initial commit of ebook 31436HEADmain

5 files changed, 5208 insertions, 0 deletions

diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/31436-0.txt b/31436-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..797e55a
--- /dev/null
+++ b/31436-0.txt
@@ -0,0 +1,5192 @@
+The Project Gutenberg EBook of Philebus, by Plato
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Philebus
+
+Author: Plato
+
+Translator: Kyriakos Zambas
+
+Release Date: February 27, 2010 [EBook #31436]
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK PHILEBUS ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iason Konstantinides
+
+
+
+
+Note: Bold words have been included in &&.  The tonic system has been
+changed from polytonic to monotonic, a table with typing mistakes at
+the end of the book has been incorporated into the text. The spelling
+of the book has not been changed otherwise.
+
+Σημείωση: Έντονοι χαρακτήρες περικλείονται σε &&.  Το τονικό σύστημα
+έχει αλλάξει από πολυτονικό σε μονοτονικό και ένας πίνακας με
+παροράματα έχει ενσωματωθεί στο κείμενο του βιβλίου. Κατά τα άλλα έχει
+διατηρηθεί η ορθογραφία του βιβλίου.
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+ΠΛΑΤΩΝΟΣ
+ΦΙΛΗΒΟΣ
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ
+ΚΥΡ. ΖΑΜΠΑ
+
+ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΕΞΗ
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ
+ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+ΠΛΑΤΩΝΟΣ
+ΦΙΛΗΒΟΣ
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ
+ΚΥΡ. Ζ Α Μ Π Α
+
+
+ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΕΞΗ
+
+1911
+
+
+
+ΠΡΟΛΟΓΟΣ
+Η πρώτη λέξις του διαλόγου τούτου εξαγγέλλει, ότι πρόκειται να
+συζητηθούν δύο αντίθετοι γνώμαι περί του αγαθού (ευτυχίας), η μία του
+Φιλήβου, όστις ορίζει αυτό ως την ηδονήν, η δε άλλη του Σωκράτους,
+όστις ορίζει αυτό ως την φρόνησιν. Κατά πρώτον εισάγεται το αξίωμα ότι
+το αγαθόν πρέπει να έχη αυτάρκειαν (ακριβώς όπως εις τα Ηθικά
+Νικομάχεια του Αριστοτέλους), συμφώνως δε προς αυτήν την ανάγκην
+αποδεικνύεται ότι ούτε μόνος ο ηδονικός βίος αλλ' ούτε και μόνος ο
+φρόνιμος αποτελεί το αγαθόν, αλλά ο ανάμικτος από τα δύο, κατά δεύτερον
+όμως λόγον βραβεύεται η φρόνησις ως ανωτέρα της ηδονής. Αλλά ο Πλάτων
+δεν αρκείται μόνον εις αυτήν την υπερίσχυσιν της φρονήσεως αλλά
+προσπαθεί να υποβιβάση την ηδονήν πρώτον μεν διά της μεταφυσικής
+κατατάξεως αυτής εις την τάξιν της εννοίας του απεράντου, ενώ αντιθέτως
+κατατάσσει την φρόνησιν εις το περατωμένον και μετρημένον. Κατόπιν δε
+διά του ανισχύρου άλλως επιχειρήματος ότι αι καλλίτεραι ηδοναί
+(αφροδισιακαί) εκτελούνται εν τω κρυπτώ, το οποίον επροτάθη και εις τον
+μείζονα Ιππίαν.
+
+Το σπουδαιότερον όμως εις τον παρόντα διάλογον είναι ότι εις την
+πρωτότυπόν του ανασκάλευσιν και εξερεύνησιν των πάντων ο Πλάτων λύει
+πλησίον μικροτέρων ζητημάτων άλλα μεγαλίτερα και σπουδαιότατα, και προ
+πάντων ανακαλύπτει δύο αδάμαντας φιλοσοφικούς υπερτάτου μεγέθους, οι
+οποίοι, αν δεν διέφευγαν την αντίληψιν των κατόπιν φιλοσόφων, ολόκληροι
+βιβλιοθήκαι δεν θα εγράφοντο περί θεού και ψυχής ως περιτταί και όλως
+διάφορον πορείαν θα ελάμβανεν η ηθική επιστήμη διά την τελειοποίησιν
+του ανθρώπου. Το πρώτον είναι η ακαταμάχητος απόδειξις περί της
+υπάρξεως Θεού απείρως ανωτέρου από την ανθρωπίνην σοφίαν εις τας
+σελίδας 38 — 41, το δε άλλο είναι ο στενός συνδυασμός του αγαθού προς
+το ωραίον (αντιθέτως προς τον μείζονα Ιππίαν) και το αληθές (σελ. 111
+και εξής), το οποίον είναι η πρώτη απόπειρα προς τον αρμονικόν
+συνδυασμόν και συμβιβασμόν όλων των καλών ιδιοτήτων και αρετών εις την
+τελειοποίησιν του ατόμου.
+
+Κ. ΖΑΜΠΑΣ
+
+
+
+
+ΠΛΑΤΩΝΟΣ
+Φ I Λ Η Β Ο Σ
+
+
+
+
+(ή περί ηδονής) ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
+
+
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΠΡΩΤΑΡΧΟΣ, ΦΙΛΗΒΟΣ
+
+
+                                Σωκράτης.
+Κύτταξε λοιπόν τόρα, Πρώταρχε, τι λόγον θα σου αποτείνη ο Φίληβος αυτήν
+την στιγμήν και ποίου είδους είναι ο ιδικός μας, διά να τον
+διαφιλονικήσης, εάν δεν τον εύρης κατά την γνώμην σου. Θέλεις να
+συγκεφαλαιώσωμεν και τον ένα και τον άλλον;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Ο Φίληβος λοιπόν λέγει ότι αγαθόν είναι δι' όλα τα ζώα η απόλαυσις και
+η ηδονή και η τέρψις και όσα ανήκουν εις αυτήν την κατηγορίαν και
+συμφωνούν με αυτήν. Ο δε ιδικός μας διισχυρισμός είναι ότι όχι αυτά,
+αλλά η φρόνησις και η νόησις και η μνήμη και αι συγγενείς με αυτά
+ψυχικαί δυνάμεις, δηλαδή η ορθή κρίσις και οι αληθινοί συλλογισμοί,
+τουλάχιστον από την ηδονήν είναι προτιμότερα δι' όλα, όσα ημπορούν να
+αποκτήσουν αυτά. Και εις όσα ημπορούν να τα αποκτήσουν αυτά είναι το
+ωφελιμώτερον από όλα τα πράγματα όχι μόνον εις το παρόν αλλά και εις το
+μέλλον. Μη τυχόν, Φίληβε, και δεν είναι αυτός ο διισχυρισμός του
+καθενός από τους δύο μας;
+
+                                Φίληβος.
+Βεβαιότατα αυτός είναι, καλέ Σωκράτη.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν παραδέχεσαι, φίλε Πρώταρχε, αυτήν την συζήτησιν, την οποίαν σου
+αποτείνομεν τόρα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι ανάγκη να την παραδεχθώ. Διότι ο καλός μας Φίληβος εκουράσθη.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν πρέπει με κάθε τρόπον να εξακριβώσωμεν την αλήθειαν δι'
+αυτούς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα πρέπει.
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν έξω από αυτά ας κάμωμεν ακόμη και την εξής συμφωνίαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίαν;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι τόρα ο καθείς μας οφείλει να προσπαθήση να αποδείξη μίαν κατάστασιν
+και διάθεσιν της ψυχής, η οποία είναι ικανή να καταστήση ευτυχή τον
+βίον δι' όλους τους ανθρώπους. Μη τυχόν δεν είναι έτσι;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα έτσι είναι.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως δεν πρέπει άραγε σεις μεν να αποδείξετε την απολαυστικήν
+κατάστασιν, η αφεντιά μου δε την διανοητικήν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα όμως; Αν παρουσιασθή καμμία άλλη καλλιτέρα από αυτάς; Αν μεν
+φαίνεται περισσότερον συγγενής με την ηδονήν, άραγε τότε δεν θα είμεθα
+και οι δύο νικημένοι από τον βίον, ο οποίος συμφωνεί με αυτήν,
+υπερισχύει όμως ο βίος της ηδονής από τον βίον της νοήσεως ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αν όμως φαίνεται περισσότερον συγγενής με την νόησιν, δεν νικά τότε η
+νόησις την ηδονήν, και νικάται η ηδονή; εις αυτά συμφωνείτε κατ' αυτόν
+τον τρόπον, ή πώς αλλέως ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εγώ τουλάχιστον τα παραδέχομαι.
+
+                                Σωκράτης.
+Και συ, Φίληβε ; τί λέγεις;
+
+                                Φίληβος.
+Εγώ ωρισμένως και τόρα φρονώ ότι υπερισχύει η ηδονή και εις το μέλλον
+θα φρονώ τα ίδια. Συ όμως, Πρώταρχε, πρέπει να κρίνης μόνος σου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Καλέ Φίληβε, εάν παραδώσης εις ημάς τον λόγον, δεν θα ισχύη πλέον η
+γνώμη σου εις την συμφωνίαν ή διαφωνίαν με τον Σωκράτη.
+
+                                Φίληβος.
+Λέγεις την αλήθειαν. Εγώ όμως τόρα εξιλεόνομαι και επικαλούμαι την
+ιδίαν την θεάν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Και ημείς βεβαίως ημπορούσαμεν δι' αυτά να σου χρησιμεύσωμεν ως
+μάρτυρες, ότι τα είπες αυτά που λέγεις τόρα. Τόρα λοιπόν, καλέ Σωκράτη,
+εις το εξής πλέον ας δοκιμάσωμεν να προχωρήσωμεν και με τον Φίληβον
+μαζί, εάν θέλη, ειδεμή όπως αγαπά.
+
+                                Σωκράτης.
+Ας δοκιμάσωμεν, και μάλιστα ας αρχίσωμεν από την ιδίαν την θεάν, η
+οποία, καθώς λέγει αυτός, ονομάζεται Αφροδίτη, το αληθινώτερον όμως
+όνομά της είναι ηδονή.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά ο τρόμος ο ιδικός μου, φίλε Πρώταρχε, που έχω πάντοτε διά τα
+ονόματα των θεών δεν είναι όπως εις τον καθένα, αλλά υπερβαίνει και τον
+μεγαλύτερον φόβον. Το ίδιον και τόρα, την μεν Αφροδίτην την ονομάζω,
+καθώς ορίζει εκείνη. Την ηδονήν όμως την γνωρίζω ότι είναι πολυποίκιλον
+πράγμα, και, καθώς είπα, από αυτήν πρέπει να αρχίσωμεν να σκεπτώμεθα
+και να ερευνώμεν ποίας φύσεως είναι. Διότι ως λέξις είναι κάπως απλή
+και μία, έχει όμως παντοειδείς μορφάς και κάπως ανομοίας μεταξύ των.
+Και πρόσεξε να ιδής. Απόλαυσιν λέγομεν ότι αισθάνεται ο ακολασταίνων
+άνθρωπος, απόλαυσιν ότι αισθάνεται και ο σώφρων με αυτήν την ιδίαν
+σωφροσύνην. Απόλαυσιν πάλιν λέγομεν ότι αισθάνεται ο ανοηταίνων και
+φορτωμένος από ανοήτους κρίσεις και ελπίδας, απόλαυσιν δε επίσης
+αισθάνεται και ο φρόνιμος με αυτήν την ιδίαν νόησίν του. Και τόρα αυτάς
+τας δύο τάξεις των ηδονών πώς ημπορεί κανείς να τας θεωρήση ως ομοίας
+μεταξύ των χωρίς δικαίως να φανή ανόητος ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Δηλαδή ναι μεν αυταί, καλέ Σωκράτη, προέρχονται από πράγματα αντίθετα,
+αλλ' όμως δεν είναι μεταξύ των αντίθετοι. Διότι βεβαίως πώς είναι
+δυνατόν η ηδονή να μην είναι εντελώς ομοία με άλλην ήδονήν, δηλαδή η
+ιδία ακριβώς με τον εαυτόν της περισσότερον παρά με κάθε άλλο ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ναι, αλλά και έν χρώμα, αξιοθαύμαστε φίλε, αν συγκρίνωμεν με άλλο
+χρώμα, υπό την έποψιν αυτήν δεν υπάρχει εμπόδιον να μην είναι όλα
+χρώματα. Και όμως όλοι γνωρίζομεν ότι το μαύρον με το λευκόν, εκτός του
+ότι διαφέρουν, είναι και όλως διόλου τα δύο άκρα αντίθετα. Και πάλιν
+ένα σχήμα την ιδίαν σχέσιν έχει με άλλο σχήμα. Ως προς την κατηγορίαν
+μεν όλα είναι έν πράγμα, τα μέρη του ενός όμως συγκρινόμενα με τα μέρη
+του άλλου, άλλα μεν είναι άκρως αντίθετα μεταξύ των, άλλα δε έχουν
+ωρισμένως μεγίστην διαφοράν. Και άλλα πολλά είναι εύκολον να εύρωμεν
+ότι είναι καθώς αυτά. Επομένως εις αυτόν τουλάχιστον τον ορισμόν μη
+πιστεύεις, ο οποίος όλα τα άκρως αντίθετα τα κάμνει ένα πράγμα.
+Φοβούμαι δε μήπως εύρωμεν μερικάς ηδονάς αντιθέτους προς άλλας ηδονάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ίσως. Αλλά αυτό εις τι θα προσβάλη τον ορισμόν μας ;
+
+                                Σωκράτης.
+Διότι θα του ειπούμεν συ, κύριε, ονομάζεις με άλλο κοινόν όνομα αυτά,
+ενώ είναι διάφορα. Διότι λέγεις ότι όλα τα ηδονικά είναι αγαθά. Και
+λοιπόν, ότι μεν τα ηδονικά δεν είναι ηδονικά, δεν επιδέχεται καμμίαν
+συζήτησιν. Ενώ όμως από αυτά πολλά είναι κακά και άλλα πάλιν αγαθά,
+κατά την ιδικήν μας γνώμην, συ και πάλιν όλα τα ονομάζεις αγαθά, ενώ,
+όταν κανείς σου ειπή πειθαναγκαστικά επιχειρήματα, τότε ομολογείς ότι
+είναι ανόμοια. Τόρα λοιπόν τι κοινόν ευρίσκεις και εις τας κακάς καθώς
+και εις τας αγαθάς ηδονάς ανεξαιρέτως, και τας ονομάζεις όλας αγαθόν
+πράγμα;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι εννοείς, καλέ Σωκράτη ; Δηλαδή σου περνά η ιδέα ότι θα σου κάνω την
+χάριν, αφού δεχθής ότι η ηδονή είναι αγαθόν, κατόπιν να σου επιτρέψω
+άλλας μεν ηδονάς να τας χαρακτηρίζης ως αγαθάς, άλλας δε ως κακάς;
+
+                                Σωκράτης.
+Τουλάχιστον όμως θα ομολογήσης ότι αυταί είναι μεταξύ των ανόμοιαι και
+μάλιστα μερικαί άκρως αντίθετοι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Όχι, εφ' όσον βεβαίως είναι ηδοναί.
+
+                                Σωκράτης.
+Πάλιν εγυρίσαμεν εις τον ίδιον λόγον, καλέ Πρώταρχε, και επομένως δεν
+θα παραδεχθώμεν μίαν ηδονήν διάφορον από μίαν άλλην, αλλά όλας ομοίας,
+και αυτά τα παραδείγματα που είπαμεν μόλις προ ολίγου δεν μας κεντούν
+διόλου, και ημείς θα εξακολουθούμεν την έρευναν και θα ειπούμεν
+πράγματα που λέγουν οι χυδαιότεροι άνθρωποι και συγχρόνως πρωτόπειροι
+εις τας συζηtήσεις.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποία δηλαδή εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι, εάν εγώ σε μιμηθώ και αντικρούων σε τολμήσω να ειπώ, ότι το άκρον
+ανόμοιον είναι περισσότερον από όλα όμοιον με το άκρον ανόμοιον, θα έχω
+να σου ειπώ τα ίδια επιχειρήματα, και βεβαίως θα φανούμεν νεώτεροι από
+όσον πρέπει και ο λόγος μας θα ξεφύγη και θα πάρη πόδι. Δι' αυτό λοιπόν
+ας τον γυρίσωμεν πίσω, και πολύ πιθανόν, αν ερευνήσωμεν τας ομοιότητας,
+να συμφωνήσωμεν κάπως μεταξύ μας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε πώς;
+
+                                Σωκράτης.
+Υπόθεσε, καλέ Πρώταρχε, ότι συ ερωτάς εμέ . . .
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε η φρόνησις και η επιστήμη και ο νους και όλα όσα εγώ εις την
+αρχήν τα εθεώρησα ως αγαθά, όταν ερωτήθην τι είναι το αγαθόν, δεν θα
+πάθουν ό,τι έπαθε ο ιδικός σου ορισμός;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Όλαι εν γένει αι επιστήμαι θα φανούν ότι είναι πολλαί, και ότι μερικαί
+είναι ανόμοιαι μεταξύ των. Αν μάλιστα μερικαί αποδειχθούν αντίθετοι
+κάπως, τότε πλέον είμαι άραγε άξιος να συζητώ εδώ, εάν φοβηθώ τούτο και
+ειπώ ότι δεν γίνεται καμμία επιστήμη ανομοία με άλλην επιστήμην, και
+τότε πλέον ο λόγος αυτός ωσάν ένα παραμύθι πάγει να χαθή, ημείς δε
+προσπαθούμεν να σωθούμεν με ένα σανίδι παραλογισμών ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως αυτό δεν πρέπει να γίνη, εκτός του να σωθούμεν(!). Η ισότης
+όμως και διά τον ιδικόν σου και διά τον ιδικόν μου λόγον μου αρέσει.
+Και δι' αυτό ας ειπούμεν ότι υπάρχουν και πολλαί ανόμοιαι ηδοναί και
+πολλαί ανόμοιαι επιστήμαι.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν, φίλε Πρώταρχε, χωρίς να αποκρύπτωμεν την διαφοράν του
+αγαθού, καθώς το λέγεις συ και καθώς το λέγω εγώ, ας τας θέσωμεν εις το
+μέσον και ας ανεχθώμεν να μας πληροφορήση η έρευνα του ζητήματος, αν
+πρέπει να ορίσωμεν το αγαθόν ως ηδονήν ή ως φρόνησιν ή ως κανέν άλλο
+τρίτον, Διότι ημείς εδώ βεβαίως δεν ήλθαμεν να φιλονικήσωμεν, πώς να
+υπερισχύσουν όσα λέγω εγώ, ή όσα λέγεις εσύ, αλλά πρέπει βεβαίως να
+υπερασπίσωμεν και οι δύο τον αληθέστερον λόγον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως πρέπει.
+
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτόν λοιπόν τον λόγον ας τον στερεώσωμεν ακόμη περισσότερον με κοινήν
+συνεννόησιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον δηλαδή ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτόν ο οποίος εις όλους τους ανθρώπους προξενεί δυσκολίας κάποτε με το
+καλό και κάποτε με το κακό.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε καθαρώτερα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτόν τον λόγον που εξέπεσε κοντά μας προ ολίγου, ο οποίος εκ φύσεως
+είναι κάπως αξιοθαύμαστος(!). Δηλαδή ότι τα πολλά είναι έν και το έν
+πολλά είναι παράδοξον απόφθεγμα και είναι εύκολον να αντικρούση κανείς
+εκείνον, ο οποίος παραδέχεται οποιονδήποτε από αυτά τα δύο.
+
+                                Πρώταρχος.
+Άραγε μήπως εννοείς, όταν κανείς διισχυρίζεται ότι, ενώ εγώ ο Πρώταρχος.
+εκ φύσεως έγινα είς, εξ άλλου πάλιν είναι πολλοί οι κύριοι εγώ και
+αντίθετοι μεταξύ των, μεγάλος και μικρός, και βαρύς και ελαφρός, και
+χίλια άλλα ο ίδιος.
+
+                                Σωκράτης.
+Συ μεν, φίλε Πρώταρχε, είπες όσα είναι δημοσιευμένα ως παραδοξολογήματα
+διά το έν και τα πολλά, τα οποία όμως όλοι σχεδόν έμειναν σύμφωνοι
+πλέον να μην τα εγγίζουν, διότι τα θεωρούν ως παιδαριώδη και εύκολα και
+ως μεγάλα εμπόδια διά την συζήτησιν. Άλλως τε δεν έχουν πλέον πέρασιν
+ούτε τα εξής, δηλαδή εάν συζητών χωρίση κανείς τα μέλη τα οποία είναι
+συγχρόνως και μέρη του καθενός, και έπειτα, αφού παραδεχθή ότι όλα αυτά
+είναι το περίφημον εκείνο έν, αρχίση να γελά εις βάρος σας και να
+αποδεικνύη ότι ηναγκάσθη να δεχθή μίαν τερατώδη γνώμην, ότι δηλαδή το
+έν είναι πολλά και τα πολλά έν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Συ όμως άραγε, καλέ Σωκράτη, ποία άλλα έχεις να ειπής διά τον ίδιον
+αυτόν λόγον, τα οποία ακόμη δεν εδημοσιεύθησαν;
+
+                                Σωκράτης.
+Το να μη θεωρή κανείς, παιδί μου, ότι το έν είναι από όσα γεννώνται και
+χάνονται, καθώς είπαμεν προ ολίγου. Διότι τότε και αυτού του είδους το
+έν, το οποίον είπαμεν προ ολίγου, έγινε δεκτόν ότι δεν πρέπει να
+εξελεγχθή ως ψευδές. Όταν όμως δοκιμάση κανείς να δεχθή ένα άνθρωπον
+και ένα βουν και έν το ωραίον εν γένει και έν το αγαθόν, τότε δι' αυτάς
+τας μονάδας και διά τα όμοια η μεγάλη λεπτολογία γίνεται αναλυτική
+συζήτησις.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Πρώτον μεν αν πρέπει να δεχθώμεν ότι υπάρχουν κάποιαι μονάδες τοιούτου
+είδους με αληθινήν ύπαρξιν. Έπειτα πάλιν πώς από αυτάς εκάστη είναι
+πάντοτε μία και η αυτή χωρίς να επιδέχεται ούτε γέννησιν, ούτε φθοράν,
+και όμως ασφαλώς είναι μία. Κατόπιν πάλιν εις όσα γεννώνται και είναι
+άπειρα, πρέπει να δεχθώμεν ή ότι αυτή διεχωρίσθη και έγινε πολλά, ή ότι
+επήγε εις το καθέν ολόκληρος αυτή έξω από τον εαυτόν της, το οποίον
+ωρισμένως είναι το αδυνατώτερον από όλα, δηλαδή η ιδία να είναι
+ταυτότης και μονάς συγχρόνως και να υπάρχη και εις το έν και εις τα
+πολλά. Αυτό είναι το ζήτημα, καλέ Πρώταρχε, διά το έν και τα πολλά και
+όχι εκείνο, και όταν εις αυτό δεν συμφωνήσωμεν ορθώς, θα μας φέρουν εις
+κάθε είδους δυσκολίαν, εάν όμως συμφωνήσωμεν ορθώς, θα μας οδηγήσουν
+εις πάσαν ευκολίαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τότε λοιπόν, καλέ Σωκράτη, δεν πρέπει άραγε πρώτον αυτό να
+εξακριβώσωμεν ;
+
+                                Σωκράτης. Τουλάχιστον αυτό φρονώ εγώ.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λοιπόν γνώριζε ότι και όλοι ημείς εδώ συμφωνούμεν μαζί σου εις αυτά.
+Όσον διά τον Φίληβον όμως ίσως είναι το καλλίτερον πράγμα να μην τον
+ερωτάς, διότι είναι καλά όπως είναι.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ καλά. Και τόρα πώς να αρχίσωμεν αυτόν τον πόλεμον των
+αμφισβητουμένων ζητημάτων, ο οποίος είναι μεγάλος και πολυποίκιλος;
+Άραγε από το εξής ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Από πού ;
+
+                                Σωκράτης.
+Είπαμεν βεβαίως ότι το ίδιον πράγμα που γίνεται και έν και πολλά με
+τους λόγους μας, τριγυρίζει παντού εις το καθέν από όσα λέγομεν πάντοτε
+και άλλοτε και τόρα. Και αυτό ούτε φόβος υπάρχει να παύση ποτέ, ούτε
+τόρα ήρχισε, αλλά, καθώς νομίζω εγώ, αυτή η ιδιότης υπάρχει εις τους
+λόγους μας ως αθάνατον και αγήραστον πάθημα. Όστις δε από τους νέους
+δοκιμάση αυτό πρώτην φοράν, από την ηδονήν ενθουσιάζεται και είναι
+πρόθυμος εις πάσαν συζήτησιν, και άλλοτε μεν τα συστρέφει και τα
+συγχωνεύει εις έν κατά την μίαν γνώμην, άλλοτε δε τα ξεστρίφει και τα
+διαχωρίζει, και πρωτίστως μεν ρίπτει εις στενοχωρίαν τον εαυτόν του,
+έπειτα όμως και όποιον πλησιάση, είτε είναι νεώτερος είτε γεροντότερος
+είτε συνομήλικός του, και δεν χαρίζει ούτε τον πατέρα του ούτε την
+μητέρα του ούτε άλλον κανένα από τους ακροατάς, και σχεδόν και τα άλλα
+ζώα, όχι μόνον τους ανθρώπους, άλλως τε από τους βαρβάρους δεν θα
+εχάριζε κανένα, αρκεί να είχε διερμηνέα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Καλέ Σωκράτη, δεν βλέπεις ότι όλοι μας εδώ είμεθα νέοι, και δεν
+φοβείσαι μήπως σου επιτεθούμεν όλοι μαζί με τον Φίληβον, εάν μας
+υβρίζης; Αλλά οπωσδήποτε — επειδή εννοούμεν τι θέλεις να ειπής — εάν
+έχης τρόπον και μηχανήν να φύγη με το καλό από μέσα από τον λόγον μας
+αυτή η ταραχή και να εύρωμεν δρόμον κάπως καλλίτερον από αυτόν διά την
+συζήτησίν μας, προσπάθησε και συ εις αυτό, και ημείς όσον ημπορούμεν θα
+σε ακολουθήσωμεν. Διότι τούτο εδώ το ζήτημα δεν είναι μικρόν, Σωκράτη
+μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Όχι βέβαια, παιδιά, καθώς σας ονομάζει, ο Φίληβος. Αλλά δεν υπάρχει
+ούτε ημπορεί να υπάρξη άλλος καλλίτερος δρόμος, από εκείνον τον οποίον
+εγώ πάντοτε αγαπώ μανιωδώς, και όμως έως τόρα μου ξέφυγε πολλάκις και
+με άφησε στα έρημα και στην στενοχωρίαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίος είναι αυτός ; Λέγε και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Ο δρόμος τον οποίον να τον ορίσωμεν δεν είναι δύσκολον, να τον
+μεταχειρισθώ όμως είναι δυσκολώτατον. Διότι όλα όσα ανέκαθεν ευρέθησαν
+σχετικά με την τέχνην, με αυτόν εξηγήθησαν. Πρόσεξε όμως να ιδής ποία
+εννοώ.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Η δωρεά των θεών εις τους ανθρώπους, καθώς τουλάχιστον εγώ το θεωρώ
+βέβαιον, ερρίφθη από κάποιον μέρος των θεών διά μέσου κανενός Προμηθέως
+μαζί με κάποιον φωτεινότατον πυρ. Και οι μεν παλαιοί, οι οποίοι ήσαν
+καλλίτεροι από ημάς και κατοικούσαν πλησιέστερον εις τους θεούς, αυτήν
+την φήμην μας παρέδωκαν, ότι δηλαδή όλα όσα λέγομεν ότι υπάρχουν
+πάντοτε συνίστανται από έν και πολλά, έχουν όμως εκ φύσεως σύμφυτον το
+πέρας και το άπειρον. Επομένως πρέπει ημείς, αφού αυτά έχουν τοιαύτην
+διάταξιν πάντοτε, να δεχθώμεν μίαν μορφήν δια το καθέν, όταν το
+εξετάζωμεν. Διότι θα την εύρωμεν εντός του. Εάν λοιπόν πάρωμεν κατά
+σειράν την μίαν, έπειτα τας δύο και εξετάσωμεν αν υπάρχουν κάπως, ει δε
+μη τρεις ή κανένα άλλον αριθμόν, και πάλιν ομοίως έκαστον από εκείνα τα
+έν, έως ότου να εννοήσωμεν το αρχικόν έν όχι μόνον ότι είναι έν και
+πολλά και άπειρα αλλά και πόσα. Την δε έννοιαν του απείρου να μη
+σχετίζωμεν με τα πολλά, έως ότου να εννοήσωμεν ολόκληρον τον αριθμόν
+αυτών, ο οποίος κείται μεταξύ του απείρου και του ενός. Και τότε πλέον
+να παραχωρήσωμεν εις το άπειρον χωριστά το καθέν από όλα και να τα
+αφήσωμεν ήσυχα. Λοιπόν, καθώς είπα, οι θεοί μεν ούτω πως μας παρέδωσαν
+να ερευνώμεν και να εννοούμεν και να διδάσκωμεν ο είς τον άλλον. Οι
+σημερινοί σοφοί όμως το έν μεν το κατασκευάζουν, όπως τύχη, γληγορώτερα
+και συντομώτερα από όσον πρέπει, κατόπιν δε από το έν αμέσως το
+άπειρον. Τα εν τω μέσω όμως τους διαφεύγουν. Και από αυτά διακρίνεται
+πότε είναι λογική και πότε εριστική η μεταξύ μας συζήτησις.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μερικά μου φαίνεται κάπως, Σωκράτη μου, ότι τα εννοώ, μερικά όμως από
+όσα λέγεις είναι ανάγκη να τα ακούσω καθαρώτερα.
+
+                                Σωκράτης.
+Καλέ Πρώταρχε, αυτό το οποίον λέγω γίνεται σαφές με τα γράμματα, και
+πάρε το από αυτά τα οποία εδιδάχθης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως η φωνή η οποία εξέρχεται από το στόμα είναι μία, και πάλιν
+άπειρος κατά τον αριθμόν, και όλων και ενός εκάστου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι άλλο βεβαίως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως δεν γινόμεθα ακόμη σοφοί με το έν από αυτά, ούτε δηλαδή
+διότι γνωρίζομεν το άπειρον αυτής, ούτε διότι γνωρίζομεν το έν. Αλλά
+διότι γνωρίζομεν πόσα είναι τα γράμματα και ποία, αυτό μας κάμνει
+γραμματισμένους.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως το ίδιον είναι και εκείνο που κάμνει τον μουσικόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Δηλαδή και εις εκείνην την τέχνην μία είναι καθαυτό η φωνή.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Ας δεχθώμεν δε ως δύο το βαρύφωνον και το υψίφωνον, και τρίτον το
+ομόφωνον. Ή πώς αλλέως ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Καθώς το λέγεις.
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως ακόμη δεν ημπορείς να είσαι σοφός εις την μουσικήν, όταν
+γνωρίζης μόνον αυτά, αν δε πάλιν δεν τα γνωρίζης, ημπορώ να ειπώ ότι
+δεν αξίζεις τίποτε εις αυτά.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως δεν αξίζω.
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν όμως, φίλε μου, μάθης πόσα είναι τα διαστήματα της φωνής ως προς
+το υψίφωνον και βαρύφωνον, και ποία, και τα όρια των διαστημάτων, και
+όσα συστήματα γίνονται από αυτά, τα οποία, αφού ανεκάλυψαν οι
+αρχαιότεροι, τα παρέδωκαν εις ημάς τους μεταγενεστέρους των να τα
+ονομάζωμεν αρμονίας (κλίμακας), και πάλιν ότι εις τας κινήσεις του
+σώματος συμβαίνουν παρόμοια παθήματα, τα οποία μάλιστα τα εμέτρησαν με
+αριθμούς και λέγουν ότι πρέπει να τα ονομάζωμεν ρυθμούς και μέτρα, θα
+ημπορέσης συγχρόνως να εννοήσης ότι κατ' αυτόν τον τρόπον πρέπει να
+σκεπτώμεθα πάντοτε, όταν πρόκειται περί ενός και πολλών. Διότι, και
+όταν αυτά τα μάθης ούτω πως, έγινες σοφός, και πάλιν, εάν κανέν άλλο
+οποιονδήποτε από τα όντα το εννοής με τοιαύτην έρευναν, τότε πλέον
+είσαι κάτοχος αυτού. Το άπειρον όμως ενός εκάστου και των πολλών σε
+κάμνει άπειρον εις την σκέψιν και όχι λογικόν και μετρημένον, διότι
+ποτέ σου δεν προσέχεις εις κανένα αριθμόν κανενός πράγματος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Καλέ Φίληβε, αυτά που λέγει τόρα ο Σωκράτης εις εμέ τουλάχιστον
+φαίνονται πολύ ορθά.
+
+                                Φίληβος.
+Όσον δι' αυτά και εις εμέ βεβαίως φαίνονται ορθά. Αλλά τόρα προς τι
+ελέχθη προς ημάς αυτός ο λόγος και τι σκοπόν έχει;
+
+                                Σωκράτης.
+Πραγματικώς, φίλε Πρώταρχε, πολύ ορθή είναι αυτή η ερώτησις του
+Φιλήβους.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα, και δι' αυτό απάντησε εις αυτόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτό θα το κάμω, αφού ολίγον ακόμη ομιλήσω δι' αυτά τα ίδια. Δηλαδή,
+καθώς όταν κανείς πάρη εις το χέρι του έν οποιονδήποτε πράγμα, δεν
+πρέπει, καθώς είπαμεν, να στρέφη αμέσως την προσοχήν του εις την φύσιν
+του απείρου, αλλά εις ένα οποιονδήποτε αριθμόν, το ίδιον και αντιθέτως,
+όταν κανείς αναγκασθή να συλλάβη πρώτον το άπειρον, τότε, διά να το
+εννοήση, δεν πρέπει να στρέφη το βλέμμα του αμέσως εις το έν, αλλά
+πάλιν εις κάποιον μεγάλον αριθμόν, και εις το τέλος πλέον να φθάνη εις
+το έν. Και τόρα πάλιν αυτό το οποίον λέγομεν εδώ, ας το εφαρμόσωμεν εις
+τα γράμματα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αφού κάποιος είτε θεός είτε θείος άνθρωπος, καθώς λέγουν εις την
+Αίγυπτον ότι υπήρξε κάποιος Θεύθ, ενόησε ότι η φωνή είναι άπειρος και
+ότι μέσα εις το άπειρον τα φωνήεντα δεν είναι έν αλλά περισσότερα, και
+άλλα πάλιν ότι δεν έχουν μεν φωνήν, έχουν όμως κάποιαν προφοράν, και
+ότι και αυτά έχουν ένα ωρισμένον αριθμόν, και αφού ως τρίτον είδος
+γραμμάτων εχώρισε αυτά τα οποία τόρα ονομάζομεν άφωνα, τότε πλέον
+ήρχισε να διαιρή τα άφθογγα και τα άφωνα χωριστά το καθέν, και τα
+φωνήεντα και τα ημίφωνα με τον ίδιον τρόπον, έως ότου επέτυχε τον
+αριθμόν των και δι' έκαστον και δι' όλα και τα ωνόμασε στοιχεία. Και
+επειδή ενόησε καλώς ότι κανείς από ημάς δεν θα ημπορούσε ούτε έν από
+αυτά να εννοήση χωριστά από όλα, εσυλλογίσθη πάλιν αυτήν την σύνδεσιν,
+ότι δηλαδή όλα αυτά είναι έν και κάμνουν κάπως έν, και εις όλα αυτά
+ώρισε μίαν τέχνην και την ωνόμασε γραμματικήν.
+
+                                Φίληβος.
+Αυτά τόρα, καθώς τουλάχιστον εσχετίσθησαν μεταξύ των, τα ενόησα πολύ
+καλλίτερα από τα προηγούμενα, φίλε Πρώταρχε. Και όμως και τόρα καθώς
+και ολίγον προηγουμένως μου λείπει το ίδιον μέρος του ζητήματος.
+
+                                Σωκράτης.
+Μήπως, καλέ Φίληβε, δεν εννοείς ποίαν σχέσιν έχουν αυτά με το ζήτημά
+μας ;
+
+                                Φίληβος.
+Μάλιστα, αυτό είναι που ζητούμεν προ πολλού και εγώ και ο Πρώταρχος.
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε όμως προ πολλού επίσης εφθάσατε εις αυτό που ζητείτε ;
+
+                                Φίληβος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε ο λόγος μας από την αρχήν δεν ήτο περί φρονήσεως και ηδονής,
+ποίον από τα δύο είναι προτιμότερον ;
+
+                                Φίληβος.
+Πώς δεν ήτο ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως έν βεβαίως είπαμεν ότι είναι το καθέν από αυτά.
+
+                                Φίληβος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Ακριβώς λοιπόν αυτό απαιτεί από ημάς ο προηγούμενος λόγος, δηλαδή πώς
+το καθέν από αυτά είναι έν και πολλά, και πώς δεν είναι κατ' ευθείαν
+άπειρα, αλλά προηγουμένως έχουν κάποιον αριθμόν πριν να γίνη το καθέν
+άπειρα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πραγματικώς, καλέ Φίληβε, όχι εις μηδαμινήν ερώτησιν μας έρριψε πάλιν ο
+Σωκράτης χωρίς και εγώ να εννοήσω με ποίον τρόπον μας έφερε γύρω. Και
+λοιπόν πρόσεξε, ποίος από τους δύο μας θα δώση την απάντησιν εις αυτήν
+την ερώτησιν. Και βεβαίως ίσως είναι αξιογέλαστον, ενώ εγώ εδέχθην
+εντελώς να σε διαδεχθώ εις τον λόγον, τόρα πάλιν να το επιβάλω εις εσέ,
+επειδή δεν ημπορώ να απαντήσω εις αυτήν την ερώτησιν. Νομίζω όμως ότι
+είναι πολύ γελοιωδέστερον να μην ημπορέση από ημάς ούτε ο είς ούτε ο
+άλλος. Λοιπόν σκέψου, τι πρέπει να κάμωμεν. Νομίζω δηλαδή ότι ο
+Σωκράτης μας ερωτά τόρα, αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν είδη της ηδονής και
+πόσα είναι και ποία. Και πάλιν περί της φρονήσεως τα ίδια με τον ίδιον
+τρόπον.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ ορθά ομιλείς, παιδί του Καλλίου. Διότι βεβαίως, εάν δεν
+ημπορέσωμεν να το εφαρμόσωμεν εις πάσαν μονάδα και ομοιότητα και
+ταυτότητα και το αντίθετον, καθώς μας ειδοποίησε ο προηγούμενος λόγος,
+τότε κανείς από ημάς δεν θα ημπορέση διόλου να γίνη άξιος ποτέ διά
+τίποτε.
+
+                                Πρώταρχος.
+Σχεδόν, Σωκράτη μου, φαίνεται ότι είναι καθώς το λέγεις. Αλλά το
+καλλίτερον μεν είναι όλα ανεξαιρέτως να τα γνωρίζη ο σώφρων, κατά
+δεύτερον όμως λόγον μου φαίνεται ότι πρέπει να μη απατά τον εαυτόν του.
+Αλλά διατί άραγε εγώ τόρα το είπα αυτό ; Εγώ θα σου το εξηγήσω. Συ,
+καλέ Σωκράτη, μας επρόσφερες εις όλους μας αυτήν την συναναστροφήν και
+τον εαυτόν σου, διά να αναλύσωμεν ποίον είναι το καλλίτερον από τα
+ανθρώπινα αγαθά. Διότι, όταν είπε ο Φίληβος ότι αυτό είναι η ηδονή και
+η τέρψις και η απόλαυσις, συ τον αντέκρουσες και είπες ότι δεν είναι
+αυτά αλλά εκείνα, τα οποία πολλάκις υπενθυμίζομεν μεταξύ μας με
+ευχαρίστησιν, και κάμνομεν καλά, διά να μένουν εις την μνήμην μας και
+αι δύο γνώμαι και βασανίζωνται. Καθώς δε φαίνεται, η γνώμη σου είναι
+ότι το αγαθόν, το οποίον είναι ορθόν να το ονομάσωμεν ανώτερον από την
+ηδονήν, είναι ο νους, η επιστήμη, η φρόνησις, η τέχνη και όλα πάλιν τα
+συγγενή με αυτά, και αυτά πρέπει να αποκτήσωμεν και όχι εκείνα. Αφού
+λοιπόν αυτά ελέχθησαν από τα δύο μέρη συζητητικώς, ημείς χάριν
+αστειότητος σε απειλήσαμεν, ότι δεν θα σε αφήσωμεν να υπάγης στο σπίτι
+σου, πριν να δοθή ένα καλόν τέλος εις την ανάλυσιν αυτών των λόγων. Συ
+δε έμεινες σύμφωνος και επρόσφερες τον εαυτόν σου, και λοιπόν τόρα
+ημείς σου λέγομεν καθώς τα παιδιά, ό,τι εδόθη ορθώς δεν παίρνεται πίσω.
+Ώστε παύσε να απαντάς με αυτόν τον τρόπον εις όσα λέγομεν τόρα.
+
+                                Σωκράτης.
+Ποίον τρόπον εννοείς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Να μας ρίπτης εις στενοχωρίας και να μας ξαναρωτάς δι' όσα δεν
+ημπορούμεν προς το παρόν να σου δώσωμεν ορθήν απάντησιν. Δηλαδή ας μη
+νομίσωμεν ότι αυτή η απορία μας δι' όλα δίδει τέλος εις το ζήτημά μας,
+αλλά αν ημείς δεν έχωμεν δυνάμεις να κάμωμεν τούτο, πρέπει να το κάμης
+εσύ. Διότι το υπεσχέθης. Λοιπόν συμφώνως με αυτά σκέψου μόνος σου,
+άραγε θα αναλύσης τα είδη της ηδονής και της επιστήμης ή θα τα αφήσης,
+εάν κάπως ημπορής με άλλον τρόπον να τα εξηγήσης αλλέως, αν θέλης, αυτά
+που διαφιλονικούμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα πλέον τι άλλο έχει να φοβηθή ο κύριος εαυτός μου, αφού αυτό το
+είπες ούτω πως ; Διότι μόλις λεχθή το αν θέλης, διώχνει κάθε φόβον δι'
+οτιδήποτε. Εκτός τούτου όμως μου φαίνεται ότι κάποιος θεός μου έδωκε
+μίαν ανάμνησιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς δηλαδή και διά ποίον ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ήκουσα προ πολλού κάποιους λόγους εις τον ύπνον ή εις τον ξύπνον μου
+και τόρα τους εννοώ και διά την ηδονήν και διά την φρόνησιν, ότι κανέν
+από αυτά τα δύο δεν είναι αγαθόν, αλλά κάτι άλλο τρίτον, διάφορον από
+αυτά, καλλίτερον όμως και από τα δύο. Και βεβαίως, αν τούτο το
+εννοήσωμεν τόρα ημείς καθαρά, απαλλάσσεται η ηδονή από την υπηρεσίαν να
+είναι νικήτρια. Διότι τότε πλέον το αγαθόν δεν ημπορεί να είναι το
+ίδιον με αυτήν. Ή πώς αλλέως;
+
+                                Πρώταρχος.
+Καθώς το λέγεις.
+
+                                Σωκράτης.
+Από όλα δε τα είδη της αναλύσεώς μας την ηδονήν πλέον δεν θα την
+χρειασθούμεν διόλου κατά την γνώμην μου. Όταν δε προχωρήσωμεν, θα φανή
+καθαρώτερα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ωραία το είπες και τελείωνε ομοίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν κάτι μικρά πράγματα ας συμφωνήσωμεν προηγουμένως μεταξύ μας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποία δηλαδή ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ο κλήρος του αγαθού άραγε είναι λογικόν να είναι τέλειος ή όχι ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως ο τελειότερος από όλα τα πράγματα, καλέ Σωκράτη.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν ; είναι ικανοποιητικόν το αγαθόν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι; Και μάλιστα ως προς αυτό είναι ανώτερον από όλα τα πράγματα.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως όμως, καθώς νομίζω, είναι ανάγκη να λεχθή περί αυτού το εξής,
+ότι οστισδήποτε γνωρίζει αυτό το κυνηγά και το επιθυμεί και θέλει να το
+συλλάβη και να το έχη ιδικόν του, και διά τα άλλα δεν φροντίζει διόλου,
+εκτός μόνον δι' όσα τελειόνουν μαζί με τα αγαθά.
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεν υπάρχει αντίρρησις εις αυτά.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ας προσέξωμεν και ας κρίνωμεν χωριστά τον βίον της ηδονής και
+της φρονήσεως.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς το είπες αυτό ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ας υποθέσωμεν ότι ούτε εις τον βίον της ηδονής υπάρχει φρόνησις, ούτε
+εις τον βίον της φρονήσεως ηδονή. Διότι βεβαίως, εάν το έν από τα δύο
+αυτά είναι αγαθόν, πρέπει πλέον να μην χρειάζεται τίποτε άλλο. Εάν όμως
+το έν από αυτά φανή ότι χρειάζεται κάτι τι, τότε βεβαίως δεν είναι αυτό
+το όντως αγαθόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως πώς είναι δυνατόν να είναι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν θέλεις εις το άτομόν σου να δοκιμάσωμεν να τα εξακριβώσωμεν
+αυτά;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ καλά.
+
+                                Σωκράτης.
+Απάντησέ μου λοιπόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε.
+
+                                Σωκράτης.
+Θα εδέχεσο συ, φίλε Πρώταρχε, να ζήσης όλην σου την ζωήν με την
+απόλαυσιν των μεγαλιτέρων ηδονών ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Και διατί όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε θα ενόμιζες ότι κάτι σου χρειάζεται ακόμη, εάν το έχης αυτό
+εντελώς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Διόλου μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Πρόσεξε λοιπόν μήπως από την φρόνησιν και την νόησιν και το να
+συλλογίζεσαι το ορθόν, και όσα είναι συγγενή με αυτά θα είχες καμμίαν
+έλλειψιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίαν έλλειψιν θα έχω ; Διότι όταν έχω την χαράν όλα τα έχω.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν εάν ζης εις όλην σου την ζωήν ούτω πως, ημπορείς να μένης
+ευχαριστημένος ; Αλλά όταν δεν έχης μνήμην και επιστήμην και κρίσιν
+αληθινήν, πρώτον μεν αυτό το ίδιον πράγμα, την χαράν, αν την
+απολαμβάνης ή όχι, δεν είναι άραγε επόμενον να μην το γνωρίζης, αφού
+στερείσαι εντελώς πάσαν φρόνησιν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι επόμενον.
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως πάλιν, όταν δεν έχης μνήμην, είναι επόμενον βεβαίως να μη
+ενθυμήσαι ούτε ότι απελάμβανες, και όταν έρχεται αιφνιδίως η στιγμιαία
+ηδονή, να μη μένη ουδέ ίχνος μνήμης. Και πάλιν, αν δεν έχης κρίσιν
+αληθινήν, είναι επόμενον να μη νομίζης ότι απολαμβάνεις, όταν
+απολαμβάνης, επειδή δε στερείσαι και τους συλλογισμούς, δεν θα είσαι
+ικανός να υπολογίσης ότι θα απολαύσης εις τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής
+σου, και θα ζης όχι ζωήν ανθρώπου αλλά κανενός μαλακίου ή από όσα
+υπάρχουν έμψυχα θαλασσινά με οστρακοφόρον σώμα. Είναι αληθινά αυτά, ή
+έχομεν να σκεφθώμεν κάπως διαφορετικά από αυτά ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν;
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν είναι προτιμητέος αυτός ο βίος από ημάς;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτός ο λόγος, καλέ Σωκράτη, με έρριψε εις πλήρη αφασίαν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ας μην κουραζώμεθα ακόμη, και ας πάρωμεν να εξετάσωμεν τον βίον
+της φρονήσεως.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον λοιπόν εννοείς:
+
+                                Σωκράτης.
+Εάν τόρα πάλιν θα δεχθή κανείς από ημάς να ζη, όταν έχη μεν φρόνησιν
+και νουν και επιστήμην και μνήμην παντός είδους, δεν μετέχη όμως ούτε
+πολύ ούτε ολίγον από την ηδονήν, αλλ' ούτε πάλιν και από την λύπην,
+αλλά είναι εντελώς απαθής από όλα αυτά.
+
+                                Πρώταρχος.
+Κανείς από αυτούς τους βίους, καλέ Σωκράτη, δεν φαίνεται προτιμητέος
+εις εμέ τουλάχιστον, ούτε θα φανή ποτέ εις κανένα άλλον, καθώς νομίζω.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά τόρα; ο ανάμικτος, φίλε Πρώταρχε, όταν παραχθή από τους δύο μαζί ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εννοείς από την ηδονήν και τον νουν και την φρόνησιν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ναι από αυτά εννοώ.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ο καθείς βεβαίως θα προτιμήση αυτόν τον βίον παρά κανένα οποιονδήποτε
+από εκείνους τους δύο και μάλιστα όχι μόνον ο ένας αλλά και ο καθένας.
+
+                                Σωκράτης.
+Εννοούμεν λοιπόν τι εξάγεται τόρα από αυτούς τους λόγους μας ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα. Ότι δηλαδή τρεις βίοι επροτάθησαν, αλλά από
+τους δύο δεν είναι ικανοποιητικός ούτε ο είς ούτε ο άλλος, ούτε πρέπει
+να τον προτιμήση ούτε ο άνθρωπος ούτε κανέν άλλο ζώον.
+
+                                Σωκράτης.
+Μήπως λοιπόν δεν είναι πλέον φανερόν ότι κανείς από αυτούς τους δύο δεν
+περιείχε το αγαθόν; Διότι τότε θα ήτο ικανοποιητικός και τέλειος και
+προτιμητέος δι' όλα τα φυτά και τα ζώα, όσα θα ημπορούσαν να ζουν
+πάντοτε κατ' αυτόν τον τρόπον εις όλην των την ζωήν. Εάν δε κανείς από
+ημάς επροτίμα άλλα, θα τα απελάμβανε παρά την φύσιν του πραγματικώς
+προτιμητέου χωρίς να θέλη, ένεκα αμαθείας ή κάποιας άλλης ανάγκης όχι
+ευλογημένης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Φαίνεται τουλάχιστον ότι αυτά είναι καθώς τα λέγεις.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν όσον διά την θεότητα του Φιλήβου ότι δεν πρέπει να την θεωρούμεν
+το ίδιον με το αγαθόν, νομίζω ότι αρκετά καλά το εξηγήσαμεν.
+
+                                Φίληβος.
+Βεβαίως όμως, Σωκράτη μου, ούτε ο ιδικός σου νους είναι το αγαθόν, αλλά
+βεβαίως και αυτός θα εύρη τας ιδίας καταγγελίας.
+
+                                Σωκράτης.
+Πιθανόν, καλέ Φίληβε, ο ιδικός μου βεβαίως. Όχι όμως και ο αληθινός και
+θείος νους, υποθέτω, αλλά αυτός είναι κάπως διαφορετικός. Λοιπόν όσον
+διά τα νικητήρια δεν τα διαφιλονικώ ακόμη με τον μικτόν βίον χάριν του
+νου, διά τα δευτερεία όμως τόρα πρέπει να κυττάξωμεν και να προσέξωμεν
+τι θα κάμωμεν. Διότι διόλου παράδοξον ο καθείς μας να κατακρίνη αυτόν
+τον μικτόν βίον, και ο μεν είς να λέγη ότι πρωταίτιος είναι ο νους, ο
+δε άλλος ότι είναι η ηδονή. Και τότε ημπορεί να αποδειχθή ότι ίσως μεν
+το αγαθόν δεν είναι κανέν από αυτά τα δύο, πολύ πιθανόν όμως να θεωρήση
+κανείς το έν από αυτά ως πρωταίτιον. Ως προς αυτό λοιπόν πολύ
+περισσότερον έχω διάθεσιν να φιλονικήσω με τον Φίληβον ότι, εις αυτόν
+τον μικτόν βίον, οτιδήποτε έλαβε αυτός ο βίος και έγινε προτιμητέος και
+αγαθός συγχρόνως, με αυτό δεν είναι η ηδονή συγγενεστέρα και ομοιοτέρα
+αλλά ο νους. Και συμφώνως με αυτόν τον λόγον δεν θα ημπορούσε κανείς να
+διαφιλονικήση αληθώς διά την ηδονήν ούτε τα πρωτεία ούτε τα δευτερεία.
+Ευρίσκεται δε μακράν ακόμη και από τα τριτεία, εάν πρέπη να πιστεύσωμεν
+τόρα εις τον ιδικόν μου νουν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πραγματικώς, Σωκράτη μου, τόρα εις εμέ τουλάχιστον φαίνεται ότι η ηδονή
+έπεσε κάτω ως να επληγώθη από τους λόγους τούτους εδώ. Διότι επολέμησε
+χάριν των νικητηρίων και έπεσε. Φαίνεται όμως, ότι και διά τον νουν
+πρέπει να ειπούμεν ότι δεν θα κάμη γνωστικά, εάν διαφιλονική τα
+νικητήρια. Διότι θα πάθη και αυτός τα ίδια. Τόρα όμως η ηδονή, αφού
+εστερήθη τα πρωτεία, πολύ πιθανόν να στερηθή εντελώς την υπόληψίν της
+από τους εραστάς της. Διότι και εις αυτούς πλέον δεν θα φαίνεται ωραία.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν τι θέλετε ; Δεν είναι καλλίτερον να την αφήσωμεν ήσυχη και να μη
+την κάμνωμεν να λυπήται(!) εφαρμόζοντες βασανιστικήν εξέλεγξιν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεν λέγεις τίποτε, καλέ Σωκράτη.
+
+                                Σωκράτης.
+Μήπως άραγε διότι είπα το αδύνατον, δηλαδή να λυπήται η ηδονή (!);
+
+                                Πρώταρχος.
+Όχι μόνον αυτό βεβαίως, αλλά και δεν γνωρίζεις ότι από ημάς κανείς δεν
+θα σε παραιτήση, πριν να φθάσης εις το τέλος αυτής της συζητήσεως.
+
+                                Σωκράτης.
+Ω συμφορά μου λοιπόν, φίλε Πρώταρχε, διότι και πολύς λόγος υπολείπεται
+και σχεδόν τόρα δεν είναι διόλου εύκολος. Και βεβαίως φαίνεται πλέον
+ότι μου χρειάζεται άλλη μέθοδος τόρα που προχωρώ να ζητήσω τα δευτερεία
+χάριν του νου, και να τα έχω ως βέλη διαφορετικά από τους προηγουμένους
+λόγους. Ίσως όμως μερικά είναι και όμοια. Λοιπόν είναι πρέπον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Πρέπει όμως να προσέξωμεν καλά, διά να ορίσωμεν την αρχήν αυτού.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίαν λοιπόν εννοείς;
+
+                                Σωκράτης.
+Όλα όσα υπάρχουν εις το σύμπαν αυτήν την στιγμήν ας τα χωρίσωμεν εις
+δύο, ή αν θέλης καλλίτερον εις τρία.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε, σε παρακαλώ, κατά ποίον τρόπον.
+
+                                Σωκράτης.
+Ας πάρωμεν μερικά από τους προηγουμένους λόγους.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποία ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ελέγαμεν νομίζω ότι ο θεός αφ' ενός μεν έδωκε το άπειρον εις τα όντα,
+αφ' έτερου δε το πέρας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτά λοιπόν ας τα θεωρήσωμεν ως τα δύο από τα είδη (γενικώς εννοίας),
+το δε τρίτον ως κάποιον έν ανάμικτον από τα δύο αυτά μαζί. Αλλά, καθώς
+φαίνεται, εγώ είμαι κάπως γελοίος άνθρωπος ως προς το να διαιρώ εις
+είδη και να τα λογαριάζω.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι λέγεις, ευλογημένε;
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα πάλιν μου φαίνεται ότι χρειάζεται τέταρτον γένος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε ποίον.
+
+                                Σωκράτης.
+Πρόσεξε να ιδής την αιτίαν της αναμίξεως αυτών μεταξύ των και θεώρησε
+προς χάριν μου εκτός εκείνων των τριών τούτο ως τέταρτον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μη τυχόν σου χρειασθή και πέμπτον, το οποίον να είναι αιτία της
+αποχωρίσεως κανενός;
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ πιθανόν. Όχι όμως προς το παρόν, καθώς νομίζω. Εάν όμως τυχόν
+χρειασθή, θα μου συγχωρήσης βεβαίως να ζητήσω και πέμπτον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι άλλο βεβαίως;
+
+                                Σωκράτης.
+Πρώτον λοιπόν από τα τέσσαρα ας αποχωρίσωμεν τα τρία, και τα δύο από
+αυτά ας προσπαθήσωμεν να τα φαντασθώμεν το καθέν σχισμένον και κομμένον
+εις πολλά, και πάλιν να τα συγχωνεύσωμεν έκαστον εις έν και να
+εννοήσωμεν κατά ποίον τρόπον άραγε το καθέν από τα δύο έγινε και έν και
+πολλά.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αν μου το εξηγήσης καθαρώτερα, ίσως να σε παρακολουθήσω.
+
+                                Σωκράτης.
+Σου λέγω λοιπόν ότι τα δύο τα οποία θέτω εμπρός είναι αυτά που είπα
+αυτήν την στιγμήν, δηλαδή το άπειρον και το πεπερασμένον. Πως δε το
+άπειρον με κάποιον τρόπον είναι πολλά, θα προσπαθήσω να σου το εξηγήσω.
+Το δε πεπερασμένον ας μας περιμένη.
+
+                                Πρώταρχος.
+Περιμένει.
+
+                                Σωκράτης.
+Πρόσεξε λοιπόν. Δηλαδή είναι βεβαίως δύσκολον και διαφιλονικούμενον
+αυτό το οποίον σου λέγω να προσέξης, αλλά όμως πρόσεξε. Πρώτον κύτταξε
+αν είναι δυνατόν να φαντασθής ποτέ πέρας του θερμοτέρου και ψυχροτέρου
+ή μήπως η αυξομείωσις, η οποία κατοικεί μέσα εις αυτά τα γένη, ενόσω
+κατοικεί, δεν θα επιτρέψη να έλθη το τέλος. Διότι, όταν επέλθη τέλος,
+τότε τελειόνουν και αυτά τα δύο.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Δεχόμεθα λοιπόν ότι εις το θερμότερον και ψυχρότερον ενυπάρχει πάντοτε
+η αυξομείωσις.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και πάντοτε λοιπόν δεν έχουν τέλος αυτά, καθώς εξηγεί αυτός ο λόγος.
+Αφού δε είναι ατελείωτα, βεβαίως είναι εντελώς άπειρα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Δυνατά, μάλιστα, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Καλά μου απήντησες, φίλε Πρώταρχε, και με αυτό το δυνατά που είπες τόρα
+μου ενθύμισες ότι το ορμητικόν και το σιγανόν έχουν την ιδίαν δύναμιν
+με την αυξομείωσιν. Διότι εις όποιον πράγμα υπάρχουν αυτά τα δύο, δεν
+το αφίνουν να έχη έν ωρισμένον ποσόν, αλλά πάντοτε προσθέτουν εις
+εκάστην πράξιν το ορμητικώτερον από το σιγανώτερον και αντιθέτως και
+εκτελούν την αυξομείωσιν, την δε ωρισμένην ποσότητα την εξαφανίζουν.
+Διότι, εάν δεν εξαφανίσουν αυτό το ωρισμένον ποσόν, το οποίον είπαμεν
+τόρα, αλλά αφήσουν αυτό και το μέτριον να ενθρονισθή εις την θέσιν της
+αυξομειώσεως και του ορμητικού και σιγανού, τότε αυτά τα ίδια πηγαίνουν
+κατά διαβόλου από τον τόπον των, όπου κατοικούσαν. Διότι πλέον δεν
+είναι δυνατόν να είναι θερμότερον και ψυχρότερον, όταν αποκτήσουν
+ωρισμένην ποσότητα. Διότι το θερμότερον και το ψυχρότερον μετακινείται
+διαρκώς και δεν σταματά, ενώ το ωρισμένον ποσόν εσταμάτησε και έπαυσε
+να προχωρή. Συμφώνως λοιπόν με αυτόν τον λόγον ημπορεί να γίνη άπειρον
+το θερμότερον και το αντίθετον επίσης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον, καλέ Σωκράτη. Αλλά, καθώς είπες, αυτά
+δεν είναι εύκολον να τα παρακολουθήση κανείς. Όταν όμως λέγωνται πάλιν
+και πάλιν, ίσως κάμουν να μείνουν σύμφωνοι ο ερωτών και ο ερωτώμενος.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως ομιλείς ορθά, και πρέπει να προσπαθήσωμεν να κάμωμεν καθώς
+λέγεις. Τόρα όμως πρόσεχε αν θα δεχθώμεν το εξής ως απόδειξιν του
+απείρου, διά να μη μακρολογούμεν εξετάζοντες όλα τα πράγματα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον λοιπόν εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Όσα πράγματα μας φανούν ότι επιδέχονται αυξομείωσιν και το δυνατά και
+ήσυχα και το πολύ και όλα τα παρόμοια, όλα αυτά πρέπει να τα
+κατατάξωμεν εις την κατηγορίαν του απείρου ως μίαν, συμφώνως με τον
+προηγούμενον λόγον που είπαμεν ότι όσα είναι μοιρασμένα και σχισμένα
+πρέπει να τα συναθροίσωμεν όσον είναι δυνατόν και να τα επισφραγίσωμεν
+με μίαν φύσιν, εάν το ενθυμήσαι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Το ενθυμούμαι.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν όσα δεν επιδέχονται αυτά, επιδέχονται όμως όλως τα αντίθετα από
+αυτά, δηλαδή πρώτον μεν το ίσον και η ισότης, κατόπιν δε από το ίσον το
+διπλάσιον και κάθε ποσόν, το οποίον δίδει ένας αριθμός σχετιζόμενος με
+άλλον, ή έν μέτρον σχετικώς με άλλο, άραγε, αν όλα αυτά τα κατατάξωμεν
+εις το πέρας, θα εφαινόμεθα, ότι ορθώς το κάμνομεν αυτό; Ή πώς αλλέως
+νομίζεις εσύ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ καλά, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Έστω. Το δε τρίτον, το μικτόν από αυτά τα δύο, ποίαν μορφήν θα ειπούμεν
+ότι έχει ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Νομίζω ότι συ θα το εξηγήσης και εις εμέ.
+
+                                Σωκράτης.
+Ειπέ καλλίτερα ο θεός, εάν εισακούση την ευχήν μου κανείς από τους
+θεούς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Προσεύχου λοιπόν και πρόσεχε.
+
+                                Σωκράτης.
+Προσέχω, και μου φαίνεται, καλέ Πρώταρχε, ότι κάποιος από αυτούς μας
+έγινε φίλος αυτήν την στιγμήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς το εννοείς αυτό, και ποίαν απόδειξιν έχεις;
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως θα σου το εξηγήσω, συ δε παρακολούθησε τον λόγον μου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Νομίζω ότι προ ολίγου ελέγαμε κάτι τι θερμότερον και ψυχρότερον. Δεν
+είναι έτσι ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Πρόσθεσε λοιπόν εις αυτά το ξηρότερον και υγρότερον και το περισσότερον
+και ολιγώτερον και το ταχύτερον και βραδύτερον και το μεγαλίτερον και
+μικρότερον και όσα προηγουμένως κατετάξαμεν εις την ιδίαν κατηγορίαν
+των εκ φύσεως επιδεχομένων αυξομείωσιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Την κατηγορίαν του απείρου εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Μάλιστα. Ανάμιξε όμως με αυτήν κατόπιν την γενεάν του πέρατος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίαν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτήν που έπρεπε τόρα πάλιν, καθώς συναθροίσαμεν εις μίαν κατηγορίαν
+την φύσιν του απείρου, ομοίως και την φύσιν του περατοειδούς να την
+συναθροίσωμεν, και όμως δεν την συναθροίσαμεν. Ίσως όμως και τόρα γίνη
+μόνον του, δηλαδή με την συνάντησιν αυτών των δύο ίσως εννοηθή καλώς
+και εκείνη.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποία και πώς εννοείς;
+
+                                Σωκράτης.
+Η φύσις της ισότητος και του διπλασίου και οποιονδήποτε άλλο ποσόν
+καταπαύει την διχόνοιαν των αντιθέτων μεταξύ των και διά της εφαρμογής
+των αριθμών εις αυτά τα καθιστά συμμετρικά και σύμφωνα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Σε εννοώ. Δηλαδή μου φαίνεσαι ως να λέγης ότι, εάν τα αναμίξωμεν αυτά,
+προκύπτουν κάποιαι παραγωγαί από έκαστον μίγμα.
+
+                                Σωκράτης.
+Καλά σου φαίνομαι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε λοιπόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε μέσα εις τας ασθενείας η μίξις αυτών δεν γεννά συνήθως την φύσιν
+της υγείας ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Μέσα δε εις την οξυφωνίαν και βαρυφωνίαν και την ταχύτητα και
+αργοπορίαν, τα οποία είναι απέραντα (άπειρα), άραγε αυτά τα ίδια, εάν
+προστεθούν, δεν παράγουν πέρας και συνθέτουν τελειότατα όλα τα είδη της
+μουσικής ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως, μέσα εις τας κακοκαιρίας και τους καύσωνας όταν προστεθούν
+αυτά, την μεν υπερβολήν και το απέραντον το αφαιρούν, παράγουν δε το
+μετρημένον και συμμετρικόν συγχρόνως.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ πώς αλλέως;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν προέρχονται από αυτάς αι ώραι του έτους και όλα τα καλά όσα
+μας εδόθησαν, αφού ανεμίχθησαν τα απέραντα με όσα έχουν πέρας ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Και πώς όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και άλλα βεβαίως πάρα πολλά μάλιστα παραλείπω να αναφέρω• λόγου χάριν
+μαζί με την υγείαν το κάλλος και την ισχύν και μέσα πάλιν εις τας ψυχάς
+άλλα πάμπολλα και πανώραια Διότι βεβαίως αυτή η θεά αντιληφθείσα την
+εκτροχίασιν των εξάψεων και όλην μαζί την πονηρίαν όλων των παθών, καλέ
+μου Φίληβε, και ότι ακόμη πέρας δεν υπάρχει, ούτε εις τας ηδονάς ούτε
+εις τας κορέσεις, έθεσε εις αυτήν νόμον και τάξιν, τα οποία έχουν
+πέρας. Και συ μεν φρονείς ότι την έζωσε, εγώ όμως σου λέγω ότι την
+έσωσε. Και τόρα συ, φίλε Πρώταρχε, ποίαν γνώμην έχεις;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είμαι πάρα πολύ σύμφωνος, καλέ Σωκράτη.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν τα τρία αυτά βεβαίως τα ανέπτυξα πλέον, εάν παρακολουθής το
+νόημα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα, νομίζω ότι σε εννοώ. Δηλαδή μου φαίνεται ότι πρώτον θεωρείς το
+άπειρον, κατόπιν δε από αυτό δεύτερον το πέρας των όντων. Ως τρίτον
+όμως δεν εννοώ τόσον καλά (!) ποιον θέλεις να ειπής.
+
+                                Σωκράτης.
+Δηλαδή, αξιοθαύμαστε φίλε, σε εζάλισε η πληθώρα της παραγωγής του
+τρίτου είδους. Μολονότι και το άπειρον μας έδοσε πολλά είδη, αλλ' όμως
+το επεσφραγίσαμεν με το γένος της αυξομειώσεως και μας εφάνη έν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως το πέρας ούτε πολλά είδη περιείχε ούτε εφέραμεν δυσκολίαν
+ότι δεν είναι εκ φύσεως έν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ήτο δυνατόν να γίνη αυτό;
+
+                                Σωκράτης.
+Με κανένα τρόπον. Τόρα όμως δέξου ότι εγώ ως τρίτον εννοώ το εξής, το
+οποίον παράγεται ολόκληρον από αυτά τα δύο, δηλαδή παραγωγήν εις την
+ύπαρξιν από τα μέτρα τα κατασκευασμένα με πέρας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Το ενόησα πλέον.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως όμως είπαμεν τότε ότι πρέπει να εξετάσωμεν κάποιον τέταρτον
+γένος. Και η εξέτασις είναι κοινή. Δηλαδή πρόσεξε αν παραδέχεσαι ότι
+όλα τα παραγόμενα παράγονται από κάποιαν αιτίαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Παραδέχομαι. Διότι βεβαίως χωρίς αιτίαν πώς ήτο δυνατόν να παραχθούν;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε η φύσις του δημιουργικού δεν διαφέρει απλώς κατά το όνομα,
+και επομένως δεν είναι ορθόν να θεωρούμεν έν πράγμα το παραγωγικόν και
+το αίτιον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως πάλιν το κατασκευαζόμενον και το παραγόμενον διαφέρουν
+απλώς ως προς το όνομα, καθώς τα προηγούμενα; πώς φρονείς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Καθώς το είπες.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν δεν προηγείται πάντοτε κατά φύσιν το παραγωγικόν, το δε
+κατασκεύασμα παράγεται κατόπιν από εκείνο ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως δεν είναι άλλο και όχι το ίδιον πράγμα η αιτία με το έχον
+υποδουλωμένην την παραγωγήν του εις την αιτίαν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ πώς αλλέως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως όλα όσα παράγονται και τα παράγωγα αυτών δεν μας τα δίδουν
+αυτά τα τρία γένη;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και επομένως το δημιουργικόν όλων αυτών, δηλαδή την αιτίαν, δεν την
+θεωρούμεν ως τέταρτον, το οποίον εφάνη καθαρά ότι είναι διαφορετικόν
+από εκείνα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως εφάνη διαφορετικόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν τόρα είναι ορθόν, αφού εσαφηνίσαμεν το καθέν από αυτά τα
+τέσσαρα, να τα μετρήσωμεν εις την σειράν χάριν απομνημονεύσεως.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι άλλο βεβαίως;
+
+                                Σωκράτης.
+Ως πρώτον λοιπόν θεωρώ το απέραντον, ως δεύτερον δε το πέρας, κατόπιν
+από αυτά ως τρίτον την ανάμικτον και παραχθείσαν ύπαρξιν (πλάσιν). Όταν
+δε προσθέσω ως τέταρτον την αιτίαν της αναμίξεως και γενέσεως, τάχα
+έγκλημα θα κάμω;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν;
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν, τόρα ας ιδούμεν τι ελέγαμεν και τι ζητούντες εφθάσαμεν
+εις αυτά εδώ ; Μήπως ελέγαμεν το εξής ; Δηλαδή μήπως εξετάζαμεν αν τα
+δευτερεία ανήκουν εις την ηδονήν ή εις την φρόνησιν; Ή όχι;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως αυτό.
+
+                                Σωκράτης.
+Προς το παρόν λοιπόν, αφού αυτά τα εχωρίσαμεν ούτω πως, ίσως ημπορούμεν
+πολύ καλά και να τελειώσωμεν την κρίσιν ποίον είναι πρώτον και ποίον
+δεύτερον από αυτά 'που εφιλονικήσαμεν εξ αρχής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ίσως.
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν. Βεβαίως εθεωρήσαμεν τον μικτόν βίον ως νικητήν της
+ηδονής και της φρονήσεως. Είναι αληθές αυτό ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε αυτόν τον βίον δεν τον βλέπομεν τι ποιότητα έχει και εις
+ποίον γένος ανήκει ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και νομίζω ότι θα τον θεωρήσωμεν ως μέρος του τρίτου γένους. Διότι
+βεβαίως αυτό το γένος δεν είναι ανάμικτον από δύο μόνον, αλλά από όλα
+ανεξαιρέτως τα απέραντα δεσμευμένα από το πέρας, επομένως πολύ ορθά
+αυτός εδώ ο νικηφόρος βίος ημπορεί να θεωρηθή ως μέρος εκείνου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Έχει καλώς. Αλλά τώρα ο ιδικός σου βίος, καλέ Φίληβε, ο οποίος είναι
+ηδονικός και αμιγής, εις ποίον γένος από όσα είπαμεν θα ήτο ορθόν να
+καταταχθή; Πριν όμως να ειπής την γνώμην σου απάντησέ μου εις το εξής.
+
+                                Φίληβος.
+Λέγε και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Η ηδονή και η λύπη έχουν πέρας ή ανήκουν εις όσα δέχονται αυξομείωσιν ;
+
+                                Φίληβος.
+Ναι, ανήκουν εις τα αυξομειωτικά, φίλε Σωκράτη. Διότι βεβαίως δεν ήτο
+δυνατόν η ηδονή να περικλείη παν αγαθόν, εάν δεν ήτο πλασμένη εκ φύσεως
+απέραντος εις αριθμόν και αυξομείωσιν.
+
+                                Σωκράτης.
+Ούτε βεβαίως η λύπη, καλέ Φίληβε, θα περιέκλειε παν κακόν. Επομένως
+άλλο τίποτε πρέπει να δεχθώμεν παρά ότι η φύσις του απείρου προσθέτει
+εις τας ηδονάς κανέν μέρος από το αγαθόν. Και λοιπόν αυτό κατά την
+γνώμην σου ας το κατατάξωμεν εις τα απέραντα. Αλλά την φρόνησιν και την
+επιστήμην και τον νουν, εις ποίον από όσα είπαμεν προηγουμένως θα τα
+κατατάξωμεν, καλέ Πρώταρχε και Φίληβε, χωρίς να διαπράξωμεν ασέβειαν;
+Διότι δεν μου φαίνεται να είναι μικρός ο κίνδυνος να επιτύχωμεν ή όχι
+ως προς τούτο το ζήτημά μας.
+
+                                Φίληβος.
+Καλέ Σωκράτη, συ καμαρόνεις τον θεόν που πιστεύεις.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως, αλλά και συ, αγαπητέ μου, καμαρόνεις την ιδικήν σου θεότητα.
+Και όμως πρέπει να απαντήσωμεν εις το ζήτημα οπωσδήποτε.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πραγματικώς ορθώς ομιλεί, καλέ Φίληβε, ο Σωκράτης και πρέπει να τον
+ακούσης.
+
+                                Φίληβος.
+Ναι, αλλά δεν εδέχθης συ, καλέ Πρώταρχε, να ομιλής εις την θέσιν μου ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα. Αλλά τώρα σχεδόν απορώ και δι' αυτό σε παρακαλώ, Σωκράτη
+μου, ο ίδιος να μας οδηγής, διά να μην τύχη και αμαρτήσωμεν εις εσέ τον
+πρωταγωνιστήν, εάν ομιλήσωμεν χωρίς αρμονίαν.
+
+                                Σωκράτης.
+Είναι ανάγκη να σε ακούσω, φίλε Πρώταρχε. Άλλως τε δεν επιβάλλεις κανέν
+δύσκολον πράγμα. Αλλ' άραγε πραγματικώς εγώ σε ετρόμαξα με το καμάρωμά
+μου αστειευόμενος, όταν σε ερώτησα εις ποίον γένος ανήκει ο νους και η
+επιστήμη;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ολοτελώς μάλιστα, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως αυτό είναι πολύ εύκολον. Διότι όλοι οι σοφοί συμφωνούν,
+βεβαίως διά να καμαρόνουν τον εαυτόν των, ότι ο νους είναι βασιλεύς
+ημών εις τον ουρανόν και εις την γην. Και ίσως έχουν δίκαιον. Αλλά αν
+αγαπάς ας εξετάσωμεν περισσότερον περί αυτού του γένους.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε πώς θέλεις χωρίς να στενοχωρήσαι διά την μακρολογίαν, Σωκράτη μου,
+διότι δεν θα σε βαρεθούμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Καλά το είπες. Και ας αρχίσωμεν να ερωτώμεν από την αρχήν ως εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε, καλέ Πρώταρχε, όλα τα υπάρχοντα και αυτό το οποίον ονομάζεται
+σύμπαν πρέπει να δεχθώμεν ότι το διοικεί με τάξιν η άλογος και τυφλή
+δύναμις και η τύχη, ή αντιθέτως, καθώς έλεγαν οι προγενέστεροί μας,
+κάποιος νους και θαυμασία φρόνησις;
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεν είναι το ίδιον, αξιοθαύμαστε Σωκράτη. Διότι αυτό που είπες πρώτα
+μου φαίνεται ότι δεν είναι καν θεμιτόν. Το να λέγωμεν όμως ότι αυτά όλα
+τα τακτοποιεί κάποιος νους και την μορφήν του κόσμου και του ηλίου και
+της σελήνης και των αστέρων, και όλου του στερεώματος είναι ορθόν, και
+δεν είναι δυνατόν ποτέ εγώ ούτε να ομιλώ ούτε να φρονώ αλλέως περί
+αυτών.
+
+                                Σωκράτης.
+Θέλεις λοιπόν και ημείς να συμφωνήσωμεν με τα προηγούμενα και να
+ειπούμεν ότι αυτά είναι αληθή, και να μη φρονούμεν μόνον ότι πρέπει να
+λέγωμεν ξένας γνώμας χωρίς κίνδυνον, αλλά και να τρέξωμεν εις τον
+κίνδυνον και εις την κατάκρισιν, όταν θελήση ένας τρομερός άνθρωπος να
+ειπή ότι αυτά δεν είναι πλασμένα με αυτήν την τάξιν αλλά με αταξίαν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς δεν θα θελήσω ;
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν πρόσεχε εις την έφοδον που μας κάμνει ο κατόπιν λόγος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Όσα περιστρέφονται εις την φύσιν των σωμάτων όλων των ζώων, καθώς το
+πυρ και το ύδωρ και τον αέρα και την γην, τα βλέπομεν, καθώς λέγουν οι
+ευρισκόμενοι μέσα εις τρικυμίαν, ότι υπάρχουν ως συστατικά αυτών.
+
+                                Πρώταρχος.
+Καλά μάλιστα τα βλέπομεν. Διότι βεβαίως μας παραδέρνει η αδιέξοδος αυτή
+συζήτησίς μας.
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν, δι' έκαστον συστατικόν του ατόμου μας δέξου το εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι ολίγον μέρος από το καθέν από αυτά υπάρχει εντός μας και μηδαμινόν
+και διόλου ποτέ καθάρειον ούτε που να έχη δύναμιν ανταξίαν με την φύσιν
+του. Επί του ενός δε σκεπτόμενος εφάρμοζε το ίδιον εις όλα. Λόγου χάριν
+πυρ βεβαίως υπάρχει και εντός μας, υπάρχει όμως και εις το σύμπαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ πώς αλλέως;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε δεν είναι ελάχιστον το εντός μας πυρ και ανίσχυρον και
+μηδαμινόν, ενώ το πυρ του σύμπαντος είναι θαυμάσιον και διά την
+πληθώραν και διά το κάλλος και δι' όλην του την δύναμιν όσην ημπορεί να
+έχη το πυρ ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι πολύ αληθές αυτό που λέγεις.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν; Άραγε διατηρείται και παράγεται και εξαρτάται από αυτό το
+ιδικόν μας το πυρ του σύμπαντος, ή αντιθέτως από εκείνο λαμβάνει αυτάς
+τας ωφελείας και το ιδικόν μου και το ιδικόν σου και των άλλων ζώων το
+πυρ ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εις αυτό που ερωτάς τόρα, δεν αξίζει ούτε να σου απαντήσω.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ ορθά. Και βεβαίως τα ίδια, νομίζω, θα απαντήσης και διά το χώμα το
+οποίον υπάρχει εις τα ζώα και εις το σύμπαν, και εν γένει δι' όλα τα
+άλλα στοιχεία, όσα σε ηρώτησα ολίγον προηγουμένως, τα ίδια θα
+απαντήσης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Και ποίος δηλαδή αν απαντήση αλλέως ημπορεί να νομισθή υγιής ;
+
+                                Σωκράτης.
+Σχεδόν κανείς απολύτως. Αλλά τόρα πρόσεχε και το κατόπιν. Δηλαδή όλα
+αυτά όσα είπαμεν προηγουμένως δεν τα ωνομάσαμεν σώματα, διότι τα
+είδαμεν να αποτελούν εν όλον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι άλλο βεβαίως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Το ίδιον λοιπόν υπόθεσε και δι' αυτό το οποίον ονομάζομεν κόσμον.
+Δηλαδή και αυτός διά τον ίδιον λόγον θα είναι έν σώμα, το οποίον
+αποτελείται από αυτά τα ίδια.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν άραγε από αυτό το σώμα τρέφεται και το ιδικόν μας σώμα και
+λαμβάνει όσας ωφελείας είπαμεν προ ολίγου περί αυτών, ή από το ιδικόν
+μας τρέφεται τούτο ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Και αυτό πάλιν, καλέ Σωκράτη, δεν άξιζε και να το ερωτήσης.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά τόρα; Τούτο άραγε αξίζει να το ερωτήσω ; Ή τι θα απαντήσης ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε τι πράγμα ;
+
+Σωκράτη.
+Άραγε το ιδικόν μας σώμα δεν θα δεχθώμεν ότι έχει ψυχήν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι προφανές ότι θα δεχθώμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Από πού την έλαβε, καλέ Πρώταρχε, εάν βεβαίως το σώμα του σύμπαντος δεν
+ήτο έμψυχον, και αν δεν είχε τα ίδια πλεονεκτήματα με τούτο και άλλα
+ακόμη καθ' όλα λαμπρότερα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι προφανές ότι από κανέν άλλο μέρος δεν τα έλαβε, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως, φίλε Πρώταρχε, δεν θα φαντασθώμεν ποτέ από τα τέσσαρα
+εκείνα γένη, δηλαδή το πέρας και το άπειρον και το κοινόν γένος και την
+αιτίαν, η οποία εις όλα υπάρχει ως τέταρτον, ότι η τελευταία αυτή μέσα
+εις ημάς μεν δίδει ψυχήν και εμφυσά σωμασκίαν, και όταν σφάλλη το σώμα
+το ιατρεύει και άλλοτε άλλα στοιχεία συνθέτει και επισκευάζει, και δι'
+αυτό ονομάζεται τελεία και πολυποίκιλος σοφία, ενώ όμως αυτά τα ίδια
+υπάρχουν εις ολόκληρον τον ουρανόν και εις μεγάλας δόσεις, και εκτός
+τούτου ωραία και καθάρεια, τάχα μέσα εις αυτά δεν εμηχανουργήθη η φύσις
+των ωραιοτέρων και τιμαλφεστέρων ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως αυτό δεν ημπορεί με κανένα τρόπον να είναι λογικόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, αφού αυτό δεν είναι λογικόν, δεν θα ήτο καλλίτερον να
+ακολουθήσωμεν εκείνον τον διισχυρισμόν και να ειπούμεν ότι υπάρχουν
+αυτά τα οποία επανελάβαμεν πολλάκις, δηλαδή άπειρον εις το σύμπαν πολύ,
+και πέρας άφθονον και κάποια αιτία εκτός αυτών όχι μηδαμινή, η οποία
+τακτοποιεί τα έτη και τας ώρας και τους μήνας, και η οποία είναι πολύ
+δίκαιον να ονομασθή σοφία και νους ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως είναι δίκαιον.
+
+                                Σωκράτης.
+Η σοφία όμως και ο νους δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν ποτέ χωρίς ψυχήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Όχι βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν δεν πρέπει να δεχθώμεν ότι εις μεν την φύσιν του Διός
+υπάρχει βασιλική ψυχή και βασιλικός νους με την δύναμιν της αιτίας, εις
+άλλα δε υπάρχουν άλλα καλά, καθώς ευχαριστούνται να ονομάζονται έκαστα
+;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Μη τυχόν λοιπόν νομίσης, φίλε Πρώταρχε, ότι αυτόν τον λόγον τον είπαμεν
+εις μάτην, αλλά είναι σύμμαχος με τους παλαιούς, οι οποίοι
+εγνωμοδότησαν ότι πάντοτε ο νους εξουσιάζει το σύμπαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως είναι.
+
+                                Σωκράτης.
+Εις δε την ιδικήν μου έρευναν επρομήθευσε απάντησιν, ότι δηλαδή ο νους
+ανήκει εις εκείνο το γένος από τα τέσσαρα, το οποίον είπαμεν ότι είναι
+αιτία όλων των πραγμάτων, και από τα οποία έν ήτο αυτή. Δηλαδή τώρα
+πλέον επήρες την απάντησίν μας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Την επήρα και είναι πολύ ικανοποιητική, αν και δεν σε αντελήφθην πότε
+μου απήντησες.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως, καλέ Πρώταρχε, η αστειότης χρησιμεύει ως ανάπαυλα εις την
+σπουδήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, αγαπητέ μου, ο νους εις ποίον γένος ανήκει και ποίαν δύναμιν
+έχει, σχεδόν αρκετά καλά το εξηγήσαμεν προς το παρόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά και της ηδονής το γένος επίσης προ πολλού εξηγήθη.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ας ενθυμούμεθα καλώς και τα εξής περί αυτών των δύο, ότι δηλαδή
+ο μεν νους είναι συγγενής με την αιτίαν και σχεδόν από το ίδιον γένος,
+η δε ηδονή είναι και η ιδία απέραντος και ανήκει εις το γένος το οποίον
+δεν έχει ούτε θα έχη ποτέ του ούτε αρχήν ούτε μέσον ούτε τέλος μόνον
+του.
+
+                                Πρώταρχος.
+Θα το ενθυμούμεθα καλώς. Πώς όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν πλέον πρέπει ημείς να προσέξωμεν, εις ποίον πράγμα υπάρχει
+το καθέν από αυτά και από ποίον πάθημα συμβαίνει, όταν συμβαίνη. Και
+πρώτον διά την ηδονήν, καθώς εβασανίσαμεν προηγουμένως το ιδικόν της
+γένος, ομοίως ας ερευνήσωμεν και αυτά προτίτερα. Εξ άλλου χωρίς λύπην
+δεν θα ημπορούσαμεν να βασανίσωμεν τελείως την ηδονήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αν βεβαίως είναι ανάγκη να βαδίσωμεν με αυτόν τον δρόμον, ας βαδίσωμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε και συ φρονείς ό,τι και εγώ ως προς την γένεσιν αυτών ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+Εις εμέ φαίνεται ότι κατά φύσιν η λύπη και η ηδονή ανήκουν εις το
+κοινόν γένος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αλλά, φίλε Σωκράτη, υπενθύμισέ μας ποίον θέλεις να ειπής κοινόν από τα
+γένη τα οποία είπαμεν προηγουμένως;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτό θα το εκτελέσω όσον ημπορώ, αξιοθαύμαστε φίλε.
+
+                                Πρώταρχος.
+Καλά το είπες.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ως κοινόν ας αναγνωρίζωμεν εκείνο ακριβώς από τα τέσσαρα, τα
+οποία το ελέγαμεν τρίτον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό που ανέφερες κατόπιν από το άπειρον και το πέρας, εις το οποίον
+κατέτασσες την υγείαν, και νομίζω και την αρμονίαν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Έξοχα μου απήντησες. Τόρα όμως πλέον πρόσεχε όσον ημπορείς
+περισσότερον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν σου λέγω ότι, όταν μεν λύεται η αρμονία μέσα εις ημάς και όλα τα
+ζώα, συγχρόνως λύεται η φυσική μας κατάστασις και εις τον χρόνον αυτόν
+γεννώνται πόνοι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ πειστικώς ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν δε πάλιν επανέλθη η αρμονία εις την φυσικήν της κατάστασιν, πρέπει
+να ειπούμεν ότι γεννάται ηδονή, προκειμένου να απαντήσωμεν με ολίγας
+λέξεις το ταχύτερον διά πολύ σπουδαία πράγματα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Νομίζω μεν, καλέ Σωκράτη, ότι ομιλείς ορθώς, αλλά ας προσπαθήσωμεν να
+τα είπουμεν αναμεταξύ μας σαφέστερον.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν δεν είναι ακοπώτερον να εννοήσωμεν καλώς τα κοινολογούμενα
+εκείνα και πασίγνωστα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποία ;
+
+                                Σωκράτης.
+Η πείνα, ως γνωστόν, δεν είναι λύσις και λύπη ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης. I
+Το δε φαγητόν, το οποίον είναι κορεσμός, δεν είναι ηδονή ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ναι.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά πάλιν η δίψα δεν είναι φθορά και λύπη και λύσις, και δεν είναι
+ηδονή η δύναμις της υγρασίας, η οποία αναπληρόνει το αποξηραμμένον; Η
+δε παρά φύσιν πάλιν έκκρισις και διάλυσις, τα οποία είναι παθήματα του
+καύσωνος, δεν είναι λύπη, και η κατά φύσιν ανταπόδοσις και δρόσισις δεν
+είναι ηδονή ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και εις το κρύον η μεν παρά την φύσιν του ζώου πήξις της υγρότητος δεν
+είναι λύπη ; Όταν δε πάλιν επιστρέψουν εις την πρώτην κατάστασιν και
+χωρισθούν, η φυσική αποκατάστασις δεν είναι ηδονή ; Και με μίαν λέξιν
+πρόσεξε αν σου φαίνεται μετρημένος ο λόγος ο οποίος λέγει ότι το
+έμψυχον είδος το οποίον παράγεται κατά φύσιν από το άπειρον και από το
+πέρας, το οποίον ανέφερα προηγουμένως, οσάκις μεν αυτό φθείρεται, η μεν
+φθορά του είναι λύπη, η δε επάνοδος εις την ιδικήν του κατάστασιν πάλιν
+είναι η καθολική ηδονή όλων.
+
+                                Πρώταρχος.
+Παραδέχομαι. Δηλαδή μου φαίνεται ότι το πράγμα έλαβε κάποιαν
+διατύπωσιν.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτό λοιπόν θέλεις να το θεωρήσωμεν ως έν είδος της λύπης και της
+ηδονής μέσα εις το καθέν από αυτά τα δύο παθήματα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Το παραδέχομαι.
+
+                                Σωκράτης.
+Θεώρησε λοιπόν της ιδίας ψυχής την προσδοκίαν εις το διάστημα αυτών των
+παθημάτων, ότι ως ελπίς μεν προ των ηδονικών είναι ηδονική και
+ενθαρρυντική, ως πρόβλεψις όμως των λυπηρών είναι φοβιστική και
+αλγεινή.
+
+                                Πρώταρχος.
+Δηλαδή βεβαίως είναι διάφορον αυτό το είδος της ηδονής, το οποίον
+παράγεται χωρίς το σώμα με μόνην την προσδοκίαν της ψυχής.
+
+                                Σωκράτης.
+Καλά με επρόλαβες. Διότι εις αυτά ίσως, κατά την γνώμην μου
+τουλάχιστον, επειδή παράγεται καθάρειον, καθώς φαίνεται, και αμιγές
+έκαστον είδος της λύπης και της ηδονής, θα γίνη φανερόν περί της
+ηδονής, άραγε ολόκληρον το γένος της είναι προτιμητέον, ή το μεν
+προτιμητέον πρέπει να το αποδώσωμεν εις κάποιον άλλο από τα γένη που
+είπαμεν προηγουμένως, την δε ηδονήν και λύπην, καθώς το θερμόν και το
+ψυχρόν και όλα τα παρόμοια, άλλοτε να τα προτιμώμεν και άλλοτε όχι,
+διότι αγαθά μεν δεν είναι, κάποτε όμως μερικά δέχονται την φύσιν των
+αγαθών.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς, ότι κατά τοιούτον κάπως τρόπον πρέπει να ερευνήσωμεν
+το ζήτημά μας τούτο.
+
+                                Σωκράτης.
+Πρώτον λοιπόν ας προσέξωμεν μαζί εις το εξής. Δηλαδή, αν είναι
+πραγματικώς ορθόν αυτό που είπαμεν τότε, ότι, όταν μεν φθείρωνται αυτά,
+παράγεται πόνος, όταν δε ανακτώνται, παράγεται ηδονή, τότε ας σκεφθώμεν
+διά τα μήτε φθειρόμενα μήτε ανακτώμενα, ποίου είδους διάθεσις θα υπάρχη
+κατ' ανάγκην εις τα ζώα, όταν συμβαίνουν αυτά. Πρόσεξε όμως καλά τι θα
+απαντήσης. Άραγε δεν είναι πολύ λογικόν εις αυτό το διάστημα
+οποιονδήποτε ζώον ούτε να λυπήται ούτε να ευφραίνεται ούτε πολύ ούτε
+ολίγον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως είναι λογικόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν τόρα δεν παρουσιάζεται κάποια τρίτη διάθεσις έξω από την
+διάθεσιν του ευφραινομένου και του λυπουμένου ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ πώς αλλέως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν τόρα προσπάθησε να την ενθυμήσαι αυτήν. Διότι, διά να
+κρίνωμεν την ηδονήν, δεν έχει μικράν σημασίαν το να ενθυμούμεθα αυτήν ή
+όχι. Και αν αγαπάς, ας τελειώνωμεν μίαν σύντομον εξέτασιν δι' αυτήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε ποίαν.
+
+                                Σωκράτης.
+Όστις προτιμήση τον βίον της φρονήσεως, γνωρίζεις ότι δεν υπάρχει κανέν
+εμπόδιον να μη ζη κατ' αυτόν τον τρόπον;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μήπως εννοείς βίον χωρίς χαράν και λύπην ;
+
+                                Σωκράτης.
+Δηλαδή βεβαίως είπαμεν τότε, όταν εσυγκρίναμεν τους βίους, ότι δεν
+είναι ανάγκη να χαίρη ούτε πολύ ούτε ολίγον όστις προτιμήση τον βίον
+της φρονήσεως.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα το είπαμεν αυτό.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν βεβαίως αυτά πρέπει να υπάρχουν εις εκείνον. Και ίσως δεν
+είναι διόλου παράδοξον, αν αυτός είναι ο αρμοδιώτερος διά τους θεούς
+από όλους τους βίους.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τουλάχιστον δεν είναι λογικόν βεβαίως ούτε να χαίρουν οι θεοί ούτε
+αντιθέτως.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως δεν είναι λογικόν. Τουλάχιστον θα ήτο άσχημον, οποιονδήποτε και
+αν συνέβαινε από αυτά. Αλλά αυτό μεν βεβαίως και κατόπιν πάλιν θα το
+εξετάσωμεν, όταν συμπέση ο λόγος περί αυτού, και θα παραχωρήσωμεν τον
+νουν εις τα δευτερεία, εάν δεν ημπορούμεν να τον κατατάξωμεν εις τα
+πρωτεία.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα όμως το άλλο είδος των ηδονών, που είπαμεν ότι ανήκει μόνον εις
+την ψυχήν, με την μνήμην παράγεται ολόκληρον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς;
+
+                                Σωκράτης.
+Καθώς φαίνεται, πρέπει πρώτον να εξετάσωμεν τι είναι μνήμη και
+πλησιάζει να είναι πάλιν προηγούμενον από την μνήμην η αίσθησις, εάν
+θέλωμεν να εξηγήσωμεν καλώς τα ζητήματα αυτά.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Δέξου ότι άλλα μεν από τα παθήματα που συμβαίνουν εις το σώμα μας
+σβύνονται μέσα εις το σώμα πριν εισχωρήσουν εις την ψυχήν μας, και
+αφήνουν εκείνην απαθή, άλλα δε διαπερνούν και τα δύο και προξενούν κάτι
+τι ωσάν σεισμόν και χωριστά εις έκαστον και κοινόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Δέχομαι.
+
+[Σωκράτης]
+Λοιπόν όσα μεν δεν διέρχονται και τα δύο, εάν ειπούμεν ότι διαφεύγουν
+την ψυχήν μας, όσα δε διέρχονται και τα δύο, εάν ειπούμεν ότι δεν την
+διαφεύγουν, άραγε δεν θα ειπούμεν πολύ ορθά ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν το να διαφεύγουν μην το θεωρήσης ότι το εννοώ ως παραγωγήν λήθης
+εδώ. Διότι η λήθη είναι φυγή της μνήμης. Αλλά επί του προκειμένου
+τοιαύτη μνήμη δεν παρήχθη ακόμη. Και δι' ό,τι δεν υπάρχει ούτε παρήχθη
+ακόμη, βεβαίως είναι παράλογον να δεχθώμεν αποβολήν. Δεν είναι έτσι ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ πώς αλλέως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν τα ονόματα άλλαξε μόνον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αντί της αποχής της ψυχής, όταν αυτή μένη απαθής από τους σεισμούς του
+σώματος, την οποίαν τόρα την ονομάζεις λήθην, ονόμασε την αναισθησίαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Το ενόησα πλέον.
+
+                                Σωκράτης.
+Το να κινήται όμως η ψυχή και το σώμα με έν πάθος, το οποίον συμβαίνει
+κοινώς εις αυτά, αν πάλιν αυτήν την κίνησιν την ονομάσης αίσθησιν, δεν
+θα ομιλήσης απρεπώς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Επί τέλους λοιπόν ενοήσαμεν άραγε τι θέλομεν να ονομάζωμεν την
+αίσθησιν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, εάν ονομάση κανείς την μνήμην διάσωσιν της αισθήσεως, θα ωμίλει
+ορθώς κατά την γνώμην μου τουλάχιστον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Και βέβαια ορθώς.
+
+                                Σωκράτης.
+Από την μνήμην όμως άραγε δεν θεωρούμεν διαφορετικήν την ανάμνησιν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ίσως.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε δεν την θεωρούμεν ως εξής;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς δηλαδή ;
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν η ψυχή, όσα άλλοτε έπασχε μαζί με το σώμα, τόρα μόνη της όσον
+είναι δυνατόν χωρίς το σώμα τα συλλαμβάνει πάλιν, τότε λέγομεν, νομίζω,
+ότι τα αναμιμνήσκεται. Δεν είναι έτσι;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' επίσης και όταν χάση την μνήμην είτε της αισθήσεως είτε της
+μαθήσεως και πάλιν αναπολήση αυτήν μόνη της εντός της, και αυτά όλα τα
+ελέγαμεν, νομίζω, είδη αναμνήσεως και μνήμης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ο λόγος, διά τον οποίον ελέχθησαν όλα αυτά, είναι ο εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίος;
+
+                                Σωκράτης.
+Διά να συλλάβωμεν όσον το δυνατόν καθαρώτερα την ηδονήν της ψυχής
+χωριστά από το σώμα, και συγχρόνως και την επιθυμίαν. Διότι φαίνεται
+ότι αυταί και αι δύο με αυτά κάπως φανερόνονται.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τότε λοιπόν, καλέ Σωκράτη, ας ομιλήσωμεν διά τα κατόπιν.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως πρέπει, καθώς φαίνεται, να συζητήσωμεν πολύ εξετάζοντες την
+γένεσιν της ηδονής και όλην την μορφήν αυτής. Μάλιστα και τόρα ακόμη
+φαίνεται ότι πρέπει πρώτον να εννοήσωμεν τι είναι η επιθυμία και πού
+παράγεται.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τότε λοιπόν ας εξετάσωμεν. Διότι δεν θα χάσωμεν τίποτε.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως θα χάσωμεν, καλέ Πρώταρχε, και μάλιστα, αν εύρωμεν αυτό που
+ζητούμεν, θα χάσωμεν την αμφιβολίαν μας ως προς αυτό.
+
+                                Πρώταρχος.
+Καλά μου τα εκατάφερες. Και λοιπόν το κατόπιν τούτων ας προσπαθήσωμεν
+να συζητήσωμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν προ ολίγου δεν είπαμεν ότι η πείνα και η δίψα και πολλά άλλα
+παρόμοια είναι είδη επιθυμιών ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πάρα πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε εις ποίαν ταυτότητα αποβλέποντες τα ονομάζομεν αυτά με έν
+όνομα, ενώ είναι διαφορετικά ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μα τον Δία ίσως, Σωκράτη μου, δεν είναι εύκολον να το ειπή κανείς, όμως
+πρέπει να το ειπούμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν από εκείνο το μέρος και από τα ίδια ας αρχίσωμεν πάλιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Από που λοιπόν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λέγομεν, νομίζω, κάθε φοράν ότι κάποιον πράγμα έχει δίψαν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Και πώς όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Τούτο δε δεν σημαίνει ότι είναι κενόν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε μήπως η δίψα δεν είναι επιθυμία ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ναι, και μάλιστα επιθυμία ποτού.
+
+                                Σωκράτης.
+Ποτού, ή αναπληρώσεως ποτού;
+
+                                Πρώταρχος.
+Νομίζω, της αναπληρώσεως.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως όστις από ημάς μένει κενός, καθώς φαίνεται, επιθυμεί το
+αντίθετον από ό,τι πάσχει. Δηλαδή, όταν είναι κενός, επιθυμεί να
+γεμισθή.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ φανερά μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν ; Όστις πρώτην φοράν μένει κενός είναι δυνατόν από κανέν
+μέρος είτε με την αίσθησιν είτε με την μνήμην να συλλάβη την
+αναπλήρωσιν εκείνου, το οποίον ούτε εις το παρόν πάσχει ούτε άλλοτε
+έπαθε εις το παρελθόν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι ποτέ δυνατόν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως όστις επιθυμεί είπαμεν ότι κάτι επιθυμεί.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά δεν επιθυμεί αυτό το οποίον πάσχει. Διότι διψά, αυτό δε είναι
+κένωσις. Αυτός όμως επιθυμεί αναπλήρωσιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως κάποιον από τα μέρη του διψώντος θα συλλαμβάνη την
+αναπλήρωσιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Εξ ανάγκης.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως το σώμα του δεν είναι δυνατόν να συλλαμβάνη αυτήν, διότι
+βεβαίως γίνεται κενόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Άρα υπολείπεται να συλλαμβάνη την αναπλήρωσιν η ψυχή, και βεβαίως με
+την μνήμην. Διότι με τι άλλο θα ήτο δυνατόν να συλλάβη αυτήν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Σχεδόν με τίποτε άλλο.
+
+                                Σωκράτης.
+Εννοούμεν λοιπόν τόρα τι εξάγεται από αυτήν την συζήτησιν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτή η συζήτησις δεν παραδέχεται ότι είναι δυνατόν να υπάρχη επιθυμία
+σωματική.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Διότι καταγγέλλει ότι είναι αντίθετος η επιχείρησις παντός ζώου προς τα
+πάθη του σώματος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αφού δε η επιθυμία τα οδηγεί εις το αντίθετον από τα πάθη των, βεβαίως
+σημαίνει ότι υπάρχει μνήμη των αντιθέτων προς τα πάθη.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως ο λόγος μας απέδειξε ότι η μνήμη οδηγεί εις τα επιθυμητά, και
+αποδεικνύει ότι αυτή είναι όλης της ψυχής και ορμή και επιθυμία και
+αρχή ολοκλήρου του ζώου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως με κανένα τρόπον δεν υπερισχύει ο λόγος ότι το σώμα αισθάνεται
+ή πείναν ή κανέν άλλο παρόμοιον πάθημα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι αληθέστατον.
+
+                                Σωκράτης.
+Ακόμη λοιπόν ας προσέξωμεν και εις το εξής ως προς αυτά τα ίδια.
+Δηλαδή, όταν περιστρεφώμεθα εις αυτά τα ίδια ζητήματα, θέλομεν να
+δείξωμεν έν ιδιαίτερον είδος βίου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Εις ποία και ποίον βίον εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Εις την αναπλήρωσιν και κένωσιν και όλα όσα συντελούν εις την σωτηρίαν
+και την καταστροφήν των ζώων, και εάν κανείς από ημάς ευρισκόμενος εις
+έκαστον από αυτά τα δύο παθήματα άλλοτε πονή και άλλοτε ευχαριστήται
+από τας μεταβολάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Τι θα ειπούμεν όμως, όταν ευρίσκεται εις το μέσον αυτών ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς γίνεται εις το μέσον;
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν από μεν το πάθημα πονή, ενθυμήται όμως τα ηδονικά, τα οποία εάν
+ήρχοντο, θα έπαυαν οι πόνοι του, και όμως ακόμη δεν λαμβάνη την
+αναπλήρωσιν. Τότε τι θα ειπούμεν ; θα ειπούμεν ότι είναι ή δεν είναι
+εις το μέσον των παθημάτων ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως θα ειπούμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Πώς άραγε ; Ότι εντελώς πονεί, ή εντελώς ευχαριστείται;
+
+                                Πρώταρχος.
+Όχι μα τον Δία, αλλά κάπως με διπλήν λύπην ότι λυπείται, εις το σώμα
+μεν από το πάθημά του, εις την ψυχήν δε διότι
+λαχταρά από την προσδοκίαν.
+
+                                Σωκράτης.
+Πώς εννοείς, καλέ Πρώταρχε, την διπλήν λύπην; Άραγε δεν συμβαίνει
+κάποτε κανείς από ημάς να είναι κενός και να φθάση εις την ελπίδα της
+αναπληρώσεως, άλλοτε δε αντιθέτως να ευρίσκεται εις απελπισίαν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε λοιπόν, εάν μεν ελπίζη να αναπληρωθή, δεν σου φαίνεται ότι
+ευχαριστείται από την ανάμνησιν, συγχρόνως όμως επειδή είναι κενός κατά
+το ίδιον διάστημα πονεί ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι λογικόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως τότε και ο άνθρωπος και τα άλλα ζώα λυπούνται και
+ευχαριστούνται συγχρόνως.
+
+                                Πρώταρχος.
+Σχεδόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Τι συμβαίνει όμως, όταν, ενώ είναι κενός, δεν έχη ελπίδα αναπληρώσεως ;
+Άραγε τότε δεν συμβαίνει το διπλάσιον πάθημα της λύπης, το οποίον συ
+προ ολίγου ενόησες και ενόμισες ότι είναι γενικώς διπλούν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Εις αυτήν λοιπόν την εξέτασιν αυτών των παθημάτων θα μεταχειρισθούμεν
+το εξής :
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον ;
+
+                                Σωκράτης.
+Δηλαδή άραγε αληθείς θα τας ονομάσωμεν αυτάς τας λύπας και τας ηδονάς ή
+ψευδείς ; Ή μερικάς μεν αληθείς, άλλας όμως όχι;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν, καλέ Σωκράτη, να υπάρχουν ψευδείς ηδοναί ή λύπαι;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά πώς υπάρχουν, καλέ Πρώταρχε, φόβοι αληθείς ή ψευδείς, ή προσδοκίαι
+αληθείς ή όχι, ή γνώμαι αληθείς ή ψευδείς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Όσον δια τας γνώμας εγώ τουλάχιστον ημπορώ να τας παραδεχθώ, αυτά όμως
+τα άλλα δεν ημπορώ.
+
+                                Σωκράτης.
+Πώς το είπες; Πραγματικώς πλησιάζομεν να στήσωμεν όχι πολύ μηδαμινόν
+ζήτημα.
+
+Πρώταρχε.
+Λέγεις την αλήθειαν.
+
+Σωκράτης
+Ναι, αλλά πρέπει, καλό παιδί, που έχεις εκείνον τον καλόν πατέρα, να
+προσέξωμεν αν θα είναι αρμόδιος.
+
+                                Πρώταρχος. Ίσως χρειάζεται αυτό τουλάχιστον.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως πρέπει να αφήσωμεν τας άλλας πολυλογίας ή και οτιδήποτε
+λέγεται έξω από το πρέπον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Λέγε μου λοιπόν. Διότι εμέ τουλάχιστον με κατέλαβε θαυμασμός διαρκής
+εις την ζωήν μου διά τα προβλήματα τα οποία εθέσαμεν τόρα δα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς εννοείς λοιπόν;
+
+                                Σωκράτης.
+Είπες ότι δεν υπάρχουν ηδοναί ψευδείς και αληθείς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν βεβαίως να υπάρχουν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ούτε λοιπόν εις τον ύπνον ούτε εις τον ξύπνον, καθώς φρονείς, ούτε μέσα
+εις τα διάφορα είδη της μανίας και της παραφροσύνης δεν υπάρχει κανείς
+ο οποίος κάποτε νομίζει μεν ότι χαίρει, δεν χαίρει όμως διόλου, ούτε ο
+οποίος νομίζει ότι λυπείται, δεν λυπείται όμως πραγματικώς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως, καλέ Σωκράτη, όλοι αυτήν την γνώμην έχομεν δι' αυτά.
+
+                                Σωκράτης.
+Ναι, αλλά είναι άραγε ορθή ; Ή πρέπει να εξετάσωμεν αν λέγονται ορθώς ή
+όχι;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πρέπει να εξετάσωμεν, καθώς εγώ τουλάχιστον νομίζω.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν ας ορίσωμεν καθαρώτερα αυτό το οποίον λέγομεν
+τόρα περί της ηδονής και της γνώμης. Δηλαδή είναι αληθές ημείς ότι
+έχομεν κάπως μίαν γνώμην ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και ότι αισθανόμεθα ηδονάς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Επίσης.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά και το αντικείμενον της γνώμης μας δεν είναι κάτι τι;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και το ελατήριον δια το οποίον ευχαριστείται όστις ευχαριστείται ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν όστις έχει μίαν γνώμην, είτε είναι ορθή είτε όχι, δεν χάνει
+ποτέ βεβαίως την πραγματικότητα της γνώμης του.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν βεβαίως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και όστις αισθάνεται ηδονήν, είτε είναι ορθή είτε όχι, είναι φανερόν
+ότι ποτέ δεν θα χάση την πραγματικότητα της ηδονής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα και αυτό είναι ορθόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Με ποίον τρόπον λοιπόν η μεν γνώμη μας συνηθίζει να είναι και ψευδής
+και αληθής, η ηδονή όμως μόνον αληθής είναι, ενώ μας εδόθη εκ φύσεως
+και να φρονούμεν και να τερπώμεθα πραγματικώς και εις τας δύο
+περιπτώσεις;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό πρέπει να το εξετάσωμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε, επειδή εις την γνώμην ακολουθεί το ψεύδος και η αλήθεια, και ως
+εκ τούτου δεν υπάρχει απλώς γνώμη αλλά συγχρόνως γνώμη κάποιου είδους,
+δια τούτο λέγεις ότι πρέπει να εξετάσωμεν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Ακόμη δε άραγε πρέπει να συμφωνήσωμεν αν κατ' αρχήν εκείνα μεν έχουν
+κάποιαν ποιότητα, η ηδονή όμως και η λύπη είναι ό,τι είναι, και δεν
+έχουν καμμίαν ποιότητα;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι προφανές.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' αυτό δεν είναι διόλου δύσκολον να το εννοήσωμεν, ότι δηλαδή έχουν
+και κάποιαν ποιότητα. Διότι, προ πολλού είπαμεν ότι έκαστον είδος από
+αυτά γίνονται μεγάλα και μικρά και σφοδρά, δηλαδή και αι λύπαι και αι
+ηδοναί.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αν δε εις καμμίαν από αυτάς, φίλε Πρώταρχε, προστεθή η πονηρία, δεν θα
+ειπούμεν τότε ότι γίνεται πονηρά και η γνώμη, πονηρά δε και η ηδονή ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι άλλο βεβαίως, Σωκράτη μου ;
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα όμως ; Αν προστεθή η ορθότης ή το αντίθετον της ορθότητος εις
+κανέν από αυτά, άραγε δεν θα ειπούμεν ορθήν την γνώμην, όταν αποκτά την
+ορθότητα, το ίδιον δε και την ηδονήν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι λογικόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν όμως είναι λανθασμένον το αντικείμενον της γνώμης, δεν πρέπει τότε
+την γνώμην να την παραδεχθώμεν ως λανθασμένην και όχι ορθήν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν αλλέως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν ; Εάν παρατηρήσωμεν ότι μία λύπη ή ηδονή, σφάλλει ως προς το
+αντικείμενον της ενεργείας της, θα την ονομάσωμεν ορθήν ή κανονικήν ή
+με κανέν από τα καλά ονόματα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν, εάν σφάλη βεβαίως η ηδονή.
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως φαίνεται βεβαίως ότι πολλάκις η ηδονή συμβαίνει όχι μαζί με
+ορθήν γνώμην αλλά με ψευδή.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι; Βεβαίως όμως, καλέ Σωκράτη, την μεν γνώμην εις αυτόν τον
+συνδυασμόν την ελέγαμεν και τότε ψευδή, την ιδίαν όμως την ηδονήν ποτέ
+δεν ημπορεί κανείς να την χαρακτηρίση ως ψευδή.
+
+                                Σωκράτης.
+Βλέπω ότι με προθυμίαν υπερασπίζεσαι τόρα, καλέ Πρώταρχε, το ζήτημα της
+ηδονής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Διόλου μάλιστα, αλλά, καθώς ακούω, λέγω.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά, αγαπητέ μου, δεν έχει άραγε καμμίαν διαφοράν δι' ημάς η ηδονή η
+συνοδευομένη από ορθήν γνώμην και από επιστήμην, από εκείνην η οποία
+συμβαίνει πολλάκις εις έκαστον από ημάς μαζί με το ψεύδος και την
+αμάθειαν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι τουλάχιστον λογικόν να μην έχουν μικράν διαφοράν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ας έλθωμεν να ερευνήσωμεν αυτήν την διαφοράν των.
+
+                                Πρώταρχος.
+Οδήγησέ με όπου κρίνεις καλόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Ιδού πού σε οδηγώ.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πού ;
+
+                                Σωκράτης.
+Δεχόμεθα ότι η γνώμη είναι και ψευδής και αληθινή ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεχόμεθα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά πολλάκις δεν την συνοδεύει αυτήν αυτό το οποίον αναφέραμεν
+πολλάκις, δηλαδή η ηδονή και η λύπη, εννοώ την αληθή και ψευδή γνώμην;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε δεν συμβαίνει εντός μας από την μνήμην και από την αίσθησιν
+και η γνώμη και η εκάστοτε μεταβολή των γνωμών;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως δεν πρέπει άραγε κατ' ανάγκην να μας συμβαίνη, εις αυτά κάπως
+το εξής ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+Πολλάκις όταν ιδή κανείς από μακράν όχι τόσον καθαρά τα αντικείμενα,
+δεν θα έλεγες ότι ομοιάζει ως να θέλη να κρίνη αυτά τα οποία βλέπει τι
+πράγμα είναι ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Θα το έλεγα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν κατόπιν δεν είναι δυνατόν εκείνος να ερωτήση ο ίδιος τον εαυτόν
+του ως εξής;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+«Σαν τι πράγμα να είναι άραγε αυτό που μου φαίνεται ωσάν να στέκεται
+όρθιον πλησίον εις εκείνην την πέτραν κάτω από ένα δένδρον ;» Νομίζεις
+ότι ημπορεί κάνεις να τα ειπή αυτά μέσα του, εάν ιδή να παρουσιασθούν
+εμπρός του κάποτε τοιαύται οπτασίαι ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά τόρα άραγε ο ίδιος κατόπιν δεν ημπορεί, ως να απαντά εις τον
+εαυτόν του, να ειπή ότι αυτός εκεί είναι άνθρωπος και να το ειπή ορθώς;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και αν κινηθή ολίγον παρέκει, πάλιν τάχα δεν ημπορεί να προσθέση ότι η
+παρατηρουμένη οπτασία θα είναι κάπως έργον ποιμένων ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και αν παρευρίσκεται κανείς πλησίον του, τότε και όσα είπε μέσα του δεν
+ημπορεί να τα επαναλάβη τα ίδια με δυνατήν φωνήν, και να γίνη τότε
+πλέον ακριβώς λόγος εκείνο που προηγουμένως ωνομάζαμεν γνώμην ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι άλλο βεβαίως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Εάν όμως βεβαίως είναι μόνος του και το ίδιον πράγμα το συλλογίζεται
+μέσα του, κάποτε δεν εξακολουθεί με αυτήν την σκέψιν εντός του να
+βαδίζη πολλήν ώραν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν ; Αυτό που συμβαίνει εις αυτά φαίνεται και εις εσέ καθώς
+εις εμέ ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα;
+
+                                Σωκράτης.
+Εις εμέ φαίνεται τότε ότι η ψυχή μας ομοιάζει με βιβλίον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Η μνήμη μού φαίνεται ότι ταυτίζεται με την αίσθησιν, και εκείνα όσα
+συμβαίνουν εις αυτάς τας εντυπώσεις, φαίνονται εις εμέ ωσάν να γράφουν
+μέσα εις τας ψυχάς μας λόγους. Και όταν μεν γράψη την αλήθειαν αυτή η
+εντύπωσις, τότε γίνονται εντός μας από αυτήν γνώμαι και λόγοι αληθείς,
+όταν όμως αυτός ο εσωτερικός μας γραφεύς γράψη ψεύδη, τότε γίνονται τα
+αντίθετα από τα αληθινά.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα θεωρώ αυτά ορθά και παραδέχομαι όσα είπες.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν παραδέξου και ότι τότε υπάρχει μέσα εις τας ψυχάς μας
+κάποιος άλλος εργάτης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίος;
+
+                                Σωκράτης
+Κάποιος ζωγράφος, ο οποίος κατόπιν από τον γραμματοδιδάσκαλον
+ζωγραφίζει την ψυχήν μας τας εικόνας αυτών που λέγουν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς εννοούμεν αυτόν πάλιν και ποίαν στιγμήν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν από την όρασιν ή από καμμίαν άλλην αίσθησιν απομακρύνη κανείς τους
+οραματισμούς και τα λεγόμενα και κάπως βλέπη μέσα του τας εικόνας των
+οραματισμών και των λεχθέντων. Ή μήπως τούτο δεν συμβαίνει ποτέ εντός
+μας ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι βεβαιότατον.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν αι μεν εικόνες των αληθινών γνωμών και λόγων δεν είναι αληθείς,
+αι δε εικόνες των ψευδών ψευδείς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εντελώς.
+
+                                Σωκράτης.
+Εάν λοιπόν αυτά τα είπαμεν ορθά, ας εξετάσωμεν ακόμη και το εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αν μόνον εις τα παρόντα και τα παρελθόντα είναι λογικόν να συμβαίνουν
+αυτά τα πάθη, όχι δε και εις τα μέλλοντα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως εξ ίσου εις όλους τους χρόνους.
+
+                                Σωκράτης.
+Δεν είπαμεν λοιπόν προηγουμένως ότι αι ηδοναί και λύπαι αι αισθηταί με
+μόνην την ψυχήν ημπορούν να συμβούν προ των σωματικών ηδονών, επομένως
+η πρόωρος χαρά και η πρόωρος λύπη δεν περιστρέφεται εις τον μέλλοντα
+χρόνον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι αληθέστατον.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν άραγε τα γράμματα και αι ζωγραφίαι, τα οποία προ ολίγου
+εδέχθημεν ότι σχηματίζονται εντός μας, μόνον εις τον παρελθόντα και τον
+παρόντα χρόνον περιστρέφονται, όχι δε και εις τον μέλλοντα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Μήπως αυτό το πολύ μάλιστα το λέγεις, διότι όλα αυτά είναι ελπίδες
+περιστρεφόμεναι εις τον κατόπιν χρόνον, ημείς δε εις όλην μας την ζωήν
+είμεθα φορτωμένοι από ελπίδας ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν έξω από όσα είπαμεν απάντησέ μου και εις
+το εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα;
+
+                                Σωκράτης.
+Ο δίκαιος ανήρ και ο ευσεβής και ο αγαθός δεν είναι άραγε ασφαλώς
+θεοφιλής ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν ; Ο άδικος και ολοτελώς κακός άραγε δεν είναι το αντίθετον
+από εκείνον;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά βεβαίως, καθώς ελέγαμεν προ ολίγου, δεν είναι φορτωμένος από
+πολλάς ελπίδας έκαστος άνθρωπος ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Διατί δεν είναι;
+
+                                Σωκράτης.
+Και υπάρχουν λόγοι εντός εκάστου από ημάς, τους οποίους ονομάζομεν
+ελπίδας;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και το κυριώτερον, είναι και τα δράματά μας ζωγραφισμένα ; Και κάποτε
+κανείς βλέπει μέσα του να αποκτά άφθονον χρυσόν και περιπλέον πολλάς
+απολαύσεις, ακόμη δε βλέπει και τον εαυτόν του εντός του ζωγραφισμένον
+να ευχαριστήται παρά πολύ διά τον εαυτόν του ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Διατί όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Από αυτά λοιπόν να παραδεχθώμεν άραγε ότι εις μεν τους αγαθούς τα
+ζωγραφισμένα αποταμιεύονται αληθινά, διότι είναι θεοφιλείς, εις δε τους
+κακούς συνήθως το αντίθετον, ή να μη παραδεχθώμεν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα πρέπει να παραδεχθώμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν παρουσιάζονται και εις τους κακούς επίσης ηδοναί
+ζωγραφισμέναι, αυταί όμως είναι βεβαίως ψευδείς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι άλλο βεβαίως;
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως το περισσότερον με ψευδείς ηδονάς ευχαριστούνται οι κακοί, οι
+δε αγαθοί άνθρωποι με αληθείς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ομιλείς λογικώτατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Υπάρχουν λοιπόν συμφώνως με την προκειμένην συζήτησιν ψευδείς ηδοναί
+εις τας ψυχάς των ανθρώπων, αλλά μιμούνται τας αληθινάς με κάποιον
+γελοίον τρόπον. Και λύπαι δε επίσης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Υπάρχουν.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν ήτο δυνατόν πάντοτε να έχη πραγματικήν γνώμην όστις εν
+γένει έχει γνώμην, όχι όμως περί υπαρχόντων ούτε περί παρελθόντων αλλά
+περί μελλόντων πραγμάτων.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και, νομίζω, αυτά ήσαν τα δημιουργούντα γνώμην ψευδή. Δεν είναι έτσι ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν ; Δεν πρέπει να ανταποδώσωμεν εις τας λύπας και τας ηδονάς
+την αντίστροφον διάθεσιν ως προς αυτά ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι δηλαδή ήτο δυνατόν μεν να αισθάνεται πάντοτε γενικώς πραγματικήν
+χαράν όστις χαίρει οπωσδήποτε και τυχαίως, όχι όμως διά παρόντα ούτε
+διά παρελθόντα κάποτε, πολλάκις μάλιστα ίσως ούτε διά τα μέλλοντα να
+συμβούν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Και αυτά είναι λογικά, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν το ίδιον δεν θα ειπούμεν και διά τους φόβους και τας
+εξάψεις και όλα τα όμοια πάθη, ότι δηλαδή κάποτε είναι και ψευδή όλα
+αυτά ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα όμως; έχομεν να αναφέρωμεν πονηράς γνώμας, αι οποίαι να υπάρχουν
+κατ' άλλον τρόπον παρά ως ψευδείς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεν έχομεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Ούτε αι ηδοναί, νομίζω, παραδεχόμεθα ότι είναι κατ' άλλον τρόπον
+πονηραί παρά καθ' όσον είναι ψευδείς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Απ' εναντίας, καλέ Σωκράτη, είπες όλως το αντίθετον. Δηλαδή με το
+ψεύδος σχεδόν διόλου δεν ημπορεί κανείς να παραδεχθή πονηράς λύπας και
+ηδονάς, αλλά μόνον όταν συνταυτίζωνται με κάποιαν άλλην μεγάλην και
+πολλήν πονηρίαν.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν τας πονηράς ηδονάς και όσαι είναι τοιαύται ένεκα της
+πονηρίας θα τας εξετάσωμεν ολίγον αργότερον, αν έχωμεν διάθεσιν και οι
+δύο μας. Τόρα όμως πρέπει να εξετάσωμεν εκείνας αι οποίαι υπάρχουν και
+γίνονται εντός μας ψευδείς πολλαί και πολλάκις κατ' άλλον τρόπον. Διότι
+ίσως αυτό το μέτρον θα χρησιμοποιήσωμεν εις την κρίσιν περί αυτών.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι βέβαια, αφού υπάρχουν;
+
+                                Σωκράτης.
+Μάλιστα, καλέ Πρώταρχε, υπάρχουν κατά την γνώμην μου τουλάχιστον. Αυτή
+δε η κρίσις εφ' όσον υπάρχει εντός μας, δεν ημπορούμεν να την αφήσωμεν
+ανεξέλεγκτον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Έχει καλώς.
+
+                                Σωκράτης.
+Ας παρουσιασθώμεν λοιπόν ωσάν αθληταί εις αυτόν τον λόγον πάλιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Εμπρός.
+
+                                Σωκράτης.
+Είπαμεν όμως, εάν ενθυμούμεθα, ολίγον προηγουμένως, ότι όταν υπάρχουν
+εντός μας αι λεγόμεναι επιθυμίαι, τότε φυσικά το σώμα κατέχεται από τα
+πάθη χωριστά από την ψυχήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Το ενθυμούμεθα, και ελέχθησαν αυτά προηγουμένως.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν ήτο η ψυχή επιθυμητής των αντιθέτων καταστάσεων του σώματος,
+εκείνο δε το οποίον επροξένει τον πόνον ή κάποιαν ηδονήν από πάθος δεν
+ήτο το σώμα;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως ήτο.
+
+                                Σωκράτης.
+Κάμνε λοιπόν το εξαγόμενον αυτών.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε.
+
+                                Σωκράτης.
+Εξάγεται λοιπόν ότι, οσάκις υπάρχουν αυτά, συμπαρομαρτούν λύπαι και
+ηδοναί, και από αυτά, ενώ είναι αντίθετα, παράγονται συγχρόνως
+παράλληλοι αισθήσεις, το οποίον και προ ολίγου απεδείχθη.
+
+                                Πρώταρχος.
+Έτσι φαίνεται τουλάχιστον.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν είναι και τούτο ειρημένον και συμφωνημένον από ημάς εις τα
+προηγούμενα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι και αι δύο, δηλαδή η λύπη και η ηδονή, δέχονται αυξομείωσιν και ότι
+ανήκουν εις το γένος των απεράντων.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως ελέχθη, αμέ πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ποία εφεύρεσις λοιπόν υπάρχει, δια να κριθούν αυτά ορθώς;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποία αυτά λοιπόν και πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αν αυτή μας η επιθυμία του να κρίνωμεν αυτά έχει σκοπόν να λάβη μίαν
+γνώμην δι' όλας τας παρομοίας περιπτώσεις, ποία από αυτάς τας παθήσεις
+είναι σχετικώς μεγαλιτέρα και ποία μικροτέρα και ποία πολυπληθεστέρα
+και ποία ορμητικωτέρα, δηλαδή η λύπη σχετικώς με την ηδονήν, και η λύπη
+σχετικώς με την λύπην, και η ηδονή σχετικώς με την ηδονήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πραγματικώς τοιαύτα είναι αυτά και αυτή είναι η επιθυμία της κρίσεως.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν; εις μεν την όρασιν παραδεχόμεθα ότι, όταν βλέπωμεν άλλοτε
+από μακράν και άλλοτε από πλησίον, η διαφορά του μεγέθους εξαφανίζει
+την αλήθειαν και μας κάμνει να κρίνωμεν ψευδώς, εις τας λύπας όμως και
+εις τας ηδονάς τάχα δεν συμβαίνει αυτό το ίδιον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ περισσότερον βεβαίως, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως ο παρών διισχυρισμός μας κατήντησε αντίθετος με όσα ελέγαμεν
+ολίγον προηγουμένως.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Άλλοτε μεν αι κρίσεις ήσαν αι ίδιαι ψευδείς και αληθείς και συγχρόνως
+μετέδιδον το ιδικόν των πάθημα και εις τας λύπας και ηδονάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα δε βεβαίως από τας τελευταίας αυτάς επειδή μεταβάλλουν όψιν
+εκάστοτε, όταν βλέπωνται άλλοτε εξ αποστάσεως και άλλοτε από πλησίον,
+και συγχρόνως συγκρίνωνται εκ παραλλήλου, αι μεν ηδοναί συγκρινόμεναι
+με την λύπην φαίνονται μεγαλίτεραι και σφοδρότεραι, αι δε λύπαι πάλιν,
+επειδή συγκρίνονται με τας ηδονάς, φαίνονται το αντίθετον από εκείνας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι λογικόν να συμβαίνουν αυτά δι' αυτούς τους λόγους.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν όσον μεγαλίτεραι φαίνονται και η μία και η άλλη από το
+πραγματικόν των και όσον μικρότεραι, εάν αποκόψης εκάστης αυτό το
+φαινομενικόν και όχι πραγματικόν ποσόν των, ούτε αυτό το ίδιον θα ειπής
+ότι φαίνεται ορθώς, ούτε πάλιν το αναλογούν προς αυτό μέρος της ηδονής
+και λύπης θα τολμήσης να το θεωρήσης ως ορθόν και αληθές.
+
+                                Πρώταρχος.
+Όχι βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν τόρα ως συνέχειαν αυτών θα εξετάσωμεν αν με τον εξής κανόνα
+περισσότερον από αυτάς θα ευρίσκωμεν εις τα ζώα ψευδείς ηδονάς και
+λύπας, και φαινομενικάς και όχι πραγματικάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίας λοιπόν και πώς εννοείς;
+
+                                Σωκράτης.
+Είπαμεν βεβαίως πολλάκις ότι όταν εκάστου στοιχείου φθείρεται η φυσική
+κατάστασις με αναμίξεις και αποχωρίσεις και αναπληρώσεις και κενώσεις
+και με κάποιας αυξήσεις και φθοράς, τότε συμβαίνουν αι λύπαι και οι
+πόνοι και αι οδύναι και όλα όσα έχουν παρόμοια ονόματα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα, αυτά τα είπαμεν πολλάκις.
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν όμως βεβαίως αποκαθίστανται εις την φυσικήν των κατάστασιν, τότε
+πάλιν αυτήν την κατάστασιν μόνοι μας την παρεδέχθημεν ως ηδονήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν; Όταν κανέν από αυτά δεν συμβαίνη εις το σώμα μας;
+
+                                Πρώταρχος.
+Και πότε ημπορεί να συμβή αυτό, καλέ Σωκράτη;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτό που ερώτησες τόρα, καλέ Πρώταρχε, δεν έχει να κάμη με αυτό που
+συζητούμεν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Διατί δηλαδή;
+
+                                Σωκράτης.
+Διότι δεν με εμποδίζει να σου επαναλάβω πάλιν την ιδικήν μου ερώτησιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίαν;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, εάν δεν συνέβαινε το τοιούτον, να σου ειπώ εγώ, φίλε Πρώταρχε,
+τι είναι επόμενον λογικώς να συμβή εις ημάς;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μήπως εννοείς αν δεν μεταβάλλεται το σώμα κατά τους δύο αυτούς τρόπους
+;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτό εννοώ.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως αυτό είναι προφανές, καλέ Σωκράτη, ότι δηλαδή ούτε ηδονή
+ημπορεί να υπάρχη ποτέ εις τοιαύτην κατάστασιν ούτε καμμία λύπη.
+
+                                Σωκράτης.
+Έξοχα απήντησες. Αλλά πάλιν, νομίζω, θέλεις να ειπής το εξής• ότι είναι
+απαραίτητον να μη λείπη πάντοτε κάτι τι από τα παρόμοια, καθώς λέγουν
+οι σοφοί. Διότι διαρκώς τα πάντα ρέουν άνω και κάτω.
+
+                                Πρώταρχος.
+Και βέβαια το λέγουν και μάλιστα φαίνεται ότι δεν λέγουν μηδαμινότητας.
+
+                                Σωκράτης.
+Και πώς είναι δυνατόν βεβαίως, αφού αυτοί δεν είναι μηδαμινοί; Αλλά
+πάλιν αυτήν την ορμητικήν έφοδον αυτού του λόγου θέλω να την
+παραμερίσω. Λοιπόν έχω σκοπόν να φύγω από το εξής μονοπάτι, και φύγε
+μαζί μου και συ.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε από πού.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτά λοιπόν ας είναι καθώς τα λέγετε, ας ειπούμεν εις αυτούς. Συ όμως
+απάντησέ μου, άραγε όλα πάντοτε όσα πάσχει έν έμψυχον, τα αισθάνεται
+αυτό που πάσχει, και δεν μας διαφεύγει ούτε η αύξησίς μας ούτε όταν
+παθαίνωμεν κανέν παρόμοιον, ή μήπως συμβαίνει όλως το αντίθετον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως όλως το εναντίον. Δηλαδή σχεδόν όλα αυτά διαφεύγουν την
+παρατήρησίν μας.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν δεν είπαμεν ορθώς προ ολίγου ότι αι μεταβολαί αι οποίαι
+συμβαίνουν αντιρρόπως μας προξενούν λύπας και ηδονάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ πώς;
+
+                                Σωκράτης.
+Ως εξής είναι καλλίτερον και αψογώτερον να λέγωμεν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι αι μεν μεγάλαι μεταβολαί μας προξενούν λύπας και ηδονάς, αι δε
+μέτριαι πάλιν και αι μικραί εντελώς τίποτε από αυτά δεν μας προξενούν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ναι είναι ορθότερον τόρα παρά τότε, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Αφού λοιπόν αυτά έχουν ούτω πως, τόρα πάλιν θα μας παρουσιασθή εκείνος
+ο βίος που είπαμεν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίος ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτόν που είπαμεν ότι είναι χωρίς λύπας και χωρίς απολαύσεις.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι πολύ αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Συμφώνως λοιπόν με αυτά ας παραδεχθώμεν τρία είδη βίων, τον ένα μεν
+ηδονικόν, τον δεύτερον δε λυπηρόν, και τον τρίτον ουδέτερον. Ή πώς
+φρονείς συ περί αυτών ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεν έχω διαφορετικήν γνώμην εγώ από αυτήν, ότι δηλαδή τριών ειδών βίοι
+υπάρχουν.
+
+                                Σωκράτης.
+Δεν έπεται λοιπόν ότι ποτέ δεν είναι το ίδιον πράγμα η έλλειψις της
+λύπης με την χαράν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως πώς είναι δυνατόν να είναι το ίδιον;
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν λοιπόν ακούσης ότι είναι το ηδονικώτερον πράγμα να είναι κανείς
+εις όλον του τον βίον χωρίς λύπας, τότε τι θα νομίσης άραγε ότι εννοεί
+ο τοιούτος ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μου φαίνεται ότι αυτός ονομάζει ηδονικόν το μη λυπηρόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Από τρία λοιπόν οποιαδήποτε πράγματα που υπάρχουν, πάρε τα καλλίτερα,
+αν θέλης, που ημπορούν να γίνουν, διά να μεταχειριζώμεθα και ονόματα
+ωραιότερα, δηλαδή πρώτον τον χρυσόν, δεύτερον τον άργυρον, και τρίτον
+κάποιον όλως ξένον και από τα δύο.
+
+                                Πρώταρχος.
+Επήρα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτό λοιπόν το όλως ξένον τρίτον είναι δυνατόν να γίνη το έν από τα
+δύο, δηλαδή χρυσός ή άργυρος ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως ούτε ο μέσος βίος ημπορεί να ονομασθή ορθώς ηδονικός ή
+λυπηρός, ούτε να κριθή, εάν κριθή, ούτε να λεχθή, εάν λεχθή συμφώνως
+βέβαια προς τον ορθόν λόγον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως δεν είναι δυνατόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως, αγαπητέ μου, έχομεν είδησιν ότι πολλοί τα λέγουν αυτά και τα
+φρονούν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε λοιπόν νομίζουν συγχρόνως και ότι ευχαριστούνται, όταν δεν
+λυπούνται;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό λέγουν τουλάχιστον.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν φρονούν ότι ευχαριστούνται. Διότι αλλέως δεν θα το έλεγαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Σχεδόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως όμως έχουν ψευδή γνώμην περί της χαράς, αφού είναι χωριστή η
+φύσις της ελλείψεως ηδονής και της χαράς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως είπαμεν ότι είναι χωριστή.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν θέλεις να προτιμήσωμεν την γνώμην μεταξύ μας ότι αυτά είναι
+τρία, καθώς είπαμεν προ ολίγου, ή δύο μόνον, και η μεν λύπη ότι είναι
+κακόν εις τους ανθρώπους, η δε απαλλαγή από τας λύπας, αυτή καθ' εαυτήν
+είναι αγαθόν πράγμα, και ονομάζεται ηδονικόν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αλλά πώς λοιπόν, καλέ Σωκράτη, ερωτώμεθα δι' αυτό μεταξύ μας (!); Διότι
+εγώ δεν το εννοώ.
+
+                                Σωκράτης.
+Διότι πραγματικώς δεν εννοείς, καλέ Πρώταρχε, τους εχθρούς του Φιλήβου
+τούτου εδώ.
+
+                                Πρώταρχος.
+Και ποίους εννοείς ως τοιούτους ;
+
+                                Σωκράτης.
+Κάποιους οι οποίοι θεωρούνται πολύ δεινοί εις την φυσιολογίαν, οι
+οποίοι κατ' αρχήν δεν παραδέχονται ότι υπάρχουν ηδοναί.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αλλά τι λοιπόν παραδέχονται;
+
+                                Σωκράτης.
+Λέγουν ότι είναι αποφυγαί των ενοχλήσεων αυτά, τα οποία οι Φιληβικοί τα
+ονομάζουν ηδονάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Εις αυτούς λοιπόν άραγε συμβουλεύεις να πεισθώμεν ημείς ; Ή πώς αλλέως,
+καλέ Σωκράτη ;
+
+                                Σωκράτης.
+Όχι, αλλά να τους μεταχειρισθώμεν εις την αρχήν ως άλλους μάντεις, οι
+οποίοι δεν μαντεύουν εξ επαγγέλματος αλλά από κάποιον δύστροπον φυσικόν
+των όχι αγενές, διότι εμίσησαν πολύ την δύναμιν της ηδονής και την
+θεωρούν όλως νοσηράν, και ότι, επομένως και αυτά τα θέλγητρά της είναι
+μάγευμα και όχι ηδονή. Αυτούς λοιπόν ως προς αυτά ημπορείς αν θέλης να
+τους μεταχειρισθής ως εκ περισσού, αφού λάβης υπ' όψιν και την άλλην
+των δυστροπίαν. Κατόπιν δε θα σε πληροφορήσω ποίαι μου φαίνονται
+αληθείς ηδοναί, διά να εξετάσωμεν από τας δύο αυτάς γνώμας την δύναμιν
+αυτής, και τας πλησιάσωμεν διά να τας κρίνωμεν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Ας τους ακολουθήσωμεν αυτούς λοιπόν ωσάν συμμάχους εις τα ίχνη της
+δυστροπίας των. Δηλαδή νομίζω ότι κάτι τοιούτον λέγουν αυτοί,
+αρχίζοντες κάπου από υψηλά, ότι, αν επιθυμήσωμεν να εννοήσωμεν την
+φύσιν οποιουδήποτε είδους, καθώς λόγου χάριν του σκληρού, άραγε εις τα
+πλέον σκληρά πράγματα θα ατενίζωμεν διά να την εννοήσωμεν όσον το
+δυνατόν καλλίτερον, ή εις τα πολλοστά της σκληρότητος ; Πρέπει λοιπόν
+και συ, φίλε Πρώταρχε, καθώς και εγώ να δώσωμεν απάντησιν και εις
+αυτούς τους δυστρόπους.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως, και απαντώ μάλιστα εις αυτούς ότι πρέπει να ατενίζωμεν εις τα
+πρώτα μεγέθη.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, εάν θελήσωμεν να εννοήσωμεν ποίον φυσικόν έχει και το γένος της
+ηδονής, δεν πρέπει να ατενίζωμεν εις τα πολλοστημόρια της ηδονής, αλλά
+εις τας θεωρουμένας ως ορμητικωτέρας και δυνατωτέρας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Εις αυτόν σου τον λόγον τόρα ο καθείς ημπορεί να συμφωνήση.
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε λοιπόν αι πλέον πρόχειροι και μεγάλαι ηδοναί, καθώς είπαμεν
+πολλάκις, δεν είναι αυταί αι σωματικαί;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς δεν είναι;
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν ; Άραγε είναι και γίνονται μεγαλίτεραι αυταί εις τους
+ασθενείς μέσα εις τας ασθενείας ή εις τους υγιείς ; Ας προσέξωμεν όμως
+μήπως αποκριθώμεν βιαστικά και πάθωμεν κανέν πέσιμον. Δηλαδή ίσως
+απαντήσωμεν εις τους υγιείς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι λογικόν βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν; Δεν είναι υπερβολικαί αι ηδοναί εκείναι, των οποίων και αι
+επιθυμίαι είναι μέγισται;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι βεβαίως αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ’ άραγε οι θερμασμένοι και όσοι κατέχονται από παρόμοια νοσήματα,
+δεν διψούν και δεν ανατριχιάζουν και εν γένει δεν αισθάνονται
+σφοδρότερον όλα τα σωματικά παθήματα συνήθως, και δεν ευρίσκονται εις
+μεγαλιτέραν στέρησιν, και όταν αναπληρωθούν περισσότερον ευχαριστούνται
+; Ή αυτό δεν θα το παραδεχθώμεν ως αληθές;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τόρα που το είπες βεβαίως φαίνεται πολύ αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Τι λοιπόν ; θα νομίσωμεν ότι ορθώς φρονούμεν ότι όστις θέλει να
+αντιληφθή τας μεγαλιτέρας ηδονάς δεν πρέπει να προσέξη εις την υγείαν,
+αλλά να υπάγη να παρατηρήση ασθενείς ; Πρόσεξε δε να μη νομίσης ότι εγώ
+έχω σκοπόν να σε ερωτήσω, αν αισθάνονται περισσοτέραν χαράν οι βαρέως
+ασθενούντες από τους υγιείς, αλλά νόμιζε μόνον ότι εγώ ερευνώ το
+μέγεθος της ηδονής και που άραγε συμβαίνει εκάστοτε η υπερβολή ως προς
+αυτήν. Δηλαδή είπαμεν ότι πρέπει να την εννοήσωμεν και ποίου είδους την
+θεωρούν όσοι κατ' αρχήν δεν την παραδέχονται ότι υπάρχει καν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα, σχεδόν παρακολουθώ τον λόγον σου.
+
+                                Σωκράτης.
+Όχι ολιγώτερον, καλέ Πρώταρχε, και θα το δείξης ίσως εμπράκτως (!).
+Δηλαδή απάντησέ μου. Μέσα εις την υβριστικότητα βλέπεις μεγαλιτέρας
+ηδονάς (δεν σου λέγω περισσοτέρας), και ως προς την σφοδρότητα και την
+επίτασιν ανωτέρας, ή εις τον με σωφροσύνην βίον ; Απάντησε όμως με
+πολλήν προσοχήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα, ενόησα αυτό που λέγεις και βλέπω ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά.
+Διότι βεβαίως τους σώφρονας συγκρατεί και η παροιμιώδης συμβουλή,
+δηλαδή το «μηδέν άγαν», εις την οποίαν υποτάσσονται. Τους δε ανοήτους
+και παρεκτρεπομένους μέχρι μανίας τους κυριεύει η ορμητική ηδονή και
+τους καθιστά περιβοήτους.
+
+                                Σωκράτης.
+Έχει καλώς. Και αφού αυτά είναι αληθή, έπεται ότι μέσα εις κάποιαν
+πονηρίαν της ψυχής και του σώματος, και όχι μέσα εις την αρετήν
+συμβαίνουν μέγισται ηδοναί και μέγισται λύπαι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν πρέπει να εκλέξης μερικάς από αυτάς και να εξετάσης πώς είναι
+και τας ελέγαμεν ότι είναι μέγισται.
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι ανάγκη.
+
+                                Σωκράτης.
+Πρόσεχε λοιπόν των εξής νοσημάτων αι ηδοναί πώς είναι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίων ;
+
+                                Σωκράτης.
+Τας ηδονάς των ασχημονούντων, τας οποίας μισούν ολοτελώς αυτοί τους
+οποίους ωνομάσαμεν δυστρόπους (!).
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίας ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λόγου χάριν τας θεραπείας της ψώρας διά της τριβής, και όλων των άλλων
+ασθενειών, αι οποίαι είναι παρόμοιαι, και δεν έχουν ανάγκην άλλων
+φαρμάκων. Δηλαδή δι' όνομα των θεών πώς πρέπει άραγε να ονομάσωμεν αυτό
+το πάθημα ; Ηδονήν ή λύπην ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως, καλέ Σωκράτη, αυτό φαίνεται ότι είναι κάπως ανάμικτον κακόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Σε βεβαιώ όμως, δεν έφερα αυτό το παράδειγμα χάριν του Φιλήβου (!).
+Αλλά διότι έξω από αυτάς τας ηδονάς, καλέ Πρώταρχε, και τας συντρόφους
+αυτών, εάν δεν ερευνηθούν καλώς, σχεδόν δεν θα μας ήτο δυνατόν να
+ξεκαθαρίσωμεν το ζήτημά μας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τότε λοιπόν ας προχωρήσωμεν εις τας συγγενείς αυτών.
+
+                                Σωκράτης.
+Μήπως εννοείς τας συγκοινωνούσας κατά την ανάμιξιν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν υπάρχουν αναμίξεις άλλαι μεν σωματικαί μόνον μέσα εις τα σώματα,
+άλλαι δε μόνον ψυχικαί μέσα εις την ψυχήν. Αι δε ανάμικτοι λύπαι και
+ηδοναί του σώματος και της ψυχής, θα εύρωμεν ότι άλλοτε μεν συνολικώς
+ονομάζονται ηδοναί, άλλοτε δε λύπαι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Οσάκις κανείς εις την φυσικήν του κατάστασιν ή εις την παράλυσίν του
+παθαίνει συγχρόνως τα αντίθετα πάθη, δηλαδή άλλοτε ενώ κρυόνει
+θερμαίνεται και άλλοτε ενώ θερμαίνεται κρυόνει, και επιθυμεί, καθώς
+νομίζω, το μεν έν αίσθημα να το διατηρήση, από δε το άλλο να απαλλαχθή,
+και κατά την παροιμίαν έχει μέσα του το πικρόν ανάμικτον με το γλυκύ
+και δεν ημπορεί να το ξεκάμη, αυτό προξενεί αγανάκτησιν και κατόπιν
+σύσπασιν αγρίαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι πολύ αληθές αυτό που λέγεις τόρα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν αι τοιαύται αναμίξεις δεν συνίστανται άλλαι μεν από ίσας ηδονάς
+και λύπας, άλλαι δε από το έν μέρος εκ τούτων πλεονάζον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Δέξου λοιπόν ότι το έν είδος αυτών, δηλαδή όταν πλεονάζουν αι λύπαι από
+τας ηδονάς, είναι τα είδη της ψώρας, τα οποία είπαμεν προ ολίγου, και
+των γαργαλισμάτων, οσάκις δηλαδή είναι εσωτερικόν το αίτιον της
+καυστικότητος και της φλεγμονής, και με την απλήν τριβήν και το ξύσιμον
+δεν εισχωρεί κανείς έως εκεί, αλλά απλώς διαλύει μόνον τα υπάρχοντα εις
+την επιφάνειαν, δι' αυτό τα πλησιάζουν εις το πυρ ή εις το αντίθετον,
+οπότε μετατρέπουν εις απελπισίαν τας αφαντάστους ηδονάς Πολλάκις δε
+αντιθέτως αναμιγνύονται εσωτερικαί με τας εξωτερικάς λύπαι και ηδοναί,
+και όπου κλίνει η πλάστιγξ, προξενούν βιαίως την διασκόρπισιν των
+συρρεόντων ή την συσσώρευσιν των διαρρεόντων και μας δίδουν ομού λύπας
+και ηδονάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι πολύ αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Και όταν πάλιν εξ άλλου πλεονάζη η ηδονή εις όλας τας παρομοίας
+αναμίξεις, η μεν ολίγη ανάμικτος δόσις της λύπης δεν μας γαργαλίζει
+άραγε και δεν μας προξενεί ελαφράν δυσανασχέτησιν, η δόσις όμως της
+ηδονής επειδή είναι μεγαλιτέρα εις το μίγμα, μας ανατινάσσει και κάποτε
+μας κάμνει να πηδώμεν, και αφού μας δώση όλα τα χρώματα και όλους τους
+μορφασμούς και διαφόρων ειδών φυσήματα, μας προξενεί παντός είδους
+τινάγματα και ξεφωνητά και εκδηλώσεις ανοήτους ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και μάλιστα, αγαπητέ μου, μας κάμνει να ομιλούμεν διά τον εαυτόν μας
+και δι' άλλον, ότι τρόπον τινά αποθνήσκει από την τέρψιν αυτών των
+ηδονών. Και λοιπόν βεβαίως τας επιδιώκει διαρκώς αυτάς και τόσον
+περισσότερον, όσον τύχη να είναι ακολαστότερος και ανοητότερος, και
+θεωρεί τάχα αυτάς ως τας ανωτέρας και εκείνον όστις ζή όσον το δυνατόν
+περισσότερον μέσα εις αυτάς τον λογαριάζει ως ευτυχέστατον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Φίλε Σωκράτη, διηγήθης με λεπτομέρειαν όλα όσα συμβαίνουν κατά την
+γνώμην των περισσοτέρων ανθρώπων.
+
+                                Σωκράτης.
+Μόνον βεβαίως περί εκείνων των ηδονών, καλέ Πρώταρχε, αι οποίαι
+αναφέρονται εις τα ανάμικτα πάθη του σώματος μόνον, όταν δηλαδή
+αναμιγνύωνται τα εξωτερικώτερα με τα εσωτερικώτερα. Διά τας περιπτώσεις
+όμως εις τας οποίας η ψυχή προσθέτει τα αντίθετα προς όσα προσθέτει το
+σώμα, δηλαδή λύπην εις την ηδονήν και ηδονήν εις την λύπην, ώστε και τα
+δύο να γίνουν ένα κράμα, δι' αυτάς ωμιλήσαμεν μεν προηγουμένως, και
+είπαμεν ότι, όταν κανείς μείνη κενός, επιθυμεί αναπλήρωσιν, και καθόσον
+μεν ελπίζει ευχαριστείται, καθόσον όμως είναι κενός πονεί, αυτά όμως
+τότε δεν τα επεκαλέσθημεν εις την μαρτυρίαν, αλλά τόρα λέγομεν, ότι,
+όταν η ψυχή διαφωνή με το σώμα εις όλα αυτά τα οποία είναι αμέτρητα τον
+αριθμόν, μία ανάμιξις συμβαίνει να υπάρχη της λύπης και της ηδονής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Σχεδόν ομιλείς πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Υπολείπεται λοιπόν μία μόνον ακόμη ανάμιξις λύπης και ηδονής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίαν εννοείς;
+
+                                Σωκράτης.
+Εκείνην την ανάμιξιν την οποίαν είπαμεν ότι δέχεται η ιδία η ψυχή μόνη
+της πολλάκις.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό λοιπόν ακριβώς πώς το εννοούμεν;
+
+                                Σωκράτης.
+Την οργήν και τον φόβον και τον πόθον και τον θρήνον και τον έρωτα και
+την ζηλοτυπίαν και τον φθόνον και όλα τα παρόμοια άραγε δεν τα θεωρείς
+ως λύπας της ιδίας της ψυχής ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τα θεωρώ.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν αυτά δεν θα τα εύρωμεν πλήρη από αφαντάστους ηδονάς; Ή μήπως
+είναι ανάγκη να υπενθυμίζωμεν μεταξύ μας (!) διά την ηδονήν :
+
+   Όπου μπορεί και με μυαλό άνδρα να ξεμυαλίση
+   που είναι πιο γλυκότερο από το χυτό το μέλι;
+
+Και τας ηδονάς των θρήνων και των πόθων αι οποίαι είναι ανάμικτοι με
+λύπας;
+
+                                Πρώταρχος.
+Όχι, αλλά παραδέχομαι ότι αυτά συμβαίνουν ούτω πως και όχι αλλέως.
+
+                                Σωκράτης.
+Ακόμη δε και τας θεατρικάς παραστάσεις, όταν ο κόσμος συγχρόνως χαίρη
+και κλαίη, δεν τας ενθυμείσαι;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Η δε ψυχική μας διάθεσις κατά τας παραστάσεις κωμωδιών, γνωρίζεις άραγε
+ότι είναι και αυτή ανάμιξις λύπης και ηδονής ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεν το εννοώ τόσον καλά.
+
+                                Σωκράτης.
+Διότι, φίλε Πρώταρχε, δεν είναι εντελώς εύκολον εις τοιαύτας
+περιπτώσεις να εμβαθύνης εις το πάθος της στιγμής εκείνης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως δεν είναι, καθώς τουλάχιστον φαίνεται εις εμέ.
+
+                                Σωκράτης.
+Ας το προσέξωμεν όμως αυτό, τόσον περισσότερον, όσον είναι
+σκοτεινότερον διά να ημπορή κανείς και εις άλλα να εννοή ευκόλως την
+ανάμιξιν της λύπης και της ηδονής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ημπορείς να το ειπής.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν το προ ολίγου αναφερθέν όνομα του φθόνου άραγε θα το
+θεωρήσης ως είδος λύπης, ή πώς αλλέως;
+
+                                Πρώταρχος.
+Καθώς το λέγεις.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως όμως όστις φθονεί θα αποδειχθή ότι το κάμνει διά το κακόν των
+πλησίον του.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πάρα πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως δε είναι κακόν η αμάθεια και αυτό το οποίον ονομάζομεν
+κατάστασιν αβελτερίας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι;
+
+                                Σωκράτης.
+Από αυτά λοιπόν παρατήρησε ποία είναι η φύσις του γελοίου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτό λοιπόν είναι κυρίως έν είδος πονηρίας, η οποία είναι όνομα μιας
+ψυχικής διαθέσεως. Από όλην όμως την πονηρίαν είναι το μέρος εκείνο το
+οποίον περιέχει το αντίθετον ελάττωμα από ό,τι εκφράζει το επίγραμμα
+των Δελφών.
+
+                                Πρώταρχος.
+Το «γνώθι σαυτόν» εννοείς, καλέ Σωκράτη ;
+
+                                Σωκράτης.
+Μάλιστα. Και βεβαίως το αντίθετον από εκείνο το επίγραμμα θα ήτο, εάν
+έλεγε «να μη γνωρίζη κανείς διόλου τον εαυτόν του».
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι άλλο;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, φίλε Πρώταρχε, αυτό το τελευταίον προσπάθησε να το διαιρέσης
+εις τρία.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς εννοείς ; Διότι φοβούμαι μήπως δεν είμαι ικανός.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν λέγεις ότι αυτήν την φοράν (!) εγώ πρέπει να κάμω την
+διαίρεσιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό λέγω, και εκτός του ότι το λέγω ακόμη και σε παρακαλώ.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν άραγε από όσους δεν γνωρίζουν τον εαυτόν των δεν είναι επόμενον
+κατά τρεις τρόπους να παθαίνη αυτό το πάθος έκαστος;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Πρώτον μεν ως προς τα χρήματα, να νομίζη κανείς ότι είναι πλουσιώτερος
+από όσον κάμνει η περιουσία του.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τουλάχιστον πολλοί υπάρχουν οι οποίοι έχουν αυτό το πάθος.
+
+                                Σωκράτης.
+Περισσότεροι όμως βεβαίως είναι όσοι νομίζουν τον εαυτόν των υψηλότερον
+και ωραιότερον και εις όλα τα σωματικά ότι είναι ανώτεροι από όσον
+είναι εις το πραγματικόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά πολύ περισσότεροι ακόμη, νομίζω, πλανώνται ως προς το τρίτον
+είδος, δηλαδή τα προσόντα της ψυχής, και νομίζουν τον εαυτόν των
+ανώτερον από το πραγματικόν ως προς την αρετήν ενώ δεν είναι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πάρα πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά τόρα πάλιν από τας αρετάς δεν επιμένουν οι περισσότεροι κυρίως εις
+την σοφίαν και είναι πλήρεις διχονοιών και δοκησισοφίας;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Εάν λοιπόν κανείς ονομάση κακόν πάθος όλα αυτά, ίσως ειπή το ορθόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πάρα πολύ βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν αυτό το πάθημα, φίλε Πρώταρχε, πρέπει να το διαιρέσωμεν εις
+δύο, εάν θέλωμεν να ίδουμεν τον παιδικόν φθόνον και να εννοήσωμεν την
+παράδοξον ανάμιξιν της ηδονής και της λύπης. Μήπως λοιπόν ερωτάς πώς να
+το διαιρέσωμεν εις δύο ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Εις όλους όσοι έχουν διά τον εαυτόν των αυτήν την ψευδή γνώμην ανοήτως,
+καθώς και εις όλους τους ανθρώπους είναι επόμενον, εις άλλους μεν να
+συμπαρομαρτή ρωμαλεότης και δύναμις, εις άλλους δε νομίζω (!), το
+αντίθετον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι επόμενον.
+
+                                Σωκράτης.
+Ως προς αυτό λοιπόν διαίρεσέ τους και όσοι μεν από αυτούς είναι
+τοιούτοι μαζί με αδυναμίαν και ανεπίδεκτοι τιμωρίας με περίγελον, αν
+αυτούς τους ονομάσης γελοίους, θα ειπής την αλήθειαν. Όσοι δε είναι
+επιδεκτικοί τιμωρίας και ρωμαλέοι, αν τους ονομάσης φοβερούς και
+εχθρούς, θα δώσης εις τον εαυτόν σου (!) τον ορθότατον δι' αυτούς
+ορισμόν. Δηλαδή η μεν αμάθεια των ρωμαλέων είναι μισητή και άσχημη,
+διότι είναι βλαβερά και εις τους πλησίον και η ιδία και όλαι αι όμοιαι
+με αυτήν. Η δε αμάθεια των αδυνάτων κατετάχθη μοιραίως από ημάς εις την
+τάξιν και την φύσιν των γελοίων.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς. Αλλά πάλιν η ανάμιξις των ηδονών και λοιπών μέσα εις
+αυτά δεν μου έγινε ακόμη εντελώς σαφής.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν πάρε πρώτον την σημασίαν του φθόνου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Δεν είναι άραγε ο φθόνος κάποια άδικος λύπη και ηδονή ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι λογικόν βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν το να ευχαριστήται κανείς διά τα κακοπαθήματα των εχθρών δεν
+είναι αληθές ότι δεν το θεωρούμεν ούτε άδικον ούτε φθονερόν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι άλλο ;
+
+                                Σωκράτης.
+Όταν όμως βλέπη κανείς τα κακοπαθήματα των φίλων του, το να μη λυπήται
+και μάλιστα να ευχαριστήται δεν είναι άδικον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς δεν είναι;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν είπαμεν ότι η αμάθεια είναι δι' όλους κακόν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν τα είδη της δοκησισοφίας και ωραιομανίας των φίλων και όσα
+είπαμεν προ ολίγου, τα οποία κατετάξαμεν εις τρία είδη, δεν είπαμεν ότι
+όσα μεν είναι αδύναμα είναι γελοία, όσα δε είναι ρωμαλέα είναι μισητά ;
+Ή δεν θέλεις να παραδεχθώμεν αυτό που είπα προ ολίγου, ότι δηλαδή, όταν
+έχη κανείς αυτήν την διάθεσιν των φίλων την αβλαβή εις τους άλλους,
+είναι αξιογέλαστος ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά δεν παραδεχόμεθα άραγε ότι αυτή είναι κακόν, αφού είναι αμάθεια ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Ευχαριστούμεθα όμως ή λυπούμεθα, οσάκις γελώμεν δι' αυτήν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι προφανές ότι ευχαριστούμεθα.
+
+                                Σωκράτης.
+Την ηδονήν όμως διά τα κακοπαθήματα των φίλων δεν είπαμεν ότι ο φθόνος
+είναι εκείνος που την προξενεί ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι επόμενον.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως ο λόγος μας αποδεικνύει ότι, όταν γελώμεν διά τα γελοία των
+φίλων μας και αναμιγνύωμεν την ηδονήν με τον φθόνον, αναμιγνύομεν με
+λύπην την ηδονήν. Διότι τον φθόνον τον παρεδέχθημεν προ πολλού ως λύπην
+της ψυχής μας, τον δε γέλωτα ως ηδονήν, αυτό δε συμβαίνει συγχρόνως εις
+αυτάς τας περιπτώσεις.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ο λόγος αυτός μας ειδοποιεί ότι εις τους θρήνους και τας
+τραγωδίας όχι μόνον των παραστάσεων αλλά και εις όλην την τραγωδίαν και
+κωμωδίαν της αληθινής ζωής και εις πολλά άλλα βεβαίως, αναμιγνύονται αι
+λύπαι με ηδονάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεν είναι δυνατόν να μη παρεδεχθή κανείς αυτά, καλέ Σωκράτη, και αν
+ακόμη επιμένη πάρα πολύ εις τα αντίθετα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως επήραμεν εμπρός μας την οργήν και τον πόθον και τον θρήνον
+και τον φόβον και τον έρωτα και την ζηλοτυπίαν και τον φθόνον και όλα
+τα παρόμοια, διότι εις αυτά είπαμεν ότι θα εύρωμεν ότι αναμιγνύονται
+αυτά που επαναλαμβάνομεν έως τώρα πολλάκις. Δεν είναι έτσι ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Εννοούμεν λοιπόν, ότι εις τον θρήνον και τον φθόνον και την οργήν
+περιστρέφονται όλα όσα είπαμεν προ ολίγου;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς δεν εννοούμεν βεβαίως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν μένουν ακόμη πολλά ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πάρα πολλά μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν διατί άραγε νομίζεις ότι εγώ σου παρέστησα την ανάμιξιν η
+οποία συμβαίνει εις την παράστασιν της κωμωδίας ; Άραγε όχι διά να
+πιστεύσης ότι την άλλην ανάμιξιν βεβαίως, η οποία συμβαίνει εις τους
+φόβους και έρωτας και εις τα άλλα, είναι εύκολον να την αποδείξωμεν ;
+Και αφού κάμης αυτήν κτήμα σου να παραδεχθής ότι δεν είναι ανάγκη πλέον
+να προχωρήσω και εις εκείνα και να μακρύνω την συζήτησιν, αλλά γενικώς
+να ενθυμούμεθα τούτο, ότι το σώμα χωριστά από την ψυχήν και η ψυχή
+χωριστά από το σώμα και από κοινού τα δύο είναι γεμάτα από ηδονήν και
+λύπην εις τα διάφορα πάθη των ; Τόρα λοιπόν λέγε, άραγε με αφίνεις ή θα
+με κρατής έως τα μεσάνυκτα; Αλλά με λίγα λόγια νομίζω ότι θα επιτύχω
+από σε να με αφήσης. Δηλαδή δι' όλα αυτά αύριον θα είμαι πρόθυμος να
+σου δώσω λόγον, προς το παρόν όμως θέλω να πάρω δρόμον διά τα υπόλοιπα
+όσα σχετίζονται με την δίκην την οποίαν επιβάλλει ο Φίληβος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Καλά το είπες, Σωκράτη μου. Λοιπόν όσα είναι υπόλοιπα ειπέ τα καθώς σου
+αρέσει.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν συμφώνως με την φύσιν από κάποιαν λογικήν συνέπειαν κατόπιν των
+μικτών ηδονών ας προχωρήσωμεν εις τας αμιγείς με την σειράν των.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ωραιότατα το είπες.
+
+                                Σωκράτης.
+Εγώ λοιπόν θα προσπαθήσω κατ' άλλον τρόπον να εξηγήσω αυτάς μεταξύ μας.
+Δηλαδή δεν πείθομαι τόσον πολύ εις εκείνους οι οποίοι διισχυρίζονται
+ότι όλαι αι ηδοναί είναι διάλειμμα των διαφόρων ειδών της λύπης, αλλά
+καθώς είπα, σας προσκαλώ μάρτυρας εις το ζήτημα ότι υπάρχουν μερικαί
+φαινομενικαί ηδοναί, αι οποίαι δεν είναι διόλου πραγματικαί, και άλλαι
+που νομίζονται μεγάλαι και πολλαί συγχρόνως, και όμως αυταί είναι
+φύρδην μίγδην ανάμικτοι στενοχωρίαι ομού με λύπας και με διαλείμματα
+των μεγαλιτέρων οδυνών των περιστρεφομένων και εις το σώμα και εις την
+ψυχήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αληθείς όμως ποίας όταν θεωρεί κανείς, καλέ Σωκράτη, θα σκέπτεται ορθώς
+;
+
+                                Σωκράτης.
+Τας αναφερομένας εις τα λεγόμενα ωραία χρώματα και σχήματα και εις τας
+περισσοτέρας οσμάς και τους μουσικούς τόνους• και εις όσα ενώ εις τας
+ελλείψεις των δεν προξενούν αίσθησιν και λύπην, τας αναπληρώσεις των
+τας παραδίδουν εις ημάς αισθητάς και ηδονικάς και καθαράς από τας
+λύπας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς λοιπόν, καλέ Σωκράτη, λέγομεν αυτά τόρα πάλιν ούτω πως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως δεν είναι αμέσως εξ αρχής σαφή όσα λέγω, πρέπει όμως να
+προσπαθήσωμεν να τα εξηγήσωμεν. Δηλαδή και των σχημάτων κάλλος δεν θέλω
+τόρα να παραδεχθώ εκείνο το οποίον παραδέχονται οι περισσότεροι, λόγου
+χάριν των ζώων ή μερικών ζωγραφημάτων, αλλά τοιούτον ονομάζω κάποιον
+ευθύγραμμον (το φέρνει ο λόγος μας) και περιφέρειαν και συμφώνως με
+αυτά βεβαίως όσα κατασκευάζονται με τόρνους επίπεδα και στερεά σώματα,
+και όσα με τους κανόνας και με τας γωνίας, αν με εννοής. Διότι αυτά δεν
+τα ονομάζω ωραία σχετικώς με άλλο τίποτε, καθώς άλλα, αλλά ότι είναι
+παντοτινά ωραία καθ' εαυτά εκ φύσεως και έχουν συγγενείς κάποιας
+ηδονάς, αι οποίαι δεν είναι διόλου παρόμοιαι με τα γαργαλίσματα. Και τα
+χρώματα λοιπόν, όταν έχουν αυτόν τον τύπον, είναι ωραία, καθώς και αι
+ηδοναί. Αλλά τόρα άραγε το εννοούμεν, ή πώς αλλέως ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εγώ προσπαθώ πραγματικώς να το εννοήσω, καλέ Σωκράτη, προσπάθησε όμως
+και συ να το εξηγήσης καλλίτερα.
+
+                                Σωκράτης.
+Ονομάζω λοιπόν τους τόνους, τους ομαλούς και καθαρούς, οι οποίοι δίδουν
+μίαν καθαράν μελωδίαν, όχι σχετικώς με άλλο τίποτε ωραίους, αλλά μόνους
+των, και παραδέχομαι ότι αυτούς τους παρακολουθούν συγγενείς ηδοναί.
+
+                                Πρώταρχος.
+Και αυτό βεβαίως είναι αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Το δε γένος των ηδονών το περιστρεφόμενον εις τας οσμάς είναι βεβαίως
+ολιγώτερον θείον από αυτά. Το ότι όμως δεν είναι ανάμικτοι με αυτάς
+απαραίτητοι λύπαι και πώς μας συμβαίνει τούτο και μέσα εις ποία
+πράγματα, τούτο ολόκληρον το θεωρώ αντίστροφον με εκείνα. Λοιπόν, αν
+παρακολουθής, αυτά τα ονομάζομεν (!) δύο είδη των ηδονών.
+
+                                Πρώταρχος.
+Παρακολουθώ.
+
+                                Σωκράτης.
+Ακόμη λοιπόν ας προσθέσωμεν εις αυτά και τας ηδονάς τας περιστρεφομένας
+εις τα μαθήματα, εάν βεβαίως νομίζωμεν ότι αυταί δεν περιέχουν πείναν
+της μαθήσεως ούτε ότι από την πείναν προς τα μαθήματα γίνονται εις ημάς
+εξ αρχής λυπηραί.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα το παραδέχομαι.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν ; Όταν αναπληρωθώμεν με μαθήματα, και κατόπιν επέλθουν
+αποβολαί ένεκα λήθης, παρατηρείς ότι συμβαίνουν κάποιοι πόνοι εις αυτάς
+;
+
+                                Πρώταρχος.
+Όχι βεβαίως εκ φύσεως, αλλά κάποτε όταν συλλογιζώμεθα το μάθημα και
+λυπηθώμεν διότι το εστερήθημεν ένεκα της χρησιμότητος.
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως, αξιομακάριστε φίλε, ημείς τόρα εξετάζομεν μόνον τα φυσικά
+παθήματα χωριστά από τον συλλογισμόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τότε λοιπόν καλά λέγεις ότι χωρίς λύπην μας συμβαίνει η λήθη κάθε τόσον
+εις τα μαθήματα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτάς λοιπόν τας ηδονάς των μαθημάτων πρέπει να τας θεωρήσωμεν αμιγείς
+από λύπας και ότι δεν ανήκουν εις τους κοινούς ανθρώπους αλλά εις τους
+πολύ σπανίους.
+
+                                Πρώταρχος.
+Και πώς δεν πρέπει να τας θεωρήσωμεν;
+
+                                Σωκράτης.
+Αφού λοιπόν πλέον εχωρίσαμεν καθώς πρέπει τας καθαράς ηδονάς και
+εκείνας αι οποίαι θα ήτο ορθόν να ονομασθούν σχεδόν ακάθαρτοι, ας
+προσθέσωμεν εις τον ορισμόν μας διά μεν τας ορμητικάς ηδονάς την
+αμετρίαν, διά δε τας μη ορμητικάς αντιθέτως συμμετρίαν. Και εκείνας μεν
+όσαι επιδέχονται το μέγα και ορμητικόν και το πολλάκις και πλειστάκις,
+αν τας κατατάξωμεν εις εκείνο το απέραντον γένος και εις την
+αυξομείωσιν η οποία διέρχεται από το σώμα και από την ψυχήν μας,
+εκείνας δε όσαι δεν επιδέχονται ας τας κατατάξωμεν εις το γένος των
+συμμέτρων.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς, Σωκράτη μου.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν πάλιν κατόπιν από αυτά ας εξετάσωμεν και το εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ποίον άραγε να δεχθώμεν ότι έχει σχέσιν με την αλήθειαν ;
+
+Το καθαρόν και άδολον, ή το ορμητικόν και το πολύ και το μέγα και το
+αρκετόν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι άραγε, καλέ Σωκράτη, επιδιώκει αυτή η ερώτησίς σου ;
+
+                                Σωκράτης.
+Να μην παραλείψω τίποτε, φίλε Πρώταρχε, εις τον έλεγχον της ηδονής και
+της επιστήμης, εάν βεβαίως έν μέρος από έκαστον από αυτά είναι καθαρόν,
+άλλο δε δεν είναι καθαρόν, διά να παρουσιασθή το καθέν καθαρόν εις την
+κρίσιν, και καταστήση εις εμέ και εις εσέ και εις όλους τούτους εδώ
+ευκολωτέραν την κρίσιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν, δι' όλα τα γένη τα οποία ονομάζομεν καθαρά, ας σκεφθώμεν
+το εξής. Πρώτον ας εκλέξωμεν έν μέρος αυτών και ας το ερευνήσωμεν
+καλώς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον λοιπόν να εκλέξωμεν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αν αγαπάς, ας εξετάσωμεν πρώτα από όλα το γένος των λευκών.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ καλά.
+
+                                Σωκράτης.
+Πώς λοιπόν ημπορούμεν να αποκτήσωμεν καθαριότητα του λευκού και ποία
+είναι αυτή ; Άραγε το ανώτατον και το περισσότερον λευκόν από όλα ή το
+αμιγέστερον, εις τα οποία δεν υπάρχει κανέν μερίδιον άλλου χρώματος ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι φανερόν ότι το καθαρειότερον από όλα.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ ορθά. Αλλ' άραγε, φίλε Πρώταρχε, δεν θα θεωρήσωμεν αυτό ως το
+αληθέστερον και συγχρόνως το ωραιότερον από όλα τα λευκά, όχι όμως το
+περισσότερον ούτε το μεγαλίτερον;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν το &μικρόν& καθαρόν &λευκόν&, αν το θεωρήσωμεν λευκότερον και
+ωραιότερον και αληθέστερον από το ανάμικτον &εκτενές λευκόν&, θα
+ομιλήσωμεν εντελώς ορθώς ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εντελέστατα βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν ; Βεβαίως δεν θα λάβωμεν ανάγκην πολλών παρομοίων
+παραδειγμάτων διά το ζήτημα της ηδονής, αλλά από αυτό ημπορούμεν να
+εννοήσωμεν, ότι βεβαίως και παν είδος ηδονής το μικρόν απέναντι του
+μεγάλου και το ολίγον απέναντι του πολλού, το καθαρόν από λύπην, είναι
+ηδονικώτερον και αληθέστερον και ωραιότερον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Καθ' υπερβολήν μάλιστα, και αυτό βεβαίως το παράδειγμα είναι αρκετόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν το εξής ; Άραγε δεν ακούσαμεν ποτέ περί της ηδονής ότι είναι
+μία διαρκής γένεσις, και ότι ουσία δεν υπάρχει διόλου της ηδονής ;
+Δηλαδή μερικοί ευφυολόγοι προσπαθούν να μας αναγγέλλουν αυτόν τον λόγον
+πάλιν, και πρέπει να τους χρεωστούμεν χάριν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Διατί τάχα ;
+
+                                Σωκράτης.
+θα σου το εξηγήσω εντελώς αυτό το ίδιον, αγαπητέ Πρώταρχε, ερωτών σε εξ
+αρχής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε και ερώτα και μη σε μέλει.
+
+                                Σωκράτης.
+Υπάρχουν λοιπόν δύο είδη, το έν μεν που είναι μόνον του, το δε άλλο που
+επιθυμεί άλλο.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς τα εννοείς αυτά και ποία είναι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Το έν μεν επλάσθη πάντοτε σεβασμιώτατον, το δε άλλο στερούμενον αυτού
+του στοιχείου (της σεβασμιότητος).
+
+                                Πρώταρχος.
+Εξήγησέ το σαφέστερον ακόμη.
+
+                                Σωκράτης.
+Ωμορφόπαιδα βεβαίως ωραία και καλά έχομεν ιδή και συγχρόνως εραστάς
+αυτών ανδρείους.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Με αυτούς λοιπόν οι οποίοι είναι δύο, ζήτησε να εύρης άλλα δύο όμοια
+μεταξύ όλων όσα λέγομεν ότι υπάρχουν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Θέλεις πλέον να ερωτήσω και τρίτην φοράν ; Λέγε καθαρώτερα, καλέ
+Σωκράτη, τι εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Διόλου κανέν πολύπλοκον, φίλε Πρώταρχε. Αλλ' απλώς ο λόγος μας έγινε
+πολύλογος, και λέγει ότι άλλο μεν από τα όντα είναι πάντοτε αιτία
+άλλου, άλλο δε είναι κάθε τόσον εκείνο, χάριν του οποίου υπάρχει η
+αιτία.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μόλις το ενόησα, διότι το επανέλαβες πολλάκις.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ πιθανόν όμως, παιδί μου, να το εννοήσωμεν καλλίτερα όσον προχωρεί
+ο λόγος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Διατί όχι βεβαίως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ας πάρωμεν άλλα δύο, τα εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποία ;
+
+                                Σωκράτης.
+Έν μεν την γένεσιν των πάντων, και άλλο έν την ουσίαν (ύπαρξιν,
+πλάσιν).
+
+                                Πρώταρχος.
+Παραδέχομαι αυτά σου τα δύο, δηλαδή την ουσίαν και την γένεσιν.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ ορθά. Λοιπόν από αυτά τα δύο ποίον άραγε θα δεχθώμεν ότι υπάρχει
+χάριν του άλλου, η γένεσις χάριν της ουσίας, ή η ουσία χάριν της
+γενέσεως ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Με ερωτάς δηλαδή τόρα αν αυτό το οποίον ονομάζεται ουσία είναι αυτό που
+είναι εξ αίτιας της γενέσεως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Έτσι φαίνεται (!).
+
+                                Πρώταρχος.
+Δι' όνομα των θεών, μη τυχόν άραγε με ερωτάς πάλιν κάτι τι παρόμοιον;
+«Λέγε μου, καλέ Πρώταρχε, άραγε εξ αίτιας των πλοίων λέγεις ότι υπάρχει
+η ναυπηγία μάλλον, ή τα πλοία εξ αιτίας της ναυπηγίας, και όλα όσα
+είναι παρόμοια ;».
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτό ακριβώς λέγω, φίλε Πρώταρχε.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τότε λοιπόν διατί δεν έδωκες μόνος σου απάντησιν εις τον εαυτόν σου,
+Σωκράτη μου ;
+
+                                Σωκράτης.
+Δεν υπάρχει λόγος να μη δώσω. Συ όμως λάμβανε μέρος εις τον λόγον (!).
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ καλά.
+
+                                Σωκράτης.
+Λέγω λοιπόν ότι εξ αιτίας της γενέσεως παρέχονται εις όλους τα χρώματα
+και όλα τα όργανα και παν υλικόν, πάσα δε γένεσις γίνεται πάντοτε εξ
+αιτίας άλλης ουσίας εκάστοτε, και ότι όλη η γένεσις γίνεται εξ αιτίας
+όλης της ουσίας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ καθαρά το εξήγησες πραγματικώς.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν η ηδονή ; εάν βεβαίως είναι γένεσις, είναι λογικόν να παράγεται
+εξ αιτίας κάποιας ουσίας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά η αιτία διά την οποίαν παράγεται το παράγωγον της αιτίας ανήκει
+εις την τάξιν του αγαθού. Το παραγόμενον όμως εξ αιτίας άλλου τινός
+πρέπει, λαμπρέ μου άνθρωπε, να το κατατάξωμεν εις άλλην τάξιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι πολύ λογικόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως, αφού η ηδονή είναι γένεσις, εάν την κατατάξωμεν εις διάφορον
+τάξιν από το αγαθόν, δεν θα κάμωμεν καλά ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ καλά βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν καθώς είπα εις την αρχήν τούτου του λόγου, ο οποίος μας
+ειδοποίησε περί της ηδονής ότι είναι γένεσις, και ότι κανέν μέρος αυτής
+δεν είναι ουσία, δεν πρέπει να του χρεωστούμεν χάριν ; Δηλαδή είναι
+φανερόν ότι αυτός περιγελά τους διισχυριζομένους ότι η ηδονή είναι
+αγαθόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως αυτός ο ίδιος θα περιγελάση κάθε τόσο και δι' όσα
+τελειόνουν με τας διαφόρους γενέσεις.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς λοιπόν και ποίους εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτούς οι οποίοι θεραπεύουν ή την πείναν ή την δίψαν ή κάτι τι
+παρόμοιον από όσα θεραπεύει η γένεσις, και ευχαριστούνται διά την
+γένεσιν, διότι είναι ηδονή, και λέγουν ότι δεν θα εδέχοντο να ζουν υπό
+τον όρον να μη διψούν και να μη πεινούν και να μη πάσχουν όλα τα άλλα
+τα οποία ημπορεί κανείς να απαριθμήση, όσα παρακολουθούν τα τοιαύτα
+αισθήματα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Έτσι φαίνονται τουλάχιστον.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν της γενέσεως δεν θα παραδεχθώμεν όλοι ότι το αντίθετον είναι η
+φθορά;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι λογικόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν την φθοράν και την γένεσιν ίσως προτιμά κανείς όταν προτιμά
+αυτά, και όχι την τρίτην εκείνην κατάστασιν του βίου, εις την οποίαν
+δεν υπάρχει ούτε χαρά ούτε λύπη, αλλά διανόησις μόνον όσον το δυνατόν
+καθαρωτάτη.
+
+                                Πρώταρχος.
+Φαίνεται, καλέ Σωκράτη, ότι είναι πάρα πολύ το άτοπον, εάν κανείς δεχθή
+την ηδονήν ως αγαθόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ, άλλως τε ας το είπουμεν ακόμη κατά τον εξής τρόπον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον ;
+
+                                Σωκράτης.
+Πώς δεν είναι άτοπον, ενώ δεν υπάρχει ούτε κανέν αγαθόν ούτε κανέν
+καλόν ούτε εις τα σώματα ούτε εις πολλά άλλα εκτός της ψυχής, εις αυτήν
+πάλιν μόνον η ηδονή να υπάρχη, η ανδρεία όμως ή η σωφροσύνη ή ο νους, ή
+κανέν άλλο από όσα αγαθά εδόθησαν εις την ψυχήν, να μην υπάρχη κανέν;
+Έπειτα ακόμη εκείνον όστις δεν ευχαριστείται, αλλά πονεί, να
+αναγκαζώμεθα να τον θεωρούμεν κακόν όταν πονή, και αν είναι ο
+καλλίτερος από όλους, και εκείνον όστις ευχαριστείται πάλιν, όσον
+περισσότερον ευχαριστείται, την στιγμήν που ευχαριστείται, τόσον
+περισσότερον να τον θεωρούμεν ότι είναι υπέροχος εις την αρετήν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Όλα αυτά, Σωκράτη μου, είναι όσον φαντάζεσαι ατοπώτατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ας μη προσπαθούμεν να εξερευνήσωμεν εντελώς όλην την ηδονήν, διά
+δε τον νουν και την επιστήμην να φανούμεν ωσάν φειδωλοί. Αλλά με
+γενναιότητα, εάν έχη κάπου κανέν μέρος σαθρόν, ας το καθαρίσωμεν, έως
+ότου εννοήσαντες ό,τι καθάρειον υπάρχει εις την φύσιν αυτών, το
+χρησιμοποιήσωμεν διά την κρίσιν μεταξύ αυτών και των αληθεστέρων μερών
+της ηδονής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, καθώς νομίζω, το έν από αυτά δημιουργεί την μάθησιν των
+μαθημάτων, το δε άλλο την παίδευσιν και ανατροφήν, ή πώς αλλέως;
+
+                                Πρώταρχος.
+Καθώς είπες.
+
+                                Σωκράτης.
+Εις δε τας χειρωνακτικάς ας σκεφθώμεν μήπως άλλη μεν συνδέεται
+περισσότερον με την επιστήμην, άλλη δε ολιγώτερον και πρέπει άλλα μεν
+να θεωρούμεν όσον το δυνατόν καθαρότατα, άλλα δε όσον το δυνατόν
+ακάθαρτα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τότε βεβαίως πρέπει.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν πρέπει εκάστης τάξεως από αυτάς να πάρωμεν τας
+αρχιεργατικάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίας και πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λόγου χάριν, εάν από όλας τας τέχνας αποχωρίση κανείς, την αριθμητικήν
+και την μετρικήν και την σταθμικήν, με μίαν λέξιν θα είναι ποταπόν ό,τι
+μένει από εκάστην.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως ποταπόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Τουλάχιστον μένει τότε πλέον να εικοτολογούμεν και να σπουδάζωμεν τας
+εντυπώσεις των αισθητηρίων με κάποιαν πείραν και τριβήν,
+προσλαμβάνοντες ως βοήθημα τας δυνάμεις της σκοπευτικής, τας οποίας
+πολλοί τας ονομάζουν τέχνας, αι οποίαι με την μελέτην και τον κόπον
+παρασκευάζουν την ρωμαλεότητα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ομιλείς πολύ λογικά.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν από αυτά είναι γεμάτη πρώτον βεβαίως η μουσική, η οποία
+προσαρμόζει το σύμφωνον όχι με το μέτρον, αλλά με μελετημένην
+επιτηδειότητα. Και όλον το αυλητικόν μέρος αυτής, η οποία επιδιώκει με
+επιτηδειότητα το μέτρον εκάστης χορδής, ώστε να είναι ανάμικτον πολύ
+μέρος ασαφές, και ολίγον ασφαλές.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως και την ιατρικήν και την γεωργίαν και την πλοιαρχικήν και
+την στρατηγικήν θα τας εύρωμεν ότι είναι όμοιαι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Την αρχιτεκτονικήν όμως, νομίζω, η οποία μεταχειρίζεται πλείστα μέτρα
+και όργανα, αυτά που δίδουν εις αυτήν μεγάλην ακρίβειαν την καθιστούν
+τεχνικωτέραν από πολλάς άλλας επιστήμας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς;
+
+                                Σωκράτης.
+Εις την ναυπηγίαν και οικοδόμησιν και εις πολλά άλλα είδη της
+ξυλουργικής. Διότι, νομίζω, μεταχειρίζεται κανόνα και τόρνον και
+διαβήτην και στάθμην και κάποιον ωραίον ισιαστήρι.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα, καλέ Σωκράτη, πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Ας χωρίσωμεν λοιπόν εις δύο τας λεγομένας τέχνας, και όσαι μεν
+ακολουθούν εις τα έργα των την μουσικήν ας ακούμεν ότι μετέχουν
+ολιγώτερον από την ακρίβειαν, όσαι δε ακολουθούν την τεκτονικήν ότι
+μετέχουν περισσότερον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Παραδέχομαι.
+
+                                Σωκράτης.
+Από αυτάς δε τας τελευταίας ότι ακριβέσταται είναι εκείναι τας οποίας
+ανεφέραμεν πρώτα πρώτα προ ολίγου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Μου φαίνεσαι ότι εννοείς την αριθμητικήν και τας άλλας τέχνας τας
+οποίας επρόφερες προ ολίγου.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαιότατα. Αλλά, φίλε Πρώταρχε, άραγε δεν πρέπει πάλιν και αυτάς να
+τας θεωρήσωμεν δύο ειδών ; Ή πώς αλλέως ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίας λοιπόν εννοείς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ως προς την άριθμητικήν πρώτον, άραγε δεν πρέπει να δεχθώμεν ότι άλλη
+μεν είναι η αριθμητική των κοινών ανθρώπων, και άλλη των φιλοσόφων ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Με ποίαν άραγε διάκρισιν θα δεχθή κανείς δύο ειδών αριθμητικήν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Δεν είναι εύκολος ο ορισμός των συνόρων, φίλε Πρώταρχε. Δηλαδή, νομίζω,
+εκείνοι μεν μετρούν με αριθμούς μονάδας ανίσους, λόγου χάριν δύο
+στρατόπεδα και δύο βώδια, και δύο όλως διόλου μικρά ή τα μεγαλίτερα από
+όλα τα πράγματα. Αυτοί όμως ποτέ δεν δέχονται να συμφωνήσουν με αυτούς,
+εάν κανείς δεν παραδεχθή ότι καμμία μονάς δεν διαφέρει από άλλην μονάδα
+μεταξύ όλων των εκατομμυρίων.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πραγματικώς αυτή η διαφορά που λέγεις δεν είναι μικρά μεταξύ των
+ασχολουμένων εις τους αριθμούς, ώστε είναι λογικόν να θεωρούμεν δύο
+αυτάς τας τέχνας.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν ; Η λογιστική και η μετρική η εφαρμοζόμενη εις την
+αρχιτεκτονικήν και το εμπόριον απέναντι της φιλοσοφικής γεωμετρίας και
+των αναλυτικών υπολογισμών — άραγε ως μία πρέπει να θεωρηθή καθεμία ή
+να δεχθώμεν δύο ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Συμφώνως με τα προηγούμενα εγώ τουλάχιστον με την ψήφόν μου θα θεωρήσω
+ως δύο καθεμίαν από αυτάς.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ ορθά. Αλλά εννοείς άραγε διά ποίον σκοπόν εφέραμεν αυτά εις το
+μέσον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ίσως, αλλά επιθυμώ συ πρώτος να απαντήσης εις αυτήν την ερώτησίν μας
+(!).
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν μου φαίνεται ότι αυτός ο λόγος όχι ολιγώτερον λέγει, τόρα παρ'
+ό,τι έλεγε εις την αρχήν, όταν εζητούσε να εύρη το αντίστροφον από τας
+ηδονάς, και ότι εξετάζει μήπως άραγε υπάρχει καμμία επιστήμη καθαρωτέρα
+από άλλην επιστήμην καθώς και ηδονή από ηδονήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι πολύ σαφές, ότι δηλαδή αυτά δι' αυτόν τον λόγον τα
+εδοκίμασε.
+
+                                Σωκράτης.
+Και λοιπόν; Άραγε εις τα προηγούμενα δεν εύρισκε ότι εις άλλα πράγματα
+άλλη τέχνη είναι σαφεστέρα από άλλην και άλλη ασαφεστέρα από άλλην ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Εις αυτά λοιπόν άραγε δεν αποκαλεί κάποιαν τέχνην ομώνυμον, αφού τας
+παρέστησε εις την κρίσιν μας ως μίαν, και τόρα πάλιν ερωτά εκ νέου
+μεταξύ αυτών την σαφήνειαν και την καθαρότητα ως προς αυτά ποία την
+περιέχει ακριβέστερον, άραγε η τέχνη των φιλοσόφων ή των ασόφων ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα μου φαίνεται ότι αυτό ερωτά.
+
+                                Σωκράτης.
+Ποίαν απάντησιν λοιπόν, καλέ Πρώταρχε, θέλεις να δώσωμεν (!) εις αυτόν
+;
+
+                                Πρώταρχος.
+Καλέ Σωκράτη, εις πολύ μεγάλον βαθμόν διαφοράς εφθάσαμεν ως προς την
+σαφήνειαν των επιστημών.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν δεν θα απαντήσωμεν ευκολώτερον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι άλλο ; Και βεβαίως ας ειπούμεν ότι και αυταί πολύ διαφέρουν από
+τας άλλας τέχνας, από τας ιδίας όμως αναμεταξύ των διαφέρουν απείρως
+κατά την ακρίβειαν και την αλήθειαν ως προς τα μέτρα και τους αριθμούς
+αι περιστρεφόμεναι εις τους πόθους των φιλοσοφούντων.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτά ας τα παραδεχθώμεν κατά την ιδικήν σου γνώμην και λοιπόν τόρα
+έχοντες πεποίθησιν εις εσέ ας απαντήσωμεν με θάρρος εις τους δεινούς
+σκοπευτάς των λόγων....
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι υπάρχουν δύο αριθμητικαί και δύο μετρικαί και αυτάς ακολουθούν
+άλλαι πολλαί παρόμοιαι, αι οποίαι έχουν την ιδίαν διδυμικήν συγγένειαν,
+αλλά απέκτησαν έν μόνον όνομα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ας απαντήσωμεν (!) με το καλό, Σωκράτη μου. με αυτήν την απάντησιν εις
+αυτούς τους οποίους ονομάζεις δεινούς.
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτάς λοιπόν θεωρούμεν ως κυρίως ακριβείς επιστήμας ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά, φίλε Πρώταρχε, προηγουμένως θα εξαντληθή η συζητητική δύναμίς
+μας, εάν θελήσωμεν να προτιμήσωμεν καμμίαν άλλην από αυτήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίαν λοιπόν εννοείς τόρα πάλιν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Είναι προφανές ότι ο καθείς ημπορεί να εννοήση αυτήν που λέγομεν τόρα.
+Δηλαδή εγώ νομίζω ότι την γνώσιν περί του όντος και του πραγματικού και
+του εκ φύσεως πάντοτε αναλλοιώτου όλοι χωρίς άλλο, όσοι έχουν έστω και
+ολίγον μυαλό μόνον, την θεωρούν ως εξόχως αληθεστάτην. Συ όμως τι την
+θεωρείς; Πώς ημπορείς να κρίνης αυτό το ζήτημα, φίλε Πρώταρχε ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εγώ τουλάχιστον βεβαίως, καλέ Σωκράτη, ήκουα κάθε τόσον από τον Γοργίαν
+πολλάκις, ότι η τέχνη της πειθούς είναι πολύ ανωτέρα από όλας τας
+τέχνας. Διότι καθιστά εις εαυτήν υποχείρια τα πάντα εκουσίως και όχι
+διά της βίας, και ότι είναι η υπερόχως αρίστη από όλας τας τέχνας. Τόρα
+όμως βεβαίως ούτε εις σε θέλω να δώσω αντίθετον γνώμην, ούτε όμως εις
+εκείνον.
+
+                                Σωκράτης.
+Μου φαίνεται ως να θέλης να ειπής ότι εντρέπεσαι να καταθέσης τα όπλα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τόρα ας είναι όπως θέλεις εσύ.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε πταίω εγώ διότι συ δεν απαντάς καλά;
+
+                                Πρώταρχος.
+Διά τι πράγμα ;.
+
+                                Σωκράτης.
+Εγώ, φίλε Πρώταρχε, δεν εξήταζα ακόμη αυτό το ζήτημα, δηλαδή ποία τέχνη
+ή ποία επιστήμη είναι πολύ ανωτέρα από όλας ως μεγίστη και αρίστη και
+πολύ ωφέλιμος δι' ημάς, αλλά ποία άραγε εξετάζει το σαφές και το
+ακριβές και το αληθέστατον, έστω και αν είναι μικρά η ωφελεία της, αυτό
+είναι που εζητούσαμεν προ ολίγου. Πρόσεχε λοιπόν, διότι και εις τον
+Γοργίαν δεν θα γίνης μισητός, εις μεν την τέχνην εκείνου απονέμων τα
+πρωτεία ως προς την χρησιμότητα διά τους ανθρώπους, ως ανωτέραν δε
+θεωρών αυτήν την ασχολίαν που είπα εγώ τόρα, καθώς ελέγαμεν τότε ως
+προς το λευκόν, ότι δηλαδή, και όταν είναι μικρόν, είναι όμως καθαρόν,
+είναι ανώτερον από το πολύ και μη καθαρόν ως προς αυτήν την τελείαν
+αλήθειαν. Ομοίως λοιπόν και τόρα, αφού σκεφθώμεν υπερβολικά και
+συλλογισθώμεν αρκετά, &χωρίς να λάβωμεν υπ' όψιν κάποιαν ωφέλειαν των
+επιστημών ούτε τας ευδοκιμήσεις των, αλλ' αν επλάσθη καμμία δύναμις της
+ψυχής μας να αγαπά την αλήθειαν και όλα να τα εκτελή χάριν αυτής& και
+μόνον, αφού εξετάσωμεν το καθαρόν μέρος του νου και της φρονήσεως, να
+ειπούμεν περί αυτής αν παραδεχόμεθα κατά την λογικήν πιθανότητα ότι
+αυτήν κυρίως έχομεν εντός μας ή μήπως πρέπει να ζητήσωμεν καμμίαν άλλην
+εγκυροτέραν από αυτήν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Προσέχω και μου φαίνεται ότι είναι δύσκολον να παραδεχθή κανείς ότι
+κάποια άλλη επιστήμη ή τέχνη συνδέεται με την αλήθειαν περισσότερον από
+αυτήν.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε τοιούτον τι εσκέφθης και είπες τόρα αυτά, ότι δηλαδή αι
+περισσότεραι τέχναι και όσοι ασχολούνται εις αυτάς, πρώτον μεν
+μεταχειρίζονται γνώμας και αυτάς τας γνώμας τας ερευνούν εντόνως ; Και
+αν κανείς νομίζη ότι σκέπτεται περί της φύσεως, εννοείς ότι πάλιν
+ερευνά τα ζητήματα αυτού του κόσμου, δηλαδή πώς παρήχθη και πώς πάσχει
+και πώς ενεργεί εις όλην του την ζωήν ; Να τα παραδεχθώμεν αυτά ή πώς
+αλλέως;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλ' άραγε ο τοιούτος δεν επήρε επάνω του αυτόν τον κόπον όχι ως προς
+τα παντοτινά όντα, αλλά ως προς τα παρόντα και μέλλοντα και παρελθόντα
+;
+
+                                Πρώταρχος.
+Έχεις πληρέστατον δίκαιον.
+
+                                Σωκράτης.
+Από αυτά όμως θα παραδεχθώμεν ότι υπάρχει τίποτε σαφές συμφώνως με την
+ακριβεστάστην αλήθειαν, από όσα ούτε υπήρξε ποτέ κανέν αναλλοίωτον ούτε
+θα υπάρξη ούτε τόρα υπάρχει;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δι' εκείνα τα οποία δεν έχουν καμμίαν βεβαιότητα, πώς είναι
+δυνατόν να αποκτήσωμεν ημείς και την παραμικροτέραν βεβαιότητα ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Νομίζω, με κανένα τρόπον.
+
+                                Σωκράτης.
+Ούτε λοιπόν νους ούτε καμμία επιστήμη υπάρχει δι' αυτά περιέχουσα την
+τελείαν αλήθειαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως δεν είναι λογικόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν τον κύριον σε και εμέ και τον Γοργίαν και τον Φίληβον πρέπει
+συχνά να τους αφήνωμεν κατά μέρος και τούτο να φέρωμεν ως μάρτυρα εις
+τον λόγον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι δηλαδή ή εις εκείνα περιστρέφεται και το βέβαιον και το καθαρόν και
+το αληθές και αυτό που είπαμεν καθάρειον, δηλαδή εις τα διαρκώς
+αναλλοίωτα και εντελώς αμιγή, ή όσον το δυνατόν εις τα συγγενέστερα με
+εκείνα, όλα δε τα άλλα πρέπει να τα θεωρήσωμεν δεύτερα και υστερώτερα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι πολύ αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν όσα ονόματα είναι ωραιότερα από τα σχετικά με αυτά, δεν είναι
+άραγε δικαιότατον να τα αποδώσωμεν εις τα ωραιότατα;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι λογικόν βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ο νους και η φρόνησις δεν είναι τα ονόματα τα οποία ημπορεί
+κανείς να τα τιμήση περισσότερον από όλα;
+
+                                Πρώταρχος.
+Μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως αυτά είναι με ακρίβειαν νομοθετημένα διά να αποδίδωνται ορθώς
+εις τας σκέψεις περί του όντως όντος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Και όμως όσα εγώ τότε προσέφερα εις την δίκην μας, δεν είναι
+διαφορετικά παρά αυτά τα ονόματα.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι άλλο, καλέ Σωκράτη ;
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ καλά. Λοιπόν το ζήτημα της φρονήσεως και της ηδονής χάριν της
+αναμίξεως μεταξύ των, από όσα ή με όσα υλικά πρόκειται να
+κατασκευάσωμεν κάτι τι, ωσάν τεχνίται, ότι πρέπει να ευρίσκεται ως
+παρακαταθήκη, ίσως θα το εσυμπέραινε κανείς ορθώς από τον λόγον μας.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Ύστερον λοιπόν από τούτο δεν πρέπει να δοκιμάσωμεν να τας αναμίξωμεν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι άλλο ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, αν ειπούμεν προηγουμένως και αν ενθυμίσωμεν εις τον εαυτόν μας
+(!) και τα εξής, άραγε δεν θα ήτο ορθόν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποία ;
+
+                                Σωκράτης.
+Αυτά που αναφέραμεν και προηγουμένως. Φαίνεται δε ότι είναι ορθή η
+παροιμία που λέγει ότι δύο και τρεις φοράς πρέπει να επαναλαμβάνωμεν
+διά λόγου ό,τι είναι ορθόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αμέ τι;
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν δι' όνομα του Διός. Δηλαδή νομίζω ότι ως εξής κάπως τα
+είπαμεν τότε, όσα είπαμεν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ο Φίληβος λέγει ότι η ηδονή έγινε εις όλα τα ζώα ορθός σκοπός και όλοι
+αυτό πρέπει να επιδιώκουν, και μάλιστα ότι και το αγαθόν αυτό το ίδιον
+είναι δι' όλα εν γένει, και ότι τα δύο ονόματα, το αγαθόν και το
+ηδονικόν, ορθώς ετέθησαν εις έν και το αυτό πράγμα και εις μίαν φύσιν.
+Ο Σωκράτης όμως δεν παραδέχεται ότι αυτά είναι έν, αλλά δύο καθώς είναι
+δύο και τα ονόματά των, και ότι και το αγαθόν και η ηδονή έχουν
+διαφορετικήν φύσιν μεταξύ των, και ότι μάλλον μετέχει από την τύχην του
+αγαθού η φρόνησις παρά η ηδονή. Δεν είναι και δεν ήσαν αυτά, καλέ
+Πρώταρχε, όσα ελέγαμεν τότε ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν παρεδέχθημεν και το εξής μαζί και τότε και τόρα;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον ;
+
+                                Σωκράτης.
+Ότι η φύσις του αγαθού διαφέρει από τα άλλα κατά το εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον ;
+
+                                Σωκράτης.
+Εις ποίον από τα ζώα θα υπάρχη αυτό πάντοτε μέχρι τέλους παντοιοτρόπως
+και από παντού, δηλαδή το να μη έχη πλέον ανάγκην από τίποτε άλλο, και
+να έχη το απαραίτητον πληρέστατον. Δεν είναι έτσι ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν επροπαθήσαμεν με την συζήτησιν μας να ορίσωμεν χωριστά τον
+βίον ενός εκάστου, την μεν ηδονήν αμιγή από την φρόνησιν, την δε
+φρόνησιν επίσης αμέτοχον και από το παραμικρότερον μέρος της ηδονής ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό έγινε πραγματικώς.
+
+                                Σωκράτης.
+Μήπως λοιπόν τότε μας εφάνη κανέν από τα δύο ικανοποιητικόν δι'
+οποιονδήποτε ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς είναι δυνατόν;
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά εάν εις τίποτε εξετροχιάσθημεν τότε, τόρα οποιοσδήποτε ας αρχίση
+πάλιν από την αρχήν και ας ειπή ορθότερον, κατατάσσων την μνήμην και
+την φρόνησιν και την επιστήμην και την αληθή κρίσιν εις την ιδίαν
+κατηγορίαν, και εξετάζων αν κανείς χωρίς αυτά θα εδέχετο να έχη ή να
+αποκτήση οτιδήποτε, πολύ δε ολιγώτερον βεβαίως είτε όσον το δυνατόν
+περισσότερον είτε όσον το δυνατόν ορμητικώτερον, την οποίαν ούτε ορθώς
+θα έκρινε ότι την απολαμβάνει ούτε καθόλου θα εγνώριζε τι πάθημα άραγε
+του συμβαίνει, ούτε πάλιν ανάμνησιν του παθήματος θα είχε ουδέ εις
+ελάχιστον χρόνον. Τα ίδια δε ας λέγη και περί της φρονήσεως. αν δηλαδή
+θα εδέχετο κανείς χωρίς οποιανδήποτε ηδονήν, έστω και την μικροτέραν,
+να έχη μάλλον φρόνησιν, παρά μαζί με τας ηδονάς, ή όλας τας ηδονάς
+μάλλον χωρίς φρόνησιν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Δεν είναι δυνατόν αυτό, καλέ Σωκράτη, αλλά δεν είναι ανάγκη να ερωτάς
+πολλάκις το ίδιον.
+
+                                Σωκράτης.
+Επομένως το τέλειον βεβαίως και το δι' όλους προτιμητέον και εντελώς
+αγαθόν δεν είναι αληθές ότι δεν είναι κανέν από αυτά τα δύο;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως πώς είναι δυνατόν να είναι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν πρέπει να συλλάβωμεν ή τελείως το αγαθόν ή κάποιον γενικόν τύπον
+αυτού, διά να έχωμεν, καθώς είπαμεν, εις ποίον να δώσωμεν τα δευτερεία.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά ομιλείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν ευρήκαμεν κάποιον δρόμον προς το αγαθόν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον ;
+
+                                Σωκράτης.
+Καθώς, όταν κανείς ζητή ένα άνθρωπον, ερωτά πρώτον ορθώς την κατοικίαν
+του, όπου κατοικεί, βεβαίως αποκτά σπουδαίον βήμα διά την ανεύρεσιν του
+ζητουμένου.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Το ίδιον λοιπόν και τόρα κάποιος λόγος μας εμήνυσε καθώς και εις την
+αρχήν, να μη ζητούμεν εις τον αμιγή βίον το αγαθόν, αλλά εις τον
+μικτόν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά δεν υπάρχει άραγε περισσοτέρα ελπίς να γίνη φανερώτερον το ζήτημά
+μας εις το καλώς αναμιχθέν παρά εις το μη αναμιχθέν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ μάλιστα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν ας τα κεράσωμεν μαζί, φίλε Πρώταρχε, και ας ευχώμεθα εις τους
+θεούς, είτε ο Διόνυσος είτε ο Ήφαιστος είναι είτε οστισδήποτε άλλος ο
+οποίος έχει ως κλήρον την τιμήν της αναμίξεως.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ καλά.
+
+                                Σωκράτης.
+Και βεβαίως εμπρός μας, καθώς εις οινοχόους παρουσιάζονται πηγαί, και
+με πηγήν μεν μέλιτος ημπορεί κανείς να παρομοιάση την πηγήν της ηδονής,
+την δε πηγήν της φρονήσεως την νηφάλιον και αμέθυστον με την πηγήν του
+σωφρονικού και υγιεινού νερού. Και αυτάς πρέπει να προθυμοποιηθούμεν να
+τας κεράσωμεν μαζί όσον το δυνατόν τελειότερον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι βεβαίως ;
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν προηγουμένως ας ιδούμεν, άραγε κάθε ηδονήν με κάθε
+φρόνησιν αν αναμίξωμεν θα επιτύχωμεν όσον το δυνατόν καλλίτερον ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ίσως.
+
+                                Σωκράτης.
+Αλλά αυτό δεν είναι ασφαλές. Πώς όμως ημπορούμεν με ολιγώτερον κίνδυνον
+να τα αναμίξωμεν, νομίζω ότι έχω να ειπώ μίαν γνώμην.
+
+                                Πρώταρχος.
+Λέγε ποίαν.
+
+                                Σωκράτης.
+Είπαμεν πραγματικώς ότι υπάρχει, καθώς νομίζομεν, μία ηδονή ανωτέρα από
+άλλην, και μάλιστα και μία τέχνη ακριβεστέρα από άλλην.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι ;
+
+                                Σωκράτης.
+Και επιστήμη λοιπόν υπάρχει διάφορος από άλλην επιστήμην, και η μία μεν
+αποβλέπει εις τα γινόμενα και φθειρόμενα, η άλλη όμως εις πράγματα τα
+οποία ούτε γίνονται ούτε καταστρέφονται, αλλά είναι πάντοτε ομοίως και
+όμοια. Αυτήν την τελευταίαν εξετάσαντες υπό έποψιν αληθείας την
+ευρήκαμεν ότι είναι αληθεστέρα από εκείνην.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν, εάν παρατηρήσωμεν πρώτον τα αληθέστερα μέρη εκάστης από τας δύο
+αυτάς αφού τας αναμίξωμεν, άραγε είναι αυτά αρκετά διά να μας δώσουν
+ετοιμασμένον τον αγαπητότερον βίον ηνωμένα ή μήπως έχομεν ακόμη ανάγκην
+και από κανέν άλλο ανόμοιον με αυτά;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εις εμέ τουλάχιστον φαίνεται ορθόν να εκτελέσωμεν αυτό.
+
+                                Σωκράτης.
+Ας υποθέσωμεν λοιπόν ένα άνθρωπον ο οποίος κρίνει σοφώς περί της ιδίας
+της δικαιοσύνης, τι πράγμα είναι, και έχει λόγον σύμφωνον με την νόησίν
+του, και μάλιστα ότι και δι' όλα τα άλλα όντα συλλογίζεται κατά τον
+ίδιον τρόπον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως ας υποθέσωμεν.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν άραγε αυτός θα είναι ικανοποιημένος, εάν του καθ' αυτό μεν
+κύκλου και της καθ' αυτό σφαίρας της θείας έχη τον λόγον, αυτήν όμως
+την ανθρωπίνην σφαίραν και τούτους τους κύκλους δεν τους γνωρίζη και
+μεταχειρίζεται εις την οικοδόμησιν και εις όλα τα άλλα αδιαφόρως
+νεοφανείς κανόνας και κύκλους;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ομιλούμεν, καλέ Σωκράτη, περί μιας γελοίας διαθέσεως ημών, η οποία
+υπάρχει μόνον εις τας θείας επιστήμας.
+
+                                Σωκράτης.
+Πώς εννοείς ; Άραγε πρέπει την αβεβαίαν και ακάθαρτον τέχνην του
+ψευδούς κανόνος και του ψευδούς κύκλου να τας βάλωμεν μαζί με εκείνην
+και να τας αναμίξωμεν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως αυτό είναι λογικόν, εάν πρόκειται κανείς έστω και τον δρόμον
+του να εύρη διά την οικίαν του.
+
+                                Σωκράτης.
+Άραγε φρονείς ότι και η μουσική η οποία είπαμεν προ ολίγου ότι είναι
+γεμάτη από επιτηδειότητα και μίμησιν χρειάζεται καθαρειότητα;
+
+                                Σωκράτης.
+Μου φαίνεται απαραίτητον αυτό, εάν βεβαίως ο βίος ημών πρόκειται να
+είναι οπωσδήποτε βίος.
+
+                                Σωκράτης.
+Θέλεις λοιπόν, καθώς ο θυρωρός τον οποίον σπρώχνει και παρασύρει ο
+όχλος, να υποχωρήσω και να ανοίξω διάπλατα τας θύρας και να αφήσω να
+εισορμήσουν ως ρεύμα όλαι αι επιστήμαι και να ενωθούν η υποδεεστέρα με
+την καθαράν ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Εγώ τουλάχιστον, καλέ Σωκράτη, δεν βλέπω τι ζημίαν ημπορεί να πάθη
+κανείς, εάν δεχθή όλας τας άλλας επιστήμας, όταν κατέχη τας πρώτας.
+
+                                Σωκράτης.
+Να τας αφήσωμεν λοιπόν όλας μαζί να ρεύσουν εις το δοχείον της εξόχως
+ποιητικής μισγαγκείας (ρεμματαριάς) του Ομήρου ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαιότατα.
+
+                                Σωκράτης.
+Ιδού τας άφησα. Και τόρα ας γυρίσωμεν πίσω εις την πηγήν των ηδονών.
+Διότι δεν επετύχαμεν να τας αναμίξωμεν καθώς είχαμεν αποφασίση, δηλαδή
+πρώτον τα μερίδια των αληθών επιστημών, αλλά επειδή αγαπούμεν ολόκληρον
+την επιστήμην τας εχύσαμεν εις το ίδιον μέρος σωρηδόν και προηγουμένως
+από τας ηδονάς.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ομιλείς πολύ αληθινά.
+
+                                Σωκράτης.
+Τόρα λοιπόν είναι καιρός οι δύο μας (!) να σκεφθώμεν και περί των
+ηδονών, άραγε και αυτάς όλας σωρηδόν πρέπει να τας απολύσωμεν, ή μήπως
+πρέπει και από αυτάς να απολύσωμεν πρώτον εκείνας όσαι είναι αληθείς;
+
+                                Πρώταρχος.
+Είναι πολύ καλύτερον χάριν ασφαλείας τουλάχιστον να απολύσωμεν πρώτον
+τας αληθινάς.
+
+                                Σωκράτης.
+Ας απολυθούν λοιπόν. Και λοιπόν τι θα κάμωμεν κατόπιν; Άραγε, εάν
+μερικαί είναι απαραίτητοι, καθώς εκεί, δεν πρέπει και αυτάς να τας
+αναμίξωμεν μαζί;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς δεν πρέπει αυτάς βεβαίως τας απαραιτήτους;
+
+                                Σωκράτης.
+Καθώς δε δεν βλάπτει αλλά ωφελεί να γνωρίζωμεν εις την ζωήν μας όλας
+τας τέχνας, εάν το ίδιον ειπούμεν τόρα και διά τας ηδονάς, δηλαδή εάν
+το να απολαύσωμεν την ζωήν μας όλας τας ηδονάς είναι συμφέρον εις ημάς
+και αβλαβές δι' όλους, τότε πρέπει όλας να τας αναμίξωμεν. Πως λοιπόν
+να ομιλούμεν διά τας ιδίας ηδονάς, και πώς να εκτελούμεν ;
+
+                                Σωκράτης.
+Δεν πρέπει, καλέ Πρώταρχε, να ερωτούμεν οι ίδιοι τον εαυτον μας (!),
+αλλά τας ιδίας ηδονάς και τας φρονήσεις μεταξύ των ως εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς ;
+
+                                Σωκράτης.
+«Αγαπηταί κυρίαι (είτε χρειαζόμεθα να τας προσφωνήσωμεν Ηδονάς είτε με
+οποιονδήποτε άλλο όνομα), μήπως άραγε δεν θα παρεδέχεσθε να
+συγκατοικήτε με όλην την φρόνησιν, παρά χωρίς φρόνησιν;». Νομίζω ότι
+εις αυτά είναι λογικώτατον να απαντήσουν αυταί το εξής.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τι πράγμα ;
+
+                                Σωκράτης.
+«Καθώς ελέχθη προηγουμένως, το να μένη μόνον και έρημον έν καθάρειον
+γένος δεν είναι τόσον εύκολον ούτε ωφέλιμον. Νομίζομεν όμως βεβαίως ότι
+είναι το καλλίτερον από όλα τα γένη να συγκατοική μαζί μας ένα με ένα
+διά να γνωρίζη και όλα τα άλλα και όσον το δυνατόν τελείως εκάστην από
+ημάς.»
+
+                                Πρώταρχος.
+«Πολύ καλά το είπατε βεβαίως τώρα», θα ειπούμεν ημείς.
+
+                                Σωκράτης.
+Πολύ ορθά. Λοιπόν πρέπει κατόπιν να ερωτήσωμεν πάλιν την φρόνησιν και
+τον νουν : «Άραγε έχετε κάπως ανάγκην των και τας ορθάς κρίσεις που
+είπαμεν, αυτά δεν είναι κατόπιν από τα τρία το τέταρτον είδος, αφού
+βεβαίως αυτά είναι περισσότερον συγγενή με το αγαθόν παρά με την
+ηδονήν;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ πιθανόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Πέμπται λοιπόν δεν είναι άραγε αι ηδοναί τας οποίας εχαρακτηρίσαμεν ως
+αλύπους, και τας ωνομάσαμεν καθαράς ηδονάς της ιδίας της ψυχής, από τας
+οποίας μερικαί ακολουθούν τας επιστήμας και μερικαί τας αισθήσεις ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πιθανόν.
+
+                                Σωκράτης.
+Εις την έκτην όμως γενεάν, λέγει ο Ορφεύς, παύσατε το πανηγύρι της
+μουσικής. Αλλά και ο ιδικός μας λόγος πλησιάζει να είναι τελειωμένος
+εις την έκτην κρίσιν. Επομένως κατόπιν από αυτά δεν μένει πλέον παρά να
+θέσωμεν κάπως την κορωνίδα εις όσα είπαμεν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τότε λοιπόν πρέπει.
+
+                                Σωκράτης.
+Εμπρός λοιπόν διά τρίτην φοράν παρουσιάζοντες μάρτυρα εις τον σωτήρα
+τον ίδιον λόγον ας τον εξετάσωμεν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Ποίον λοιπόν;
+
+                                Σωκράτης.
+Ο Φίληβος ώριζε μεταξύ μας ότι το αγαθόν είναι ηδονή ακεραία και
+πλήρης.
+
+                                Πρώταρχος.
+Τρίτον, καθώς φαίνεται, καλέ Σωκράτη, ενοούσες προ ολίγου ότι πρέπει να
+επαναλάβωμεν τον λόγον από την αρχήν.
+
+                                Σωκράτης.
+Μάλιστα και βεβαίως ας ακούσωμεν το κατόπιν από αυτό. Δηλαδή εγώ, αφού
+ενόησα όσα προ ολίγου είπα, και αγανακτήσας διά τον λόγον του Φιλήβου
+και όχι μόνον δι' αυτόν αλλά και δι' άλλους απείρους πολλάκις, είπα ότι
+από την ηδονήν τουλάχιστον ο νους είναι πολύ ωραιότερος και καλλίτερος
+εις τον βίον των ανθρώπων.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτά ελέχθησαν.
+
+                                Σωκράτης.
+Επειδή όμως υποπτεύομαι ότι υπάρχουν και άλλα πολλά, είπα ότι, αν
+αποδειχθή κανέν καλλίτερον και από τα δύο αυτά, τότε θα πολεμήσω
+εναντίον της ηδονής χάριν των δευτερείων διά τον νουν, η δε ηδονή
+έπρεπε να στερηθή και τα δευτερεία.
+
+                                Πρώταρχος.
+Βεβαίως το είπες.
+
+                                Σωκράτης.
+Κατόπιν όμως από όλα αυτά βεβαίως κανέν από τα δύο δεν εφάνη
+ικανοποιητικώτατον.
+
+                                Πρώταρχος.
+Αυτό είναι πολύ αληθές.
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν με αυτόν τον λόγον δεν απηλλάγη εντελώς και ο νους και η ηδονή
+από το να είναι το αγαθόν κανέν από αυτά τα δύο, αφού στερούνται την
+αυτάρκειαν και την δύναμιν της ικανοποιήσεως και τελειότητος ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά.
+
+                                Σωκράτης.
+Αφού όμως βεβαίως απεδείχθη κάποιον άλλο τρίτον ανώτερον από το καθέν
+από αυτά τα δύο, μυριάκις συγγενέστερος απεδείχθη τόρα πάλιν ο νους και
+αρμοδιώτερος προς την μορφήν του νικώντος.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πώς όχι;
+
+                                Σωκράτης.
+Λοιπόν δεν είναι πέμπτη, συμφώνως με την κρίσιν την οποίαν μας
+παρουσίασε τόρα ο λόγος, η δύναμις της ηδονής ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Φαίνεται.
+
+                                Σωκράτης.
+Βεβαίως δε πρώτη δεν είναι ούτε αν όλοι οι βόες και οι ίπποι και όλα
+μαζί τα ζώα παραδεχθούν την επιδίωξιν των ηδονών. Εις τα οποία πολλοί
+πιστεύουν ως οι μάντεις εις τα πετεινά, και θεωρούν τας ηδονάς ανωτάτας
+εις το να ζώμεν ευτυχείς, και νομίζουν ότι οι έρωτες των ζώων είναι
+περισσότερον έγκυροι μάρτυρες παρά οι λόγοι οι οποίοι μαντεύονται
+εκάστοτε με φιλοσοφικήν μούσαν.
+
+                                Πρώταρχος.
+Πολύ ορθά, καλέ Σωκράτη, ομολογούμεν όλοι μας τόρα πλέον ότι ωμίλησες.
+
+                                Σωκράτης.
+Τότε λοιπόν θα μου επιτρέψετε και να φύγω ;
+
+                                Πρώταρχος.
+Ολίγον μένει ακόμη, καλέ Σωκράτη. Βεβαίως δε δεν θα αποκάμης συ
+προηγουμένως από ημάς. Εγώ δε θα σε υπενθυμίσω όσα υπολείπονται.
+
+
+
+ΤΕΛΟΣ
+
+
+
+Η σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν ένας
+σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορά προσφερόταν συστηματικά
+στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη (ιστορία,
+φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος) σε
+δημιουργικές μεταφορές από τους άριστους μεταφραστές, του τόπου, στην
+πιο σύγχρονη μορφή που πήρε εξελισσόμενο το γλωσσικό της όργανο. Ο
+Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο
+Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο
+Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ, προσφέρονται και σήμερα, στις
+κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά, Ραγκαβή, Μωραϊτίδη, Κονδυλάκη,
+Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη, Καζαντζάκη, Βάρναλη,
+Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου, Σίγουρου, Κ.
+Χρηστομάνου κλπ, σε μια σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα
+που επίσης γίνεται για πρώτη φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.
+
+Φίληβος Στην ερώτηση, πού βασίζεται το αγαθό, ο Φίληβος απαντά
+προβάλλοντας την ηδονή κι ο Σωκράτη αντιπαραβάλλει τη φρόνηση. Κι αφού
+δειχτή ότι για τον άνθρωπο είναι σημαντικώτερη η φρόνηση, ως κάτι
+πεπερασμένο και αντιληπτό, συμπεραίνεται ότι ο συνδυασμός φρονήσεως και
+αρετής οδηγεί στο αγαθό. Μετάφραση Κ. Ζάμπα.
+
+
+
+
+Η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» ΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ
+ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
+
+
+ΑΘΗΝΑΙ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ 61
+
+
+ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10
+
+
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Philebus, by Plato
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK PHILEBUS ***
+
+***** This file should be named 31436-0.txt or 31436-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        https://www.gutenberg.org/3/1/4/3/31436/
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iason Konstantinides
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+https://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at https://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+https://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at https://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit https://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including including checks, online payments and credit card
+donations.  To donate, please visit: https://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     https://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
diff --git a/31436-0.zip b/31436-0.zip
new file mode 100644
index 0000000..e642bb9
--- /dev/null
+++ b/31436-0.zip
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6312041
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This eBook, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..7a29e8d
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for
+eBook #31436 (https://www.gutenberg.org/ebooks/31436)