" Daarop klonk +teeder de stem der moeder: "Ja, mijn kind," toen was het even heel +stil. Doch spoedig vroeg het kleine meisje weer: "Zing wat voor me, +moedertje, zing wat!" En zacht, maar duidelijk verstaanbaar voor +Hedwig, zong de welluidende vrouwenstem:<span class="c5">So nimm +denn meine Hände<br> +<span class="c14">Und führe mich</span><br> +Bis an mein selig Ende<br> +<span class="c14">Und ewiglich!</span><br> +Ich mag allein nicht gehen,<br> +<span class="c14">Nicht einen Schritt,</span><br> +Wo Du wirst gehn und stehen,<br> +<span class="c14">Da nimm mich mit!</span><br> +<br> +In Dein Erbarmen hülle<br> +<span class="c14">Mein schwaches Herz,</span><br> +Und mach' es gänzlich stille<br> +<span class="c14">In Freud' und Schmerz;</span><br> +Kann ich auch nicht verstehen<br> +<span class="c14">Wie Du mich führst,</span><br> +Will fröhlich weiter gehen,<br> +<span class="c14">Weil Du regierst.</span><br> +<br> +Wenn ich auch gar nichts fühle<br> +<span class="c14">Von Deiner Macht,</span><br> +Du führst mich doch zum Ziele<br> +<span class="c14">Auch durch die Nacht.</span><br> +Lasz ruhn zu Deinen Füszen<br> +<span class="c14">Dein schwaches Kind,</span><br> +Ich will die Augen schlieszen<br> +<span class="c14">Und folgen blind.<a name= +"FNanchor14"></a><a href="#Footnote_14"><sup>[14]</sup></a></span><br> + +<br></span> +<p class="c2">Toen de stem zweeg, bleef alles stil. De kleine +lijderes was zeker onder het zingen in slaap gevallen. +<p class="c2">Hedwig verroerde zich niet. Met haar geheele hart had +zij geluisterd. Zij vond het een genot in haar eigen taal te hooren +zingen en zij kende de woorden en de melodie en had het lied zelf +wel gezongen, toen zij een kind was,-was het daarom alleen dat het +haar zoo ontroerde? +<p class="c2">Zij wist dat zij tot in hare ziel getroffen was door +het echt vrome, kinderlijke geloof, dat uit de eenvoudige woorden +sprak, zij wist dat ook haar eigen vertrouwen in Gods zorgende +liefde er door versterkt werd en opgewekt herhaalde zij zacht bij +zichzelf:<span class="c5">"Kann ich auch nicht verstehen<br> +<span class="c13">Wie Du mich führst,</span><br> +Will fröhlich weiter gehen,<br> +<span class="c13">Weil Du regierst."</span><br> +...<br></span> +<p class="c2">Zij sliep dien nacht rustig en werd voor 't eerst in +vele, vele dagen verkwikt wakker. Zuster Kate keek verheugd over +den opgewekten toon, waarmee zij haar goeden morgen zeide en Hedwig +was blij, toen zij hoorde dat ook het patientje aan den overkant +een goeden nacht had gehad. Zij was ook blij dat het Zondag was. +Dan werden om twee uur de deuren der ziekenkamers wijd open gezet, +opdat de patiënten het orgelspel en het gezang der zusters +zouden kunnen hooren, die in het zusterhuis hare +middag-godsdienstoefening hielden. Tot nu toe was Hedwig te afgemat +geweest om er werkelijk van onder den indruk te komen, maar vandaag +was dit anders en stemde de plechtigheid haar blijmoedig ernstig, +haast alsof zij er zelf aan deelgenomen had. "Ik ben toch in zoo'n +echte Zondagsstemming," zei ze later tot zuster Kate, "ik ga nu +eens een heel vroolijken brief aan mijn moeder schrijven." +<p class="c2">Maar de "heel vroolijke brief" matte haar nog wel af +en 's avonds viel het haar weer moeielijker opgewekt te zijn. Ze +lag met de oogen dicht en beproefde zooveel mogelijk aan "prettige +dingen" te denken, het was echter of de "prettige dingen" heden +niet komen wilden! Ze zuchtte ongeduldig,-toen voelde zij een koele +hand op haar voorhoofd. Verbaasd keek zij op en: "O dokter, hoe +heerlijk!" riep zij uit. +<p class="c2">"Zoo, dat klinkt al heel hartelijk," zei Miss Hearty +lachend. "Hoe gaat het?" +<p class="c2">"<i>Veel</i> beter nu ik u zie!" +<p class="c2">Dr. Hearty ging naast het bed zitten, bevoelde +Hedwig's pols en zei: +<p class="c2">"Wij gaan bepaald vooruit." +<p class="c2">"Gelukkig!" riep Hedwig op een toon van verlichting. +"Ik wist het ook eigenlijk wel. En wanneer mag ik nu eens op zitten +en eens uitgaan en-weer beginnen te werken? Ik word wezenlijk +bepaald slecht van het niets doen!" +<p class="c2">"Ik zou het maar wat kalm aanleggen." +<p class="c2">"Kalm aanleggen? Maar dokter, weet u wel dat het +hoog, hoog tijd is dat ik weer flink aan het verdienen ga?" +<p class="c2">"Is dat nu werkelijk zóó noodig?" +<p class="c2">"Ja <i>zeker</i>," en Hedwig knikte driftig, +verontwaardigd dat Miss Hearty het belang der zaak zoo weinig +scheen te begrijpen. +<p class="c2">"Vertel mij eens bedaard waarom dat zoo noodig is." +<p class="c2">En Hedwig vertelde alles. Door de warme sympathie, +waarmee naar haar geluisterd werd, aangemoedigd, vertelde zij +zonder den minsten ophef, hoe en waarom zij op haar vijftiende jaar +van huis gegaan was en van dien tijd af voor zichzelf en +gedeeltelijk ook voor haar moeder en zusje had gezorgd. Hoe +heerlijk zij het gevonden had dit te mogen doen en hoe gelukkig zij +zich doorgaans had gevoeld in haar werk, zelfs op het beruchte Hill +House,-welk een genot zij vond in den omgang met kinderen en toen +opeens met een opgewondenheid, die haar zelf verbaasde dat zij nu +snakte, <i>snakte</i> letterlijk naar nieuw werk, maar nauwelijks +wist hoe daaraan te komen en dat zij toch moedig was, heusch heel +moedig en ook nog wel geduldig wezen wou. +<p class="c2">Toen werd het haar te machtig en kon zij niets meer +zeggen. En zonder een woord te spreken, trok Miss Hearty haar naar +zich toe en met een gewaarwording van veiligheid legde Hedwig het +hoofd aan haar borst en schreide rustig uit. +<p class="c2">Lang duurde het echter niet, of zij hief het hoofd +weer op en lachend door hare tranen heen, zei ze: +<p class="c2">"Ik schaam me verschrikkelijk eigenlijk." +<p class="c2">"Zoo? En ik kwam je een voorstel doen eigenlijk." +<p class="c2">"Een voorstel? O, wat is het? Waarom hebt u me dat +niet eerder gezegd?" +<p class="c2">"Je liet mij niet aan 't woord komen," zei Dr. Hearty +plagend. "Kijk eens, ik neem omstreeks Paschen mijn vacantie en +hoop dan een poosje naar Devonshire te gaan. Nu zou ik me graag in +dien tijd wat oefenen in het Duitsch en daarom wou ik jou mee +hebben. Wij kunnen dan ook eens bedaard overleggen wat je verder +doen zult. Maar nu weet ik natuurlijk niet of je er lust in hebt." +<p class="c2">"<i>Weet</i> u dat niet?" was al wat Hedwig zeide. +Toen met een gebroken stem: "<i>Oh, how good you are, how +good!</i>" +<p class="c2">"En nu kalmpjes afwachten wanneer je met je nieuwe +leerling beginnen moogt," zei Dr. Hearty, toen zij afscheid nam en +Hedwig zei kalm: "Ja, natuurlijk," maar toen Miss Hearty weg was, +riep zij opgewonden om zuster Kate. +<p class="c2">Zuster Kate kwam lachend binnen. "Ja, ja, ik heb +alles al gehoord," zei ze. "En 't is een waar genot met Dr. Hearty +op reis te zijn, dat weet ik bij ondervinding. Zij neemt bijna +ieder jaar iemand met zich mee, als ze vacantie heeft; is dat niet +aardig? Broers of zusters heeft zij niet meer, maar haar leven is +toch alles behalve eenzaam natuurlijk, omdat zij altijd om anderen +denkt." +<p class="c2">"Zij is zeker een heel knappe dokter en erg geliefd +en gezien, niet waar?" vroeg Hedwig, met bewondering in haar stem. +<p class="c2">"Zeer geliefd en gezien en een weldaad voor velen," +zei zuster Kate warm. +<p class="c2">Wat schreef Hedwig nu een paar blijde regeltjes naar +Duitschland en hoe bespoedigde de groote vreugde het herstel! Toen +er zonnige dagen kwamen, mocht zij eens opzitten, later eens even +met zuster Kate wandelen, toen geregeld iederen dag uitgaan en +eindelijk kon de dag voor de reis naar Devonshire worden bepaald. +<hr class="c3"> +<p class="c2">'t Was kil, druilerig weer en er viel een hardnekkige +motregen, toch vond Dr. Hearty het onnoodig de reis uit te stellen. +Zij kwam Hedwig in een vigilante halen, liet haar zich goed +instoppen, zeide meer dan eens dat zij hàar nu in alles +gehoorzamen moest, toonde zich blij als een kind dat zij vacantie +had en reed in de prettigste stemming met de gelukkige Hedwig naar +Paddington-station. +<p class="c2">"Hè, wat ziet Londen er weer vuil en donker en +somber en modderig uit!" riep Hedwig onder het rijden. "Heerlijk +dat wij er uitgaan!" +<p class="c2">"Ja, ten minste ... als wij het in Devonshire beter +krijgen," zei Dr. Hearty op bedenkelijken toon. +<p class="c2">"Maar dat zal toch wel! Zuster Kate zei dat de lucht +daar zoo zuiver was en dat het er zóó mooi was! Zij +heeft er familie wonen, in de buurt van Teignmouth, juist waar wij +naar toe gaan. Het moet er verrukkelijk wezen!" +<p class="c2">"Ik <i>hoop</i> het," zei Miss Hearty weer, "maar als +wij er zulk slecht weer treffen...." +<p class="c2">"Dan vind ik het <i>toch</i> heerlijk, omdat ik bij u +ben!" zei Hedwig vroolijk. +<p class="c2">"Pas op maar, mijn gezelschap kon je wel eens niet +meevallen op den duur!" +<p class="c2">"<i>Was sich liebt, neckt sich</i>," zei Hedwig +lachend. "Wilt u dat nu eens voor mij in 't Engelsch vertalen?" +<p class="c2">"Daar heb ik op dit oogenblik volstrekt geen tijd +voor, want hier zijn wij aan Paddington-station. Zorg jij nu voor +de bagage en de kleine pakjes-denk er om, er is een +<i>luncheon-basket</i> bij,-dan ga ik plaats nemen en zien dat wij +een goeden coupé krijgen." +<p class="c2">Een <i>luncheon-basket</i>? Hoe aardig dat die er bij +was! Hedwig was er zeer benieuwd naar en toen zij de kostbare mand +werkelijk veroverd had, stond zij erop haar zelf te dragen en liet +de andere bagage aan den kruier over. +<p class="c2">Miss Hearty stond reeds bij een coupé op haar +te wachten, omringd door vrienden, die echter de een na den ander +afdropen, toen zij beslist te kennen gaf met haar patientje alleen +te willen reizen. Hedwig moest languit op de bank gaan liggen en +het zich zoo gemakkelijk mogelijk maken. "Je laat je maar door mij +bedienen, alsof het van zelf spreekt," zei Dr. Hearty om haar te +plagen, terwijl zij haar een kussen onder het hoofd legde. +<p class="c2">Zij moesten eenige uren in den trein doorbrengen, +maar de tijd viel geen van beiden lang. Zij rustten en lazen en +babbelden wat en Hedwig klapte in de handen, toen Dr. Hearty +eindelijk het oogenblik gekomen achtte om de <i>luncheon-basket</i> +te openen. +<p class="c2">"Misschien is het ook nog wel wat te vroeg om nu +reeds te gaan eten," zei ze met een strak gezicht, terwijl zij de +mand gesloten hield. "Je hebt zeker nog geen honger?" +<p class="c2">"Als een paard!" liet Hedwig zich ontvallen. +<p class="c2">"Maar meisje, wat een uitdrukking! Ik hoop niet dat +ik iets heel ondoordachts gedaan heb door met jou op reis te gaan." +<p class="c2">"'t Is nu te laat," zei Hedwig overmoedig, "er is +niets meer aan te veranderen. En mag ik nu als 't je blieft wat te +eten hebben? Anders val ik nog flauw en dan krijgt u nog maar meer +last met me!" +<p class="c2">"Daar, daar!" En Miss Hearty opende de mand en zette +haar een stuk koude kip voor, een schoteltje geconfijte peren en +een bekertje wijn. "Begin daar maar vast mee." +<p class="c2">"Graag." +<p class="c2">Welk een grappige, prettige maaltijd was het en hoe +keek Hedwig op bij alles wat die gewichtige mand bevatte! Het was +of er nooit een eind zou komen aan de verrassingen en toen er nog +als dessert een paar trossen druiven verschenen, riep zij uit: +"Waar hebben die nu toch gezeten?" +<p class="c2">"Dat is mijn geheim," zei Dr. Hearty. "Ja, ja, het is +geen kleinigheid praktisch met zoo'n voorwerp om te kunnen gaan. +Maar nu moeten wij uitkijken, want nu zijn we in Devonshire." +<p class="c2">"Gunst!" Hedwig was onmiddellijk één en +al aandacht en ging dicht bij het raampje zitten. Zij kregen thans +herhaaldelijk een kijkje op de blauwe zee en rijen met frisch groen +begroeide huizen. Een paar malen zei Hedwig: "Ziet u wel dat het +hier heel anders is dan in Londen?" En Dr. Hearty knikte en zeide: +"Ja, <i>hier</i> wel, maar wij zijn er nog niet!" +<p class="c2">Toen zij er waren, toen zij te Teignmouth den trein +verlieten, de zoele, geurige lucht inademden en zich in een open +rijtuig naar de kamers lieten rijden, die Dr. Hearty gehuurd had, +was het Hedwig toen niet als droomde zij? En hadden zij werkelijk +eerst dien ochtend Londen met alle guurheid en donkerheid en mist +en motregens en modder verlaten om overgeplaatst te worden naar dit +wonderland, waar de zon vroolijk scheen, waar de zee zoo liefelijk +blauw was en met haar wit schuim zoo teekenachtig afstak bij de +terra-cotta-tinten der rotsen, waar langs de muren der villa's +reeds-het was in April-klimrozen bloeiden en de heggen vol witten +en rooden hagedoorn stonden? +<p class="c2">"O, ik had niet gedacht dat het zóó +mooi zijn zou," zei Hedwig. "Kijk toch eens!" +<p class="c2">Zij reden de breede laan van een bosch door en +tusschen het klimop op den grond, vertoonden zich primula's zoo ver +het oog maar reiken kon, groote, zacht-gele primula's in dichte +bossen, alle bestemd, naar het scheen, om vroolijkheid en lichte, +heldere gedachten in het leven te roepen. +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="kerk.png" width="684" height= +"480"> +<p class="c2">[De kerk te Cockington (Devonshire).] +<p class="c2">Later steeg de weg en zagen zij de zee weer in al +haar glorie van blauw en wit en zacht-violet. Op de rotsen van +lichtrood zandsteen, die er om heen lagen, schitterde goudgele brem +en groeiden en bloeiden weelderig de wilde aarbeiplantjes, terwijl +telkens weer langs den weg groote ruikers primula's zich vroolijk +lieten zien naast breede streepen boschviooltjes of +vergeet-mij-nieten, een enkel maal in de buurt van ooievaarsbek en +speenkruid. Lange slingers puntig klimop met lichtgroene, zich +ontplooiende blaadjes hingen over oude muren heen, die in hunne +spleten voedsel gaven aan tuiltjes oogentroost en fijne +steenvarentjes. Soms vertoonden zich aan beide kanten van den weg, +letterlijk een laan vormend, hooge, krachtige bremstruiken, boomen +haast, alle schitterend met een overvloed van gouden bloemtrossen +en altijd weer, tusschen dennen en bremstruiken door en langs de +lichtroode rotsen, zag men de blauwe zee, kalm en liefelijk en +droomerig als in een sprookje. +<p class="c2">Hedwig's oogen dronken gretig al die schoonheid in. +"Wat een land! Wat een land!" riep zij opgetogen. "En alles groeit +hier maar te gelijk. Rozen en primula's en brem en speenkruid en +meidoorn; wat moet dat hier voor een gezonde lucht zijn! Ik voel nu +al dat het me goed doet!" +<p class="c2">"Dat is gauw," zei Dr. Hearty heel bedaard. "Als de +kamers, die ik gehuurd heb, je nu straks maar niet tegen vallen." +<p class="c2">"Niets kan mij meer tegen vallen," zei Hedwig met +vuur. "Al moest ik hier ook in een kelder slapen...." +<p class="c2">"Daar zou ik toch minder vóór zijn," +zei Dr. Hearty beslist. "Maar hier zijn we waar we wezen moeten." +<p class="c2">Zij stapten uit bij een niet groot, eenvoudig huis, +dat rondom in een tuin lag, waar de gele en roodbruine muurbloemen +geurden en terstond verscheen een tengere, blonde vrouw en heette +haar hartelijk welkom. Nieuwsgierig volgde Hedwig haar en Dr. +Hearty de trap op naar een kamer, die als zitkamer was ingericht en +door een zeer breed openslaand raam een ruim uitzicht gaf op zee en +rotsen. "Ik hoop dat gij u hier thuis zult voelen," zei de vrouw +vriendelijk. "Het avondeten zal spoedig gereed zijn. De slaapkamers +zijn hier naast, het portaal over, zooals ik u geschreven heb." +<p class="c2">"Dank u, Mrs. Dimbleby. Dan gaan wij nu eerst wat +rusten," zei Miss Hearty. "Wij willen heel graag straks wat te eten +hebben en uw geurige thee drinken, waarvan ik zooveel goeds heb +gehoord. Ik zal mijn vriendin de slaapkamers wel laten zien." +<p class="c2">"Mijn vriendin!" Hedwig vond het bepaald een eer zich +zoo te hooren noemen en zoozeer onder den indruk was zij van het +heerlijke gevoel van na lang ziek te zijn geweest weer gezond te +worden en van den verkwikkenden overgang van de vrij eentonige +stilte in het ziekenhuis tot de verfrisschende rust in de natuur, +dat zij in een vlaag van opgewondenheid Dr. Hearty om het middel +greep, met haar in de rondte danste en haar toen een klinkenden kus +gaf. +<p class="c2">"Maar heb ik nu ooit van mijn leven!" riep Miss +Hearty uit. "Hemeltje, wat ben ik begonnen door op reis te gaan met +iemand, die zoo weinig begrijpt hoe zij met ouderen en wijzeren om +moet gaan...." +<p class="c2">"Wat is alles hier alleraardigst en met smaak +ingericht en hoe heerlijk overal die bloemen!" viel Hedwig +oneerbiedig in en ze keek met welgevallen naar het tafeltje voor +het raam met de lage, gemakkelijke stoelen er naast, de rustbank in +den hoek, het behangsel met de losse appelbloesemtakken en de +lichtgroen geschilderde lambrizeering, den mooi bewerkten +schoorsteenrand en het meest nog naar de sierlijke, olijfgroene en +roode pulletjes, kannetjes, vaasjes en kommen, alle gevuld met +primula's, viooltjes, muurbloemen, ranken klimop en meidoorntakken +en, waar maar een plaatsje was, in de kamer neergezet. +<p class="c2">"Ja, wij zullen het hier wel uit kunnen houden," zei +Miss Hearty, "maar ga nu mee. Wij slapen vlak in elkaars nabijheid, +zooals je ziet." +<p class="c2">Aan denzelfden kant van het huis als de zitkamer +lagen de slaapkamers; men had er hetzelfde mooie uitzicht en het +was er frisch en rustig. "Ook al weer alles even keurig," zei +Hedwig. "Ik vind het hier eenvoudig volmaakt." +<p class="c2">"En nu moet jij je dan ook eens volmaakt stil +houden," zei de dokter, "en minstens een half uur te bed gaan +liggen. Ik kom je wel roepen voor het avondeten." +<p class="c2">En meteen sloot zij de deur tusschen de beide +slaapkamers achter zich en liet Hedwig alleen. +<p class="c2">Gehoorzaam deed deze wat haar bevolen was en toen zij +eenmaal lag, voelde ze dat zij wel vermoeid was. Aan slapen had zij +echter geen behoefte en zij liet hare oogen dus met welbehagen +glijden over de met wit neteldoek bedekte toilettafel, over de +lichtgroene waschtafel en spiegellijst, de lichtgroene latafel en +hangkast, alle zoo vroolijk afstekend bij de wilde rozen op het +behangsel en kom en kan der waschtafel. Toen gaf zij ook hare oogen +rust en luisterde alleen nog maar-deed niets dan luisteren naar het +kabbelen der zee, dat zacht tot haar kwam en haar als vredige +muziek in de ooren klonk. +<p class="c2">Een half uur later werd er aan haar deur getikt. +"<i>Come in!</i>" riep ze, denkend dat het Dr. Hearty was, die haar +kwam roepen, doch de deur ging langzaam open en niet Miss Hearty, +maar een meisje van een jaar of dertien met lang, blond haar, kwam +bedeesd nader. Zij hield het hoofd wat voorover gebogen en de +blauwe oogen keken zoo schuchter en te gelijk zoo nieuwsgierig dat +Hedwig er plezier in had en lachend zei: +<p class="c2">"Kom maar gerust wat dichter bij en bekijk mij eens +goed, want dat wil je toch zeker graag, niet waar? Wie ben je +eigenlijk? <i>Ik</i> ben een Duitsch meisje en jij...." +<p class="c2">"<i>I am English</i>," zei het meisje, terwijl al de +verlegenheid uit haar gezicht verdween en zij eveneens vroolijk +lachte. "<i>I am Mrs. Dimbleby's daughter. Are you ready for your +supper?</i>" +<p class="c2">Terstond gleed Hedwig van het bed af, ten zeerste +"<i>ready for her supper</i>," zooals ze zeide. Nog even vroeg zij +aan het meisje hoe zij heette en "Dorothy" klonk het weer bedeesd, +toen knikte het blonde hoofdje haar nog even vriendelijk toe en +verdween Dorothy weer, zacht en behoedzaam zooals zij gekomen was. +<p class="c2">In de zitkamer stond de tafel gedekt en werd Hedwig +beleefd, met een kleine buiging, begroet door Mr. Dimbleby, den +heer des huizes, die er als een echte <i>gentleman</i> uitzag. +Terwijl hij een stoel voor haar aanschoof, een paar lage vaasjes +met primula's op de tafel zette, vingerdoekjes op de borden legde, +het servet met de mooie papaverteekening gladstreek en den schotel +met ham bij het bruine brood voor Dr. Hearty neerzette, kon Hedwig +duidelijk opmerken dat zijn dochtertje sprekend op hem geleek en +van hem hare beschaafde manieren hebben moest. Ook in Mr. +Dimbleby's oogen lag de stil-vroolijke trek, dien zij in Dorothy's +oogen had ontdekt. Zij sprak er met Dr. Hearty over, toen Mr. +Dimbleby het vertrek verlaten had. +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="dorothy.png" width="354" height= +"355"> +<p class="c2">[Dorothy Dimbleby.] +<p class="c2">"Het moet een bizonder aardige verhouding zijn +tusschen die twee," zei Dr. Hearty. "De moeder is ook heel lief, +maar zwak. Zij zijn om haar in Devonshire komen wonen en Dorothy is +hun eenigst kind. Zij vindt het heerlijk hier, gaat nog school +natuurlijk, maar is toch ook reeds de rechterhand van haar moeder. +Met haar vader moet zij dikwijls de grootste pret hebben en +allerlei grappen uithalen. Zij zou misschien wel een prettige +leerling zijn, niet waar? Maar ik vrees, dat zij aan Duitsche +lessen voor haar nog niet toe zijn." +<p class="c2">Neen, daaraan werd door de ouders van Dorothy +blijkbaar voorloopig niet gedacht, maar aardig was het zoo goed als +Hedwig en zij al heel spoedig samen over weg konden. Reeds den +eersten ochtend, toen Hedwig een poosje vóór Miss +Hearty in de zitkamer verscheen, raakte zij druk met Dorothy, die +bezig was het ontbijt klaar te zetten, in gesprek en hadden zij +zoo'n plezier samen om een zoutvaatje, dat op een zeer dwaze manier +van de tafel rolde, dat zij maar niet op konden houden met lachen. +Toen de tafel in orde was en Dorothy vroeg of zij den <i>bacon</i> +maar zou gaan halen, verzocht Hedwig haar eerst nog een beetje bij +haar te blijven praten, maar Dorothy zei, plotseling weer ernstig +en bedeesd dat zij nog stof af moest gaan nemen op de bovenkamer. +"Dan zal ik je even helpen!" riep Hedwig, die na haar goede +nachtrust in een bizonder opgewekte stemming was en Dorothy nam +haar mee naar boven naar een groote, zonnige kamer, waar al hare +schatten waren ten toon gesteld en naast een kastje vol boeken, +snuisterijen, teekeningen en groote kaarten met mooi gedroogde +bloemen, een bruin houten kist stond. "Daar is van <i>alles</i> +in," verklaarde Dorothy, "en daar spelen we mee, mijn vriendinnen +en ik, als wij een vrijen middag hebben. Dan houden wij hier +allerlei voorstellingen en dan helpt vader dikwijls mee om alles in +orde te maken. Moeder komt dan kijken. Maar den laatsten tijd is er +niet veel van gekomen, omdat moeder nogal ziek is geweest en wij +moeten nu wachten tot zij weer wat sterker is...." +<p class="c2">Zij dribbelde ijverig heen en weer met haar stofdoek +en gaf handig en vlug aan de kamer een netter aanzien. Toen moest +zij weer naar beneden, eerst den <i>bacon</i> en de eieren voor de +gasten halen, toen haar moeder, die laat opstond, haar ontbijt +brengen, toen de bedden afhalen en de waschtafels in orde brengen, +daarna zelf ontbijten en eindelijk naar school gaan, wat zij deed +met een welgemoed: "<i>Good-bye</i>" voor Hedwig, die haar bij het +raam stond na te kijken. +<p class="c2">Als zij om twaalf uur uit school thuis kwam, wachtte +haar allerlei huishoudelijk werk, dat haar moeder niet had kunnen +af maken, dan weer school en lessen, een wandeling met Mr. +Dimbleby, wat werken in den tuin en dan naar bed. Dorothy Dimbleby +wist wèl weg met haar tijd en vond dat zij "een echt +heerlijk leven" had! Zingend, zonneschijn brengend waar zij maar +kon, altijd bereid de handen uit de mouw te steken, soms tot in het +overdrevene bescheiden, dan weer uitgelaten vroolijk, maar door de +haar aangeborene beschaving des harten, nooit brutaal of +onhebbelijk, zóó was Dorothy Dimbleby,-een +levenslustig en zacht klein vrouwtje en de trots van hare ouders. +<p class="c2">"Ach, dat dit schepseltje nu juist geen Duitsche +gouvernante noodig heeft!" zuchtte Hedwig, toen zij een week bij de +Dimbleby's hadden gewoond en Dorothy meer en meer hadden leeren +kennen. "Maar <i>ik</i> heb er des te meer een noodig," zei Dr. +Hearty dan en met veel ijver gaf Hedwig haar iederen dag haar +Duitsche les en babbelde op de wandelingen Duitsch met haar. Die +"nooit te vergeten wandelingen" schreef zij in hare brieven naar +huis. "Maar zal ik wel ooit <i>iets</i> van deze gelukkige dagen +vergeten? Alles is even heerlijk! Ik voel me weer volkomen gezond +en houd iederen dag meer van Dr. Hearty, die als een moedertje voor +me zorgt en in één woord allerliefst is. Wij +bespreken heel veel samen, ook ernstige dingen. Iederen avond, als +het zoo plechtig stil is om ons heen en de zee er uit kan zien +alsof zij sluimert, leest Miss Hearty mij een Engelsch gezang voor +en doen wij samen een kort gebed en Zondag zijn wij voor 't eerst +samen naar de kerk geweest. Wij aten toen vroeg en wandelden daarop +naar Torquay, een prachtige tocht, waarop wij van den weg af aldoor +de zee konden zien, die dien dag vrij woest was met hooge, witte +koppen op de rollende golven. Er woei een frissche wind en de +stengels der bloemen en de lichtgroene punten aan de dennentakken +bewogen al heen en weer. Het was heerlijk wandelweer en Torquay +onbeschrijflijk mooi! Lang bleven wij er niet, omdat we nog naar +Cockington wilden en daar in de schilderachtige kerk den +avonddienst wenschten bij te wonen. Ik stuur u hierbij een +afbeelding van de kerk; is zij niet mooi? De dienst was eenvoudig, +maar wel indrukwekkend. Wij dronken later een kopje thee bij +kennissen van de Dimbleby's, die in een alleraardigste +<i>cottage</i> wonen en ook weer overal bloemen hadden staan. Ik +kreeg een grooten ruiker vergeet-mij-nieten mee en gaf er later een +tuiltje van aan Dorothy, die de bloempjes droogde en opplakte en +eronder schreef: "<i>From my dear German friend.</i>"...." +<p class="c2">Het waren vroolijke, zorgelooze dagen, zooals Hedwig +zich niet herinnerde er ooit te voren in haar leven te hebben +gekend. Slechts een enkel regenbuitje kwam nu en dan de zon +verdrijven; dan lieten zij in de prettige zitkamer een vuurtje +aanleggen en werkten samen Duitsch, lazen, schreven brieven, +speelden spelletjes met Dorothy en schaterden het soms uit om de +dwaze raadsels, die Dr. Hearty als uit de mouw wist te schudden. +Maar als het mooi weer was, brachten zij nagenoeg den geheelen dag +buiten door, tochten makend over de heuvels en door de bosschen of +langs de rotsen en de zee, om soms in een of anderen bakkerswinkel +in een gemoedelijk achterkamertje, waar het vol bloemen stond, een +tweede ontbijt te gebruiken en tegen den avond met primula's en +jong groen beladen, thuis te komen. +<p class="c2">Het was na zulk een dag dat Hedwig op een avond de +zitkamer van frissche bloemen stond te voorzien, toen Dr. Hearty +zich bij haar voegde met de woorden: +<p class="c2">"Als je nu klaar bent met al dat gescharrel, hoop ik +dat je ook eens een oogenblikje voor mij over hebt." +<p class="c2">Hedwig keek snel op. Dr. Hearty en zij waren er aan +gewend geraakt elkaar schertsend op deze wijze toe te spreken en te +plagen, maar er klonk thans iets ernstigs in den toon van Miss +Hearty's stem, dat Hedwig trof. Zij liet heel den schat geurige +viooltjes, die zij met zooveel moeite verzameld had, uit hare +handen vallen en vroeg haastig: +<p class="c2">"<i>Is</i> er wat?" +<p class="c2">Miss Hearty knikte en glimlachte even. "Maak eerst je +bloemen maar netjes in orde, dan zal ik het je zeggen." +<p class="c2">Zoo vlug mogelijk stak Hedwig de dunne steekjes in +het water, toen ging zij over Dr. Hearty zitten en vroeg dringend: +<p class="c2">"Nu?" +<p class="c2">"Zou je graag in Manchester wonen?" vroeg Dr. Hearty +zonder eenige verdere inleiding. +<p class="c2">"In Manchester? Nooit geweest!" zei Hedwig snel. "Is +dáár werk voor me?" +<p class="c2">"Hoogst waarschijnlijk wel. Kijk eens, men heeft mij +vroeger eens verteld en toevallig een paar dagen voordat wij op +reis gingen, nog eens weer, dat er in Manchester groote behoefte is +aan iemand, die goed Duitsch onderricht kan geven aan scholen, +zoowel als aan privaat-leerlingen. Ik heb de zaak nu eens grondig +onderzocht en het resultaat is zoo bevredigend dat ik wel geloof je +te mogen voorstellen, het erop te wagen en je in Manchester te +vestigen." +<p class="c2">"Dat zou ik heel graag willen," zei Hedwig met vuur. +"Maar ... hoe zou ik dan in het begin ... ja, waarvan moet ik dan +leven, zoo lang ik nog geen of weinig lessen heb?" +<p class="c2">"Daarover heb ik ook gedacht. Ik ken in Manchester +een goed <i>home</i>, waar je voorloopig althans zoudt kunnen +wonen. De directrice is een vriendin van mij en zal zeker heel +vriendelijk voor je zijn. Natuurlijk kan zij je niet voor niets in +huis nemen, maar als je mij nu bepaald een genoegen doet door wat +geld van mij te leenen, waarmee je bij voorbeeld voor een half jaar +gered zoudt zijn, dan wil je dat toch zeker wel aannemen?" +<p class="c2">Hedwig legde beide handen op de hare. "Ik weet niet +hoe ik u danken moet," zei ze eenvoudig. +<p class="c2">"Dat is dus afgesproken. Nu zou ik zeggen, als wij nu +nog een dag of tien hier bleven en dan van hieruit alles +beschreven, was dat het geschiktste. Ik heb aanbevelingen voor je +bij twee families en bij de directrice van een school, waar Duitsch +onderwijs verlangd wordt en daar kun je dus dadelijk werk van +maken. Gaat dit naar wensch, dan volgen de andere lessen ook wel." +<p class="c2">"Ik kan u niet zeggen hoe zulk een werkkring mij +aantrekt," zei Hedwig. "Er is maar één ding jammer +bij...." +<p class="c2">"En dat is?" +<p class="c2">"Dat Dr. Hearty niet in Manchester woont," zei Hedwig +met glinsterende oogen. +<p class="c2">"Ja, als je aan 't flikflooien gaat, moeten wij maar +van het onderwerp afstappen," zei Miss Hearty lachend. "Ik had je +anders juist nog willen vertellen dat er misschien een kennis van +mij, toevallig juist uit Manchester, hier in de buurt op Luscombe +Castle bij Dawlish, komt logeeren. Het zou aardig wezen als wij +haar nog zagen. We moeten in ieder geval morgen maar eens naar +Dawlish toe wandelen en Luscombe Castle gaan zien; maar ga nu +vóór het avondeten een kwartiertje rusten, want je +bent weer één en al opgewondenheid." +<p class="c2">Hedwig ging gehoorzaam heen, al was zij tot rusten +allerminst gestemd. Op den rand van haar bed zat zij met een +dankbaar en verruimd hart naar de zee te kijken en naar de +schaduwen op de lichtroode rotsen, waarop de gouden brembloesems +wuifden. "Heerlijk, heerlijk!" fluisterde zij een paar malen. "Wat +zal ik nu mijn best gaan doen!" +<p class="c2">Het was of de zon nog nooit zóó mooi +had geschenen als den volgenden dag, toen Dr. Hearty en zij naar +Dawlish toe wandelden. Hedwig was uitgelaten en zong en huppelde +langs den weg als een kind, zich niet storend aan de opmerkingen +van Miss Hearty dat dit volstrekt niet "<i>quite English</i>" was! +<p class="c2">Zij werd wat stiller, toen zij het schilderachtige +Dawlish achter zich lieten en de hooge, donkere dennen en ceders in +het gezicht kregen, die het heuvelachtige park van Luscombe Castle +zoo bizonder mooi maken. +<p class="c2">"Weet je wat nu een raar geval is? Dat ik niet aan +Mr. Dimbleby gevraagd heb of het kasteel wel voor 't publiek te +zien is," zei Dr. Hearty, toen zij den ingang van Luscombe +naderden. +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="luscombe.png" width="684" +height="471"> +<p class="c2">[Luscombe Castle bij Dawlish (Devonshire).] +<p class="c2">"Kom, laten wij maar door loopen! Het ziet er +zóó prachtig uit," zei Hedwig. "Als wij nu zeggen dat +wij heel uit Londen komen...." +<p class="c2">"O zoo! Dus dan wil jij het woord wel doen zeker?" +<p class="c2">"Met plezier," zei Hedwig terstond, maar zij zag toch +een beetje vreemd op, toen zij juist op dat oogenblik bij het hek +een man zagen staan, die rustig naar de beide dames stond te +kijken. +<p class="c2">"Dat zal de tuinman wezen," zei Dr. Hearty. "Je treft +het dat hij daar juist staat. Vraag het hem nu maar gauw." +<p class="c2">"Zeker," zei Hedwig. Toen zich tot den man wendend, +die dadelijk beleefd zijn pet afnam, "wij kunnen immers het park en +het kasteel wel zien, niet waar?" +<p class="c2">"O ja, het park in ieder geval wel. Zal ik u dan den +weg maar wijzen?" antwoordde de man bereidvaardig. +<p class="c2">"Graag," zeiden Dr. Hearty en Hedwig als uit +één mond en nu begon er een liefelijke wandeling door +het schoone, boschrijke park van Luscombe. De man vertelde dat er +vroeger een oude boerderij gestaan had en dat eerst in 't begin der +19^e eeuw het tegenwoordige kasteel was gebouwd en de meeste der +tegenwoordige, zware boomen waren geplant. Hij deelde een en ander +mede op een onderhoudende, soms geestige wijze en de beide dames, +die achter hem liepen, waren het er-misschien wel wat heel +hoorbaar!--over eens dat hij: "<i>a very nice man indeed</i>" en +"<i>quite gentlemanly</i>" was. +<p class="c2">Toen zij dicht bij Luscombe Castle waren, vroeg +Hedwig weer: +<p class="c2">"En het kasteel, is dat ook te zien? Kan dat +misschien even voor ons gevraagd worden?" +<p class="c2">De man dacht een oogenblik na. "Ik wil het wel voor u +vragen," zei hij met een fijn glimlachje, "maar ik weet niet of het +toegestaan zal worden." +<p class="c2">"Wij zullen maar in hoop leven en geduldig hier op u +blijven wachten," zei Dr. Hearty, waarop hij beleefd boog en +verdween. +<p class="c2">Het duurde niet lang of een ander, een knecht in +livrei, verscheen in zijn plaats en vroeg of de dames maar zoo goed +wilden zijn hem te volgen, "het kasteel stond voor haar open." +<p class="c2">Van pure blijdschap kneep Hedwig Miss Hearty even in +den arm, maar de dokter fronste de wenkbrauwen. "Deftig zijn!" +fluisterde zij en trok daarbij zoo'n dwaas gezicht dat Hedwig +groote moeite had het bevel te gehoorzamen. +<p class="c2">Zwijgend volgden zij nu den knecht naar een marmeren +vestibule, toen een breede gang met hooge palmen door en eindelijk +naar een kleine, vroolijke kamer, waar bij een raam een dame thee +zat te schenken, en waar zij, tot haar niet geringe verwondering, +bij een ander raam den man zagen staan, die haar door het park den +weg gewezen had en-die niemand anders bleek te zijn dan de eigenaar +van het kasteel! +<p class="c2">Dr. Hearty was de eerste, die van hare verbazing +bekwam en in welgekozen bewoordingen verontschuldigingen maakte +over de dwaze vergissing. "Het deed mij veel genoegen te hooren," +was het vroolijke antwoord, "dat ik "<i>a nice man</i>" en +"<i>quite a gentleman</i>" was! Mag ik u nu eens aan mijne vrouw +voorstellen? Van Dr. Hearty hebben wij ook hier in Devonshire +natuurlijk veel hooren spreken en ik wist dat zij hier in de buurt +haar vacantie doorbracht. Is deze jonge dame geen Engelsche?" +<p class="c2">Hedwig zelf bracht hem op de hoogte en nu verzocht de +vrouw des huizes de dames te gaan zitten en een kopje thee te +gebruiken en toen deze verkwikking genoten was, werd het fraaie +kasteel werkelijk bezichtigd, waarna Dr. Hearty en Hedwig afscheid +namen van de vriendelijke menschen met de belofte nog eens terug te +zullen komen vóór haar vertrek. +<hr class="c4"> +<a name="HOOFDSTUK_XIII"></a> +<h2 class="c7">HOOFDSTUK XIII</h2> +<p class="c2">Een rijk Leven.<span class="c5"><br></span> +<p class="c2">Enkele dagen later regende en woei het vrij hard. In +den haard der zitkamer werd een vuurtje aangelegd en spoedig +dansten de gele vlammen vroolijk om een blok beukenhout. Dr. Hearty +en Hedwig keken er naar, terwijl zij Hedwig's aanstaanden werkkring +te Manchester bespraken en een circulaire opstelden, die Hedwig zou +laten drukken en rond sturen en waarin "<i>Fräulein Hedwig +Eiche from Hannover</i>"-Hedwig's geboorteplaats lag in de +provincie Hannover-hare diensten als onderwijzeres in het Duitsch +aanbood. "<i>Erg</i> gelukkig dat je juist uit dat gedeelte van +Duitschland komt," zei Dr. Hearty, "dat is dadelijk hier in +Engeland een goede aanbeveling, omdat Hannoversch Duitsch als zoo +mooi bekend staat." +<p class="c2">Hedwig verheugde er zich ook over. Zij was in een +bizonder opgewekte stemming, die nog verhoogd werd door de gunstige +berichten, haar zooeven in een brief van haar moeder gezonden. +Clärchen had het oude plan om ook gouvernante te worden, +opgegeven en was op weg om een flinke huishoudster te worden. Zij +ging iederen dag van 's ochtends tot 's avonds naar een groot +doktersgezin, waar zij als <i>Stütze der Hausfrau</i> werkzaam +was. Zij had het er heel prettig en verdiende goed en haar moeder +had ook volop werk; zij hoopten nu langzamerhand zooveel te +besparen dat zij Hedwig eens konden komen bezoeken, als zij goed en +wel te Manchester gevestigd was! +<p class="c2">Hedwig zelf bouwde ook allerlei luchtkasteelen en Dr. +Hearty deed er druk aan mee; zij meubelden reeds in gedachten een +huisje, dat Hedwig eenmaal bewonen zou, als zij met hare Duitsche +lessen fortuin had gemaakt. "Ik neem al vast geen schommelstoel, +dat weet ik ten minste wel," zei Hedwig lachend, terwijl zij naar +hartelust heen en weer zat te schommelen voor het vuur, "want +daaraan ben ik hier veel te veel verslaafd geraakt, maar in ieder +geval...." +<p class="c2">Wat zij in ieder geval al of niet doen zou, kwam +niemand ooit te weten, want juist op dit oogenblik werd er aan de +deur geklopt en kwam Dorothy binnen met een briefje voor Dr. +Hearty. "Van Luscombe Castle; er wordt op antwoord gewacht," zei +ze. +<p class="c2">Hare oogen keken heel nieuwsgierig, terwijl Miss +Hearty het briefje las, maar zij bleef toch zwijgend wachten, +evenals Hedwig, die onafgewend naar Miss Hearty's gezicht zat te +kijken en het "heerlijke schommelen" thans geheel naliet. Dr. +Hearty glimlachte even, toen zij het briefje weer dichtvouwde, maar +zij sprak geen enkel woord. Bedaard schreef zij een antwoord en +overhandigde dit aan Dorothy en eerst toen deze weer verdwenen was, +zei ze langzaam en als in gedachten: +<p class="c2">"Dat is dus overmorgen...." +<p class="c2">"Overmorgen? Wat is er overmorgen?" vroeg Hedwig +snel. +<p class="c2">"Gunst ja, ik had je waarlijk wel eerst mogen vragen +of je er wel lust in hadt; het spijt me dat ik daaraan niet gedacht +heb. Nu, je kunt je altijd nog bedenken." +<p class="c2">"Lust in hadt! Maar waarin dan toch?" vroeg Hedwig +ongeduldig. "Spreek toch niet zoo in raadselen!" +<p class="c2">"Ik zal duidelijk zijn als jij je kalm houden wilt," +zei Dr. Hearty, die er plezier in had haar te plagen. +<p class="c2">"Maar ik ben zoo kalm als wat!" +<p class="c2">"En je schommelt niet eens!" +<p class="c2">"Alsof dàt een bewijs van kalmte was!" riep +Hedwig lachend uit. "Enfin, ik ben al weer druk bezig. Kijk maar!" +<p class="c2">Zij bracht den schommelstoel duchtig in beweging en +keek de dokter vragend aan. +<p class="c2">"Er zal overmorgen een dineetje wezen op Luscombe +Castle," zei Miss Hearty, "en daar wil men ons graag bij hebben. +Mijn vriendin uit Manchester komt vandaag." +<p class="c2">"Een dineetje! Hoe verrukkelijk!" riep Hedwig, +opspringend uit haar stoel. Toen opeens met een verslagen gezicht: +"Maar ik heb geen enkele japon, die daarvoor mooi genoeg is." +<p class="c2">"Geen japon? Och kom...." +<p class="c2">"Neen, wezenlijk niet. Die Iersche mousseline is +totaal versleten en verder heb ik weinig anders dan eenvoudige +blouses en een paar donkere japonnen." +<p class="c2">"Ja, dat gaat niet, vooral nu niet, nu ik juist een +beetje eer met je moet inleggen. Mijn zijden japon kan ik je +moeielijk leenen, die zal ik zelf aan moeten trekken en +buitendien...." +<p class="c2">"Buitendien zouden mijn beenen er dan ook een heel +eindje uitsteken," zei Hedwig, terwijl zij naast Miss Hearty ging +staan en lachend op haar neer zag. "Ik ben wel <i>iets</i> grooter +dan u!" +<p class="c2">"Oneerbiedig kind! Maar hoe zullen wij raad schaffen? +Dorothy zal ook niets hebben. Zij is wel nogal groot voor haar +leeftijd, maar toch nog bijna geheel een kind...." +<p class="c2">Daar kwam Dorothy-iets heel ongewoons voor +haar-ongevraagd weer binnen. "Ik dacht...." zei ze met een kleur, +"u hebt mij toch niet geroepen?" +<p class="c2">"Neen Dorothy Dimbleby, wij hebben je niet geroepen," +zei Miss Hearty, de hand op haar schouder leggend, terwijl Dorothy +nog dieper bloosde, "maar je komt toch alsof je geroepen waart." En +Miss Hearty vertelde haar wat het geval was. +<p class="c2">"Maar ik ben grooter dan Fräulein Eiche, wel een +half hoofd!" riep Dorothy terstond uit. "En als zij mijn nieuw wit +japonnetje aan wil trekken, dan zal ik dat een heele eer vinden! Ik +heb het nog maar eenmaal gedragen op een danspartijtje dezen winter +en het is volstrekt niet kinderachtig gemaakt. Zal ik het gauw even +halen? Dan kan Fräulein Eiche het dadelijk eens passen." +<p class="c2">"<i>Heel</i> graag, maar dan moet je eerst aan Mrs. +Dimbleby vragen of die er in 't geheel niets tegen zou hebben...." +<p class="c2">"O, moeder vindt het wel goed, dat weet ik zeker!" +riep Dorothy; hare oogen tintelden van plezier. Zij was al bij de +deur om weer weg te snellen, toen Miss Hearty haar terugriep; +Hedwig zat met een vroolijk gezicht toe te kijken. +<p class="c2">"Sta eens vlug op, Fräulein Hedwig Eiche van +Hannover," zei de dokter, "en meet eens even met Dorothy of zij +werkelijk de langste is." +<p class="c2">"Ik ben grooter, ik weet het zeker; heusch!" riep +Dorothy opgewonden. +<p class="c2">Zij bleek inderdaad grooter dan Hedwig te zijn, al +was het geen "half hoofd" en triomfantelijk liep zij nu de kamer +uit om haar japon te halen. +<p class="c2">"Alleraardigst om dadelijk met dat aanbod aan te +komen," zei Hedwig. +<p class="c2">"Ja, 't is een lief schepseltje! Als dat witte +japonnetje jou nu maar past en goed staat; je bent gelukkig niet +dik! En ... er kan altijd wat aan veranderd worden...." +<p class="c2">"Daar ben ik al weer," riep Dorothy, hijgend de kamer +inkomend met het lichte kleedje over den arm. "Moeder vindt het +uitstekend. Kijk!" En zij hield de japon aan de mouwen in de hoogte +om haar in al haar schoonheid te laten zien. +<p class="c2">"Hoe beeldig mooi!" zei Hedwig, bewonderend naar het +neteldoeksch japonnetje kijkend, dat smaakvol gegarneerd was en er +met het geplooide blouselijfje "volstrekt niet kinderachtig" +uitzag, zooals Dorothy nogmaals met ijver opmerkte. +<p class="c2">"Wel jammer dat er niet een klein sleepje aan is," +zei Dr. Hearty peinzend. +<p class="c2">"Een sleep? O, ik met een sleep!" riep Dorothy uit, +in de handen klappend. "En ik moet nog veertien worden! Maar moet +Fräulein Eiche nu niet eens passen? En ... mag ik er dan bij +blijven?" +<p class="c2">"Natuurlijk," zeiden de beide dames als uit +één mond. +<p class="c2">In een paar minuten tijds had Hedwig nu, door Dorothy +geholpen, het aardige toiletje aangetrokken, dat haar tot aller +vreugde, inderdaad vrij goed paste; alleen konden de halfkorte +mouwen en de, voor eene volwassene jonge dame, beslist te korte rok +niet blijven zooals zij waren. "Ik heb nog een heel stuk van die +kant, waarmee het lijfje gegarneerd is; zal ik die even halen? Dan +kan die misschien onder aan de mouwen worden gezet," zei de +bereidvaardige Dorothy, "en in den rok zijn onder de strooken twee +opnaaisels, dus die kan gemakkelijk langer worden gemaakt." En +meteen was zij alweer de kamer uit. +<p class="c2">Ze kwam terug met de mooie kant en met haar +werktaschje. "Mag ik het doen?" vroeg ze gretig. "Mag ik die +opnaaisels lostornen?" +<p class="c2">"Wel zeker, heel graag," en Miss Hearty nam de mouwen +onder handen, Hedwig de eene helft van den rok en Dorothy de andere +en onder gelach en gepraat werd het werk verricht, terwijl de regen +buiten tegen de ramen kletterde en het vuur in den haard des te +helderder vlamde. Mrs. Dimbleby kwam ook even binnen om te vragen +of zij ook helpen kon en groot was de pret, toen ook Mr. Dimbleby +aan de deur klopte en zijne diensten kwam aanbieden! +<p class="c2">Natuurlijk steeg Dorothy's opgewondene belangstelling +ten top, toen de gewichtige dag daar was en zij, tot haar innige +trots, zelf de laatste hand mocht leggen aan Hedwig's toilet, dat +haar nu, dank zij de aangebrachte veranderingen, werkelijk heel +goed stond, al ontbrak nog steeds de sleep! Miss Hearty zag er +onberispelijk deftig uit in zware, grijze zijde en toen het rijtuig +met haar en Hedwig wegreed, keek de geheele familie Dimbleby het +na, als kon zij zich daardoor eenigszins een voorstelling maken van +het genot, dat op Luscombe Castle zou worden gesmaakt. +<p class="c2">Dorothy mocht dien avond langer opblijven dan +gewoonlijk om op den terugkeer der beide dames te wachten en zoodra +zij het rijtuig meende te hooren aankomen, snelde zij naar buiten. +Even stond zij bewonderend te kijken naar de sterren, die zich in +de diepblauwe zee weerkaatsten, toen keek zij verlangend uit naar +het naderende rijtuig. +<p class="c2">Toen het al dichter en dichter bij kwam, viel het +haar op dat zij geen handen zag wuiven door de geopende raampjes; +zij had toch beslist gezegd dat zij hier zou staan wachten! Snel +liep zij een eind den weg op. Het wàs het rijtuig toch wel? +<p class="c2">Ja, daar zag zij duidelijk het gezicht van Miss +Hearty, dat haar vriendelijk toeknikte. Hedwig zat naast haar, maar +keek niet naar buiten; zij hield het hoofd voorover gebogen. +Dorothy kon nu ook zien dat zij een grooten bos varens en grassen +in de hand hield. Maar waarom keek zij toch niet op? +<p class="c2">Op een drafje liep Dorothy naar het rijtuig toe; haar +lang, blond haar wapperde in den avondwind. Zij riep den koetsier +toe dat zij het portier wel open zou doen en keek Dr. Hearty +vragend aan, toen deze haar goeden avond zeide. Hedwig volgde +zwijgend en het rijtuig reed weg. +<p class="c2">"Wat prachtige varens!" riep Dorothy uit. "Zijn die +uit Luscombe Park?" +<p class="c2">"Ja," klonk het zacht. Een oogenblik was alles stil, +toen riep Hedwig, terwijl zij voor Dorothy staan ging: +<p class="c2">"O Dorothy, het spijt me zoo vreeselijk, maar ik +vrees dat je japon voor goed bedorven is!" +<p class="c2">"Bedorven?" stamelde Dorothy en haar gezicht betrok. +<p class="c2">"Het is nog op het allerlaatst gebeurd," zei Hedwig. +"Ik had er werkelijk zoo goed opgepast en was er zoo trotsch op dat +ik er zoo keurig uitzag en het was zoo'n heerlijke avond! Maar ik +was al te goede maatjes geworden met een van de aardige, jonge +hondjes op Luscombe en toen wij afscheid hadden genomen en naar het +rijtuig liepen, holde hij ons door het park na, sprong om mij heen +en beet opeens uit louter speelschheid een groot gat in de japon. +Ik hoorde wel even iets scheuren en hoopte dat het maar een torntje +was; eerst in het rijtuig zag ik hoe leelijk de scheur was. Kijk! +Ach, het spijt mij veel meer dan ik je zeggen kan." +<p class="c2">Zij gingen het huis in en bekeken de japon bij het +ganglicht. Het dartele hondje had zijn scherpe tandjes wel krachtig +in het neteldoek gezet; er was een leelijke scheeve scheur, dwars +in den rok, boven de strooken. +<p class="c2">"Het is wel een beetje jammer," zei Dorothy met een +aardige poging om de zaak luchtig op te vatten, "maar eigenlijk kan +niemand het helpen." +<p class="c2">"Willen de dames niet liever naar boven gaan?" klonk +nu de stem van Mr. Dimbleby boven aan de trap. "Mijn vrouw heeft +nog wat thee en beschuitjes klaar gezet." +<p class="c2">"Wij komen," riep Dr. Hearty terug en allen gingen +naar boven, waar Mr. en Mrs. Dimbleby verlangend stonden te wachten +om iets van het dineetje op Luscombe Castle te hooren. Terstond +stond Dorothy naast haar moeder en fluisterde haar in: +<p class="c2">"Zeg als 't je blieft dat het niet erg is, dat het +heelemaal niets is!" +<p class="c2">"Wat kindje?" +<p class="c2">"Ja, Mrs. Dimbleby, het is wèl erg," zei +Hedwig, die Dorothy's woorden opgevangen had, "en het spijt mij zoo +vreeselijk...." +<p class="c2">Dr. Hearty bracht de verbijsterde Mrs. Dimbleby op de +hoogte en nu volgde er een bekijken en vragen en passen en +beraadslagen van belang, waarbij Dorothy op den arm van haar vader +geleund, lachend toeluisterde. Zij knikte opgeruimd, toen hij +zeide: "Als dat japonnetje niet meer deugt, zullen wij er toch maar +niet te veel om treuren, vindt je wel? Gelukkig dat Fräulein +Eiche zelf niet gewond is!" +<p class="c2">"Ja, en ik ben toch blij dat Fräulein Eiche iets +van mij gedragen heeft," zei Dorothy met vuur. +<p class="c2">"Maar nu moet Fräulein Eiche zelf nog eens even +wat zeggen," zei Hedwig nu met luider stem. "Allereerst...." en zij +ging naar Dorothy toe en gaf haar een kus. "Je hebt je +zóó goed gehouden, daar moet ik je even voor +bedanken. Ik kan onmogelijk zeggen dat ik wou dat wij maar niet +naar Luscombe Castle gegaan waren, want ik heb zooveel plezier +gehad dat ik heelemaal niet kan uitdrukken hoeveel.... Alles was +even prettig en iedereen was even vriendelijk voor me, Dr. Hearty's +vriendin uit Manchester niet het minst! Maar over het diner zal Dr. +Hearty straks nog wel willen vertellen; <i>ik</i> wou nu zeggen dat +Dorothy mij stellig beloven moet dat zij, zoodra dat kan, eens bij +mij in Manchester komt logeeren en daar dan een nieuw +japonnetje...." +<p class="c2">"Neen, neen, neen!" viel Dorothy in. "Ik wil dolgraag +eens bij u komen logeeren, maar een nieuwe japon wil ik niet +hebben, nooit!" +<p class="c2">"Zoo? Ik ben blij dat ik je dat hoor zeggen," zei +Dorothy's vader lachend. "Dat komt goedkoop voor mij uit!" +<p class="c2">"O, van <i>u</i> wel," zei Dorothy dadelijk en zij +trok haar vader aan zijn baard en begon met hem te stoeien en het +was een gelach en een pret van belang-een geheel ander tooneeltje +dan Hedwig zich een uur geleden voorgesteld had te zullen zien! +<p class="c2">Met een verlicht hart bond zij de mooie varens en +grassen van Luscombe bij elkaar; die wilde zij drogen en over +eenige dagen mee naar Manchester nemen en als een herinnering aan +een "volmaakt prettigen avond", op haar kamer in het <i>home</i> +aan den muur hangen. Dr. Hearty's vriendin had haar allerlei +inlichtingen omtrent Manchester gegeven en ook namen opgeschreven +van families, die, naar zij stellig meende te weten, goed Duitsch +onderricht voor hunne kinderen zochten en Hedwig verlangde thans +weer aan het werk te komen, al wist zij dat het haar niet licht zou +vallen afscheid te nemen van Devonshire en de Dimbleby's en ... van +Dr. Hearty! +<p class="c2">Toen het eindelijk zoo ver was, toen zij op een +mooien Meiochtend het gezin Dimbleby vaarwel hadden gezegd en weer +in den trein zaten om, na enkele uren samen gespoord te hebben, +elkaar Gods zegen toe te wenschen en verschillende richtingen uit +te gaan, de dokter naar Londen en Hedwig naar Manchester-toen hield +Hedwig zich goed! Verkwikt door hare heerlijke vacantie, met +nieuwen moed bezield, vol hoop op de toekomst, kwam zij te +Manchester aan. +<p class="c2">Reeds om de stad heen was het rookerig en somber, +niet het minst in Hedwig's oogen, thans verwend aan de heldere, +frissche tinten en geuren van het bekoorlijke Devonshire en terwijl +zij het perron overliep, stak zij even haar gezicht in den ruiker +grassen en varens, die zij niet in den koffer had willen +pakken,-uit vrees dat zij zouden bederven,-maar in de hand met zich +meedroeg. Toen zij het met den koetsier van een vigilante eens was +geworden over den prijs, zette zij haar taschje even op den grond +en legde er de varens bovenop, om een oogenblik al haar aandacht te +schenken aan haar koffer, die met horten en stooten op het +imperiaal werd gezet. Hoe groot was echter haar ontsteltenis en-ook +haar lachlust!---toen zij, zich omkeerend om haar taschje en +bouquet weer op te nemen, ontdekte dat het paard bezig was met +zichtbaar welgevallen de nog sappige varens en grassen op te +peuzelen, waarvan thans nog maar enkele, half afgebeten exemplaren +over waren! Die liet Hedwig liggen; het was te treurig om zulke +overblijfselen van vervallen grootheid als herinnering aan den +onvergetelijken avond op Luscombe Castle te bewaren! Hoofdschuddend +ging zij de vigilante in. +<p class="c2">Zij werd in het <i>home</i> met groote +vriendelijkheid ontvangen en kreeg een eenvoudige, nette kamer, +waar zij tot haar verrassing een kom vol gele primula's zag +staan-een geschenk van Dr. Hearty, zooals de directrice haar +vertelde-en, ook zeer tot haar blijdschap, een briefje vond liggen +van een dame, die haar circulaire ontvangen had en haar den +volgenden dag over lessen wenschte te spreken.... +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="sneeuwwitje.png" width="312" +height="326"> +<p class="c2">[Illustration: Sneeuwwitje en de prins.] +<p class="c2"><img alt="" border="0" src="dwergen.png" width="575" height= +"400"> +<p class="c2">[Illustration: De zeven dwergen.] +<p class="c2">Zoo begon het leven van Hedwig Eiche in het groote +Manchester, dat haar thans-na vele, vele jaren van hard en energiek +werken-zóó lief geworden is dat zij er met warme +ingenomenheid van getuigen kan: "Ik zou nergens anders willen +wonen!" +<p class="c2">En wat zal ik hier nu nog bijvoegen? Alleen over de +meisjesjaren van Hedwig Eiche heb ik willen spreken; wenschte ik +ook nog haar zeer merkwaardig leven in Manchester te schetsen, het +zou te veel worden. +<p class="c2">De lessen kwamen, langzaam in het begin, toen sneller +en steeds in grooter getale, omdat het meer en meer als een +voorrecht begon beschouwd te worden Duitsch onderwijs te krijgen +van Fräulein Eiche van Hannover, die door haar opgewekte en +interessante wijze van les geven, ook in de Duitsche letterkunde, +naam maakte en de harten won. +<p class="c2">Daarbij was zij ook buiten de lesuren vaak bezig voor +hare leerlingen; menig mooi tableau of aardige tooneelvoorstelling, +voor een of ander schoolfeest in orde gemaakt, bewezen dit. +Dikwijls nam-en neemt!--zij voor dit doel een bekend sprookje, +dramatiseerde dit en was niet alleen de raadsvrouw der meisjes bij +het instudeeren en bij de repetities, maar wist ook, door middel +van haar vroolijke fantazie en vlugge vingers, aanwijzigingen en +hulp te verleenen voor ieder kostuum en voor iedere +tooneeldecoratie. Zoo werden bij een voorstelling van Sneeuwwitje +de tekst, de kleeding en de rolverdeeling geheel door haar gemaakt +en geregeld en wist zij het publiek-het feest had plaats in de +groote gymnastiekzaal van een meisjesschool-in verrukking te +brengen door den door haar vervaardigden prachtigen troon, die, +saamgesteld uit oude kisten, een hoeveelheid rood satinet en +goudpapier, een werkelijk schitterenden indruk maakte en het +koninklijk paleis in Sneeuwwitje zeer goed kleedde! +<p class="c2">Zeker zal zij bij dergelijke gelegenheden nog wel +eens gedacht hebben aan Tieka von Zercläre en aan de fraaie +voorstelling van Crusoe en Vrijdag, zoo wreed door Tieka's moeder +verstoord! +<p class="c2">Of na den zonnigen, gelukkigen tijd in Devonshire +haar leven verder zonnig bleef? Verre van dien. Een rijk leven was +het en een leven vol afwisseling, maar een gemakkelijk en onbezorgd +leven werd het nooit en-zou met Hedwig Eiche's karakter ook weinig +in overeenstemming zijn geweest. "Niet te veel zoetigheid, dat +bederft de maag," kon zij met groote opgewektheid zeggen, als hare +vrienden verontwaardigd waren, wanneer zij te kampen had met stugge +leerlingen, met het-toen vooral heerschend-echt Engelsche +vooroordeel tegenover een "<i>foreigner</i>", met veeleischende +ouders of een ongehoord lompe bejegening, die ook haar zelden +gespaard bleef. Haar stoere werkkracht, haar warme liefde voor haar +werk, haar eigenaardige humor, haar krachtig geloof in Gods trouwe +liefde, hielden haar staande, waar zwakkere karakters zouden zijn +bezweken. +<p class="c2">-Welk een triomf was het, toen werkelijk de dag daar +was, waarop zij het wagen dorst het <i>home</i> te verlaten en een +huisje te huren, dat zij naar haar eigen smaak kon inrichten en +waar haar moeder en Clärchen, Dr. Hearty en Dorothy Dimbleby, +Mrs. Rowley uit Chester en vele, vele anderen, haar kwamen bezoeken +en zich gelukkig voelden! Wat werd menige eenzame Duitsche +gouvernante en kinderjuffrouw in de vriendelijke kamers, waar het +nooit aan bloemen ontbrak-hartelijk welkom geheeten en getroost en +bemoedigd en wat drong Fräulein Eiche er sterk op aan dat zij +toch altijd weer zouden komen, iederen Zondag maar, als zij vrij +waren en geen andere uitnoodiging hadden. En hoe breidde dat +Duitsche kringetje in het groote Manchester zich uit en hoe +verwonderde men er zich dikwijls over dat Hedwig Eiche bij alles +wat zij deed, toch steeds nog tijd scheen te kunnen vinden voor +meer! +<p class="c2">Nagenoeg al wat Duitsch en arm was of anders hulp +noodig had in Manchester, leerde haar kennen en liefhebben tot de +gebrekkige, oude Duitsche vrouw toe, die iederen Zaterdag gretig +naar haar bezoekje uitzag, omdat zij dan grappige, vroolijke dingen +te hooren kreeg, die haar lachen deden met dien kinderlijk blijden +lach, die bij oude, zwakke menschen zoo aangrijpend treffen kan. +Hoe helder glinsterden-en hoe glinsteren nog ieder jaar-om +Kersttijd de lichten van de kerstboomen door Hedwig Eiche voor hare +vele Duitsche vrienden aangestoken en welk een verkwikkende glans +straalt er af van het leven van een moedig werkende, onzelfzuchtige +vrouw, die ook buiten haar werkkring om, helpt en zorgt en gezonde +vroolijkheid brengt, waar zij maar kan en die, de groote lasten +dapper dragend, van de ontelbare, kleine verdrietelijkheden des +levens lachend zegt dat zij onmisbaar zijn en zeer heilzaam en +gewaardeerd moeten worden, "omdat zij ons leeren flink bij de +pinken te zijn en niet droomerig en lui onzen weg te gaan." +<hr class="c4"> +<a name="FOOTNOTES"></a> +<h2 class="c7">NOTEN:</h2><span class="c5"><br></span> +<p class="c2"><a name="Footnote_1"></a><a href="#FNanchor1">[1]</a> +<div class="note c15">fl. 180.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_2"></a><a href="#FNanchor2">[2]</a> +<div class="note c15">Filippensen 4:7.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_3"></a><a href="#FNanchor3">[3]</a> +<div class="note c15"><i>Die heilige Nacht</i>. Dichter Josef Mohr +(1818). Melodie van Franz Gruber (1818).</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_4"></a><a href="#FNanchor4">[4]</a> +<div class="note c15">Zooals bekend is, kocht Scott in 1811 een +stuk land bij Melrose, waarop hij Abbotsford stichtte, om het +daarna nagenoeg ieder jaar te verfraaien en te vergrooten, tot het +langzamerhand het prachtige kasteel werd, dat men thans nog +bewonderen kan.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_5"></a><a href="#FNanchor5">[5]</a> +<div class="note c15">Filippensen 4:6.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_6"></a><a href="#FNanchor6">[6]</a> +<div class="note c15"><br> +O, lijken de dagen niet saai en lang,<br> +Als alles maar lukt en niets gaat verkeerd?<br> +En is uw leven niet ontzettend eentonig,<br> +Als er niets is om over te morren?</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_7"></a><a href="#FNanchor7">[7]</a> +<div class="note c15">Gods Voorzienigheid is mijn +Erfenis.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_8"></a><a href="#FNanchor8">[8]</a> +<div class="note c15">Spreuken 14:27. De vreeze des Heeren is eene +springader des levens.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_9"></a><a href="#FNanchor9">[9]</a> +<div class="note c15">Iersch wagentje met twee banken rug aan rug +en een bankje voor den koetsier.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_10"></a><a href= +"#FNanchor10">[10]</a> +<div class="note c15">Iersch klaver, nationaal zinnebeeld van +Ierland.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_11"></a><a href= +"#FNanchor11">[11]</a> +<div class="note c15">De <i>banshee</i> is een soort +geestverschijning, die, naar vele Ieren vast gelooven, telkens +één bepaald gezin vervolgt en soms in den nacht onder +een der ramen van het huis haar klaaglied zingt, om een of ander +lid van het gezin te waarschuwen dat zijn dood nabij is.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_12"></a><a href= +"#FNanchor12">[12]</a> +<div class="note c15"><i>leprechaun</i>, Iersche naam voor +dwergen.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_13"></a><a href= +"#FNanchor13">[13]</a> +<div class="note c15">Aurora Leigh. Vertaling Hel. +Mercier.</div><br> +<br> +<p class="c2"><a name="Footnote_14"></a><a href= +"#FNanchor14">[14]</a> +<div class="note c15">Gedichtje van Julie Hausmann op de bekende +melodie van Fr. Silcher.</div><br> +<br> + + + + + + + +<pre> + + + + + +End of the Project Gutenberg EBook of Een Heldin, by A.C. Kuiper + +*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK EEN HELDIN *** + +***** This file should be named 11285-h.htm or 11285-h.zip ***** +This and all associated files of various formats will be found in: + https://www.gutenberg.org/1/1/2/8/11285/ + +Produced by Joris Van Dael and PG Distributed Proofreaders + +Updated editions will replace the previous one--the old editions +will be renamed. + +Creating the works from public domain print editions means that no +one owns a United States copyright in these works, so the Foundation +(and you!) can copy and distribute it in the United States without +permission and without paying copyright royalties. Special rules, +set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to +copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to +protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project +Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you +charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you +do not charge anything for copies of this eBook, complying with the +rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose +such as creation of derivative works, reports, performances and +research. They may be modified and printed and given away--you may do +practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is +subject to the trademark license, especially commercial +redistribution. + + + +*** START: FULL LICENSE *** + +THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE +PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK + +To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free +distribution of electronic works, by using or distributing this work +(or any other work associated in any way with the phrase "Project +Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project +Gutenberg-tm License (available with this file or online at +https://gutenberg.org/license). + + +Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm +electronic works + +1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm +electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to +and accept all the terms of this license and intellectual property +(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all +the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy +all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession. +If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project +Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the +terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or +entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8. + +1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be +used on or associated in any way with an electronic work by people who +agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few +things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works +even without complying with the full terms of this agreement. See +paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project +Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement +and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic +works. See paragraph 1.E below. + +1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation" +or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project +Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the +collection are in the public domain in the United States. If an +individual work is in the public domain in the United States and you are +located in the United States, we do not claim a right to prevent you from +copying, distributing, performing, displaying or creating derivative +works based on the work as long as all references to Project Gutenberg +are removed. Of course, we hope that you will support the Project +Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by +freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of +this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with +the work. You can easily comply with the terms of this agreement by +keeping this work in the same format with its attached full Project +Gutenberg-tm License when you share it without charge with others. + +1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern +what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in +a constant state of change. If you are outside the United States, check +the laws of your country in addition to the terms of this agreement +before downloading, copying, displaying, performing, distributing or +creating derivative works based on this work or any other Project +Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning +the copyright status of any work in any country outside the United +States. + +1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: + +1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate +access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently +whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the +phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project +Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed, +copied or distributed: + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + +1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived +from the public domain (does not contain a notice indicating that it is +posted with permission of the copyright holder), the work can be copied +and distributed to anyone in the United States without paying any fees +or charges. If you are redistributing or providing access to a work +with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the +work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1 +through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the +Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or +1.E.9. + +1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted +with the permission of the copyright holder, your use and distribution +must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional +terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked +to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the +permission of the copyright holder found at the beginning of this work. + +1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm +License terms from this work, or any files containing a part of this +work or any other work associated with Project Gutenberg-tm. + +1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this +electronic work, or any part of this electronic work, without +prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with +active links or immediate access to the full terms of the Project +Gutenberg-tm License. + +1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, +compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any +word processing or hypertext form. However, if you provide access to or +distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than +"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version +posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org), +you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a +copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon +request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other +form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm +License as specified in paragraph 1.E.1. + +1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, +performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works +unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. + +1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing +access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided +that + +- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from + the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method + you already use to calculate your applicable taxes. The fee is + owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he + has agreed to donate royalties under this paragraph to the + Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments + must be paid within 60 days following each date on which you + prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax + returns. Royalty payments should be clearly marked as such and + sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the + address specified in Section 4, "Information about donations to + the Project Gutenberg Literary Archive Foundation." + +- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies + you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he + does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm + License. You must require such a user to return or + destroy all copies of the works possessed in a physical medium + and discontinue all use of and all access to other copies of + Project Gutenberg-tm works. + +- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any + money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the + electronic work is discovered and reported to you within 90 days + of receipt of the work. + +- You comply with all other terms of this agreement for free + distribution of Project Gutenberg-tm works. + +1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm +electronic work or group of works on different terms than are set +forth in this agreement, you must obtain permission in writing from +both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael +Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the +Foundation as set forth in Section 3 below. + +1.F. + +1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable +effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread +public domain works in creating the Project Gutenberg-tm +collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic +works, and the medium on which they may be stored, may contain +"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or +corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual +property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a +computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by +your equipment. + +1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right +of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project +Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project +Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all +liability to you for damages, costs and expenses, including legal +fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT +LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE +PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE +TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE +LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR +INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH +DAMAGE. + +1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a +defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can +receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a +written explanation to the person you received the work from. If you +received the work on a physical medium, you must return the medium with +your written explanation. The person or entity that provided you with +the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a +refund. If you received the work electronically, the person or entity +providing it to you may choose to give you a second opportunity to +receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy +is also defective, you may demand a refund in writing without further +opportunities to fix the problem. + +1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth +in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER +WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO +WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. + +1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied +warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages. +If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the +law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be +interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by +the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any +provision of this agreement shall not void the remaining provisions. + +1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the +trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone +providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance +with this agreement, and any volunteers associated with the production, +promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works, +harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees, +that arise directly or indirectly from any of the following which you do +or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm +work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any +Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause. + + +Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm + +Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of +electronic works in formats readable by the widest variety of computers +including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists +because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from +people in all walks of life. + +Volunteers and financial support to provide volunteers with the +assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's +goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will +remain freely available for generations to come. In 2001, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure +and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations. +To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation +and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 +and the Foundation web page at https://www.pglaf.org. + + +Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive +Foundation + +The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit +501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the +state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal +Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification +number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at +https://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent +permitted by U.S. federal laws and your state's laws. + +The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S. +Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered +throughout numerous locations. Its business office is located at +809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email +business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact +information can be found at the Foundation's web site and official +page at https://pglaf.org + +For additional contact information: + Dr. Gregory B. Newby + Chief Executive and Director + gbnewby@pglaf.org + +Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation + +Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide +spread public support and donations to carry out its mission of +increasing the number of public domain and licensed works that can be +freely distributed in machine readable form accessible by the widest +array of equipment including outdated equipment. Many small donations +($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt +status with the IRS. + +The Foundation is committed to complying with the laws regulating +charities and charitable donations in all 50 states of the United +States. Compliance requirements are not uniform and it takes a +considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up +with these requirements. We do not solicit donations in locations +where we have not received written confirmation of compliance. To +SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any +particular state visit https://pglaf.org + +While we cannot and do not solicit contributions from states where we +have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition +against accepting unsolicited donations from donors in such states who +approach us with offers to donate. + +International donations are gratefully accepted, but we cannot make +any statements concerning tax treatment of donations received from +outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. + +Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation +methods and addresses. Donations are accepted in a number of other +ways including including checks, online payments and credit card +donations. To donate, please visit: https://pglaf.org/donate + + +Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic +works. + +Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm +concept of a library of electronic works that could be freely shared +with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project +Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support. + +Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed +editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. +unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily +keep eBooks in compliance with any particular paper edition. + +Each eBook is in a subdirectory of the same number as the eBook's +eBook number, often in several formats including plain vanilla ASCII, +compressed (zipped), HTML and others. + +Corrected EDITIONS of our eBooks replace the old file and take over +the old filename and etext number. The replaced older file is renamed. +VERSIONS based on separate sources are treated as new eBooks receiving +new filenames and etext numbers. + +Most people start at our Web site which has the main PG search facility: + + https://www.gutenberg.org + +This Web site includes information about Project Gutenberg-tm, +including how to make donations to the Project Gutenberg Literary +Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to +subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. + +EBooks posted prior to November 2003, with eBook numbers BELOW #10000, +are filed in directories based on their release date. If you want to +download any of these eBooks directly, rather than using the regular +search system you may utilize the following addresses and just +download by the etext year. + + https://www.gutenberg.org/etext06 + + (Or /etext 05, 04, 03, 02, 01, 00, 99, + 98, 97, 96, 95, 94, 93, 92, 92, 91 or 90) + +EBooks posted since November 2003, with etext numbers OVER #10000, are +filed in a different way. The year of a release date is no longer part +of the directory path. The path is based on the etext number (which is +identical to the filename). The path to the file is made up of single +digits corresponding to all but the last digit in the filename. For +example an eBook of filename 10234 would be found at: + + https://www.gutenberg.org/1/0/2/3/10234 + +or filename 24689 would be found at: + https://www.gutenberg.org/2/4/6/8/24689 + +An alternative method of locating eBooks: + https://www.gutenberg.org/GUTINDEX.ALL + + + + +</pre> + +</body> +</html> diff --git a/11285-h/bruce.png b/11285-h/bruce.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..3ab9455 --- /dev/null +++ b/11285-h/bruce.png diff --git a/11285-h/dorothy.png b/11285-h/dorothy.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..888e660 --- /dev/null +++ b/11285-h/dorothy.png diff --git a/11285-h/dwergen.png b/11285-h/dwergen.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..23efc29 --- /dev/null +++ b/11285-h/dwergen.png diff --git a/11285-h/holyrood.png b/11285-h/holyrood.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..87cd1ce --- /dev/null +++ b/11285-h/holyrood.png diff --git a/11285-h/jaunting-car.png b/11285-h/jaunting-car.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..22dd27e --- /dev/null +++ b/11285-h/jaunting-car.png diff --git a/11285-h/kerk.png b/11285-h/kerk.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..8737ebb --- /dev/null +++ b/11285-h/kerk.png diff --git a/11285-h/luscombe.png b/11285-h/luscombe.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..51f9e72 --- /dev/null +++ b/11285-h/luscombe.png diff --git a/11285-h/providence.png b/11285-h/providence.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..5a343c1 --- /dev/null +++ b/11285-h/providence.png diff --git a/11285-h/rows.png b/11285-h/rows.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..51f02fd --- /dev/null +++ b/11285-h/rows.png diff --git a/11285-h/shamrock.png b/11285-h/shamrock.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..45a704b --- /dev/null +++ b/11285-h/shamrock.png diff --git a/11285-h/sneeuwwitje.png b/11285-h/sneeuwwitje.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..36e8a74 --- /dev/null +++ b/11285-h/sneeuwwitje.png diff --git a/11285-h/standbeeld.png b/11285-h/standbeeld.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..4dbb82b --- /dev/null +++ b/11285-h/standbeeld.png diff --git a/11285-h/studeerkamer.png b/11285-h/studeerkamer.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b1f7232 --- /dev/null +++ b/11285-h/studeerkamer.png diff --git a/11285-h/vestibule.png b/11285-h/vestibule.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..d5b22f5 --- /dev/null +++ b/11285-h/vestibule.png |
