initial commit of ebook 27946HEADmain

10 files changed, 7920 insertions, 0 deletions

diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/27946-0.txt b/27946-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..22abe41
--- /dev/null
+++ b/27946-0.txt
@@ -0,0 +1,2641 @@
+The Project Gutenberg EBook of Alcestis, by Euripides
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Alcestis
+
+Author: Euripides
+
+Translator: Tsokopoulos George
+
+Posting Date: March 24, 2012 [EBook #27946]
+First Posted: January 31, 2009
+Last Updated: October 20, 2009
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALCESTIS ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+Note: The Table of contents is not included in the book. It has
+been created to help the reader.  The tonic system has been changed
+from polytonic to monotonic.  The spelling of the book has not
+been changed otherwise.
+
+Σημείωση: Ο πίνακας περιεχομένων δεν υπάρχει στο βιβλίο.
+Δημιουργήθηκε προς διευκόλυνση του αναγνώστη.  Ο τονισμός έχει
+αλλάξει από πολυτονικό σε μονοτονικό. Κατά  τα άλλα έχει διατηρηθεί
+η ορθογραφία του βιβλίου.
+
+
+
+
+ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
+
+ΠΡΟΣΩΠΑ
+ΠΡΑΞΙΣ Α
+  ΣΚΗΝΗ Α'
+  ΣΚΗΝΗ Β'
+  ΣΚΗΝΗ Γ'
+  ΣΚΗΝΗ Δ'
+  ΣΚΗΝΗ Ε'
+  ΣΚΗΝΗ ΣΤ'
+ΠΡΑΞΙΣ Β
+  ΣΚΗΝΗ Α'
+  ΣΚΗΝΗ Β'
+  ΣΚΗΝΗ Ε' (*)
+  ΣΚΗΝΗ Δ'
+ΠΡΑΞΙΣ Γ
+(ΣΚΗΝΗ Α')
+ ΣΚΗΝΗ Β'
+ ΣΚΗΝΗ Δ' (*)
+
+(*) Λάθος αριθμημένες σκηνές
+
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
+Γ.Β. ΤΣΟΚΟΠΟΥΛΟΥ
+
+ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΕΞΗ
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ
+ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ
+
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+
+
+ΕΜΜΕΤΡΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ
+υπό
+Γ. Β. ΤΣΟΚΟΠΟΥΛΟΥ
+
+ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
+ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΦΕΞΗ
+
+
+
+
+Π Ρ Ο Σ Ω Π Α
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+ΧΟΡΟΣ
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+ΕΥΜΗΛΟΣ
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+ΦΕΡΗΣ
+ΥΠΗΡΕΤΗΣ
+
+[Απαγορεύεται η από της σκηνής διδασκαλία άνευ αδείας του
+μεταφράσαντος].
+
+
+
+Ε Υ Ρ Ι Π Ι Δ Ο Υ
+
+Α Λ Κ Η Σ Τ Ι Σ
+
+(Η πρόσοψις των ανακτόρων του Αδμήτου, βασιλέως των Φερών. Ο Απόλλων,
+φέρων το τόξον και τα βέλη του, κατεβαίνει την κλίμακα των ανακτόρων
+και πλησιάζει εις το προσκήνιον).
+
+
+
+
+
+ΠΡΑΞΙΣ Α'.
+
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Α'.
+
+
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ, μόνος
+  Ω του Αδμήτου ανάκτορα, που αν και θεός μεγάλος
+  εδέχθηκα να κάθωμαι στων δούλων το τραπέζι,
+  χαίρετε τώρα. Αίτιος αυτής μου της δουλείας
+  ήτανε ο Ζευς που σκότωσε με ένα κεραυνό του
+  τον γυιό μου τον Ασκληπιόν. Εγώ απ' τον θυμό μου
+  τους Κύκλωπας εσκότωσα, που την φωτιά δουλεύουν
+  και τηνε κάνουν κεραυνούς για τον πατέρα Δία.
+  Μα ο Ζευς δεν εσυγχώρησε αυτήν μου την αγρίαν
+  εκδίκησιν και μ' έστειλε εδώ να γίνω δούλος
+  ενός θνητού. Τότε κ' εγώ ήλθα σ' αυτόν τον τόπο
+  και του ανθρώπου έβοσκα τα βώδια, και το σπίτι
+  ως σήμερα επροστάτευα από κάθε δυστυχία.
+  Γιατί εγώ ο δίκαιος, άνθρωπο δίκαιον ηύρα
+  τον γιό του Φέρητος. Εγώ τον έσωσα απ' τον Άδη,
+  αφού της Μοίρες γέλασα. Εκείνες εχαρίσαν
+  σ' εμέ του Αδμήτου την ζωή, μα με τη συμφωνία
+  πώς κάποιος άλλος θα βρεθή για κείνον να πεθάνη.
+  Όλους τους φίλους ρώτησε ο Άδμητος και όλους
+  κρυφά τους ξέτασε αν δέχονται. Αλλ' όμως
+  όλοι αρνήθηκαν, κι' αυτός ο γέρος του πατέρας
+  και η μάννα που τον γέννησε, κι' αυτή αρνιέται ακόμη.
+  Και μόνο η γυναίκα του προσφέρεται θυσία,
+  και δέχεται για χάρι του να χάση τη ζωή της.
+  Τώρα μέσα σ' τανάκτορα ψυχομαχεί• γιατ' ήρθε
+  η μέρα που ήτανε γραφτό στον Άδη να κατέβη,
+  κ' η δούλες της τήνε κρατούν στα χέρια ως να πεθάνη•
+  τώρα κ' εγώ φεύγω μακρυά απ' ταγαπημένο σπίτι
+  μήπως η θέα του νεκρού την όψι μου μολύνει,
+  γιατί δεν κάνει ένας θεός νεκρόν να αντικρύζη.
+
+(Παρατηρεί προς το δεξιά παρασκήνιον)
+
+  Α, να κι' ο Θάνατος. Εδώ τον βλέπω να προβαίνη,
+  για να την σύρη γρήγορα στου Άδου τα παλάτια
+  την άμοιρη βασίλισσα. Πάνω στην ώρα φτάνει
+  γιατ' ήλθε πλέον η στιγμή που πρέπει να πεθάνη.
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ- ΘΑΝΑΤΟΣ
+
+(Εισέρχεται ο Θάνατος. Είναι ωπλισμένος με ξίφος. Βλέπων τον Απόλλωνα
+δεν αποκρύπτει την δυσαρέσκειάν του).
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Α, α! Τι θέλεις, Φοίβε, εδώ τριγύρω στο παλάτι;
+  Τάχα ποιός είναι ο σκοπός που βρίσκεσαι εδώ γύρω;
+  Αν έρχεσαι το θύμα μου και τώρα να μου πάρης
+  σκέψου• του Άδου τους θεούς δεν πρέπει ναδικήσης,
+  να τους στερήσης της τιμές που είναι δίκηο νάχουν.
+  Δεν σ' έφτασε που εμπόδισες τον θάνατο του Αδμήτου
+  και που της Μοίρες γέλασες με τέτοιαν απιστία,
+  αλλά σε βρίσκω πάλι εδώ με τόξα και με βέλη,
+  για να φυλάξης τη ζωή της κόρης του Πελία,
+  που εδέχθη να πεθάνη αυτή για να γλυτώση εκείνος;
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Ησύχασε• έχω κ' εγώ τους λόγους μου. Και έχω
+  μαζί μου εγώ το δίκαιον.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                      Αφού το δίκηο έχεις,
+  τι θέλουνε τα βέλη σου;
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+                      Πάντα μαζί μου τάχω
+  Αυτή είν' η συνήθεια.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                          Δεν είναι η συνήθεια•
+  το τόξο σου επήρες,
+  για να φυλάξης άδικα το σπίτι αυτό.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Με θλίβει
+  η συμφορά, που απειλεί αγαπημένον φίλον.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Ώστε και δεύτερον νεκρόν θέλεις να μου στερήσης;
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Μήπως τον πρώτον σ' άρπαξα εγώ διά της βίας;
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Μα τότε πώς ακόμη ζη και πώς στη γη γυρίζει
+  και όχι κάτω από τη γη στου Άδου τα παλάτια;
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Σούδωκε την γυναίκα του, που πας να πάρης τώρα.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Ω, θα την πάρω βέβαια, και θα την πάω κάτω.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Πάρ' την λοιπόν και πήγαινε. Δεν ξέρω αν θα σε πείσω.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Τι να με πείσης: Αν αυτήν θα πάρω; είν' η δουλειά μου.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Όχι. Αλλά αν ήθελες για λίγο ν' αναβάλης.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Νοιώθω καλά τα λόγια σου και τι ζητείς το νοιώθω.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Τάχα θα ήτανε πολύ, ν' αφήσης να γεράση
+  και να την πάρης έπειτα;
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                      Α, δεν μπορεί να γίνη
+  ούτε αυτό. Αδύνατον! Γιατ' η τιμές μ' αρέσουν.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Μήπως αργά ή γρήγορα δεν θα της έχης:
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                                         Όταν
+  πεθαίνουν νέοι, πιο πολλή είν' η τιμή για μένα.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Αλλά κι' αν πέθαινε γρηά πάλι θα τηνε θάψουν
+  μ' ακόμη περισσότεραις τιμαίς....
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                                    Ας είναι• βλέπω
+  πως τώρα με τους δυνατούς πηγαίνεις και συ, Φοίβε.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Τι είπες; Δεν το ήξερα πώς τον σοφό μας κάνεις.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Όσοι πεθαίνουν γέροντες κάτι, θαρρώ, κερδίζουν.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Ώστε το απεφάσισες; Τη χάρι δεν μου κάνεις;
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Όχι• Τον χαρακτήρα μου καλά τονε γνωρίζεις.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Ω, βέβαια• είσαι εχθρός εσύ εις τους ανθρώπους
+  και όλοι σ' αποστρέφονται και οι θεοί ακόμη.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Λέγε ό,τι θέλεις. Βέβαια εγώ δεν θα σου κάμω
+  πράγμα, όπου δικαίωμα δεν έχεις να σου γίνη.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Κι' όμως αδίκως φαίνεσαι σκληρός. Χωρίς να θέλης
+  σε κάποιον άλλον πούρχεται θενά υποχωρήσης,
+  σε κάποιον άνδρα, που έρχεται στου Φέρητος το σπίτι.
+  Αυτόν τον στέλνει ο Ευρυσθεύς στα παγωμένα μέρη
+  της Θράκης, δύο άλογα ζευγάρι να του φέρη.
+  Αυτός θα φιλοξενηθή στου Αδμήτου το παλάτι
+  και μέσα από τα χέρια σου θα πάρη την γυναίκα.
+  Έτσι κανένας από μας δεν θα χρωστάη χάρι
+  σ' εσένα, και εγώ θα κάμω αυτό που θέλω
+  και πιο πολύ θα σε μισώ αφ' ό,τι σ' εμισούσα.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Όσα κι' αν πης τα λόγια σου πηγαίνουν στα χαμένα
+  και η γυναίκα σήμερα θα κατεβή στον Άδη.
+  Πηγαίνω τώρα με αυτό το κοφτερό σπαθί μου
+  να την αγγίξω. Και, καθώς πολύ καλά γνωρίζεις,
+  ανήκει πια εις τους θεούς του Άδου, όποιος τύχη
+  να του αγγίξη τα μαλλιά αυτή μου η ρομφαία.
+
+(Ο Θάνατος εισέρχεται εις τανάκτορα, ενώ ο Απόλλων εξέρχεται δεξιά. Η
+σκηνή μένει επί τινας στιγμάς κενή. Ησυχία απόλυτος κρατεί).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Γ'.
+
+
+
+Χορός γερόντων.
+
+(Εισέρχονται οι γέροντες της πόλεως εκδηλούντες ανησυχίαν και αγωνίαν).
+
+Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Τι να σημαίνη άρά γε αυτή η ησυχία;
+  Γιατί αυτή η σιωπή σ' τανάκτορα του Αδμήτου;
+  Δεν φαίνεται από δω κανείς να μας ειπή αν πρέπει
+  ν' αρχίσωμε τα κλάμματα, αν η βασίλισσά μας
+  απέθανε, ή και αν ζη ακόμα ή αν βλέπει
+  το φως του κόσμου η Άλκηστις, η κόρη του Πελία,
+  που τηνε ξέρομε όλοι μας ξεχωριστή γυναίκα
+  μέσα στης άλλες........
+
+ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                  Στεναγμοί ακούσθηκαν και θρήνοι;
+  Ακούσατε καμμιά φωνή σπαρακτική να βγαίνη
+  ή να χτυπούν τα χέρια των εις το παλάτι μέσα,
+  όπως συμβαίνει πάντοτε, όταν κανείς πεθαίνη;
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Ούτ' ένας δούλος φαίνεται στη θύρα του. Ω, είθε
+  να εφαινόσουν, συ, ω Παιάν, αλλού να μεταστρέψης
+  της συμφοράς τα κύματα.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                      Μα αν είχε πια πεθάνει,
+  γιατί αυτή η σιωπή;
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+      Κι όμως έχει πεθάνει.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Κανείς δεν είδε τον νεκρό να βγάζουν....
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Πώς το ξέρεις;
+  εγώ δεν έχω όπως συ καμμιά εμπιστοσύνη.
+  Εσύ τι τάχα σκέπτεσαι και έχεις τόσο θάρρος;
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Μπορεί ποτέ ο Άδμητος να θάψη μια γυναίκα
+  —τέτοια γυναίκα! έρημη, χωρίς να μας καλέση;
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Ίσως δεν έχεις άδικον. Στη θύρα εμπρός δεν βλέπω
+  νάχουν νερό απ' την πηγή, που πλύνουνε τα χέρια,
+  όταν πεθαίνη άνθρωπος στο σπίτι.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                                      Την πλεξίδα,
+  δεν βλέπω εις την είσοδο να είναι κρεμασμένη,
+  που δείχνει πως εσκέπασε το πένθος ένα σπίτι,
+  ουδέ γυναίκες άκουσα τα στήθια να χτυπούνε.
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Και όμως η ημέρα αυτή είναι ημέρα πένθους.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Τι θέλεις με αυτό να πης;
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                      ... Είναι ημέρα πένθους,
+  που η καλή βασίλισσα στον Άδη κατεβαίνει.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Σώπασε! Με τα λόγια σου μου σφίγγεις την ψυχή μου.
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Όταν οι άνθρωποι οι καλοί τέτοια κακά τραβούνε,
+  εκείνος που έτυχε καλός να γεννηθή, λυπάται.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Του κάκου• στα πιο μακρυνά όλης της γης μας μέρη,
+  εις της Λυκίας τα Πάταρα, που είναι το μαντείον
+  του Απόλλωνος, ή στης σκληρές κι' άνυδρες Αμμωνιάδες,
+  στο άλλο μαντείον του θεού, αν την γυναίκα στείλης,
+  αδύνατον απ' το γραφτό της Μοίρας να γλυτώση
+  γιατί η ζωή της σώθηκε κ' η ώρα πλησιάζει,
+  που θε ναρθή ο θάνατος γοργά να τηνε πάρη.
+  Ούτε γνωρίζω πια θεόν κανένα να του πάμε
+  θυσίες, να συγκινηθή και να μας εισακούση.
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Ένας μονάχα θάκανε το θαύμα, αν εζούσε
+  ο γυιός του Φοίβου Ασκληπιός• αυτός και πεθαμμένην
+  την άμοιρη βασίλισσα μπορούσε ν' αναστήση
+  κι' από τον Άδη εις την γην να μας την φέρη πίσω.
+  Γιατί πριν μ' ένα κεραυνό ο Ζευς να τον σκοτώση
+  πολλούς νεκρούς ανάστησε από τον κάτω κόσμο.
+  Μα τώρα πια, ελπίδα μια μας μένει ότι τάχα
+  ημπορεί να ζήση η Άλκηστις και να σωθή απ' την Μοίρα;
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΧΟΡΟΥ
+  Ο βασιλιάς μας έκαμεν ό,τι έπρεπε να κάμη
+  και όλων των θεών οι βωμοί εγέμισαν με αίμα
+  και ζώα εθυσιάσθηκαν και τίποτε δεν μένει
+  αφ' ό,τι πάντα γίνεται σε τέτοιες περιστάσεις,
+  αλλά του κάκου επήγανε θυσίες και δεήσεις.
+
+(Στρέφεται εις την είσοδον των ανακτόρων, όπου φαίνεται ερχομένη μία
+υπηρέτρια. Όλοι οι άνδρες του χορού παρακολουθούν με αγωνίαν τον
+διάλογον και την διήγησιν της υπηρετρίας).
+
+  ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Μα να, μια υπηρέτρια απ'το παλάτι βγαίνει
+  και κλαίει και οδύρεται. Τι μέλλεται ν' ακούσω;
+  Από την όψι φαίνεται πώς δυστυχία μας φέρει.
+
+(Προς την υπηρέτριαν η οποία εμφανίζεται εις την θύραν
+  των ανακτόρων):
+
+  Λέγε, τι κάνει η Άλκηστις, απέθανεν ή ζη;
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'.
+
+
+
+Οι αυτοί. — Η υπηρέτρια
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Στη θέσι όπου βρίσκεται ταιριάζουν και τα δύο
+  και ζη ακόμα, η δύστυχη, και είναι πεθαμμένη..
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Πώς είναι δυνατόν αυτό; Καλλίτερα εξηγήσου!
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Ψυχομαχεί. Σιγά σιγά ξεφεύγει η ζωή της.
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Δυστυχισμένε σύζυγε, τόσο καλός που είσαι
+  τέτοια γυναίκα άδικα πώς χάνεις!
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+                                  Ο αφέντης
+  θα καταλάβη τι έχασε, μονάχα όταν το χάση,
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Ώστε δεν μένει πια καμμιά ελπίς;
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Καμμιά δεν μένει.
+  Ήλθε η μέρα που έγραψεν η Μοίρα να πεθάνη.
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Μέσ' στο παλάτι έγινεν ό,τι έπρεπε να γίνη
+  και ό,τι συνηθίζεται, σ' αυτάς τας περιστάσεις;
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Ο άνδρας της ετοίμασεν ο ίδιος τα στολίδια
+  που θα της βάλη στον νεκρό.
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+                          Τουλάχιστον ας μάθη
+  πως θα πεθάνη ένδοξη, και θα το πη ο κόσμος
+  πως ήταν η καλλίτερη γυναίκα εις την γη μας.
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Αλήθεια, η καλλίτερη! Ποιος θαρνηθή πως ήταν
+  ξεχωριστή κι' ανώτερη απ' όλες της γυναίκες;
+  Και πώς αλλοιώς θα τώδειχνε παρά μ' αυτό που κάνει;
+  Άλλη γυναίκα δέχεται να χάση τη ζωή της,
+  για να σωθή ο άνδρας της: Αυτά τα ξέρετε όλοι,
+  μα αν μάθετε τι έκαμε στο σπίτι και τι κάνει
+  θα μείνετε με ανοιχτό το στόμα. Μόλις είδε
+  πως η ημέρα έφτασε που πρέπει να πεθάνη
+  πήρε νερό του ποταμού και το άσπρο της το σώμα
+  καλά καλά το έπλυνε• έπειτα από το δώμα,
+  το κέδρινον, φορέματα και στολισμούς επήρε
+  και με αυτά στολίσθηκε, σαν νύφη. Και κατόπιν
+  μπρος στο βωμό εστάθηκε κ' είπε την προσευχή της:
+  «Δέσποινα, είπε, κύτταξε, μπροστά σου γονατίζω
+  εγώ για τελευταία φορά, γιατί θε να πεθάνω.
+
+  Τα ορφανά μου τα παιδιά, σ' εσέ, ω θεά, ταφήνω
+  να γίνης συ μητέρα τους, κι' όταν η ώρα έλθη
+  δώσε στ' αγόρι σύζυγον, όπου να του ταιριάζη,
+  και δώσε και της κόρης μου τον άνδρα, που της πρέπει.
+  Προστάτευσε τα, δέσποινα, να μη χαθούν κ' εκείνα,
+  όπως εγώ η δύστυχη, απάνω στον ανθό τους,
+  αλλά να ζήσουνε πολύ, και να πεθάνουν γέροι
+  στον τόπο που γεννήθηκαν, στο χώμα της πατρίδας».
+
+  Έπειτα όλους τους βωμούς, που έχει το παλάτι,
+  όλους τους εστεφάνωσε με στέφανα από μύρτα
+  χωρίς να κλάψη, ή στεναγμό τα χείλη της ν' αφήσουν
+  ή να χαλάση μια στιγμή το χρώμα του προσώπου
+  από το φόβο του κακού, που τηνε περιμένει.
+  Και μόνο όταν στον θάλαμο τον νυφικό της μπήκε
+  και είδε το κρεββάτι της, τα κλάμματα την πήραν.
+  «Κρεββάτι μου, είπε, που εγώ σ' εγνώρισα παρθένα
+  και που γυναίκα με έκαμες εκείνου που με χάνει,
+  σε χαιρετώ. Δεν σε μισώ. Μόνον εσύ με χάνεις.
+  Γιατί εγώ δεν ήθελα εσένα να προδώσω,
+  αλλ' ούτε και τον άνδρα μου, γι' αυτό πεθαίνω τώρα.
+  Εσένα άλλη θα χαρή γυναίκα, που θα τύχη,
+  αν όχι πιο καλλίτερη, μα πιο ευτυχισμένη».
+  Είπε και εγονάτισε μπροστά εις το κρεββάτι
+  και το φιλεί και με θερμά δάκρυα το μουσκεύει.
+  Και όταν εκουράστηκε να κλαίη, βγαίνει έξω
+  σιωπηλή και προχωρεί με το κεφάλι κάτω
+  και φεύγει και ξανάρχεται, πολλές φορές, και πάλι
+  ξαναγυρίζει κλαίοντας στο νυφικό κρεββάτι.
+  Και τα παιδιά της τάμοιρα εκλαίγανε κ' εκείνα
+  στους πέπλους της μητέρας τους με πόνο κρεμασμένα.
+  Εκείνη στην αγκάλη της τάσφιγγε με λαχτάρα
+  και πότε το ένα βιαστικά φιλούσε, πότε τάλλο.
+  Μα κι' όλοι οι υπηρέται της, που έχει στο παλάτι,
+  έχυναν μαύρα δάκρυα για την καλή κυρά τους
+  και για την μαύρη μοίρα της. Εκείνη με το χέρι
+  όλους απεχαιρέτισε, και δεν υπάρχει ένας
+  ούτε κι' ο ταπεινότερος που να μη του μιλήση.
+  Τέτοια κακά ευρήκανε το σπίτι του Αδμήτου
+  Εάν ο ίδιος πέθαινε όλα γι' αυτόν χαμένα
+  μα και που εσώθη, συμφορά τον βρίσκει πιο μεγάλη
+  και τόση λύπη αισθάνεται, που δεν θα την ξεχάση.
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Κι' ο Άδμητος; Πώς την βαστά αυτήν την δυστυχία;
+  και πώς θα τηνε στερηθή τέτοια καλή γυναίκα;
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Την κλαίει• και κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του
+  τήνε θερμοπαρακαλεί να μη του φύγη ακόμα.
+  Αλλ' όμως πράγμα αδύνατον ζητά. Γιατί η αρρώστια
+  την έφαγε την δύστυχη, και έρχεται το τέλος.
+  Και έτσι μέσ' στα χέρια του, ενώ η ζωή της φεύγει
+  και λίγη ακόμη μένει της πνοή, ζητάει ακόμα
+  μία φορά τα μάτια της να ιδούν το φως του ήλιου
+  —για τελευταία της φορά, πριν κλείσουνε για πάντα—
+  Μα τώρα ας πάω να τους πω πως ήρθατε. Βεβαίως
+  οι βασιλιάδες πάντοτε δεν αγαπώνται τόσο,
+  ώστε να τρέχη ο λαός τριγύρω τους, σαν τύχη
+  να τους σπαράζη συμφορά. Εσείς παληοί είσθε φίλοι.
+
+(Εισέρχεται εις τανάκτορα).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Ε'.
+
+
+
+ΧΟΡΟΣ
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Αλλοίμονον! Πώς θα βρεθή διέξοδος καμμία,
+  ω Ζευ πατέρα, να σωθούν από την δυστυχία
+  οι βασιλιάδες; Άρά γε το χέρι σου θα βάλης
+  ή από τώρα τα μαλλιά της κεφαλής να κόψω
+  και μαύρα να φορέσωμε και πένθος να ντυθούμε;
+  Ω, φίλοι! Δεν υπάρχει πια καμμιά αμφιβολία.
+  Εν τούτοις όμως στους θεούς θερμά ας προσευχηθούμε
+  γιατί αυτοί είναι δυνατοί, κι' όλα μπορούν να κάμουν.
+  Ω παντοδύναμε Παιάν, εύρε εσύ τον τρόπο
+  ν' απομακρύνης το κακόν από αυτό το σπίτι.
+  Βοήθησε• βοήθησε γιατί και προ ολίγου
+  συ έσωσες τον Άδμητον και συ μπορείς και τώρα
+  και απ' αυτόν τον θάνατον, αν θέλης, να τον σώσης
+  και να κρατήσης την ορμή την φονική του Άδου.
+  Ω γυιέ του Φέρητος, εσύ• τι τύχη σε προσμένει
+  τώρα οπού θα στερηθής τέτοια άξια γυναίκα!
+  Δεν είναι τάχα άξια αυτή η δυστυχία,
+  ώστε ο ίδιος να σφαγής ή να πνιγής μονάχος,
+  αφού θα χάσης σήμερα μια τόσο αγαπημένη
+  γυναίκα;
+
+(Εις την θύραν των ανακτόρων εμφανίζονται οι φρουροί οι  προπορευόμενοι
+των βασιλέων).
+
+  Α, να έρχεται! Ο Άδμητος κ' εκείνη.
+  Στέναξε, γη, κι' ολόλυξε, Φεραία, γιατί τώρα
+  του κόσμου η καλλίτερη γυναίκα κατεβαίνει
+  στα σκοτεινά κ' υπόγεια παλάτια του θανάτου!
+  Εγώ ποτέ μου δεν θα 'πω ότι ο γάμος φέρνει
+  πολύ περσσότερες χαρές από της λύπες πούχει.
+  Και τούτο έλεγα από πριν, αλλά το λέω και τώρα,
+  που βλέπω την απίστευτη του Αδμήτου ατυχία.
+  Έπειτα απ' την απώλεια τέτοιας χρυσής γυναίκας
+  μία ζωή αβάστακτη θα είναι η ζωή του.
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ ΣΤ'.
+
+
+
+(Εισέρχεται η Άλκηστις, κρατουμένη υπό του Αδμήτου. Τα παιδιά της
+κρατούνται κλαίοντα από τους πέπλους της)
+
+Άλκηστις, Άδμητος, Εύμηλος. — Ο χορός.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Ω ήλιε! Ω φως και ω σύννεφα, που γρήγορα στα ύψη
+  γυρίζετε και τρέχετε στον γαλανόν αιθέρα!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ο ήλιος βλέπει και τους δυο, κ' εμέ κ' εσένα βλέπει,
+  που στους θεούς δεν 'κάμαμε ασέβειαν καμμίαν,
+  για να μας κάνουν δυστυχείς, να τιμωρούμεθα έτσι!
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Ω γη και ω παλάτι μου και σπίτι αγαπημένο
+  και ω νυφικό κρεββάτι μου. της Ιωλκού ω πατρίδα!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Θάρρος, κρατήσου, δύστυχη! Μη φεύγης! Μη μ' αφήνης
+  και παρακάλει τους θεούς ίσως μας λυπηθούνε.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Βλέπω το πλοίο το δίκωπο, το βλέπω μέσ' στη λίμνη
+  και τον πορθμέα των νεκρών, τον Χάρο, τον ακούω,
+  όπου κρατώντας το κουπί στο χέρι του μου λέγει:
+  «Γιατί αργείς; Μη χάνωμε καιρό. Σε περιμένω».
+  Έτσι με βιάζει άγριος και θυμωμένος έτσι.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο, τι άγριο ταξείδι προφητεύεις!
+  Ω, τ' είναι αυτή η συμφορά που τώρα μας ευρήκε!
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Δεν βλέπεις; Κάποιος έρχεται κοντά μου να με πάρη.
+  Εις στα παλάτια των νεκρών κάτω σιγά με σέρνει
+  είναι θεός με τα φτερά. Τα μάτια του πετούνε
+  κάτω από τα βλέφαρα αγριεμμένο βλέμμα.
+  Α, άφησε με, άφησε. Τι θέλεις να με κάμης;
+  Τι δρόμος τάχα η άμοιρη είναι αυτός που παίρνω;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είναι ο δρόμος θλιβερός για όσους σ' αγαπούνε
+  για τον φτωχό σου σύζυγο, για τα παιδιά που κλαίνε.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Αφήστε με, αφήστε με. Μη με κρατείτε τώρα.
+  Ξαπλώστε με, τα πόδια μου δεν με κρατούν. Ο Χάρος
+  κοντύτερα μου έρχεται. Τα μάτια μου θολώνουν.
+  Παιδιά μου, η μητέρα σας δεν είναι πια στον κόσμο.
+  Είθε εσείς τουλάχιστον να ζήτε ευτυχισμένα!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονον τα λόγια σου μου σφίγγουν την ψυχή μου
+  κ' είναι για με σκληρότερα ακόμα κι' απ' τον Χάρο!
+  Για των θεών το όνομα, κρατήσου, μη μ' αφήνης•
+  εις την ζωή των ορφανών παιδιών μας σε ορκίζω,
+  σηκώσου ορθή και γέμισε με θάρρος την ψυχή σου!
+  Γιατί, αν μου πεθάνης συ, δεν θέλω την ζωή μου,
+  και εξαρτάται από σε να ζήσωμε ή όχι,
+  γιατ' η αγάπη σου για μας είναι ιερή,
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                                      Με βλέπεις
+  σε τι κατάστασι έφθασα, Άδμητε. Πριν να κλείσω
+  τα μάτια μου, θα σου ειπώ τι θέλω. Άκουσε με!
+  Απ την αγάπη μου προς σε κι' από τον σεβασμό μου
+  και για να ζήσης μόνος σου και να χαρής τον κόσμο
+  πεθαίνω εγώ, ενώ καθώς πολύ καλά γνωρίζεις
+  μπορούσα να μην πέθαινα, αλλ' ευτυχής να ζήσω
+  και μέσα από τους Θεσσαλούς να πάρω άλλον άνδρα,
+  εκείνον που θα ήθελα, στο πλούσιο παλάτι
+  να ζήσω 'σαν βασίλισσα μέσ' σ' ταγαθά του θρόνου.
+  Αλλ' όμως δεν ηθέλησα χωρίς εσέ να ζήσω
+  με τα παιδιά μας ορφανά, χωρίς εσέ κοντά μου,
+  και ούτε ελογάριασα τα νιάτα μου για σένα.
+  Και όμως η μητέρα σου κι' ο γέρος σου πατέρας
+  κ' οι δύο σ’ εγκατέλειψαν, αν κ' είναι τόσω γέροι,
+  που θα μπορούσαν νάδιναν εκείνοι τη ζωή τους
+  και να πεθάνουν ένδοξοι πως σώζουν το παιδί τους.
+  Ήσουν το μόνο τους παιδί, κ' ελπίδα πια δεν είχαν,
+  αν και εσύ τους πέθαινες, άλλο παιδί να κάμουν.
+  Κ' έτσι εμείς θα ζούσαμε όσω μας μένει ακόμα
+  και συ δεν θα με έχανες, η ώρα μου πριν έρθη,
+  κι' αυτά δεν θα ωρφάνευαν. Μα όλα ήταν γραμμένα
+  και ήταν θέλημα θεού ό,τι έγινε να γίνη.
+  Ας είναι όμως. Τώρα πια ορκίσου πως θα κάμης
+  ό,τι αυτήν την ύστερη στιγμή θα σου ζητήσω,
+  αν και μου είναι αδύνατον να εύρω αυτό που αξίζει
+  να δώσης ως αντάλλαγμα της τόσης μου θυσίας.
+  Γιατί δεν είναι τίποτε στον κόσμο πιο μεγάλο
+  και πιο πολυτιμότερον απ' την ζωή του ανθρώπου.
+  Έπειτα θε να ιδής και συ πως δεν θα σου ζητήσω
+  τίποτε άδικον, γιατί το ξέρω πως το ίδιο
+  θα αγαπάς και συ αυτά τα δύστυχα παιδιά μας.
+  Δέξου λοιπόν να μείνουνε κύριοι μέσ' στο σπίτι
+  και μην τους δώσης μητρυιά, μία γυναίκα ξένη,
+  που δεν θα είναι σαν κ' εμέ καλή, και από ζήλεια
+  θα βάλη χέρι απάνω τους και θα τα βασανίζη.
+  Αυτό μονάχα σου ζητώ κ' ελπίζω να το κάμης.
+  Γιατί δεν είναι μητρυιά που εις τα παιδιά της μάννας
+  να μην είναι χειρότερη κι' απ' την οχιά ακόμα.
+  Και όσω για το αρσενικό, αυτό θα έχη εσένα,
+  που θα του είσαι φύλακας και δυνατός προστάτης.
+  Αλλά εσένα, κόρη μου, ποιός θα σε αναθρέψη
+  όπως σου πρέπει; Άρά γε της μητρυιάς τα λόγια,
+  'σαν μεγαλώσης, δεν μπορούν να σε κακοφημίσουν
+  και να σου καταστρέψουνε την τύχη σου, παιδί μου;
+  Δεν θάχης τη μαννούλα σου, αυτή να σε παντρέψη
+  και να σταθή στο πλάι σου, στου τοκετού την ώρα,
+  που τίποτε γλυκύτερο δεν είν' από την μάννα.
+  Γιατί εγώ πεθαίνω πια. Είν' η ζωή μου λίγη,
+  ούτε μια μέρα ούτε δυο ακόμα δεν θα ζήσω,
+  σε λίγη ώρα θα βρεθώ κάτω στον μαύρον Άδη.
+  Είθε να ζήσετε ευτυχείς• μπορείτε να καυχάσθε,
+  εσύ ότι επέτυχες την πιο καλή γυναίκα
+  και σεις, παιδιά, πως είχατε την πιο καλή μητέρα.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Όσω γι' αυτό, μη νοιάζεσαι. Κανείς μας δεν διστάζει
+  να πη πως ό,τι του ζητάς ο Άδμητος θα κάμη,
+  αν έχη πάντα το μυαλό, που φαίνεται πως έχει.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  θα γίνη ό,τι μου ζητείς, θα γίνη, μην τρομάζης.
+  Και ζωντανή είσαι η μόνη μου γυναίκα, κι' αν πεθάνης,
+  μόνη εσύ γυναίκα μου θα μείνης. Καμμιά άλλη,
+  καμμιά γυναίκα Θεσσαλή, δεν θα βρεθή ή ωραία
+  ή από γενιά ευγενική να σ' αντικαταστήση
+  και να με λέη άντρα της. Όσω για τα παιδιά μας,
+  μη φοβηθής, θα μείνουνε η μοναχή χαρά μου,
+  αφού δεν επροφθάσαμε εσένα να χαρούμε.
+  Κ' έπειτα εγώ το πένθος σου δεν θάχω ένα χρόνο,
+  αλλά για όλη τη ζωή και ως που να πεθάνω
+  θα νοιώθω περιφρόνησι για κείνην που μ' εγέννα
+  και θα μισώ το γέρο μου πατέρα. Και οι δυο τους
+  με λόγια μ' αγαπούσανε, αλλ' όχι και με έργα.
+  Συ μοναχή δεν 'δείλιασες να δώσης τη ζωή σου,
+  για να μου σώσης τη ζωή. Μπορώ να μη στενάξω
+  τώρα που τέτοιαν σύντροφον μοναδική θα χάσω;
+  Ούτε τραγούδι θ' ακουστή, ούτε χαρά θα λάμψη,
+  ούτε στεφάνια συμποτών θα ιδούμε πια εδώ μέσα.
+  Ούτε ποτέ την βάρβιτον θ'αγγίξω, ούτε ο νους μου
+  θα θέλη με τον Λιβυκόν αυλόν να ξαποστάση,
+  γιατί εσύ κάθε χαρά μαζί σου τήνε παίρνεις.
+  Θαύρω τεχνίτας διαλεκτούς το σώμα σου να κάμουν
+  κι' απάνω στο κρεββάτι σου εγώ θα το 'ξαπλώσω
+  και πέφτοντας κ' εγώ κοντά γλυκά θα ταγκαλιάζω
+  και λέγοντας σου τώνομα, πως σ' έχω θα νομίζω
+  αν και εσύ δεν θάσαι πια! Παρηγορία μαύρη,
+  μα κάποιο θάρρος στην ψυχή θαρρώ πως θα μου δίνη.
+  Και στα όνειρά μου θάρχεσαι να ευφραίνης την ψυχή μου,
+  γιατί κι' αυτό ευχαριστεί, στον ύπνο σου να βλέπης
+  έστω και λίγο, μια στιγμή, εκείνον που αγαπούσες.
+  Μ' αν είχα κ' εγώ χάρισμα, φωνή σαν του Ορφέως,
+  την Περσεφόνην να μπορώ κ' εγώ να συγκινήσω
+  ή και τον Πλούτωνα, γοργά θα έτρεχα στον Άδη
+  και ούτε τον ψυχοπομπόν θα τρόμαζα, μα ούτε
+  ο Κέρβερος θα μ' έκανε στον κόσμο να γυρίσω
+  χωρίς εσένα. Τώρα πια, περίμενε με κάτω
+  κ' ετοίμασε τα δώματα, κοντά σου να καθίσω.
+  Εγώ εδώ 'σ όλους αυτούς διαταγή θα δώσω
+  στο ίδιο με σένα φέρετρο να βάλουνε κ' εμένα
+  και να μ' απλώσουν δίπλα σου, στο πλάι σου. Δεν θέλω
+  ούτε νεκρός να χωρισθώ ποτέ μου από σένα,
+  που μόνη μου έμεινες πιστή.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                      Όλοι εμείς μαζί σου
+  το πένθος θα κρατήσωμε, που αλήθεια της αξίζει.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Και σεις, παιδιά, τα ακούσατε τα λόγια του πατέρα.
+  Είπε πως δεν θα παντρευτή και δεν θα με ξεχάση.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Το είπα κ' είμαι έτοιμος και να το κάμω.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                                            Τότε
+  πάρε τα από τα χέρια μου τα δύστυχα παιδιά μας.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τα δέχομαι, απ' τα χέρια σου, αγαπημένα χέρια,
+  αγαπημένην προσφορά.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                          Γίνου εσύ μητέρα
+  στη θέσι μου.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+      Είναι πολλή ανάγκη αυτό να γίνη
+  τώρα που δεν θα έχουνε εσένα.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                      Ω παιδιά μου,
+  τώρα που έπρεπε να ζω για σας, πεθαίνω τώρα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο! Χωρίς εσέ, ο δόλιος πως να κάμω;
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  θα με ξεχάσης με καιρό. Εκείνος που πεθαίνει
+  δεν είναι πλέον τίποτα. Με τον καιρόν ξεχνιέται.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μη με αφήνης, πάρε με κ' εμέ μαζί σου κάτω.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Φθάνει ότι πεθαίνω εγώ για σένα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                  Ω Μοίρα,
+  τέτοια γυναίκα ευρέθηκες να μου στερήσης!
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                                        Νοιώθω
+  τα μάτια να βαραίνουνε• το βλέμμα μου θολώνει.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Εχάθηκα, αν μου φύγης συ, γυναίκα μου....
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                               Και όμως
+  πάρε το πια απόφασιν πως μ' έχασες....
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                         Σηκώσου
+  και λάβε θάρρος. Μην αφήνης μόνα τα παιδιά σου.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Μήπως κ' εγώ το ήθελα; Χαίρετε τώρα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                               Ιδέ τα,
+  κύτταξε πως σε βλέπουνε.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                  Δεν είμαι πια μαζί σας.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τι κάνεις; Μας αφήνεις;
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                      Ναι. Χαίρετε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                          Αλλοίμονό μου!
+      εχάθηκα ο άμοιρος.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                  Πάει. Δεν υπάρχει πλέον.
+  Επέθανε η δύστυχη γυναίκα του Αδμήτου.
+
+ΕΥΜΗΛΟΣ
+  Αλλοίμονό μου! Επέθανε η μάννα μας, πατέρα,
+  και με αφήνει ορφανό• τα μάτια της κλεισθήκαν
+  και πέσανε τα χέρια της. Μαννούλα μου, άκουσε με
+  που σε φωνάζω, μάννα μου, 'σαν το πουλάκι
+  που πέφτει εις της μάννας του το στόμα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                  Την φωνάζεις
+  αδίκως, δεν ακούει πια ούτε και βλέπει. Έτσι
+  η ίδια μαύρη συμφορά ευρήκε και τους δυο μας.
+
+ΕΥΜΗΛΟΣ
+  Πολύ μικρός, πατέρα μου, μένω ορφανός στον κόσμο•
+  τι έπαθα, και συ, αδελφή μου, τι έπαθες μαζί μου!
+  Αδίκως, ω πατέρα μου, επήρες την μητέρα,
+  αφού δεν επροφθάσατε να φθάσετε ως το γήρας•
+  τώρα έφυγεν η μάννα μας και πάει το σπιτικό μας.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Άδμητε, ανάγκη να φανής στη συμφορά σου άντρας,
+  γιατί δεν είσαι απ' τους θνητούς ο πρώτος αλλά ούτε
+  ο τελευταίος, που έχασε τόσον καλή γυναίκα.
+  Πως όλοι θα πεθάνωμε πολύ καλά το ξέρεις.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Το ξέρω, και η συμφορά άξαφνα δεν μ' ευρήκε,
+  Είναι καιρός που τώξερα και μ' έτρωγ' η αγωνία.
+  Μα τώρα μείνετε εδώ, να με βοηθήσετ' όλοι,
+  να γίνη η κηδεία της, και πήτε της τους ύμνους,
+  που θέλουν οι ανηλεείς θεοί του κάτω κόσμου. Κι' όλοι
+  οι Θεσσαλοί που κυβερνώ εγώ σαν βασιλιάς τους,
+  όλοι ας κάμουν πένθος τους το πένθος το δικό μου,
+  και τα μαλλιά ας κόψουνε και ας βουτηχθούν στα μαύρα.
+  Κι' όσοι από σας έχουν άρματα, και άλογα ας τους κόψουν
+  την χαίτη με το σίδερο. Κι' ούτε αυλός ή λύρα
+  σ' όλην την πόλι ν' ακουσθή, αν πρώτα δεν περάσουν
+  δώδεκα τ' ολιγώτερο πανσέληνοι, σκεφθήτε
+  πως προσφιλέστερο νεκρόν ποτέ μου δεν θα θάψω
+  και πως αξίζει κάθε μια τιμή που αυτή εχάθη
+  για να μου σώση την ζωή.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                              Ω κόρη του Πελίου,
+  είθε στον Άδη που θα πας, στα βάθη χωρίς ήλιο,
+  στου Πλούτωνος τα δώματα να είσ' ευτυχισμένη.
+  Ας μάθη του Άδου ο θεός, με τα μαλλιά τα μαύρα,
+  κι' ο γέρος ο νεκροπομπός, ο Χάρος, πως γυναίκα
+  καλλίτερη δεν πέρασε του Αχέροντα τη λίμνη.
+  Όσοι απ' της Μούσες έλαβαν του τραγουδιού το δώρο
+  συχνά θε να σε τραγουδούν απάνω εις την λύρα,
+  την λύρα την επτάχορδη, από κόκκαλο χελώνας,
+  ή και στους ύμνους που χωρίς τη λύρα τραγουδιούνται
+  στην Σπάρτη όταν γίνωνται η εορτές τον Μάη
+  ή της σεληνοφώτιστες της νύχτες στας Αθήνας.
+  Τέτοια τροφή, πεθαίνοντας, αφήνεις στα τραγούδια.
+  Ω, ας μπορούσαμεν εμείς, κάτω από τον μαύρον Άδη
+  κι' από τα νερά του Κωκυτού να πάρωμε εσένα
+  και πίσω να σε φέρωμε! Γιατί εσύ μονάχα
+  είχες την γενναιότητα απ' όλες της γυναίκες
+  με την δική σου τη ζωή τον άντρα σου να σώσης.
+  Είθε να πέση ελαφρό επάνω σου το χώμα.
+  Και άν ποτε ο άντρας σου άλλην γυναίκα πάρη
+  ούτε κανένας από 'μας ούτε και τα παιδιά σου
+  θα έχουν μάτια να τον 'δουν. Γιατί ούτ' η γρηά του μάννα,
+  ούτε και ο πατέρας του, αν κ' ήτανε παιδί τους,
+  εδέχτηκαν να κατεβούν στον Άδη να τον σώσουν,
+  αν κ' ήταν γέροι και οι δυο, και τα μαλλιά τους άσπρα,
+  και μόνο συ, που βρίσκεσαι στο άνθος της ζωής σου
+  την νιότη σου εθυσίασες. Είθε από 'μας καθένας
+  τέτοια γυναίκα ναύρισκε, γιατί δεν είναι τύχη
+  στον κόσμο μεγαλύτερη από καλή γυναίκα.
+  Αν τέτοια μου ετύχαινε, βεβαίως τη ζωή της
+  θα επερνούσε πλάι μου χωρίς καμμία λύπη.
+
+
+
+  Αυλαία
+
+
+
+ΠΡΑΞΙΣ Β'.
+
+
+
+
+(Ο χορός των Θεσσαλών γερόντων στέκεται σιωπηλός έξω από τα ανάκτορα.
+Εμφανίζεται ο Ηρακλής, ο οποίος τους ερωτά).
+
+ΣΚΗΝΗ Α'.
+
+
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ. ΧΟΡΟΣ γερόντων
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ω ξένοι, της Φεραίας γης πολίται, ξέρετε ίσως
+  αν βρίσκεται ο Άδμητος μέσα στ' ανάκτορά του;
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Ναι, είναι μέσα, Ηρακλή. Αλλ' όμως ποιά αιτία
+  σε φέρνει εις των Θεσσαλών την χώρα, στην Φεραία.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μια εργασία ανέλαβα του Ευρυσθέως τυράννου
+  της Τίρυνθος.
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Και που πηγαίνεις τώρα, σε ποια μέρη
+  τρέχεις να περιπλανηθής;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                       Στη Θράκη θα ζητήσω
+  τα τέσσαρα τα άλογα, που έχει ο Διομήδης
+  στο άρμα του.
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Εσκέφθηκες καλά πως θα το κάμης;
+  Γνωρίζεις με ποιόν άνθρωπον πηγαίνεις να τα βάλης;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι, δεν έτυχε ποτέ στην χώρα των Βιστόνων.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Αδύνατον τα άλογα να πάρης χωρίς μάχην.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Αλλ' όμως κι' ούτε ν' αρνηθώ μπορούσα.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                                   Θα σκοτώσης
+  για να γυρίσης, ειδεμή εκεί νεκρός θα μείνης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Δεν είναι η πρώτη μου φορά που αναλαμβάνω αγώνα.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Και αν νικήσης, τάχα ποιά τα κέρδη σου θα είναι;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τα άλογα στον τύραννο της Τίρυνθος θα πάω.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Δύσκολο εις το στόμα τους να βάλης χαλινάρι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Εκτός από το στόμα τους εάν φωτιές πετούνε.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Τον άνθρωπο στα δόντια τους κομμάτια τόνε κάνουν.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όπως τα λέτε, όχι άλογα, άγρια θηριά θα είναι.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Σαν πας θα ιδής της φάτνες τους στο αίμα βουτηγμένες..
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Και τίνος τάχα να είναι γυιός αυτός που τανατρέφει;
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Του Άρεως και βασιλεύς της Θράκης της πλουσίας.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Από όσα λες μου φαίνεται πως ο άθλος μου αξίζει.
+  Γιατί εμένα η μοίρα μου είναι σκληρή και πάντα
+  από το ένα δύσκολο στο άλλο με πηγαίνει.
+  Αφού μου ήτανε γραφτό με δυο παιδιά του Άρη
+  να πολεμήσω στην αρχή με τον Λυκάονα πρώτον
+  και με τον Κύκνον έπειτα, να τώρα και ο τρίτος
+  που έχει αυτά τα άλογα· μα δεν θα ιδή κανένας
+  να φοβηθώ εγώ ποτέ, εγώ ο γυιός της Αλκμήνης.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Να και του τόπου ο βασιλιάς ο Άδμητος που φτάνει.
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+(Εισέρχεται ο Άδμητος με κομμένην την κόμην εις ένδειξιν πένθους.)
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Χαίρε, καλώς μας ώρισες, γυιέ του Διός
+  και του Περσέως απόγονε.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                      Χαίρε και συ, ο άναξ
+  των Θεσσαλών, ω Άδμητε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                      Το ήθελα να χαίρω.
+  Ξέρω πως έρχεσαι εδώ σαν φίλος.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                          Τα μαλλιά σου
+  κομμένα βλέπω, πένθιμο σημάδι. Τι συμβαίνει;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Κάποιον νεκρόν θα θάψωμε σήμερα.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                          Από τα παιδιά σου
+  Μακρυά μια τέτοια συμφορά να δώση ο θεός.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                         Εκείνα
+  μέσα στο σπίτι ζωντανά είν' ευτυχή.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                         Ο γέρος
+  ο πατέρας σου μη μας αφήκε χρόνους;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Κ' εκείνος κ' η μητέρα μου ζουν πάντοτε.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                         Μα τότε
+  μήπως η Άλκηστις επέθανε η γυναίκα σου;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                     Για 'κείνην
+  μία διπλή απάντησι μπορούσα να σου δώσω.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τι λες; επέθανε ή ζη;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                          Και είναι και δεν είναι
+  και είμαι εξ αιτίας της σε λύπη βυθισμένος.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τα λόγια σου εξήγησι καμμίαν δεν μου δίνουν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν ξέρεις τι της ήτανε γραφτό από την Μοίρα;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ξέρω ότι εδέχθηκε για σένα να πεθάνη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Λοιπόν πως ημπορώ να ειπώ πως ζη, αφού το εδέχθη;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Α, μην την κλαις η ώρα της πριν έλθη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                  Τι σημαίνει;
+  Τάχα δεν λέγεται νεκρός αυτός που θα πεθάνη;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ναι, αλλά είναι χωριστό το ένα από τάλλο.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Έτσι νομίζεις, Ηρακλή, εσύ. Εγώ όμως όχι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τότε τι κλαις; Μη φίλος σου επέθανε κανένας;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Γυναίκα είναι ο νεκρός. Γι' αυτήν μιλούμε τώρα.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Γυναίκα ξένη ή συγγενής;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                      Ξένη, αλλά δική μας
+  στο σπίτι αυτό.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μα τότε εδώ πως πέθανε κοντά σου;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Σαν πέθανε ο πατέρας της, ήρθε ορφανή μαζί μας.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Αλλοίμονο! Είθε οι θεοί να μ' έστελναν να σ' εύρω
+  μιαν άλλην ώρα, Άδμητε, που να μην είχες λύπες.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τι θες να πης! Τα λόγια σου αυτά τι να σημαίνουν;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Πρέπει να φύγω από 'δω κι' αλλού να καταλύσω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αδύνατον! Τέτοιο κακό ποτέ δεν θα μου κάμης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Σ' αυτούς που έχουν τη λύπη τους είν' οχληρός ο ξένος.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Οι πεθαμένοι 'πέθαναν. Πέρασε μέσ' στο σπίτι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Δεν είναι πρέπον άνθρωπος να κάθεται να τρώγη
+  σε σπίτι όπου έπεσε η συμφορά κ' η λύπη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είναι οι ξενώνες χωριστά. Εκεί θα σε οδηγήσω.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Αν με αφήσης, Άδμητε, θα σ' το χρωστώ ως χάριν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν είναι πρέπον, Ηρακλή, να πας σε άλλο σπίτι.
+
+(Προς ένα δούλον)
+
+  Οδήγησε τον ξένον μας απ' έξω στους ξενώνας,
+  και σύστησε στους φύλακας να στρώσουν το τραπέζι
+  με άφθονα τα φαγητά. Να κλείσουνε της θύρες
+  που φέρνουν μέσα. Ο ξένος μας δεν πρέπει να ακούση
+  τους στεναγμούς, να λυπηθή την ώρα που θα τρώγη.
+
+(Ο δούλος και ο Ηρακλής εξέρχονται).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Ε'.
+
+
+
+Άδμητος — Χορός
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Τι κάνεις; Τέτοια συμφορά σ' ευρήκε κι' όμως θέλεις
+  τον ξένον σου να τον δεχθής, να τον φιλοξενήσης;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τάχα θα μ' επαινούσατε αν έδιωχνα τον ξένο
+  από το σπίτι μου εδώ κι' από την πόλι; Όχι.
+  Η συμφορά λιγώτερη βεβαίως δεν θα ήτο
+  και μόνο εγώ αφιλόξενος θα ήμουν. Μέσα σ' τάλλα
+  κακά που μ' ηύραν θάλεγε ο κόσμος πως ακόμη
+  είμαι και αφιλόξενος και δεν τιμώ τους ξένους.
+  Κι' όμως εγώ όταν βρεθώ στο άνυδρο το Άργος
+  εκείνος με φιλοξενεί και με περιποιείται.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Αφού όμως είναι φίλος σου όπως τον λες, τι κρύβεις
+  τη συμφορά σου απ' αυτόν και δεν την φανερώνεις;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αν μάθαινε τον πόνο μου, θα ήθελε να μείνη;
+  Ξέρω πως ό,τι έκαμα θα σας φανή μια τρέλλα,
+  και δεν θα μ' επαινέσετε. Μα το δικό μου σπίτι
+  δεν έμαθε τους ξένους του να διώχνη, ν' ατιμάζη,
+
+(Εισέρχεται εις τα ανάκτορα)
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Ω πάντοτε φιλόξενο, πρόθυμο πάντα σπίτι
+  που κι' ο Απόλλων κάποτε ο Πύθιος, με τη λύρα
+  την ξακουσμένη εδέχθηκε στη στέγη σου να μείνη
+  γύρω στους λόφους σαν βοσκός την λύρα του να παίζη,
+  και τα κοπάδια να καλή σε υμεναίων μεθύσι.
+  Μαζί τους εβοσκούσανε, στον ήχο μαγεμμένοι
+  λύγκες με δέρμα ραβδωτό και άγρια λιοντάρια
+  που έφευγαν απ' της Όθρυος τα δάση. Γύρω γύρω
+  απ' την κιθάρα σου, αλαφρό, εχόρευε, ω Φοίβε,
+  το ζαρκαδάκι το μικρό με παρδαλό το δέρμα
+  όπου πετιέται άξαφνα απ' της ψηλές ελάτες.
+  Γιατί αλήθεια ο Άδμητος σε χώρα βασιλεύει
+  που έχει απ' όλες πιο πολλά κοπάδια γύρω γύρω
+  απ' τα κρυστάλλινα νερά της λίμνης της Βοιβίας.
+  Τα έμμορφα χωράφια της απλώνει απ' τώνα μέρος
+  από εκεί που ο Ήλιος τα άλογα του ζεύει
+  κατά των Μολοσσών τη γη, κι' από το άλλο μέρος
+  προς το Αιγαίον απλώνεται και προς το Πήλιον κάτω
+  όπου στης παραλίες του δεν βρίσκεται λιμάνι.
+  Τώρα το σπίτι του άνοιξε για να δεχθή τον ξένο
+  αν και το μάτι του είναι υγρό ακόμη από το δάκρυ
+  για την γυναίκα που έχασε προ λίγης ώρας τώρα.
+  Αλλ' η ευγενική ψυχή πάντα θα κάμη εκείνο
+  που θεωρεί καθήκον της και πρέπον να το κάμη.
+  Και οι καλοί πάντα καλά θα κάμουν. Τον θαυμάζω
+  για ό,τι έκαμε, και μέσ' στα βάθη της ψυχής μου
+  εγώ έχω την πεποίθησι πως οι θεοί ως το τέλος
+  την ευτυχίαν θα δώσουνε σε ένα τέτοιον άνδρα.
+
+(Εισέρχεται εις την σκηνήν η νεκρική πομπή της Αλκήστιδος)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'.
+
+
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ, ΧΟΡΟΣ, έπειτα ο ΦΕΡΗΣ
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Άνδρες Φεραίοι, ευχαριστώ που ήλθατε εδώ όλοι
+  για να μας αποδείξετε πόσο μας αγαπάτε.
+  Τώρα οι δούλοι φέρνουνε στον τάφο στολισμένο
+  το σώμα της γυναίκας μου, με όσα στολίδια πρέπει.
+  Σεις αποχαιρετίσατε την πεθαμμένη τώρα
+  που ξεκινά για το υστερνό και αγύριστο ταξείδι.
+
+(Εμφανίζεται ο Φέρης ακολουθούμενος από δούλους, οι οποίοι φέρουν
+δώρα).
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Να κι' ο πατέρας σου, Άδμητε, αργά αργά προβαίνει
+  με βήμα που του έκαμε βαρύ η ηλικία.
+  Οι δούλοι του στα χέρια τους τα δώρα του κρατούνε
+  που συνηθίζουν στους νεκρούς να βάζουνε.
+
+ΦΕΡΗΣ
+                                         Παιδί μου,
+  ήλθα κ' εγώ να κλάψωμε μαζί τη συμφορά σου.
+  Κανείς δεν έχει αντίρρησι πως έχασες γυναίκα,
+  που ήταν καλή και φρόνιμη. Μα τι να κάμης τώρα;
+  Όσω κι' αν είναι δύσκολο, θα το υποφέρης. Δέξου
+  και βάλε της στον τάφο της τα λίγα αυτά στολίδια.
+  Γιατί αξίζει απ' όλους μας να τιμηθή το σώμα
+  εκείνης που απέθανε για να σε σώση εσένα.
+  Με την θυσία της αυτή δεν άφησε κ' εμένα
+  χωρίς παιδί ναπόμενα τώρα στη γηρατειά μου.
+  Παράδειγμα έγινεν αυτή σε όλες της γυναίκες
+  μ' αυτό οπού ετόλμησε προς χάριν σου να κάμη.
+  οπού, συ που έσωσες αυτόν κι' όλους εμάς μαζί του,
+  χαίρε, και είθε κάτω εκεί στου Άδου τα παλάτια
+  ωραίαν να βρης ανάπαυσιν. Αλήθεια ή τέτοιον γάμο
+  πρέπει κανείς να εύχεται, ή ανύπαντρος να μένη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ούτε εγώ σ' εκάλεσα να έλθης στην κηδεία
+  ούτε που ήρθες χαίρομαι. Να πάρης και τα δώρα
+  που έφερες, γιατί σ' αυτήν εγώ δεν θα τα βάλω.
+  Για να ταφή, απ' τα δώρα σου ανάγκη αυτή δεν έχει.
+  Τότε έπρεπε να λυπηθής, όταν εγώ εχανόμουν.
+  Μα εσύ που τότε εδέχθηκες, αν κ' ήσουν τόσω γέρος,
+  να αποθάνω νέος εγώ, τώρα γι' αυτήν λυπάσαι:
+  Δεν είσαι συ πατέρας μου, όπως το λες, μα ούτε
+  και μάννα μου είναι αυτή, που λέει πως είναι μάννα
+  μόνο γιατί με γέννησε. Κάποια γυναίκα ξένη
+  μ' έδωσε στη γυναίκα σου να με βυζάξη. Μόλις
+  ήλθε η στιγμή κ' οι δύο σας να δείξετε αν είσθε
+  αλήθεια οι γονείς μου εσείς, φανήκατε κ' οι δύο.
+  Ή μήπως ανανδρότερος απ' όλους εγεννήθης
+  κ' εδειλίασες κι' αρνήθηκες σ' αυτήν την ηλικία
+  για του παιδιού σου την ζωή να χάσης τη δική σου,
+  και μία ξένη αφήσατε για μένα να πεθάνη,
+  που δίκαια την είχα εγώ πατέρα και μητέρα.
+  Και όμως θα ήταν ο αγών ωραίος να πεθάνης
+  για το παιδί σου, αφού έφθασες στο τέλος πια του βίου
+  και δεν σου έμενε πολύς καιρός να ζήσης πλέον.
+  Έπειτα όλες που ημπορεί κανένας να ζητήση
+  της ευτυχίες στον κόσμο αυτό της είχες. Από νέος
+  ακόμη ήσουν βασιλιάς. Και ούτε υπήρχε φόβος
+  πεθαίνοντας να άφηνες πίσω ορφανό τον θρόνο
+  ξένοι να τον αρπάξουνε, αφού είχες το παιδί σου.
+  Ούτε μπορούσες βέβαια να πης, πως δεν τιμούσα
+  τα γηρατειά σου και γι' αυτό μ' άφησες να πεθάνω
+  γιατί εγώ σου έδειχνα τον σεβασμό, που πρέπει
+  να δείχνωμε στους γέροντας, και όμως ιδέτε τώρα
+  κ' οι δυο πως μου πληρώσατε αυτόν τον σεβασμό μου.
+  Βεβαίως δεν θα μπορούσες πια άλλα παιδιά να κάμης,
+  να σε γηροκομήσουνε και όταν θάλθη η ώρα,
+  το σώμα σου να εκθέσουνε και με τιμή να θάψουν.
+  Εγώ μ' αυτά τα χέρια μου βεβαίως δεν θα σε θάψω,
+  γιατί εγώ είμαι νεκρός για σένα. Αν σ' έναν άλλον
+  χρωστώ το ότι ζωντανός είμαι ακόμα, εκείνον
+  ωσάν πατέρα θα τιμώ και θα γηροκομούσα.
+  Άδικα λεν οι γέροντες πως θέλουν να πεθάνουν
+  και ότι βαρεθήκανε την μακρυνή ζωή τους.
+  Μόλις φανή ο θάνατος πως θέλει να τους πάρη.
+  όλοι ευθύς μετανοούν, και βρίσκουν πως το γήρας
+  δεν είναι πια βαρύ γι' αυτούς.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                                               Άδμητε, παύσε τώρα.
+  Φθάνει αυτή η συμφορά· τον γέρο μην πληγώνης.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Παιδί μου, σε ποιόν δούλον σου μιλείς μ' αυτά τα λόγια,
+  σε Φρύγα ή σε ανθρώπον που πήρες στη Λυδία;
+  Δεν είμαι τάχα Θεσσαλός ελεύθερος; Δεν είχα
+  κ' εγώ πατέρα Θεσσαλόν κ' ελεύθερον; Με βρίζεις
+  με λόγια που τα όρια της λύπης σου περνούνε.
+  Μα έπειτα απ' τα λόγια αυτά δεν ημπορείς να φύγης.
+  Εγώ σ' εγέννησα, κ' εγώ είχα καθήκον πάλι
+  να σ' αναθρέψω, κύριον στο σπίτι να σε κάμω,
+  αλλ' όχι και προς χάριν σου να χάσω τη ζωή μου.
+  Αυτό καμμιά συνήθεια του τόπου δεν το λέει
+  κι' ούτε απ' τον πατέρα μου το έμαθα ως νόμον.
+  Αν εγεννήθης ευτυχής ή δυστυχής, δικό σου
+  είναι γραφτό, από εμάς ό,τι ήτανε να πάρης
+  το πήρες. Είσαι βασιλιάς νέος λαού μεγάλου
+  και θα σου αφήσω κτήματα πολλά, όσα επήρα
+  κ' εγώ απ' τον πατέρα μου. Λοιπόν, τι σου έχω κάμει
+  κακό, και τι σ' εστέρησα; Δεν θέλω να πεθάνης
+  εσύ για μένα, μα ούτ' εγώ για χάρι σου πεθαίνω.
+  Συ την ζωή την αγαπάς· εγώ, νομίζεις, όχι;
+  Του κάτω κόσμου η ζωή είναι μακρυά κ' αιώνια,
+  εδώ επάνω η ζωή είν' λίγη μα γλυκειά είναι.
+  Εσύ χωρίς καμμιά ντροπή εζήτησες να ζήσης
+  κι' όταν η ώρα σου έφθασε σώθηκες απ' τη Μοίρα
+  σκοτώνοντας αυτήν εδώ, και βρίζεις τώρα εμένα
+  εσύ, ο αλήθεια άνανδρος, που εδέχθης μια γυναίκα
+  πριν νάρθη η ώρα να χαθή προς χάριν του καλού της;.
+  Ωραίαν ευρήκες πρόφασι ποτέ να μην πεθάνης,
+  αν πείθης την γυναίκα σου την θέσι σου να παίρνη.
+  Τέτοιος εσύ, κατηγορείς τους άλλους, που δεν θέλουν
+  να κάνουν ό,τι κάνεις συ. Σιώπησε και σκέψου,
+  πως αν εσύ την αγαπάς δικαίως τη ζωή σου,
+  οι άλλοι δεν την αγαπούν; Μην λες κακά για μένα,
+  γιατί πολύ χειρότερα θ' ακούσης, και δικαίως.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Λόγια κακά ακούσθηκαν εδώ και πριν και τώρα.
+  Αλλ' όμως παύσε, γέροντα, να βρίζης το παιδί σου.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Πες ό,τι θέλεις• ξέρω εγώ πως θα σου απαντήσω.
+  Εάν σου κακοφαίνεται ν' ακούης την αλήθεια,
+  δεν έπρεπε να μου φερθής, όπως εσύ εφέρθης.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Αν πέθαινα για χάρι σου, χειρότερο θα ήτον.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Το ίδιο είναι ο θάνατος του γέρου και του νέου;
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Μία ζωή θα ζήσωμε και όχι δύο.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                         Είθε
+  να ζήσης περισσότερον ακόμα κι' από τον Δία.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Αυτούς που σε εγέννησαν αδίκως καταριέσαι,
+  ενώ κακό δεν σούκαμαν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                          Τώρα μονάχα βλέπω
+  πόσο σ' αρέσει η ζωή.
+
+ΦΕΡΗΣ
+                              Σ' εσένα δεν αρέσει,
+  που άλλος για σένα πέθανε και τώρα τον παιδεύεις;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είναι σημάδι και αυτό δικής σου ανανδρίας.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Τώρα θα πης πως πέθανεν η Άλκηστις για μένα!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Εύχου να μη με χρειασθής ποτέ, σε καμμιά ανάγκη·
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Πάρε και άλλες σαν κι' αυτήν για νάχης να πεθαίνουν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δική σου είναι η ντροπή, που ήθελες να ζήσης.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Ε, τι να γίνη! είναι γλυκό το φως που ο θεός μας δίνει.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν έχεις ανδρική καρδιά στα στήθη σου, δεν έχεις.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Δεν χαίρεσαι, γιατί νεκρόν τον γέρο δεν κηδεύεις.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μα θα πεθάνης άδοξος, σαν θάρθη η σειρά σου.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Όταν πεθάνω, λέγε μου ό,τι θέλεις. Δεν θακούω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο, τι αδιάντροπα είναι τα γηρατειά!
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Αυτή δεν ήταν αναιδής· κουτή μονάχα ευρήκες.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Φύγε και άφησε μ' εδώ να θάψω τον νεκρό μου.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Φεύγω και θάψε την εσύ, που είσαι κι' ο φονιάς της.
+  Αλλά θα δώσης μια φορά λόγο στους συγγενείς της·
+  άνδρας δεν θα είναι ο Άκαστος, αν κάποτε δεν έλθη
+  να τιμωρήση άγρια της αδελφής τον φόνο.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Λοιπόν κατάρα και σ' εσέ, κατάρα και στην μάννα,
+  Κ' οι δυο, αν κ' έχετε παιδί, εν τούτοις θα γυρνάτε
+  χωρίς παιδί. Στο σπίτι μου κανείς σας να μην έλθη.
+  Κι' αν είναι και με κήρυκες ναπαρνηθώ το σπίτι,
+  το σπίτι που γεννήθηκα, βεβαίως θα το κάμω.
+  Κ' εμάς που βρήκε η συμφορά τώρ' ας την υποστούμε
+  και ας το πάμε στην πυρά το σώμα του νεκρού μας.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Αλλοίμονο, η δύστυχη, το θύμα αυτό της τόλμης.
+  Χαίρε, ω γενναία γυναίκα, εσύ, χαίρε, εσύ η μεγάλη.
+  Είθε ο Χθόνιος Ερμής κι' ο Άδης να δειχθούνε
+  ευνοϊκοί σε σένα. Και αν υπάρχη εκεί κάτω
+  για τους καλούς κάτι καλό πλειότερο απ' τους άλλους
+  είθε να τώχης συ η καλή σαν κάθεσαι στο πλάι
+  της Περσεφόνης, γυναικός του Πλούτωνος στον Άδη.
+
+(Εξέρχεται η κηδεία βραδέως.)
+
+
+
+Αυλαία
+
+
+
+
+ΠΡΑΞΙΣ Γ'
+
+
+
+
+
+(Η αυτή σκηνογραφία. Από την μεσαίαν θύραν
+  εξέρχεται ο θεράπων)
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Είδαν πολλούς τα μάτια μου στο σπίτι τούτο ξένους
+  κι' από τα πέρατα της γης στου Αδμήτου το τραπέζι
+  πάρα πολλοί εκάθισαν. Μα σαν αυτόν τον ξένον
+  χειρότερον δεν είδανε τα μάτια μου ως τώρα.
+  Αφού είδε πως ο Άδμητος είχε νεκρόν στο σπίτι,
+  αυτός εν τούτοις τόλμησε ναρθή να καταλύση.
+  Έπειτα δεν τον έφθασαν εκείνα που του πήγα
+  να φάη, αλλ' εζήτησε και άλλα να του φέρω.
+  Επήρε εις το χέρι του το ξύλινο ποτήρι
+  και ήρχισε μαύρο κρασί να πίνη ως που η φλόγα
+  επότισε το σώμα του και τώκαμε καμίνι.
+  Τότε με μύρτα εστόλισεν αμέσως το κεφάλι
+  και ήρχισε να τραγουδή σαν σκύλλος που ουρλιάζει.
+  Διπλή τότε ακουγότανε η μουσική στο σπίτι
+  γιατί εκείνος ούρλιαζε, χωρίς να τόνε μέλη
+  για τη δική μας συμφορά, ενώ ημείς οι άλλοι
+  εκλαίγαμε τον θάνατο της δύστυχης κυράς μας.
+  Όμως από τον ξένο μας εκρύβαμε τη λύπη,
+  γιατί έτσι διέταξε ο Άδμητος σε όλους.
+  Και έτσι ενώ τώρα εγώ φροντίζω μέσ' στο σπίτι
+  για ένα ξένο, που ληστής θα είναι ή κακούργος,
+  εκείνη πάει, χωρίς εγώ να πάω από πίσω,
+  χωρίς να πιάσω μια στιγμή το χέρι και να κλάψω
+  εκείνην που για όλους μας μητέρα, αλήθεια, ήταν.
+  Γιατί από πολλά κακά μας έσωζε, με γλύκα,
+  όταν περνούσε τον θυμό του Αδμήτου. Έχω δίκηο
+  λοιπόν να τον σιχαίνωμαι τον ξένο μας που ήρθε
+  μέσα σε τέτοιες συμφορές;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+
+(Εξέρχεται από την μεσαίαν θύραν κλονιζόμενος από μέθην).
+
+  Ε, συ, γιατί τα μούτρα σου κατεβασμένα, τάχεις;
+  Δεν πρέπει ο δούλος σκυθρωπός να δέχεται τον ξένο,
+  αλλά να είναι πρόσχαρος. Εσύ βλέπεις τον φίλο
+  του αφέντη σου εδώ μπροστά και με κοιτάζεις έτσι
+  με πρόσωπο περίλυπο και ζαρωμένα φρύδια,
+  σαν να σου τρώγεται η ψυχή για κάποια ξένην έννοια.
+  Έλα εδώ κοντύτερα σοφώτερος να γίνης,
+  Ξέρεις τι είδους πράγματα είνε των θνητών; Βεβαίως
+  δεν ξέρεις. Κ' έχεις δίκαιον που να τα μάθης; Έλα
+  λοιπόν νακούσης. Ο θνητός μια μέρα θα πεθάνη
+  κι' ούτε υπάρχει άνθρωπος να ξέρη αν θα ζήση
+  ως αύριο. Γιατί κανείς δεν ξέρει που πηγαίνει
+  η Τύχη, κι' ούτε ημπορεί με τέχνη να το μάθη.
+  Τώρα λοιπόν που τάμαθες της τύχης από μένα
+  κύτταξε πως να την χαρής σήμερα τη ζωή σου·
+  πίνε, και τάλλα άφησ' τα στην τύχη να τα κάμη.
+  Τίμα και την γλυκύτερη θεά για τους ανθρώπους,
+  την Κύπριδα, γιατ' η θεά είναι καλή και ακούει.
+  Όλα τα άλλα άφησ' τα, και άκουσε μ' εμένα
+  γιατί μου φαίνεται σωστά πως λέω, αλήθεια, λόγια.
+  Ξέχνα λοιπόν την λύπη σου κ' έλα να πιής μαζί μου.
+  Γίνου ανώτερος εσύ, απ' όλα αυτά και βάλε
+  στεφάνι στο κεφάλι σου. Δεν έχω αμφιβολία
+  πως με ποτήρια άφθονα την λύπη σου θα διώξης
+  και την φροντίδα σου. Αφού θνητοί έχουμε γίνει,
+  πρέπει και να σκεπτώμεθα ωσάν θνητοί. Γιατ' όποιος
+  όλη του την ζωή περνά με ζαρωμένα φρύδια
+  και σοβαρός, μου φαίνεται τουλάχιστον εμένα
+  πως δεν περνά ζωή αυτός, μα συμφορά.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                                            Τα ξέρω
+  πως είναι αυτά που λες σωστά, μα τώρα δεν είν' ώρα
+  για γέλια και για όρεξι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                      Για μια γυναίκα ξένη
+  τόσω λυπάσαι! ο αφέντης σου και η κυρά σου ζούνε.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Ζούνε; Τι λες; Τη συμφορά δεν ξέρεις του σπιτιού μας;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι. Εκτός αν ψέμματα ο κύριος σου είπε.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Είναι πολύ φιλόξενος, και για να μη λυπήση
+  τον ξένο του.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Λέγε λοιπόν τι συμφορά σας βρήκε;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Πήγαινε στο καλό εσύ χαρούμενος. Οι άλλοι
+  εμείς ας τηνε κλάψωμε τη συμφορά του αφέντη.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Δεν φαίνεται απ' τα λόγια σου να πρόκειται για ξένον.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Αν ήταν ξένος ο νεκρός, δεν μ' έμελε να βλέπω
+  εσένα να γλεντάς εδώ.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Βέβαια, για έναν ξένο
+  δεν έπρεπε να μείνω εγώ χωρίς φιλοξενία.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Δεν είναι ξένος ο νεκρός. Είναι πολύ δικός μας.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Πώς; Πάει τέτοια προσβολή ο Άδμητος σε μένα
+  να κρύψη από τον ξένον του τη λύπη του;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                                    Δεν ήλθες
+  σε μια στιγμή κατάλληλη. Εμείς έχομε πένθος.
+  Δεν βλέπεις μαύρα που φορώ, δεν βλέπεις τα μαλλιά μου
+  κομμένα;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ποιός επέθανε; Μήπως παιδί κανένα
+  ή μήπως ο πατέρας του ο γέρος;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                                         Όχι ξένε,
+  επέθανε η γυναίκα του.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                  Τι λες; Με τέτοιο πένθος
+  στο σπίτι με εδεχθήκατε;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                      Ντρεπότανε να διώξη
+  τον ξένο από το σπίτι του, ο Άδμητος, σαν ήλθε.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ω άμοιρε, τι σπάνια γυναίκα εστερήθης!
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Εκείνη μόνο εχάθηκε; Όλοι είμαστε χαμένοι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Είδα εγώ τα μάτια σας γεμάτα δάκρυα, είδα
+  πως τα μαλλιά σας είχατε κομμένα. Μα εκείνος
+  με έπεισε πως πέθανε κάποιος απ' έξω ξένος.
+  Διά της βίας με εκράτησε στο σπίτι το θλιμμένο,
+  και άρχισα να πίνω εγώ, ενώ αυτός πενθούσε.
+  Τώρα μπορώ να κάθωμαι εγώ στεφανωμένος
+  να πίνω και να τραγουδώ; Το σφάλμα είναι δικό σου
+  που δεν μου είπες τίποτα γι' αυτήν την δυστυχία.
+  Και τώρα πού την θάψανε; Πού είναι να τους εύρω;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Στον δρόμο που στην Λάρισα πηγαίνει κατ' ευθείαν
+  έξω απ' τα προάστεια· εκεί θα ιδής τον τάφο
+  όλον από άσπρο μάρμαρο, καλοπελεκημένον.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ω συ καρδιά μου, που έκαμες τόσα και τόσα ως τώρα
+  και χέρι εσύ, ήρθε ο καιρός να δείξετε ποίος είναι
+  εκείνος που εγέννησεν η Αλκμήνη από τον Δία
+  κάτω από την Τίρυνθα, η κόρη του Ηλεκτρυόνος.
+  Γιατί πρέπει να σώσω εγώ την δύστυχη γυναίκα
+  που προ ολίγου επέθανε, και να την φέρω πάλι
+  στο σπίτι της, στον Άδμητο, και χάρι να του κάμω.
+  Τον μαυροφόρον θάνατον θα πάω να προφθάσω
+  τον βασιλέα των νεκρών, κάτω εκεί στον τάφο
+  έτοιμον των θυμάτων του το αίμα να ρουφήξη.
+  Κ' αν πέσω απάνω του άξαφνα και με τα δυο μου χέρια
+  καλά τον σφίξω, βέβαια κανείς δεν θα μπορέση
+  να μου τον πάρη από εκεί, αν πρώτα δεν αφήση
+  από τα ματωμένα του πλευρά του την γυναίκα.
+  Κι' αν αποτύχω, ή ο θάνατος δεν έλθη να αρπάξη
+  το αιματωμένο γλύκισμα, στον Άδη θα κατέβω
+  σ' τανήλια βασίλεια της Περσεφόνης κάτω
+  να την ζητήσω. Και καμμιά αμφιβολία δεν έχω
+  πως θα την φέρω γρήγορα την Άλκηστιν απάνω
+  στα χέρια του συζύγου της να τηνε παραδώσω
+  που πρόθυμος εδέχθηκε στο σπίτι του τον ξένο
+  αν κ' είχε τέτοια συμφορά κ' εσκέφθηκε να κρύψη
+  τόσω γενναίο τον πόνο του, κανένα μη λυπήση.
+  Ποίος είναι πιο φιλόξενος στων Θεσσαλών τη χώρα
+  κι' απ' όλους όσοι κατοικούν εις την Ελλάδα; Όμως
+  τόσω γενναίος αν φάνηκε, αχάριστον δεν βρήκε.
+
+(Εξέρχεται δεξιά)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+
+(Εισέρχεται με την κεφαλήν προς τα κάτω και πλησιάζων βλέπει έξω προς
+την θύραν τον πλόκαμον κρεμασμένον εις σημείον πένθους).
+
+  Αλλοίμονο! Αλλοίμονο! Τι μαύρη η επιστροφή μου
+  και μαύρη του ανακτόρου μου η όψι! Αλλοίμονο μου!
+  Αλλοίμονο, που να σταθώ και που να πάω τώρα,
+  και τι να πω; Καλλίτερα να είχα κ' εγώ πεθάνει!
+  Τι άτυχον μ' εγέννησεν η μάννα μου! Ζηλεύω
+  τους πεθαμμένους, και ήθελα να ήμουνα μαζί τους.
+  Δεν θέλω ούτε την αυγή να βλέπω πια, μα ούτε
+  στη γη απάνω να πατώ· τόσω αγαπούσα εκείνην
+  που μ' άρπαξεν ο θάνατος στον Άδη να την δώση.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Προχώρησε, προχώρησε. Πήγαινε μέσ' στο σπίτι.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο!....
+
+ΧΟΡΟΣ
+    Ο πόνος σου τους στεναγμούς αξίζει.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ωχ!
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Ξέρω στην οδύνην σου πως είσαι βυθισμένος.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο.....
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Μα οι στεναγμοί νεκρό δεν ανασταίνουν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ω! Ω!
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Είναι πολύ σκληρόν να μην ξαναντικρύσης
+  μίας γυναίκας πρόσωπον που τόσον αγαπούσες.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μου εθύμισες τον πόνο που ξεσχίζει την καρδιά μου.
+  Δεν είναι άλλη συμφορά στον κόσμο πιο μεγάλη
+  παρά να χάση την πιστή γυναίκα του. Στο σπίτι
+  γυναίκα μου καλλίτερα να μην την είχα φέρει.
+  Ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν έχουνε γυναίκα
+  ούτε παιδιά. Μία ζωή, μονάχα η δική τους,
+  και αν χαθή, ο πόνος της πάντα πιο λίγος είναι.
+  Αλλά να βλέπη άρρωστα κανένας τα παιδιά του
+  και το κρεββάτι του έρημο το νυφικό, είναι λύπη
+  αβάσταχτη, ενώ χωρίς παιδιά μπορεί να μείνη,
+  κ' ενώ μπορούσε άγαμος να ζήση τη ζωή του.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Μια συμφορά αβάσταχτη αλήθεια μας ευρήκε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο!....
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Τους στεναγμούς σου παύσε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονό μου.
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Είναι βαρειά η συμφορά και όμως.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ωχ, ωιμένα!
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Κάμε ολίγη υπομονή, δεν είσαι συ ο πρώτος......
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ωχ!
+
+ΧΟΡΟΣ
+  ...,. Που χάνεις τη γυναίκα σου. Όλοι οι θνητοί υποφέρουν,
+  ο ένας μία συμφορά, ο άλλος πάλιν άλλην!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ω λύπες αλησμόνητες, και πένθη μας για εκείνους
+  που αγαπημένους είχαμε και που η γη τους πήρε.
+  Ποιος τάχα να μ' εμπόδισε να πέσω μέσ' στον τάφο
+  νεκρός κ' εγώ ναναπαυθώ στο πλάι εκείνης που ήταν
+  στον κόσμο η καλλίτερη γυναίκα; Δυο ο Άδης
+  ψυχές θα είχε αντί μιας, πιστά συνηνωμένες
+  από μια πίστι ανίκητη, κι' η δυο μαζί τη λίμνη
+  του κάτω κόσμου αχώριστες μαζί θα την περνούσαν.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Εγώ είχα κάποιον συγγενή, που είχεν ένα μόνο
+  παιδί μέσα στο σπίτι του, ο Χάρος του το πήρε.
+  Κι' όμως την λύπη υπέφερε, αν κ' έμεινε μονάχος
+  και γέρος με άσπρα πια μαλλιά σκυμμένος απ' τα χρόνια.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ω σπίτι μου, την θύρα σου πως να περάσω τώρα;
+  πως θα τους δω τους τοίχους σου, πούχουν αλλάξει τώρα.
+  Αλλοίμονο. Τι διαφορά! Με πεύκα του Πηλίου
+  και με τραγούδια άλλοτε του γάμου μου εμπήκα
+  κρατώντας μέσ' στα χέρια μου το αγαπημένο χέρι
+  της νύφης. Από πίσω 'μας πυκνή ακολουθία
+  μ' άλλα τραγούδια ερχότανε, και όλοι απ' την καρδιά τους
+  μας εμακάριζαν εμέ κ' εκείνην που εχάθη
+  γιατί κ' οι δυο ευγενείς κι' από γενιά μεγάλη
+  ενώναμε την τύχη μας. Τώρα ούτε τραγούδια,
+  ούτε χαρές υμεναίου πια, μα στεναγμοί και θρήνοι.
+  Και όχι άσπρα πέπλα. Πένθιμα στολίδια με προπέμπουν
+  στο νυφικό δωμάτιον, που ερήμωσεν ο Χάρος.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Μέσα στην ευτυχία σου η συμφορά σ' ευρήκε
+  ενώ δεν την περίμενες. Συ όμως ζης ακόμα
+  και αναπνέεις. Επέθανε εκείνη και σ' αφήνει
+  με όλες της αγάπες της. Τι τάχα νέο βρίσκεις
+  σ' αυτό; Δεν είσαι μόνος σου. Κι' άλλοι πολλοί ως τώρα
+  έχασαν της γυναίκες των.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                   Η τύχη της νομίζω
+  απ' τη δική μου πιο καλή πως είναι, αν και τω όντι
+  έτσι δεν φαίνεται. Αυτή εσώθηκε απ' τους πόνους
+  κι' από της λύπες, κ' ένδοξον ευρήκε τέλος. Όμως
+  εγώ που εσώθηκα απ' τον θάνατον δεν πρέπει
+  να ζήσω τώρα μόνος μου, γιατί καλά το νοιώθω
+  ότι θα είναι θλιβερή στο μέλλον η ζωή μου.
+  Πώς να τολμήσω τώρα πια να μπω σ' αυτό το σπίτι;
+  ποιός τώρα θα με υποδεχθή και θα με χαιρετίση
+  με λόγια γλυκομίλητα; Που να στραφώ; Ερημία
+  είναι παντού, μέσα στο σπίτι τώρα
+  και θα με διώχνει, έρημο το νυφικό κρεββάτι,
+  έρημο και το κάθισμα που εκάθητο εκείνη.
+  Παντού αταξία και μόνωσις, κ' εμπρός στα γόνατα μου
+  με κλάμματα θα πέφτουνε τα ορφανά παιδιά μου
+  κ' οι δούλοι την κυρία τους θα κλαιν την πεθαμμένη.
+  Αυτά μέσα στο σπίτι μου με περιμένουν. Έξω
+  θα βλέπω και θα λαχταρώ τους άλλους που θα ζουν
+  με της γυναίκες τους. Γιατί η ομήλικες μ' εκείνην
+  θα μου σπαράζουν την καρδιά. Και οι εχθροί θα πούνε
+  «Να εκείνος που δεν ήθελε ο ίδιος να πεθάνη
+  και ζη μιαν άτιμη ζωή, αφού από ανανδρία
+  έδωσε την γυναίκα του στον τόπο του. Είναι άνδρας
+  αυτός, που τώρα εχθρεύεται και τους γονείς του ακόμη,
+  γιατί δεν εδεχθήκανε για κείνον να πεθάνουν;»
+  Αυτήν την φήμη εκέρδησα εκτός από την λύπη.
+  Γιατί λοιπόν καλλίτερα να ζω, αφού θ' ακούω
+  τα λόγια τα φαρμακερά κοντά στη συμφορά μου;
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Με την βοήθεια των Μουσών επέταξα στα ύψη
+  της επιστήμης, κ' έμαθα πολλά, αλλά δεν ηύρα
+  τίποτε δυνατώτερον απ' την Ανάγκη. Ούτε
+  γι' αυτήν υπάρχει φάρμακον κανένα στης σανίδες
+  της Θράκης που έγραψε ο Ορφεύς απάνω τι γιατρεύει
+  το σώμα μας και την ψυχή, ούτε σε όσα ο Φοίβος
+  στους Ασκληπιάδας έδωκε να πολεμούν τους πόνους
+  και να βοηθούνε τους θνητούς. Είναι η θεά η μόνη
+  που ούτε ακούει στους βωμούς ούτε αγάλματα έχει
+  ούτε και θέλει τάμματα. Είθε, ω θεά μεγάλη,
+  να μη μας έλθης στη ζωή χειρότερη από τώρα.
+  Γιατί ο Ζευς εκτελεστή στας αποφάσεις σ' έχει.
+  Εσύ έχεις την δύναμι σίδερα να δαμάζης
+  και τίποτα δεν σέβεται η άγρια θέλησίς σου
+  Και σένα τώρα, Άδμητε, μέσ' στους γερούς δεσμούς της
+  σ' ετύλιξε. Υπόμεινε. Γιατί τα δάκρυά σου
+  πίσω δεν θα σου φέρουνε εκείνην που εχάθη.
+  Σκέψου ότι και των θεών τα νόθα κατεβαίνουν
+  στον Άδη. Εκείνη ήτανε αγαπητή σε όλους
+  και όταν ζούσε, αγαπητή και πεθαμμένη θα είναι.
+  Γιατί πραγματικώς εσύ για σύζυγον επήρες
+  την πλέον ευγενέστερην γυναίκα αυτού του κόσμου.
+  Μήτε πως είναι ο τάφος της σαν άλλοι, να νομίζης
+  αλλά θα έχη της τιμές που οι θεοί μας έχουν
+  και θα είναι αντικείμενον του σεβασμού των ξένων.
+  Όλοι περνώντας από εκεί θα λένε, «Αυτή η γυναίκα
+  πέθανε για τον άνδρα της, και τώρα ευτυχισμένη
+  ζη με τους μάκαρας θεούς. Χαίρε, ω θεά, και είθε
+  την ευτυχία και σε μας να δώσης!» Με τα λόγια
+  αυτά θα χαιρετίζεται ο τάφος της. Αλλ' όμως
+  μου φαίνεται ο Ηρακλής πως είναι αυτός που φθάνει.
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'.
+
+
+
+Οι αυτοί.—ΗΡΑΚΛΗΣ
+
+(Ο Ηρακλής υποβαστάζει μίαν γυναίκα σκεπασμένην με πέπλον)
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Στον φίλον πρέπει, Άδμητε, τίποτα να μην κρύβης
+  μέσα στα βάθη της ψυχής, και ελεύθερα να λέγης
+  τι σου συμβαίνει. Μια φορά που ευρέθηκα κοντά σου
+  είχα και την αξίωσιν να θεωρούμαι φίλος
+  στη συμφορά σου. Αλλά εσύ μου έκρυψες πως έχεις
+  μέσα στο σπίτι σου νεκράν την Άλκηστιν, κ' εδέχθης
+  να με ξενίσης, λέγοντας πως δεν είναι δικός σου
+  ο άνθρωπος που πέθανε, αλλά είναι κάποιος ξένος.
+  Κ' εγώ αφού εστεφάνωσα με άνθη το κεφάλι
+  σπονδάς έκαμα στους θεούς, σε λυπημένο σπίτι.
+  Παραπονούμαι που σ' εμέ εφέρθης σαν εις ξένον,
+  αλλά δεν θέλω πιο πολύ να σε λυπήσω τώρα.
+  Άκουσε όμως τι εδώ με κάνει να γυρίσω.
+  Πάρε την γυναίκα αυτήν και να μου την φυλάξης
+  ως να γυρίσω απ' των Θρακών την χώρα που πηγαίνω
+  να πάρω εκείνα τάλογα που των Βιστόνων έχει
+  ο βασιλεύς στο άρμα του, αφού θα τον σκοτώσω.
+  Αν τύχη—ο μη γένοιτο—να μην το επιτύχω
+  και δεν γυρίσω, πάρε την, για δούλαν μέσ' στο σπήτι.
+  Αλήθεια, εκοπίασα πολύ για να την πάρω.
+  Σε κάποιο αγώνα έτυχα, που ήτανε βραβεία
+  άξια για τους νικητάς. Από αυτόν την πήρα
+  για έπαθλον της νίκης μου. Οι νικηταί του δρόμου
+  έπαιρναν άλογα. Αυτοί που ενίκησαν στην πάλη
+  και στην πυγμή, αγωνίσματα πιο δύσκολα, κοπάδια
+  έπαιρναν βώδια, μα και μια γυναίκα παραπάνω.
+  Αφού λοιπόν ευρέθηκα τυχαίως στους αγώνας
+  κ' ενίκησα, δεν ήθελα τέτοιο βραβείο ν' αφήσω.
+  Πάρ' την λοιπόν και φρόντισε γι' αυτήν. Γιατί δεν είναι
+  γυναίκα που να έκλεψα. Μου εστοίχισε η νίκη.
+  Ίσως και συ με τον καιρό θα με ευχαριστήσης.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ούτε από περιφρόνησι ούτε για εχθρό σ' επήρα
+  και σούκρυψα της άμοιρης γυναίκας μου την τύχη.
+  Αλλά στης τόσες λύπες μου ακόμα μία λύπη
+  θα ήτανε να σ' έβλεπα σ' άλλον να πας να μείνης.
+  Ήταν για μένα αρκετόν να κλαίω τη συμφορά μου.
+  Όσω για την γυναίκα αυτή, θα σε παρακαλέσω
+  σε ένα άλλον Θεσσαλόν να τήνε δώσης, σε ένα
+  που να μην έπαθε κι' αυτός ό,τι εγώ έχω πάθει.
+  Έχεις εσύ φίλους πολλούς Φεραίους, μη θελήσης
+  να ζωντανεύη η ανάμνησις της συμφοράς μου. Είναι
+  αδύνατον, στο σπίτι μου βλέποντας την γυναίκα
+  να μείνω αδάκρυτος. Με φθάνει η λύπη που βαραίνει
+  την πονεμένη μου ψυχή. Κ' έπειτα πως να θρέψω
+  μια νέα γυναίκα μέσα εδώ, γιατί γυναίκα νέα
+  απ' τα στολίδια φαίνεται κ' απ' τα φορέματά της.
+  Πού να την βάλω; Βέβαια μέσα στους άνδρες όχι.
+  Πώς μέσ' στους νέους ημπορεί αγνή αυτή να μείνη;
+  Δεν είναι εύκολο, Ηρακλή, τον νέον να συγκρατήσης
+  κ' εγώ για το συμφέρον σου φροντίζω. Ή να την βάλω
+  μέσα εις το δωμάτιον της πεθαμένης; Τότε
+  πρέπει και το κρεββάτι της εκείνης να της δώσω.
+  Αλλά διπλή κατακραυγή φοβούμαι πως θα μ' εύρη
+  πρώτον κανείς από τον λαόν μην πη ότι προδίδω
+  αυτήν που με ευεργέτησε, αν μοιρασθώ με άλλην
+  την κλίνη μου, και δεύτερον κι' αυτή η πεθαμμένη.
+  Και ξέρεις πόσον άξια του σεβασμού μου είναι.
+  Πρέπει βεβαίως με φρόνησιν να ενεργώ.
+
+(Προς την γυναίκα)
+
+                                               Συ όμως
+  όποια κι' αν είσαι μάθε το. Μοιάζεις πολύ μ' εκείνην,
+  έχεις το ίδιο ανάστημα και την μορφή την ίδια
+  της άμοιρης Αλκήστιδος. Αλλοίμονο, λυπήσου
+  και πάρτην απ' τα μάτια μου να μην την βλέπω, εμπρός μου.
+  Είν' αρκετή η οδύνη μου, μη μου προσθέτεις κι' άλλην.
+  την βλέπω και μου φαίνεται πως βλέπω την δική μου,
+  και μου ραγίζεται η καρδιά και τρέχουνε τα μάτια
+  ποτάμι. Ω τι άτυχος που είμαι! Πως την νοιώθω
+  όλην την πίκρα στην ψυχή του πένθους μου!...
+
+ΧΟΡΟΣ
+                                       Βεβαίως
+  εγώ δεν ημπορώ να 'πω πως είσαι ευτυχισμένος.
+  Αλλ' όμως με υπομονή πρέπει να υποστούμε
+  ό,τι μας δίνουν οι θεοί.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                          Πως ήθελα να είχα
+  τόση μεγάλη δύναμι να πάω στον κάτω κόσμο
+  να πάρω την γυναίκα σου κ' εδώ να σου την φέρω!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ξέρω καλά πως το ήθελες. Μα πώς αυτό να γίνη;
+  Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί, το φως δεν ξαναβλέπουν.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Στη λύπη μην αφήνεσαι. Υπομονή να κάμης.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είν' εύκολες η συμβουλές, δύσκολο να υποφέρης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μήπως κερδίζεις τίποτα με κλάμματα;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                      Το ξέρω
+  κ' εγώ, αλλ' όμως με τραβά η λύπη άθελα μου.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ε, βέβαια, η αγάπη μας για εκείνον που πεθαίνει
+  μας φέρνει δάκρυα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αυτή η αγάπη με σκοτώνει
+  ακόμη περισσότερον από όσον λέγω
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                         Αλήθεια
+  σπανία γυναίκα έχασες. Ποιός λέει το εναντίον;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν έχει πια η ζωή για εμέ καμμιά χαρά.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                    Ο χρόνος,
+  τη λύπη σου σιγά σιγά θα την γλυκάνη. Τώρα
+  είναι απάνω στην ορμή.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                        Αλήθεια αν ο χρόνος
+  που λέγεις είναι ο θάνατος.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                Μία γυναίκα άλλη
+  και νέος γάμος θάρθουνε τη λύπη σου να παύσουν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Σιώπησε! Συ ετόλμησες να πης αυτά τα λόγια;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μα τι; Ποτέ δεν σκέπτεσαι να παντρευτής; θα μείνης
+  χήρος για πάντοτε;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                      Καμμιά γυναίκα δεν υπάρχει
+  που νάρθη το κρεββάτι μου να μοιρασθή μαζή μου.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τι περιμένεις απ' αυτό να ωφεληθή η νεκρή σου;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Όπου κι' αν είναι της χρωστώ να την τιμώ.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                         Δεν λέω
+  βέβαια είσ' αξιέπαινος. Αλλ' όμως είναι τρέλλα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Βέβαια είμ' αξιέπαινος. Ποτέ δεν θα ονομάσης
+  γαμπρό εμένα.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                      Σ' επαινώ βεβαίως γιατί είσαι
+  πιστός εις την γυναίκα σου.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αν την προδώσω κάποτε, να μη σώσω να ζήσω,
+  αν και εκείνη τώρα πια δεν ζη για να μ' ακούση
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Δέξου την τώρα αυτήν εδώ στο ευγενικό σου σπίτι.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Όχι. Εις τον πατέρα σου τον Δία σε ορκίζω.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Αν δεν το κάμης, πρόσεξε, γιατί είν' αμαρτία.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλ' αν το κάμω την καρδιά θα μου την τρώη η λύπη.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Υπάκουσε· στο σπίτι σου ίσως σ' ευρή ευτυχία.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είθε να μην την έφερνες ποτέ απ' τους αγώνας
+  βραβείο την γυναίκα αυτή.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+      Όταν εγώ νικήσω
+  είναι σαν να ενίκησες κ' εσύ.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                Καλός ο λόγος,
+  αλλά όμως η γυναίκα αυτή ας φύγη.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                 Ναι, θα φύγη,
+  αν πρέπη. Αλλά κύτταξε πρώτα αν πρέπη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                       Πρέπει,
+  εκτός αν εναντίον μου θυμώσης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                     Επιμένω,
+  και για να επιμένω εγώ θα πη πως κάτι ξέρω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αφού το θέλεις ας γενή. Αλλά αυτό που κάνεις
+  διόλου δεν μου είναι ευχάριστον.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                        Μπορεί ναρθή μια μέρα
+  που ίσως θα μ' ευγνωμονής. Υπάκουσε με τώρα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+
+(Προς τους δούλους)
+
+  Πηγαίνετε την μέσα σεις, αφού πρέπει να γίνη.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Α, δεν την εμπιστεύομαι στους δούλους την γυναίκα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τότε, αν θέλης, μόνος σου οδήγησε την μέσα.
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι· εγώ στα χέρια σου θα σου την παραδώσω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν την αγγίζω. Μόνη της μπορεί να μπη στο σπίτι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Στο χέρι σου το δεξιό μπορώ να σου την δώσω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Πολύ με βιάζεις κάτι τι να κάμω που δεν θέλω.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μην την φοβάσαι. Άπλωσε το χέρι να την πιάσης.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Να το το χέρι μου λοιπόν, τα μάτια αλλού γυρίζω
+  σαν της Γοργόνας νάκοβα την κεφαλή.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Την ηύρες;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Την ηύρα.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Κράτα την καλά. Και θάρθη μια ημέρα
+  που θα το πης και μόνος σου πως ήτανε γενναίος
+  ο γυιός του Διός, ο ξένος σου. Για κύτταξέ την τώρα.
+
+(Της αφαιρεί τον πέπλον)
+
+  και ιδέ αν της γυναίκας σου μοιάζει πολύ.
+  Η λύπη την θέσι της παραχωρεί στην ευτυχία.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+
+(Στρεφόμενος και βλέπων)
+
+                                         Θεοί μου!
+  Τι να ειπώ. Ανέλπιστο είναι αυτό το θαύμα!
+  Είναι η γυναίκα μου αυτή που βλέπω, ή είναι πλάνη
+  που μου την στέλνουνε οι θεοί για να με ξεγελάσουν;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι είν' η γυναίκα σου αυτή που βλέπεις.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μήπως
+  είναι κανένα φάντασμα από τον κάτω κόσμον;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι, δεν είναι ο ξένος σου κανένας μάγος.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                           Είναι
+  λοιπόν αυτή η γυναίκα μου που έθαψα προ ολίγου;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μην αμφιβάλης. Αν κ' εγώ ο ίδιος δεν θαυμάζω,
+  πως δυσπιστείς στην τύχη σου.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                        Μπορώ να την αγγίξω,
+  να της μιλήσω, ημπορώ σαν νάταν ιδική μου,
+  γυναίκα πάλι ζωντανή;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μπορείς να της μιλήσης,
+  αφού έχεις ό τι επιθυμείς τόσω πολύ.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                   Ω μάτια,
+  και σώμα της γυναίκας μου αγαπημένα, πάλι
+  σας έχω, ενώ δεν ήλπιζα, να σας ιδώ ποτέ μου!
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τα έχεις, είθε απ' τους θεούς κανείς να μη ζηλέψη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ω του μεγάλου μας Διός ευγενικό βλαστάρι,
+  είθε να είσαι ευτυχής και να σε προστατεύη
+  ο πατέρας που σ' εγέννησε. Γιατί εσύ μονάχος
+  την τύχη μου μετέβαλες. Αλλ' όμως απ' τον Άδη
+  πώς την επήρες και στο φως την έφερες του κόσμου;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Πάλαιψα με τον Θάνατον, όπου τήνε κρατούσε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Και πού έγινεν ο αγών αυτός;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                           Στον τάφο της απάνω
+  ήμουν κρυμμένος, ώρμησα την άρπαξε στα χέρια....
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλά γιατί σιωπηλή στέκει;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                  Γιατί δεν πρέπει
+  ν' ακούσης την φωνή της πριν να γίνουν αι θυσίαι
+  εις τους θεούς του Άδου, πριν περάσουν τρεις ημέρες.
+  Αλλά στο σπίτι πάρε την δίκαιος όπως είσαι,
+  και εις το μέλλον, Άδμητε, να είσαι ευσεβής στους ξένους.
+  Και τώρα χαίρε. Φεύγω εγώ να κάμω ό,τι οφείλω,
+  και ό,τι μου επέβαλε, του βασιλέως Σθενέλου ο γυιός.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μείνε μαζί μας, κάθησαι μαζί μας να δειπνήσης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Άλλοτε μένω. Βιάζομαι να φύγω τώρα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                     Είθε
+  να επιτύχης, γρήγορα να έλθης πάλι πίσω.
+  Στη χώρα και στο κράτος μου προστάζω οι πολίται
+  να χαιρετίσουν με χορούς την ευτυχία μου όλοι,
+  και να προσφέρουν στους βωμούς την κνίσα από ταύρους.
+  Γιατί για μας ανέτειλαν καλλίτερες ημέρες
+  από της πριν. Είμαι ευτυχής τώρα, και δεν το αρνούμαι.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Με χίλιους τρόπους φαίνεται η ισχύς των αθανάτων
+  κ' είναι πολλά τανέλπιστα, που οι θεοί μας στέλνουν.
+  Δεν γίνεται ό,τι βέβαιον νομίζομεν. Και όμως
+  βρίσκει τον τρόπο ο θεός τανέλπιστα να κάμη.
+  Έτσι και στης Αλκήστιδος τον θάνατον συνέβη.
+
+
+
+
+Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν ένας
+σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορώ προσφερόταν συστηματικά
+στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη (ιστορία,
+φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος) σε
+δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του τόπου,
+στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε, εξελισσόμενο, το γλωσσικό της όργανο,
+Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο
+Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοστέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο
+Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ. προσφέρονται και σήμερα, στις
+κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά, Ραγκαβή, Μωραϊτίδη, Κονδυλάκη,
+Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη, Καζαντζάκη, Βάρναλη,
+Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου, Σιγούρου, Κ.
+Χρηστομάνου κλπ. σε μια σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα
+που επίσης γίνεται για πρώτη φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.
+
+Άλκηστης Σύμφωνα με τον όρο που είχε θέσει ο Θεός, ο Άδμητος θα γινόταν
+αθάνατος, αν κάποιος στενός συγγενής του δεχόταν να θυσιαστή γι' αυτόν
+το σκοπό. Οι γονείς του δεν δέχονται, μα η γυναίκα του η Άλκηστις
+προσφέρεται πρόθυμα να θυσιαστή, δίδοντας έτσι μοναδικό παράδειγμα
+συζυγικής αφοσίωσης.
+
+Η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» ΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ
+ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
+ΑΘΗΝΑΙ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36
+ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ 61
+
+
+
+ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Alcestis, by Euripides
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALCESTIS ***
+
+***** This file should be named 27946-0.txt or 27946-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/2/7/9/4/27946/
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
diff --git a/27946-0.zip b/27946-0.zip
new file mode 100644
index 0000000..b850f4b
--- /dev/null
+++ b/27946-0.zip
diff --git a/27946-h.zip b/27946-h.zip
new file mode 100644
index 0000000..9325c7f
--- /dev/null
+++ b/27946-h.zip
diff --git a/27946-h/27946-h.htm b/27946-h/27946-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..f074ee3
--- /dev/null
+++ b/27946-h/27946-h.htm
@@ -0,0 +1,2632 @@
+<?xml version="1.0"?>
+<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd">
+<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
+<head>
+<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8" />
+<meta name="keywords"
+      content="Άλκηστις, Ευριπίδης,Αρχαίο δράμα, τραγωδία, Γιώργος Τσοκόπουλος" />
+<title>Άλκηστις</title>
+
+<style type="text/css">
+
+body {
+font-family: verdana, geneva, arial, helvetica, sans-serif;
+line-height: 20px;
+margin-left: 30px;
+}
+
+</style>
+
+</head>
+<body>
+
+
+<pre>
+
+The Project Gutenberg EBook of Alcestis, by Euripides
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Alcestis
+
+Author: Euripides
+
+Translator: Tsokopoulos George
+
+Posting Date: March 24, 2012 [EBook #27946]
+First Posted: January 31, 2009
+Last Updated: October 20, 2009
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALCESTIS ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+
+
+
+
+</pre>
+
+
+<p>Note: The Table of contents is not included in the book. It has
+been created to help the reader. The tonic system has been changed
+from polytonic to monotonic. The spelling of the book has not
+been changed otherwise.</p>
+
+<p>Σημείωση: Ο πίνακας περιεχομένων δεν υπάρχει στο βιβλίο.
+Δημιουργήθηκε προς διευκόλυνση του αναγνώστη. Ο τονισμός έχει
+αλλάξει από πολυτονικό σε μονοτονικό. Κατά τα άλλα έχει διατηρηθεί
+η ορθογραφία του βιβλίου.</p>
+
+<img src="images/cover.jpg" hspace="30" width="384" height="570" alt="Εξώφυλλο" border="2" />
+
+<h4 style="text-align: center; margin-top: 3em">
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ</h4>
+
+<h1 style="text-align: center; margin-top: 3em">ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ</h1>
+
+<h1 style="text-align: center; margin-top: 3em">ΑΛΚΗΣΤΙΣ</h1>
+
+<h2 style="text-align: center; margin-top: 3em">ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ<br /><br />
+Γ.Β. ΤΣΟΚΟΠΟΥΛΟΥ</h2>
+
+<h4 style="text-align: center; margin-top: 3em">ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΕΞΗ</h4>
+<h4 style="text-align: center; margin-top: 3em">***</h4>
+<p style='text-align:center;'><br />
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ<br />
+ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ<br /><br />
+
+ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ<br /><br />
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br /><br />
+
+ΕΜΜΕΤΡΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ<br />
+υπό<br />
+Γ. Β. ΤΣΟΚΟΠΟΥΛΟΥ<br /><br />
+
+ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ<br />
+ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΦΕΞΗ</p>
+
+<h3 style="margin-top: 3em">ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ</h3>
+
+<p>ΠΡΟΣΩΠΑ<br />
+ΠΡΑΞΙΣ Α<br />
+ΣΚΗΝΗ Α'<br />
+ΣΚΗΝΗ Β'<br />
+ΣΚΗΝΗ Γ'<br />
+ΣΚΗΝΗ Δ'<br />
+ΣΚΗΝΗ Ε'<br />
+ΣΚΗΝΗ ΣΤ'<br />
+ΠΡΑΞΙΣ Β<br />
+ΣΚΗΝΗ Α'<br />
+ΣΚΗΝΗ Β'<br />
+ΣΚΗΝΗ Ε' (*)<br />
+ΣΚΗΝΗ Δ'<br />
+ΠΡΑΞΙΣ Γ<br />
+(ΣΚΗΝΗ Α')<br />
+ΣΚΗΝΗ Β'<br />
+ΣΚΗΝΗ Δ' (*)</p>
+
+<p>(*) Λάθος αριθμημένες σκηνές</p>
+
+<h3 style="margin-top: 3em">
+Π Ρ Ο Σ Ω Π Α</h3>
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+ΧΟΡΟΣ<br />
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ<br />
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+ΕΥΜΗΛΟΣ<br />
+ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+ΦΕΡΗΣ<br />
+ΥΠΗΡΕΤΗΣ</p>
+
+<p>[Απαγορεύεται η από της σκηνής διδασκαλία άνευ αδείας του<br />
+μεταφράσαντος].</p>
+
+<p>
+Ε Υ Ρ Ι Π Ι Δ Ο Υ</p>
+
+<p>Α Λ Κ Η Σ Τ Ι Σ</p>
+
+<p>(Η πρόσοψις των ανακτόρων του Αδμήτου, βασιλέως των Φερών. Ο Απόλλων,<br />
+φέρων το τόξον και τα βέλη του, κατεβαίνει την κλίμακα των ανακτόρων<br />
+και πλησιάζει εις το προσκήνιον).</p>
+
+<h3 style="margin-top: 3em">
+ΠΡΑΞΙΣ Α'.</h3>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Α'.</h4>
+
+<p>
+ΑΠΟΛΛΩΝ, μόνος<br />
+Ω του Αδμήτου ανάκτορα, που αν και θεός μεγάλος<br />
+εδέχθηκα να κάθωμαι στων δούλων το τραπέζι,<br />
+χαίρετε τώρα. Αίτιος αυτής μου της δουλείας<br />
+ήτανε ο Ζευς που σκότωσε με ένα κεραυνό του<br />
+τον γυιό μου τον Ασκληπιόν. Εγώ απ' τον θυμό μου<br />
+τους Κύκλωπας εσκότωσα, που την φωτιά δουλεύουν<br />
+και τηνε κάνουν κεραυνούς για τον πατέρα Δία.<br />
+Μα ο Ζευς δεν εσυγχώρησε αυτήν μου την αγρίαν<br />
+εκδίκησιν και μ' έστειλε εδώ να γίνω δούλος<br />
+ενός θνητού. Τότε κ' εγώ ήλθα σ' αυτόν τον τόπο<br />
+και του ανθρώπου έβοσκα τα βώδια, και το σπίτι<br />
+ως σήμερα επροστάτευα από κάθε δυστυχία.<br />
+Γιατί εγώ ο δίκαιος, άνθρωπο δίκαιον ηύρα<br />
+τον γιό του Φέρητος. Εγώ τον έσωσα απ' τον Άδη,<br />
+αφού της Μοίρες γέλασα. Εκείνες εχαρίσαν<br />
+σ' εμέ του Αδμήτου την ζωή, μα με τη συμφωνία<br />
+πώς κάποιος άλλος θα βρεθή για κείνον να πεθάνη.<br />
+Όλους τους φίλους ρώτησε ο Άδμητος και όλους<br />
+κρυφά τους ξέτασε αν δέχονται. Αλλ' όμως<br />
+όλοι αρνήθηκαν, κι' αυτός ο γέρος του πατέρας<br />
+και η μάννα που τον γέννησε, κι' αυτή αρνιέται ακόμη.<br />
+Και μόνο η γυναίκα του προσφέρεται θυσία,<br />
+και δέχεται για χάρι του να χάση τη ζωή της.<br />
+Τώρα μέσα σ' τανάκτορα ψυχομαχεί· γιατ' ήρθε<br />
+η μέρα που ήτανε γραφτό στον Άδη να κατέβη,<br />
+κ' η δούλες της τήνε κρατούν στα χέρια ως να πεθάνη·<br />
+τώρα κ' εγώ φεύγω μακρυά απ' ταγαπημένο σπίτι<br />
+μήπως η θέα του νεκρού την όψι μου μολύνει,<br />
+γιατί δεν κάνει ένας θεός νεκρόν να αντικρύζη.</p>
+
+<p>(Παρατηρεί προς το δεξιά παρασκήνιον)</p>
+
+<p>Α, να κι' ο Θάνατος. Εδώ τον βλέπω να προβαίνη,<br />
+για να την σύρη γρήγορα στου Άδου τα παλάτια<br />
+την άμοιρη βασίλισσα. Πάνω στην ώρα φτάνει<br />
+γιατ' ήλθε πλέον η στιγμή που πρέπει να πεθάνη.</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Β'.</h4>
+
+<p>
+ΑΠΟΛΛΩΝ- ΘΑΝΑΤΟΣ</p>
+
+<p>(Εισέρχεται ο Θάνατος. Είναι ωπλισμένος με ξίφος. Βλέπων τον Απόλλωνα<br />
+δεν αποκρύπτει την δυσαρέσκειάν του).</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Α, α! Τι θέλεις, Φοίβε, εδώ τριγύρω στο παλάτι;<br />
+Τάχα ποιός είναι ο σκοπός που βρίσκεσαι εδώ γύρω;<br />
+Αν έρχεσαι το θύμα μου και τώρα να μου πάρης<br />
+σκέψου· του Άδου τους θεούς δεν πρέπει ναδικήσης,<br />
+να τους στερήσης της τιμές που είναι δίκηο νάχουν.<br />
+Δεν σ' έφτασε που εμπόδισες τον θάνατο του Αδμήτου<br />
+και που της Μοίρες γέλασες με τέτοιαν απιστία,<br />
+αλλά σε βρίσκω πάλι εδώ με τόξα και με βέλη,<br />
+για να φυλάξης τη ζωή της κόρης του Πελία,<br />
+που εδέχθη να πεθάνη αυτή για να γλυτώση εκείνος;</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Ησύχασε· έχω κ' εγώ τους λόγους μου. Και έχω<br />
+μαζί μου εγώ το δίκαιον.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Αφού το δίκηο έχεις,<br />
+τι θέλουνε τα βέλη σου;</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Πάντα μαζί μου τάχω<br />
+Αυτή είν' η συνήθεια.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Δεν είναι η συνήθεια·<br />
+το τόξο σου επήρες,<br />
+για να φυλάξης άδικα το σπίτι αυτό.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Με θλίβει<br />
+η συμφορά, που απειλεί αγαπημένον φίλον.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Ώστε και δεύτερον νεκρόν θέλεις να μου στερήσης;</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Μήπως τον πρώτον σ' άρπαξα εγώ διά της βίας;</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Μα τότε πώς ακόμη ζη και πώς στη γη γυρίζει<br />
+και όχι κάτω από τη γη στου Άδου τα παλάτια;</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Σούδωκε την γυναίκα του, που πας να πάρης τώρα.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Ω, θα την πάρω βέβαια, και θα την πάω κάτω.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Πάρ' την λοιπόν και πήγαινε. Δεν ξέρω αν θα σε πείσω.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Τι να με πείσης: Αν αυτήν θα πάρω; είν' η δουλειά μου.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Όχι. Αλλά αν ήθελες για λίγο ν' αναβάλης.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Νοιώθω καλά τα λόγια σου και τι ζητείς το νοιώθω.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Τάχα θα ήτανε πολύ, ν' αφήσης να γεράση<br />
+και να την πάρης έπειτα;</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Α, δεν μπορεί να γίνη<br />
+ούτε αυτό. Αδύνατον! Γιατ' η τιμές μ' αρέσουν.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Μήπως αργά ή γρήγορα δεν θα της έχης:</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Όταν<br />
+πεθαίνουν νέοι, πιο πολλή είν' η τιμή για μένα.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Αλλά κι' αν πέθαινε γρηά πάλι θα τηνε θάψουν<br />
+μ' ακόμη περισσότεραις τιμαίς....</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Ας είναι· βλέπω<br />
+πως τώρα με τους δυνατούς πηγαίνεις και συ, Φοίβε.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Τι είπες; Δεν το ήξερα πώς τον σοφό μας κάνεις.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Όσοι πεθαίνουν γέροντες κάτι, θαρρώ, κερδίζουν.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Ώστε το απεφάσισες; Τη χάρι δεν μου κάνεις;</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Όχι· Τον χαρακτήρα μου καλά τονε γνωρίζεις.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Ω, βέβαια· είσαι εχθρός εσύ εις τους ανθρώπους<br />
+και όλοι σ' αποστρέφονται και οι θεοί ακόμη.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Λέγε ό,τι θέλεις. Βέβαια εγώ δεν θα σου κάμω<br />
+πράγμα, όπου δικαίωμα δεν έχεις να σου γίνη.</p>
+
+<p>ΑΠΟΛΛΩΝ<br />
+Κι' όμως αδίκως φαίνεσαι σκληρός. Χωρίς να θέλης<br />
+σε κάποιον άλλον πούρχεται θενά υποχωρήσης,<br />
+σε κάποιον άνδρα, που έρχεται στου Φέρητος το σπίτι.<br />
+Αυτόν τον στέλνει ο Ευρυσθεύς στα παγωμένα μέρη<br />
+της Θράκης, δύο άλογα ζευγάρι να του φέρη.<br />
+Αυτός θα φιλοξενηθή στου Αδμήτου το παλάτι<br />
+και μέσα από τα χέρια σου θα πάρη την γυναίκα.<br />
+Έτσι κανένας από μας δεν θα χρωστάη χάρι<br />
+σ' εσένα, και εγώ θα κάμω αυτό που θέλω<br />
+και πιο πολύ θα σε μισώ αφ' ό,τι σ' εμισούσα.</p>
+
+<p>ΘΑΝΑΤΟΣ<br />
+Όσα κι' αν πης τα λόγια σου πηγαίνουν στα χαμένα<br />
+και η γυναίκα σήμερα θα κατεβή στον Άδη.<br />
+Πηγαίνω τώρα με αυτό το κοφτερό σπαθί μου<br />
+να την αγγίξω. Και, καθώς πολύ καλά γνωρίζεις,<br />
+ανήκει πια εις τους θεούς του Άδου, όποιος τύχη<br />
+να του αγγίξη τα μαλλιά αυτή μου η ρομφαία.</p>
+
+<p>(Ο Θάνατος εισέρχεται εις τανάκτορα, ενώ ο Απόλλων εξέρχεται δεξιά. Η<br />
+σκηνή μένει επί τινας στιγμάς κενή. Ησυχία απόλυτος κρατεί).</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Γ'.</h4>
+
+<p>
+Χορός γερόντων.</p>
+
+<p>(Εισέρχονται οι γέροντες της πόλεως εκδηλούντες ανησυχίαν και αγωνίαν).</p>
+
+<p>Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Τι να σημαίνη άρά γε αυτή η ησυχία;<br />
+Γιατί αυτή η σιωπή σ' τανάκτορα του Αδμήτου;<br />
+Δεν φαίνεται από δω κανείς να μας ειπή αν πρέπει<br />
+ν' αρχίσωμε τα κλάμματα, αν η βασίλισσά μας<br />
+απέθανε, ή και αν ζη ακόμα ή αν βλέπει<br />
+το φως του κόσμου η Άλκηστις, η κόρη του Πελία,<br />
+που τηνε ξέρομε όλοι μας ξεχωριστή γυναίκα<br />
+μέσα στης άλλες........</p>
+
+<p>ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Στεναγμοί ακούσθηκαν και θρήνοι;<br />
+Ακούσατε καμμιά φωνή σπαρακτική να βγαίνη<br />
+ή να χτυπούν τα χέρια των εις το παλάτι μέσα,<br />
+όπως συμβαίνει πάντοτε, όταν κανείς πεθαίνη;</p>
+
+<p>Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Ούτ' ένας δούλος φαίνεται στη θύρα του. Ω, είθε<br />
+να εφαινόσουν, συ, ω Παιάν, αλλού να μεταστρέψης<br />
+της συμφοράς τα κύματα.</p>
+
+<p>Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Μα αν είχε πια πεθάνει,<br />
+γιατί αυτή η σιωπή;</p>
+
+<p>Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Κι όμως έχει πεθάνει.</p>
+
+<p>Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Κανείς δεν είδε τον νεκρό να βγάζουν....</p>
+
+<p>Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Πώς το ξέρεις;<br />
+εγώ δεν έχω όπως συ καμμιά εμπιστοσύνη.<br />
+Εσύ τι τάχα σκέπτεσαι και έχεις τόσο θάρρος;</p>
+
+<p>Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Μπορεί ποτέ ο Άδμητος να θάψη μια γυναίκα<br />
+—τέτοια γυναίκα! έρημη, χωρίς να μας καλέση;</p>
+
+<p>Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Ίσως δεν έχεις άδικον. Στη θύρα εμπρός δεν βλέπω<br />
+νάχουν νερό απ' την πηγή, που πλύνουνε τα χέρια,<br />
+όταν πεθαίνη άνθρωπος στο σπίτι.</p>
+
+<p>Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Την πλεξίδα,<br />
+δεν βλέπω εις την είσοδο να είναι κρεμασμένη,<br />
+που δείχνει πως εσκέπασε το πένθος ένα σπίτι,<br />
+ουδέ γυναίκες άκουσα τα στήθια να χτυπούνε.</p>
+
+<p>Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Και όμως η ημέρα αυτή είναι ημέρα πένθους.</p>
+
+<p>Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Τι θέλεις με αυτό να πης;</p>
+
+<p>Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+... Είναι ημέρα πένθους,<br />
+που η καλή βασίλισσα στον Άδη κατεβαίνει.</p>
+
+<p>Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Σώπασε! Με τα λόγια σου μου σφίγγεις την ψυχή μου.</p>
+
+<p>Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Όταν οι άνθρωποι οι καλοί τέτοια κακά τραβούνε,<br />
+εκείνος που έτυχε καλός να γεννηθή, λυπάται.</p>
+
+<p>Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Του κάκου· στα πιο μακρυνά όλης της γης μας μέρη,<br />
+εις της Λυκίας τα Πάταρα, που είναι το μαντείον<br />
+του Απόλλωνος, ή στης σκληρές κι' άνυδρες Αμμωνιάδες,<br />
+στο άλλο μαντείον του θεού, αν την γυναίκα στείλης,<br />
+αδύνατον απ' το γραφτό της Μοίρας να γλυτώση<br />
+γιατί η ζωή της σώθηκε κ' η ώρα πλησιάζει,<br />
+που θε ναρθή ο θάνατος γοργά να τηνε πάρη.<br />
+Ούτε γνωρίζω πια θεόν κανένα να του πάμε<br />
+θυσίες, να συγκινηθή και να μας εισακούση.</p>
+
+<p>Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ<br />
+Ένας μονάχα θάκανε το θαύμα, αν εζούσε<br />
+ο γυιός του Φοίβου Ασκληπιός· αυτός και πεθαμμένην<br />
+την άμοιρη βασίλισσα μπορούσε ν' αναστήση<br />
+κι' από τον Άδη εις την γην να μας την φέρη πίσω.<br />
+Γιατί πριν μ' ένα κεραυνό ο Ζευς να τον σκοτώση<br />
+πολλούς νεκρούς ανάστησε από τον κάτω κόσμο.<br />
+Μα τώρα πια, ελπίδα μια μας μένει ότι τάχα<br />
+ημπορεί να ζήση η Άλκηστις και να σωθή απ' την Μοίρα;</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΧΟΡΟΥ<br />
+Ο βασιλιάς μας έκαμεν ό,τι έπρεπε να κάμη<br />
+και όλων των θεών οι βωμοί εγέμισαν με αίμα<br />
+και ζώα εθυσιάσθηκαν και τίποτε δεν μένει<br />
+αφ' ό,τι πάντα γίνεται σε τέτοιες περιστάσεις,<br />
+αλλά του κάκου επήγανε θυσίες και δεήσεις.</p>
+
+<p>(Στρέφεται εις την είσοδον των ανακτόρων, όπου φαίνεται ερχομένη μία<br />
+υπηρέτρια. Όλοι οι άνδρες του χορού παρακολουθούν με αγωνίαν τον<br />
+διάλογον και την διήγησιν της υπηρετρίας).</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Μα να, μια υπηρέτρια απ'το παλάτι βγαίνει<br />
+και κλαίει και οδύρεται. Τι μέλλεται ν' ακούσω;<br />
+Από την όψι φαίνεται πώς δυστυχία μας φέρει.</p>
+
+<p>(Προς την υπηρέτριαν η οποία εμφανίζεται εις την θύραν<br />
+των ανακτόρων):</p>
+
+<p>Λέγε, τι κάνει η Άλκηστις, απέθανεν ή ζη;</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Δ'.</h4>
+
+<p>
+Οι αυτοί. — Η υπηρέτρια</p>
+
+<p>ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ<br />
+Στη θέσι όπου βρίσκεται ταιριάζουν και τα δύο<br />
+και ζη ακόμα, η δύστυχη, και είναι πεθαμμένη..</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Πώς είναι δυνατόν αυτό; Καλλίτερα εξηγήσου!</p>
+
+<p>ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ<br />
+Ψυχομαχεί. Σιγά σιγά ξεφεύγει η ζωή της.</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Δυστυχισμένε σύζυγε, τόσο καλός που είσαι<br />
+τέτοια γυναίκα άδικα πώς χάνεις!</p>
+
+<p>ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ<br />
+Ο αφέντης<br />
+θα καταλάβη τι έχασε, μονάχα όταν το χάση,</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Ώστε δεν μένει πια καμμιά ελπίς;</p>
+
+<p>ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ<br />
+Καμμιά δεν μένει.<br />
+Ήλθε η μέρα που έγραψεν η Μοίρα να πεθάνη.</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Μέσ' στο παλάτι έγινεν ό,τι έπρεπε να γίνη<br />
+και ό,τι συνηθίζεται, σ' αυτάς τας περιστάσεις;</p>
+
+<p>ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ<br />
+Ο άνδρας της ετοίμασεν ο ίδιος τα στολίδια<br />
+που θα της βάλη στον νεκρό.</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Τουλάχιστον ας μάθη<br />
+πως θα πεθάνη ένδοξη, και θα το πη ο κόσμος<br />
+πως ήταν η καλλίτερη γυναίκα εις την γη μας.</p>
+
+<p>ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ<br />
+Αλήθεια, η καλλίτερη! Ποιος θαρνηθή πως ήταν<br />
+ξεχωριστή κι' ανώτερη απ' όλες της γυναίκες;<br />
+Και πώς αλλοιώς θα τώδειχνε παρά μ' αυτό που κάνει;<br />
+Άλλη γυναίκα δέχεται να χάση τη ζωή της,<br />
+για να σωθή ο άνδρας της: Αυτά τα ξέρετε όλοι,<br />
+μα αν μάθετε τι έκαμε στο σπίτι και τι κάνει<br />
+θα μείνετε με ανοιχτό το στόμα. Μόλις είδε<br />
+πως η ημέρα έφτασε που πρέπει να πεθάνη<br />
+πήρε νερό του ποταμού και το άσπρο της το σώμα<br />
+καλά καλά το έπλυνε· έπειτα από το δώμα,<br />
+το κέδρινον, φορέματα και στολισμούς επήρε<br />
+και με αυτά στολίσθηκε, σαν νύφη. Και κατόπιν<br />
+μπρος στο βωμό εστάθηκε κ' είπε την προσευχή της:<br />
+«Δέσποινα, είπε, κύτταξε, μπροστά σου γονατίζω<br />
+εγώ για τελευταία φορά, γιατί θε να πεθάνω.</p>
+
+<p>Τα ορφανά μου τα παιδιά, σ' εσέ, ω θεά, ταφήνω<br />
+να γίνης συ μητέρα τους, κι' όταν η ώρα έλθη<br />
+δώσε στ' αγόρι σύζυγον, όπου να του ταιριάζη,<br />
+και δώσε και της κόρης μου τον άνδρα, που της πρέπει.<br />
+Προστάτευσε τα, δέσποινα, να μη χαθούν κ' εκείνα,<br />
+όπως εγώ η δύστυχη, απάνω στον ανθό τους,<br />
+αλλά να ζήσουνε πολύ, και να πεθάνουν γέροι<br />
+στον τόπο που γεννήθηκαν, στο χώμα της πατρίδας».</p>
+
+<p>Έπειτα όλους τους βωμούς, που έχει το παλάτι,<br />
+όλους τους εστεφάνωσε με στέφανα από μύρτα<br />
+χωρίς να κλάψη, ή στεναγμό τα χείλη της ν' αφήσουν<br />
+ή να χαλάση μια στιγμή το χρώμα του προσώπου<br />
+από το φόβο του κακού, που τηνε περιμένει.<br />
+Και μόνο όταν στον θάλαμο τον νυφικό της μπήκε<br />
+και είδε το κρεββάτι της, τα κλάμματα την πήραν.<br />
+«Κρεββάτι μου, είπε, που εγώ σ' εγνώρισα παρθένα<br />
+και που γυναίκα με έκαμες εκείνου που με χάνει,<br />
+σε χαιρετώ. Δεν σε μισώ. Μόνον εσύ με χάνεις.<br />
+Γιατί εγώ δεν ήθελα εσένα να προδώσω,<br />
+αλλ' ούτε και τον άνδρα μου, γι' αυτό πεθαίνω τώρα.<br />
+Εσένα άλλη θα χαρή γυναίκα, που θα τύχη,<br />
+αν όχι πιο καλλίτερη, μα πιο ευτυχισμένη».<br />
+Είπε και εγονάτισε μπροστά εις το κρεββάτι<br />
+και το φιλεί και με θερμά δάκρυα το μουσκεύει.<br />
+Και όταν εκουράστηκε να κλαίη, βγαίνει έξω<br />
+σιωπηλή και προχωρεί με το κεφάλι κάτω<br />
+και φεύγει και ξανάρχεται, πολλές φορές, και πάλι<br />
+ξαναγυρίζει κλαίοντας στο νυφικό κρεββάτι.<br />
+Και τα παιδιά της τάμοιρα εκλαίγανε κ' εκείνα<br />
+στους πέπλους της μητέρας τους με πόνο κρεμασμένα.<br />
+Εκείνη στην αγκάλη της τάσφιγγε με λαχτάρα<br />
+και πότε το ένα βιαστικά φιλούσε, πότε τάλλο.<br />
+Μα κι' όλοι οι υπηρέται της, που έχει στο παλάτι,<br />
+έχυναν μαύρα δάκρυα για την καλή κυρά τους<br />
+και για την μαύρη μοίρα της. Εκείνη με το χέρι<br />
+όλους απεχαιρέτισε, και δεν υπάρχει ένας<br />
+ούτε κι' ο ταπεινότερος που να μη του μιλήση.<br />
+Τέτοια κακά ευρήκανε το σπίτι του Αδμήτου<br />
+Εάν ο ίδιος πέθαινε όλα γι' αυτόν χαμένα<br />
+μα και που εσώθη, συμφορά τον βρίσκει πιο μεγάλη<br />
+και τόση λύπη αισθάνεται, που δεν θα την ξεχάση.</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Κι' ο Άδμητος; Πώς την βαστά αυτήν την δυστυχία;<br />
+και πώς θα τηνε στερηθή τέτοια καλή γυναίκα;</p>
+
+<p>ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ<br />
+Την κλαίει· και κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του<br />
+τήνε θερμοπαρακαλεί να μη του φύγη ακόμα.<br />
+Αλλ' όμως πράγμα αδύνατον ζητά. Γιατί η αρρώστια<br />
+την έφαγε την δύστυχη, και έρχεται το τέλος.<br />
+Και έτσι μέσ' στα χέρια του, ενώ η ζωή της φεύγει<br />
+και λίγη ακόμη μένει της πνοή, ζητάει ακόμα<br />
+μία φορά τα μάτια της να ιδούν το φως του ήλιου<br />
+—για τελευταία της φορά, πριν κλείσουνε για πάντα—<br />
+Μα τώρα ας πάω να τους πω πως ήρθατε. Βεβαίως<br />
+οι βασιλιάδες πάντοτε δεν αγαπώνται τόσο,<br />
+ώστε να τρέχη ο λαός τριγύρω τους, σαν τύχη<br />
+να τους σπαράζη συμφορά. Εσείς παληοί είσθε φίλοι.</p>
+
+<p>(Εισέρχεται εις τανάκτορα).</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Ε'.</h4>
+
+<p>
+ΧΟΡΟΣ</p>
+
+<p>ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ<br />
+Αλλοίμονον! Πώς θα βρεθή διέξοδος καμμία,<br />
+ω Ζευ πατέρα, να σωθούν από την δυστυχία<br />
+οι βασιλιάδες; Άρά γε το χέρι σου θα βάλης<br />
+ή από τώρα τα μαλλιά της κεφαλής να κόψω<br />
+και μαύρα να φορέσωμε και πένθος να ντυθούμε;<br />
+Ω, φίλοι! Δεν υπάρχει πια καμμιά αμφιβολία.<br />
+Εν τούτοις όμως στους θεούς θερμά ας προσευχηθούμε<br />
+γιατί αυτοί είναι δυνατοί, κι' όλα μπορούν να κάμουν.<br />
+Ω παντοδύναμε Παιάν, εύρε εσύ τον τρόπο<br />
+ν' απομακρύνης το κακόν από αυτό το σπίτι.<br />
+Βοήθησε· βοήθησε γιατί και προ ολίγου<br />
+συ έσωσες τον Άδμητον και συ μπορείς και τώρα<br />
+και απ' αυτόν τον θάνατον, αν θέλης, να τον σώσης<br />
+και να κρατήσης την ορμή την φονική του Άδου.<br />
+Ω γυιέ του Φέρητος, εσύ· τι τύχη σε προσμένει<br />
+τώρα οπού θα στερηθής τέτοια άξια γυναίκα!<br />
+Δεν είναι τάχα άξια αυτή η δυστυχία,<br />
+ώστε ο ίδιος να σφαγής ή να πνιγής μονάχος,<br />
+αφού θα χάσης σήμερα μια τόσο αγαπημένη<br />
+γυναίκα;</p>
+
+<p>(Εις την θύραν των ανακτόρων εμφανίζονται οι φρουροί οι προπορευόμενοι<br />
+των βασιλέων).</p>
+
+<p>Α, να έρχεται! Ο Άδμητος κ' εκείνη.<br />
+Στέναξε, γη, κι' ολόλυξε, Φεραία, γιατί τώρα<br />
+του κόσμου η καλλίτερη γυναίκα κατεβαίνει<br />
+στα σκοτεινά κ' υπόγεια παλάτια του θανάτου!<br />
+Εγώ ποτέ μου δεν θα 'πω ότι ο γάμος φέρνει<br />
+πολύ περσσότερες χαρές από της λύπες πούχει.<br />
+Και τούτο έλεγα από πριν, αλλά το λέω και τώρα,<br />
+που βλέπω την απίστευτη του Αδμήτου ατυχία.<br />
+Έπειτα απ' την απώλεια τέτοιας χρυσής γυναίκας<br />
+μία ζωή αβάστακτη θα είναι η ζωή του.</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ ΣΤ'.</h4>
+
+<p>
+(Εισέρχεται η Άλκηστις, κρατουμένη υπό του Αδμήτου. Τα παιδιά της<br />
+κρατούνται κλαίοντα από τους πέπλους της)</p>
+
+<p>Άλκηστις, Άδμητος, Εύμηλος. — Ο χορός.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Ω ήλιε! Ω φως και ω σύννεφα, που γρήγορα στα ύψη<br />
+γυρίζετε και τρέχετε στον γαλανόν αιθέρα!</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ο ήλιος βλέπει και τους δυο, κ' εμέ κ' εσένα βλέπει,<br />
+που στους θεούς δεν 'κάμαμε ασέβειαν καμμίαν,<br />
+για να μας κάνουν δυστυχείς, να τιμωρούμεθα έτσι!</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Ω γη και ω παλάτι μου και σπίτι αγαπημένο<br />
+και ω νυφικό κρεββάτι μου. της Ιωλκού ω πατρίδα!</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Θάρρος, κρατήσου, δύστυχη! Μη φεύγης! Μη μ' αφήνης<br />
+και παρακάλει τους θεούς ίσως μας λυπηθούνε.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Βλέπω το πλοίο το δίκωπο, το βλέπω μέσ' στη λίμνη<br />
+και τον πορθμέα των νεκρών, τον Χάρο, τον ακούω,<br />
+όπου κρατώντας το κουπί στο χέρι του μου λέγει:<br />
+«Γιατί αργείς; Μη χάνωμε καιρό. Σε περιμένω».<br />
+Έτσι με βιάζει άγριος και θυμωμένος έτσι.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονο, τι άγριο ταξείδι προφητεύεις!<br />
+Ω, τ' είναι αυτή η συμφορά που τώρα μας ευρήκε!</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Δεν βλέπεις; Κάποιος έρχεται κοντά μου να με πάρη.<br />
+Εις στα παλάτια των νεκρών κάτω σιγά με σέρνει<br />
+είναι θεός με τα φτερά. Τα μάτια του πετούνε<br />
+κάτω από τα βλέφαρα αγριεμμένο βλέμμα.<br />
+Α, άφησε με, άφησε. Τι θέλεις να με κάμης;<br />
+Τι δρόμος τάχα η άμοιρη είναι αυτός που παίρνω;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είναι ο δρόμος θλιβερός για όσους σ' αγαπούνε<br />
+για τον φτωχό σου σύζυγο, για τα παιδιά που κλαίνε.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Αφήστε με, αφήστε με. Μη με κρατείτε τώρα.<br />
+Ξαπλώστε με, τα πόδια μου δεν με κρατούν. Ο Χάρος<br />
+κοντύτερα μου έρχεται. Τα μάτια μου θολώνουν.<br />
+Παιδιά μου, η μητέρα σας δεν είναι πια στον κόσμο.<br />
+Είθε εσείς τουλάχιστον να ζήτε ευτυχισμένα!</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονον τα λόγια σου μου σφίγγουν την ψυχή μου<br />
+κ' είναι για με σκληρότερα ακόμα κι' απ' τον Χάρο!<br />
+Για των θεών το όνομα, κρατήσου, μη μ' αφήνης·<br />
+εις την ζωή των ορφανών παιδιών μας σε ορκίζω,<br />
+σηκώσου ορθή και γέμισε με θάρρος την ψυχή σου!<br />
+Γιατί, αν μου πεθάνης συ, δεν θέλω την ζωή μου,<br />
+και εξαρτάται από σε να ζήσωμε ή όχι,<br />
+γιατ' η αγάπη σου για μας είναι ιερή,</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Με βλέπεις<br />
+σε τι κατάστασι έφθασα, Άδμητε. Πριν να κλείσω<br />
+τα μάτια μου, θα σου ειπώ τι θέλω. Άκουσε με!<br />
+Απ την αγάπη μου προς σε κι' από τον σεβασμό μου<br />
+και για να ζήσης μόνος σου και να χαρής τον κόσμο<br />
+πεθαίνω εγώ, ενώ καθώς πολύ καλά γνωρίζεις<br />
+μπορούσα να μην πέθαινα, αλλ' ευτυχής να ζήσω<br />
+και μέσα από τους Θεσσαλούς να πάρω άλλον άνδρα,<br />
+εκείνον που θα ήθελα, στο πλούσιο παλάτι<br />
+να ζήσω 'σαν βασίλισσα μέσ' σ' ταγαθά του θρόνου.<br />
+Αλλ' όμως δεν ηθέλησα χωρίς εσέ να ζήσω<br />
+με τα παιδιά μας ορφανά, χωρίς εσέ κοντά μου,<br />
+και ούτε ελογάριασα τα νιάτα μου για σένα.<br />
+Και όμως η μητέρα σου κι' ο γέρος σου πατέρας<br />
+κ' οι δύο σ’ εγκατέλειψαν, αν κ' είναι τόσω γέροι,<br />
+που θα μπορούσαν νάδιναν εκείνοι τη ζωή τους<br />
+και να πεθάνουν ένδοξοι πως σώζουν το παιδί τους.<br />
+Ήσουν το μόνο τους παιδί, κ' ελπίδα πια δεν είχαν,<br />
+αν και εσύ τους πέθαινες, άλλο παιδί να κάμουν.<br />
+Κ' έτσι εμείς θα ζούσαμε όσω μας μένει ακόμα<br />
+και συ δεν θα με έχανες, η ώρα μου πριν έρθη,<br />
+κι' αυτά δεν θα ωρφάνευαν. Μα όλα ήταν γραμμένα<br />
+και ήταν θέλημα θεού ό,τι έγινε να γίνη.<br />
+Ας είναι όμως. Τώρα πια ορκίσου πως θα κάμης<br />
+ό,τι αυτήν την ύστερη στιγμή θα σου ζητήσω,<br />
+αν και μου είναι αδύνατον να εύρω αυτό που αξίζει<br />
+να δώσης ως αντάλλαγμα της τόσης μου θυσίας.<br />
+Γιατί δεν είναι τίποτε στον κόσμο πιο μεγάλο<br />
+και πιο πολυτιμότερον απ' την ζωή του ανθρώπου.<br />
+Έπειτα θε να ιδής και συ πως δεν θα σου ζητήσω<br />
+τίποτε άδικον, γιατί το ξέρω πως το ίδιο<br />
+θα αγαπάς και συ αυτά τα δύστυχα παιδιά μας.<br />
+Δέξου λοιπόν να μείνουνε κύριοι μέσ' στο σπίτι<br />
+και μην τους δώσης μητρυιά, μία γυναίκα ξένη,<br />
+που δεν θα είναι σαν κ' εμέ καλή, και από ζήλεια<br />
+θα βάλη χέρι απάνω τους και θα τα βασανίζη.<br />
+Αυτό μονάχα σου ζητώ κ' ελπίζω να το κάμης.<br />
+Γιατί δεν είναι μητρυιά που εις τα παιδιά της μάννας<br />
+να μην είναι χειρότερη κι' απ' την οχιά ακόμα.<br />
+Και όσω για το αρσενικό, αυτό θα έχη εσένα,<br />
+που θα του είσαι φύλακας και δυνατός προστάτης.<br />
+Αλλά εσένα, κόρη μου, ποιός θα σε αναθρέψη<br />
+όπως σου πρέπει; Άρά γε της μητρυιάς τα λόγια,<br />
+'σαν μεγαλώσης, δεν μπορούν να σε κακοφημίσουν<br />
+και να σου καταστρέψουνε την τύχη σου, παιδί μου;<br />
+Δεν θάχης τη μαννούλα σου, αυτή να σε παντρέψη<br />
+και να σταθή στο πλάι σου, στου τοκετού την ώρα,<br />
+που τίποτε γλυκύτερο δεν είν' από την μάννα.<br />
+Γιατί εγώ πεθαίνω πια. Είν' η ζωή μου λίγη,<br />
+ούτε μια μέρα ούτε δυο ακόμα δεν θα ζήσω,<br />
+σε λίγη ώρα θα βρεθώ κάτω στον μαύρον Άδη.<br />
+Είθε να ζήσετε ευτυχείς· μπορείτε να καυχάσθε,<br />
+εσύ ότι επέτυχες την πιο καλή γυναίκα<br />
+και σεις, παιδιά, πως είχατε την πιο καλή μητέρα.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Όσω γι' αυτό, μη νοιάζεσαι. Κανείς μας δεν διστάζει<br />
+να πη πως ό,τι του ζητάς ο Άδμητος θα κάμη,<br />
+αν έχη πάντα το μυαλό, που φαίνεται πως έχει.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+θα γίνη ό,τι μου ζητείς, θα γίνη, μην τρομάζης.<br />
+Και ζωντανή είσαι η μόνη μου γυναίκα, κι' αν πεθάνης,<br />
+μόνη εσύ γυναίκα μου θα μείνης. Καμμιά άλλη,<br />
+καμμιά γυναίκα Θεσσαλή, δεν θα βρεθή ή ωραία<br />
+ή από γενιά ευγενική να σ' αντικαταστήση<br />
+και να με λέη άντρα της. Όσω για τα παιδιά μας,<br />
+μη φοβηθής, θα μείνουνε η μοναχή χαρά μου,<br />
+αφού δεν επροφθάσαμε εσένα να χαρούμε.<br />
+Κ' έπειτα εγώ το πένθος σου δεν θάχω ένα χρόνο,<br />
+αλλά για όλη τη ζωή και ως που να πεθάνω<br />
+θα νοιώθω περιφρόνησι για κείνην που μ' εγέννα<br />
+και θα μισώ το γέρο μου πατέρα. Και οι δυο τους<br />
+με λόγια μ' αγαπούσανε, αλλ' όχι και με έργα.<br />
+Συ μοναχή δεν 'δείλιασες να δώσης τη ζωή σου,<br />
+για να μου σώσης τη ζωή. Μπορώ να μη στενάξω<br />
+τώρα που τέτοιαν σύντροφον μοναδική θα χάσω;<br />
+Ούτε τραγούδι θ' ακουστή, ούτε χαρά θα λάμψη,<br />
+ούτε στεφάνια συμποτών θα ιδούμε πια εδώ μέσα.<br />
+Ούτε ποτέ την βάρβιτον θ'αγγίξω, ούτε ο νους μου<br />
+θα θέλη με τον Λιβυκόν αυλόν να ξαποστάση,<br />
+γιατί εσύ κάθε χαρά μαζί σου τήνε παίρνεις.<br />
+Θαύρω τεχνίτας διαλεκτούς το σώμα σου να κάμουν<br />
+κι' απάνω στο κρεββάτι σου εγώ θα το 'ξαπλώσω<br />
+και πέφτοντας κ' εγώ κοντά γλυκά θα ταγκαλιάζω<br />
+και λέγοντας σου τώνομα, πως σ' έχω θα νομίζω<br />
+αν και εσύ δεν θάσαι πια! Παρηγορία μαύρη,<br />
+μα κάποιο θάρρος στην ψυχή θαρρώ πως θα μου δίνη.<br />
+Και στα όνειρά μου θάρχεσαι να ευφραίνης την ψυχή μου,<br />
+γιατί κι' αυτό ευχαριστεί, στον ύπνο σου να βλέπης<br />
+έστω και λίγο, μια στιγμή, εκείνον που αγαπούσες.<br />
+Μ' αν είχα κ' εγώ χάρισμα, φωνή σαν του Ορφέως,<br />
+την Περσεφόνην να μπορώ κ' εγώ να συγκινήσω<br />
+ή και τον Πλούτωνα, γοργά θα έτρεχα στον Άδη<br />
+και ούτε τον ψυχοπομπόν θα τρόμαζα, μα ούτε<br />
+ο Κέρβερος θα μ' έκανε στον κόσμο να γυρίσω<br />
+χωρίς εσένα. Τώρα πια, περίμενε με κάτω<br />
+κ' ετοίμασε τα δώματα, κοντά σου να καθίσω.<br />
+Εγώ εδώ 'σ όλους αυτούς διαταγή θα δώσω<br />
+στο ίδιο με σένα φέρετρο να βάλουνε κ' εμένα<br />
+και να μ' απλώσουν δίπλα σου, στο πλάι σου. Δεν θέλω<br />
+ούτε νεκρός να χωρισθώ ποτέ μου από σένα,<br />
+που μόνη μου έμεινες πιστή.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Όλοι εμείς μαζί σου<br />
+το πένθος θα κρατήσωμε, που αλήθεια της αξίζει.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Και σεις, παιδιά, τα ακούσατε τα λόγια του πατέρα.<br />
+Είπε πως δεν θα παντρευτή και δεν θα με ξεχάση.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Το είπα κ' είμαι έτοιμος και να το κάμω.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Τότε<br />
+πάρε τα από τα χέρια μου τα δύστυχα παιδιά μας.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Τα δέχομαι, απ' τα χέρια σου, αγαπημένα χέρια,<br />
+αγαπημένην προσφορά.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Γίνου εσύ μητέρα<br />
+στη θέσι μου.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είναι πολλή ανάγκη αυτό να γίνη<br />
+τώρα που δεν θα έχουνε εσένα.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Ω παιδιά μου,<br />
+τώρα που έπρεπε να ζω για σας, πεθαίνω τώρα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονο! Χωρίς εσέ, ο δόλιος πως να κάμω;</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+θα με ξεχάσης με καιρό. Εκείνος που πεθαίνει<br />
+δεν είναι πλέον τίποτα. Με τον καιρόν ξεχνιέται.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Μη με αφήνης, πάρε με κ' εμέ μαζί σου κάτω.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Φθάνει ότι πεθαίνω εγώ για σένα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ω Μοίρα,<br />
+τέτοια γυναίκα ευρέθηκες να μου στερήσης!</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Νοιώθω<br />
+τα μάτια να βαραίνουνε· το βλέμμα μου θολώνει.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Εχάθηκα, αν μου φύγης συ, γυναίκα μου....</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Και όμως<br />
+πάρε το πια απόφασιν πως μ' έχασες....</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Σηκώσου<br />
+και λάβε θάρρος. Μην αφήνης μόνα τα παιδιά σου.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Μήπως κ' εγώ το ήθελα; Χαίρετε τώρα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ιδέ τα,<br />
+κύτταξε πως σε βλέπουνε.</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Δεν είμαι πια μαζί σας.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Τι κάνεις; Μας αφήνεις;</p>
+
+<p>ΑΛΚΗΣΤΙΣ<br />
+Ναι. Χαίρετε.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονό μου!<br />
+εχάθηκα ο άμοιρος.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Πάει. Δεν υπάρχει πλέον.<br />
+Επέθανε η δύστυχη γυναίκα του Αδμήτου.</p>
+
+<p>ΕΥΜΗΛΟΣ<br />
+Αλλοίμονό μου! Επέθανε η μάννα μας, πατέρα,<br />
+και με αφήνει ορφανό· τα μάτια της κλεισθήκαν<br />
+και πέσανε τα χέρια της. Μαννούλα μου, άκουσε με<br />
+που σε φωνάζω, μάννα μου, 'σαν το πουλάκι<br />
+που πέφτει εις της μάννας του το στόμα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Την φωνάζεις<br />
+αδίκως, δεν ακούει πια ούτε και βλέπει. Έτσι<br />
+η ίδια μαύρη συμφορά ευρήκε και τους δυο μας.</p>
+
+<p>ΕΥΜΗΛΟΣ<br />
+Πολύ μικρός, πατέρα μου, μένω ορφανός στον κόσμο·<br />
+τι έπαθα, και συ, αδελφή μου, τι έπαθες μαζί μου!<br />
+Αδίκως, ω πατέρα μου, επήρες την μητέρα,<br />
+αφού δεν επροφθάσατε να φθάσετε ως το γήρας·</p>
+
+<p>τώρα έφυγεν η μάννα μας και πάει το σπιτικό μας.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Άδμητε, ανάγκη να φανής στη συμφορά σου άντρας,<br />
+γιατί δεν είσαι απ' τους θνητούς ο πρώτος αλλά ούτε<br />
+ο τελευταίος, που έχασε τόσον καλή γυναίκα.<br />
+Πως όλοι θα πεθάνωμε πολύ καλά το ξέρεις.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Το ξέρω, και η συμφορά άξαφνα δεν μ' ευρήκε,<br />
+Είναι καιρός που τώξερα και μ' έτρωγ' η αγωνία.<br />
+Μα τώρα μείνετε εδώ, να με βοηθήσετ' όλοι,<br />
+να γίνη η κηδεία της, και πήτε της τους ύμνους,<br />
+που θέλουν οι ανηλεείς θεοί του κάτω κόσμου. Κι' όλοι<br />
+οι Θεσσαλοί που κυβερνώ εγώ σαν βασιλιάς τους,<br />
+όλοι ας κάμουν πένθος τους το πένθος το δικό μου,<br />
+και τα μαλλιά ας κόψουνε και ας βουτηχθούν στα μαύρα.<br />
+Κι' όσοι από σας έχουν άρματα, και άλογα ας τους κόψουν<br />
+την χαίτη με το σίδερο. Κι' ούτε αυλός ή λύρα<br />
+σ' όλην την πόλι ν' ακουσθή, αν πρώτα δεν περάσουν<br />
+δώδεκα τ' ολιγώτερο πανσέληνοι, σκεφθήτε<br />
+πως προσφιλέστερο νεκρόν ποτέ μου δεν θα θάψω<br />
+και πως αξίζει κάθε μια τιμή που αυτή εχάθη<br />
+για να μου σώση την ζωή.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Ω κόρη του Πελίου,<br />
+είθε στον Άδη που θα πας, στα βάθη χωρίς ήλιο,<br />
+στου Πλούτωνος τα δώματα να είσ' ευτυχισμένη.<br />
+Ας μάθη του Άδου ο θεός, με τα μαλλιά τα μαύρα,<br />
+κι' ο γέρος ο νεκροπομπός, ο Χάρος, πως γυναίκα<br />
+καλλίτερη δεν πέρασε του Αχέροντα τη λίμνη.<br />
+Όσοι απ' της Μούσες έλαβαν του τραγουδιού το δώρο<br />
+συχνά θε να σε τραγουδούν απάνω εις την λύρα,<br />
+την λύρα την επτάχορδη, από κόκκαλο χελώνας,<br />
+ή και στους ύμνους που χωρίς τη λύρα τραγουδιούνται<br />
+στην Σπάρτη όταν γίνωνται η εορτές τον Μάη<br />
+ή της σεληνοφώτιστες της νύχτες στας Αθήνας.<br />
+Τέτοια τροφή, πεθαίνοντας, αφήνεις στα τραγούδια.<br />
+Ω, ας μπορούσαμεν εμείς, κάτω από τον μαύρον Άδη<br />
+κι' από τα νερά του Κωκυτού να πάρωμε εσένα<br />
+και πίσω να σε φέρωμε! Γιατί εσύ μονάχα<br />
+είχες την γενναιότητα απ' όλες της γυναίκες<br />
+με την δική σου τη ζωή τον άντρα σου να σώσης.<br />
+Είθε να πέση ελαφρό επάνω σου το χώμα.<br />
+Και άν ποτε ο άντρας σου άλλην γυναίκα πάρη<br />
+ούτε κανένας από 'μας ούτε και τα παιδιά σου<br />
+θα έχουν μάτια να τον 'δουν. Γιατί ούτ' η γρηά του μάννα,<br />
+ούτε και ο πατέρας του, αν κ' ήτανε παιδί τους,<br />
+εδέχτηκαν να κατεβούν στον Άδη να τον σώσουν,<br />
+αν κ' ήταν γέροι και οι δυο, και τα μαλλιά τους άσπρα,<br />
+και μόνο συ, που βρίσκεσαι στο άνθος της ζωής σου<br />
+την νιότη σου εθυσίασες. Είθε από 'μας καθένας<br />
+τέτοια γυναίκα ναύρισκε, γιατί δεν είναι τύχη<br />
+στον κόσμο μεγαλύτερη από καλή γυναίκα.<br />
+Αν τέτοια μου ετύχαινε, βεβαίως τη ζωή της<br />
+θα επερνούσε πλάι μου χωρίς καμμία λύπη.</p>
+
+<p>
+Αυλαία</p>
+
+<h3 style="margin-top: 3em">
+ΠΡΑΞΙΣ Β'.</h3>
+
+<p>
+(Ο χορός των Θεσσαλών γερόντων στέκεται σιωπηλός έξω από τα ανάκτορα.<br />
+Εμφανίζεται ο Ηρακλής, ο οποίος τους ερωτά).</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">ΣΚΗΝΗ Α'.</h4>
+
+<p>
+ΗΡΑΚΛΗΣ. ΧΟΡΟΣ γερόντων</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ω ξένοι, της Φεραίας γης πολίται, ξέρετε ίσως<br />
+αν βρίσκεται ο Άδμητος μέσα στ' ανάκτορά του;</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Ναι, είναι μέσα, Ηρακλή. Αλλ' όμως ποιά αιτία<br />
+σε φέρνει εις των Θεσσαλών την χώρα, στην Φεραία.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μια εργασία ανέλαβα του Ευρυσθέως τυράννου<br />
+της Τίρυνθος.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Και που πηγαίνεις τώρα, σε ποια μέρη<br />
+τρέχεις να περιπλανηθής;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Στη Θράκη θα ζητήσω<br />
+τα τέσσαρα τα άλογα, που έχει ο Διομήδης<br />
+στο άρμα του.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Εσκέφθηκες καλά πως θα το κάμης;<br />
+Γνωρίζεις με ποιόν άνθρωπον πηγαίνεις να τα βάλης;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Όχι, δεν έτυχε ποτέ στην χώρα των Βιστόνων.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Αδύνατον τα άλογα να πάρης χωρίς μάχην.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Αλλ' όμως κι' ούτε ν' αρνηθώ μπορούσα.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Θα σκοτώσης<br />
+για να γυρίσης, ειδεμή εκεί νεκρός θα μείνης.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Δεν είναι η πρώτη μου φορά που αναλαμβάνω αγώνα.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Και αν νικήσης, τάχα ποιά τα κέρδη σου θα είναι;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Τα άλογα στον τύραννο της Τίρυνθος θα πάω.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Δύσκολο εις το στόμα τους να βάλης χαλινάρι.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Εκτός από το στόμα τους εάν φωτιές πετούνε.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Τον άνθρωπο στα δόντια τους κομμάτια τόνε κάνουν.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Όπως τα λέτε, όχι άλογα, άγρια θηριά θα είναι.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Σαν πας θα ιδής της φάτνες τους στο αίμα βουτηγμένες..</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Και τίνος τάχα να είναι γυιός αυτός που τανατρέφει;</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Του Άρεως και βασιλεύς της Θράκης της πλουσίας.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Από όσα λες μου φαίνεται πως ο άθλος μου αξίζει.<br />
+Γιατί εμένα η μοίρα μου είναι σκληρή και πάντα<br />
+από το ένα δύσκολο στο άλλο με πηγαίνει.<br />
+Αφού μου ήτανε γραφτό με δυο παιδιά του Άρη<br />
+να πολεμήσω στην αρχή με τον Λυκάονα πρώτον<br />
+και με τον Κύκνον έπειτα, να τώρα και ο τρίτος<br />
+που έχει αυτά τα άλογα? μα δεν θα ιδή κανένας<br />
+να φοβηθώ εγώ ποτέ, εγώ ο γυιός της Αλκμήνης.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Να και του τόπου ο βασιλιάς ο Άδμητος που φτάνει.</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Β'.</h4>
+
+<p>
+(Εισέρχεται ο Άδμητος με κομμένην την κόμην εις ένδειξιν πένθους.)</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Χαίρε, καλώς μας ώρισες, γυιέ του Διός<br />
+και του Περσέως απόγονε.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Χαίρε και συ, ο άναξ<br />
+των Θεσσαλών, ω Άδμητε.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Το ήθελα να χαίρω.<br />
+Ξέρω πως έρχεσαι εδώ σαν φίλος.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Τα μαλλιά σου<br />
+κομμένα βλέπω, πένθιμο σημάδι. Τι συμβαίνει;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Κάποιον νεκρόν θα θάψωμε σήμερα.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Από τα παιδιά σου<br />
+Μακρυά μια τέτοια συμφορά να δώση ο θεός.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Εκείνα<br />
+μέσα στο σπίτι ζωντανά είν' ευτυχή.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ο γέρος<br />
+ο πατέρας σου μη μας αφήκε χρόνους;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Κ' εκείνος κ' η μητέρα μου ζουν πάντοτε.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μα τότε<br />
+μήπως η Άλκηστις επέθανε η γυναίκα σου;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Για 'κείνην<br />
+μία διπλή απάντησι μπορούσα να σου δώσω.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Τι λες; επέθανε ή ζη;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Και είναι και δεν είναι<br />
+και είμαι εξ αιτίας της σε λύπη βυθισμένος.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Τα λόγια σου εξήγησι καμμίαν δεν μου δίνουν.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Δεν ξέρεις τι της ήτανε γραφτό από την Μοίρα;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ξέρω ότι εδέχθηκε για σένα να πεθάνη.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Λοιπόν πως ημπορώ να ειπώ πως ζη, αφού το εδέχθη;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Α, μην την κλαις η ώρα της πριν έλθη.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Τι σημαίνει;<br />
+Τάχα δεν λέγεται νεκρός αυτός που θα πεθάνη;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ναι, αλλά είναι χωριστό το ένα από τάλλο.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Έτσι νομίζεις, Ηρακλή, εσύ. Εγώ όμως όχι.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Τότε τι κλαις; Μη φίλος σου επέθανε κανένας;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Γυναίκα είναι ο νεκρός. Γι' αυτήν μιλούμε τώρα.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Γυναίκα ξένη ή συγγενής;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ξένη, αλλά δική μας<br />
+στο σπίτι αυτό.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μα τότε εδώ πως πέθανε κοντά σου;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Σαν πέθανε ο πατέρας της, ήρθε ορφανή μαζί μας.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Αλλοίμονο! Είθε οι θεοί να μ' έστελναν να σ' εύρω<br />
+μιαν άλλην ώρα, Άδμητε, που να μην είχες λύπες.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Τι θες να πης! Τα λόγια σου αυτά τι να σημαίνουν;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Πρέπει να φύγω από 'δω κι' αλλού να καταλύσω.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αδύνατον! Τέτοιο κακό ποτέ δεν θα μου κάμης.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Σ' αυτούς που έχουν τη λύπη τους είν' οχληρός ο ξένος.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Οι πεθαμένοι 'πέθαναν. Πέρασε μέσ' στο σπίτι.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Δεν είναι πρέπον άνθρωπος να κάθεται να τρώγη<br />
+σε σπίτι όπου έπεσε η συμφορά κ' η λύπη.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είναι οι ξενώνες χωριστά. Εκεί θα σε οδηγήσω.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Αν με αφήσης, Άδμητε, θα σ' το χρωστώ ως χάριν.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Δεν είναι πρέπον, Ηρακλή, να πας σε άλλο σπίτι.</p>
+
+<p>(Προς ένα δούλον)</p>
+
+<p>Οδήγησε τον ξένον μας απ' έξω στους ξενώνας,<br />
+και σύστησε στους φύλακας να στρώσουν το τραπέζι<br />
+με άφθονα τα φαγητά. Να κλείσουνε της θύρες<br />
+που φέρνουν μέσα. Ο ξένος μας δεν πρέπει να ακούση<br />
+τους στεναγμούς, να λυπηθή την ώρα που θα τρώγη.</p>
+
+<p>(Ο δούλος και ο Ηρακλής εξέρχονται).</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Ε'.</h4>
+
+<p>
+Άδμητος — Χορός</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Τι κάνεις; Τέτοια συμφορά σ' ευρήκε κι' όμως θέλεις<br />
+τον ξένον σου να τον δεχθής, να τον φιλοξενήσης;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Τάχα θα μ' επαινούσατε αν έδιωχνα τον ξένο<br />
+από το σπίτι μου εδώ κι' από την πόλι; Όχι.<br />
+Η συμφορά λιγώτερη βεβαίως δεν θα ήτο<br />
+και μόνο εγώ αφιλόξενος θα ήμουν. Μέσα σ' τάλλα<br />
+κακά που μ' ηύραν θάλεγε ο κόσμος πως ακόμη<br />
+είμαι και αφιλόξενος και δεν τιμώ τους ξένους.<br />
+Κι' όμως εγώ όταν βρεθώ στο άνυδρο το Άργος<br />
+εκείνος με φιλοξενεί και με περιποιείται.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Αφού όμως είναι φίλος σου όπως τον λες, τι κρύβεις<br />
+τη συμφορά σου απ' αυτόν και δεν την φανερώνεις;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αν μάθαινε τον πόνο μου, θα ήθελε να μείνη;<br />
+Ξέρω πως ό,τι έκαμα θα σας φανή μια τρέλλα,<br />
+και δεν θα μ' επαινέσετε. Μα το δικό μου σπίτι<br />
+δεν έμαθε τους ξένους του να διώχνη, ν' ατιμάζη,</p>
+
+<p>(Εισέρχεται εις τα ανάκτορα)</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Ω πάντοτε φιλόξενο, πρόθυμο πάντα σπίτι<br />
+που κι' ο Απόλλων κάποτε ο Πύθιος, με τη λύρα<br />
+την ξακουσμένη εδέχθηκε στη στέγη σου να μείνη<br />
+γύρω στους λόφους σαν βοσκός την λύρα του να παίζη,<br />
+και τα κοπάδια να καλή σε υμεναίων μεθύσι.<br />
+Μαζί τους εβοσκούσανε, στον ήχο μαγεμμένοι<br />
+λύγκες με δέρμα ραβδωτό και άγρια λιοντάρια<br />
+που έφευγαν απ' της Όθρυος τα δάση. Γύρω γύρω<br />
+απ' την κιθάρα σου, αλαφρό, εχόρευε, ω Φοίβε,<br />
+το ζαρκαδάκι το μικρό με παρδαλό το δέρμα<br />
+όπου πετιέται άξαφνα απ' της ψηλές ελάτες.<br />
+Γιατί αλήθεια ο Άδμητος σε χώρα βασιλεύει<br />
+που έχει απ' όλες πιο πολλά κοπάδια γύρω γύρω<br />
+απ' τα κρυστάλλινα νερά της λίμνης της Βοιβίας.<br />
+Τα έμμορφα χωράφια της απλώνει απ' τώνα μέρος<br />
+από εκεί που ο Ήλιος τα άλογα του ζεύει<br />
+κατά των Μολοσσών τη γη, κι' από το άλλο μέρος<br />
+προς το Αιγαίον απλώνεται και προς το Πήλιον κάτω<br />
+όπου στης παραλίες του δεν βρίσκεται λιμάνι.<br />
+Τώρα το σπίτι του άνοιξε για να δεχθή τον ξένο<br />
+αν και το μάτι του είναι υγρό ακόμη από το δάκρυ<br />
+για την γυναίκα που έχασε προ λίγης ώρας τώρα.<br />
+Αλλ' η ευγενική ψυχή πάντα θα κάμη εκείνο<br />
+που θεωρεί καθήκον της και πρέπον να το κάμη.<br />
+Και οι καλοί πάντα καλά θα κάμουν. Τον θαυμάζω<br />
+για ό,τι έκαμε, και μέσ' στα βάθη της ψυχής μου<br />
+εγώ έχω την πεποίθησι πως οι θεοί ως το τέλος<br />
+την ευτυχίαν θα δώσουνε σε ένα τέτοιον άνδρα.</p>
+
+<p>(Εισέρχεται εις την σκηνήν η νεκρική πομπή της Αλκήστιδος)</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Δ'.</h4>
+
+<p>
+ΑΔΜΗΤΟΣ, ΧΟΡΟΣ, έπειτα ο ΦΕΡΗΣ</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Άνδρες Φεραίοι, ευχαριστώ που ήλθατε εδώ όλοι<br />
+για να μας αποδείξετε πόσο μας αγαπάτε.<br />
+Τώρα οι δούλοι φέρνουνε στον τάφο στολισμένο<br />
+το σώμα της γυναίκας μου, με όσα στολίδια πρέπει.<br />
+Σεις αποχαιρετίσατε την πεθαμμένη τώρα<br />
+που ξεκινά για το υστερνό και αγύριστο ταξείδι.</p>
+
+<p>(Εμφανίζεται ο Φέρης ακολουθούμενος από δούλους, οι οποίοι φέρουν<br />
+δώρα).</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Να κι' ο πατέρας σου, Άδμητε, αργά αργά προβαίνει<br />
+με βήμα που του έκαμε βαρύ η ηλικία.<br />
+Οι δούλοι του στα χέρια τους τα δώρα του κρατούνε<br />
+που συνηθίζουν στους νεκρούς να βάζουνε.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Παιδί μου,<br />
+ήλθα κ' εγώ να κλάψωμε μαζί τη συμφορά σου.<br />
+Κανείς δεν έχει αντίρρησι πως έχασες γυναίκα,<br />
+που ήταν καλή και φρόνιμη. Μα τι να κάμης τώρα;<br />
+Όσω κι' αν είναι δύσκολο, θα το υποφέρης. Δέξου<br />
+και βάλε της στον τάφο της τα λίγα αυτά στολίδια.<br />
+Γιατί αξίζει απ' όλους μας να τιμηθή το σώμα<br />
+εκείνης που απέθανε για να σε σώση εσένα.<br />
+Με την θυσία της αυτή δεν άφησε κ' εμένα<br />
+χωρίς παιδί ναπόμενα τώρα στη γηρατειά μου.<br />
+Παράδειγμα έγινεν αυτή σε όλες της γυναίκες<br />
+μ' αυτό οπού ετόλμησε προς χάριν σου να κάμη.<br />
+οπού, συ που έσωσες αυτόν κι' όλους εμάς μαζί του,<br />
+χαίρε, και είθε κάτω εκεί στου Άδου τα παλάτια<br />
+ωραίαν να βρης ανάπαυσιν. Αλήθεια ή τέτοιον γάμο<br />
+πρέπει κανείς να εύχεται, ή ανύπαντρος να μένη.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ούτε εγώ σ' εκάλεσα να έλθης στην κηδεία<br />
+ούτε που ήρθες χαίρομαι. Να πάρης και τα δώρα<br />
+που έφερες, γιατί σ' αυτήν εγώ δεν θα τα βάλω.<br />
+Για να ταφή, απ' τα δώρα σου ανάγκη αυτή δεν έχει.<br />
+Τότε έπρεπε να λυπηθής, όταν εγώ εχανόμουν.<br />
+Μα εσύ που τότε εδέχθηκες, αν κ' ήσουν τόσω γέρος,<br />
+να αποθάνω νέος εγώ, τώρα γι' αυτήν λυπάσαι:<br />
+Δεν είσαι συ πατέρας μου, όπως το λες, μα ούτε<br />
+και μάννα μου είναι αυτή, που λέει πως είναι μάννα<br />
+μόνο γιατί με γέννησε. Κάποια γυναίκα ξένη<br />
+μ' έδωσε στη γυναίκα σου να με βυζάξη. Μόλις<br />
+ήλθε η στιγμή κ' οι δύο σας να δείξετε αν είσθε<br />
+αλήθεια οι γονείς μου εσείς, φανήκατε κ' οι δύο.<br />
+Ή μήπως ανανδρότερος απ' όλους εγεννήθης<br />
+κ' εδειλίασες κι' αρνήθηκες σ' αυτήν την ηλικία<br />
+για του παιδιού σου την ζωή να χάσης τη δική σου,<br />
+και μία ξένη αφήσατε για μένα να πεθάνη,<br />
+που δίκαια την είχα εγώ πατέρα και μητέρα.<br />
+Και όμως θα ήταν ο αγών ωραίος να πεθάνης<br />
+για το παιδί σου, αφού έφθασες στο τέλος πια του βίου<br />
+και δεν σου έμενε πολύς καιρός να ζήσης πλέον.<br />
+Έπειτα όλες που ημπορεί κανένας να ζητήση<br />
+της ευτυχίες στον κόσμο αυτό της είχες. Από νέος<br />
+ακόμη ήσουν βασιλιάς. Και ούτε υπήρχε φόβος<br />
+πεθαίνοντας να άφηνες πίσω ορφανό τον θρόνο<br />
+ξένοι να τον αρπάξουνε, αφού είχες το παιδί σου.<br />
+Ούτε μπορούσες βέβαια να πης, πως δεν τιμούσα<br />
+τα γηρατειά σου και γι' αυτό μ' άφησες να πεθάνω<br />
+γιατί εγώ σου έδειχνα τον σεβασμό, που πρέπει<br />
+να δείχνωμε στους γέροντας, και όμως ιδέτε τώρα<br />
+κ' οι δυο πως μου πληρώσατε αυτόν τον σεβασμό μου.<br />
+Βεβαίως δεν θα μπορούσες πια άλλα παιδιά να κάμης,<br />
+να σε γηροκομήσουνε και όταν θάλθη η ώρα,<br />
+το σώμα σου να εκθέσουνε και με τιμή να θάψουν.<br />
+Εγώ μ' αυτά τα χέρια μου βεβαίως δεν θα σε θάψω,<br />
+γιατί εγώ είμαι νεκρός για σένα. Αν σ' έναν άλλον<br />
+χρωστώ το ότι ζωντανός είμαι ακόμα, εκείνον<br />
+ωσάν πατέρα θα τιμώ και θα γηροκομούσα.<br />
+Άδικα λεν οι γέροντες πως θέλουν να πεθάνουν<br />
+και ότι βαρεθήκανε την μακρυνή ζωή τους.<br />
+Μόλις φανή ο θάνατος πως θέλει να τους πάρη.<br />
+όλοι ευθύς μετανοούν, και βρίσκουν πως το γήρας<br />
+δεν είναι πια βαρύ γι' αυτούς.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Άδμητε, παύσε τώρα.<br />
+Φθάνει αυτή η συμφορά? τον γέρο μην πληγώνης.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Παιδί μου, σε ποιόν δούλον σου μιλείς μ' αυτά τα λόγια,<br />
+σε Φρύγα ή σε ανθρώπον που πήρες στη Λυδία;<br />
+Δεν είμαι τάχα Θεσσαλός ελεύθερος; Δεν είχα<br />
+κ' εγώ πατέρα Θεσσαλόν κ' ελεύθερον; Με βρίζεις<br />
+με λόγια που τα όρια της λύπης σου περνούνε.<br />
+Μα έπειτα απ' τα λόγια αυτά δεν ημπορείς να φύγης.<br />
+Εγώ σ' εγέννησα, κ' εγώ είχα καθήκον πάλι<br />
+να σ' αναθρέψω, κύριον στο σπίτι να σε κάμω,<br />
+αλλ' όχι και προς χάριν σου να χάσω τη ζωή μου.<br />
+Αυτό καμμιά συνήθεια του τόπου δεν το λέει<br />
+κι' ούτε απ' τον πατέρα μου το έμαθα ως νόμον.<br />
+Αν εγεννήθης ευτυχής ή δυστυχής, δικό σου<br />
+είναι γραφτό, από εμάς ό,τι ήτανε να πάρης<br />
+το πήρες. Είσαι βασιλιάς νέος λαού μεγάλου<br />
+και θα σου αφήσω κτήματα πολλά, όσα επήρα<br />
+κ' εγώ απ' τον πατέρα μου. Λοιπόν, τι σου έχω κάμει<br />
+κακό, και τι σ' εστέρησα; Δεν θέλω να πεθάνης<br />
+εσύ για μένα, μα ούτ' εγώ για χάρι σου πεθαίνω.<br />
+Συ την ζωή την αγαπάς? εγώ, νομίζεις, όχι;<br />
+Του κάτω κόσμου η ζωή είναι μακρυά κ' αιώνια,<br />
+εδώ επάνω η ζωή είν' λίγη μα γλυκειά είναι.<br />
+Εσύ χωρίς καμμιά ντροπή εζήτησες να ζήσης<br />
+κι' όταν η ώρα σου έφθασε σώθηκες απ' τη Μοίρα<br />
+σκοτώνοντας αυτήν εδώ, και βρίζεις τώρα εμένα<br />
+εσύ, ο αλήθεια άνανδρος, που εδέχθης μια γυναίκα<br />
+πριν νάρθη η ώρα να χαθή προς χάριν του καλού της;.<br />
+Ωραίαν ευρήκες πρόφασι ποτέ να μην πεθάνης,<br />
+αν πείθης την γυναίκα σου την θέσι σου να παίρνη.<br />
+Τέτοιος εσύ, κατηγορείς τους άλλους, που δεν θέλουν<br />
+να κάνουν ό,τι κάνεις συ. Σιώπησε και σκέψου,<br />
+πως αν εσύ την αγαπάς δικαίως τη ζωή σου,<br />
+οι άλλοι δεν την αγαπούν; Μην λες κακά για μένα,<br />
+γιατί πολύ χειρότερα θ' ακούσης, και δικαίως.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Λόγια κακά ακούσθηκαν εδώ και πριν και τώρα.<br />
+Αλλ' όμως παύσε, γέροντα, να βρίζης το παιδί σου.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Πες ό,τι θέλεις· ξέρω εγώ πως θα σου απαντήσω.<br />
+Εάν σου κακοφαίνεται ν' ακούης την αλήθεια,<br />
+δεν έπρεπε να μου φερθής, όπως εσύ εφέρθης.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Αν πέθαινα για χάρι σου, χειρότερο θα ήτον.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Το ίδιο είναι ο θάνατος του γέρου και του νέου;</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Μία ζωή θα ζήσωμε και όχι δύο.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είθε<br />
+να ζήσης περισσότερον ακόμα κι' από τον Δία.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Αυτούς που σε εγέννησαν αδίκως καταριέσαι,<br />
+ενώ κακό δεν σούκαμαν.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Τώρα μονάχα βλέπω<br />
+πόσο σ' αρέσει η ζωή.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Σ' εσένα δεν αρέσει,<br />
+που άλλος για σένα πέθανε και τώρα τον παιδεύεις;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είναι σημάδι και αυτό δικής σου ανανδρίας.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Τώρα θα πης πως πέθανεν η Άλκηστις για μένα!</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Εύχου να μη με χρειασθής ποτέ, σε καμμιά ανάγκη?</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Πάρε και άλλες σαν κι' αυτήν για νάχης να πεθαίνουν.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Δική σου είναι η ντροπή, που ήθελες να ζήσης.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Ε, τι να γίνη! είναι γλυκό το φως που ο θεός μας δίνει.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Δεν έχεις ανδρική καρδιά στα στήθη σου, δεν έχεις.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Δεν χαίρεσαι, γιατί νεκρόν τον γέρο δεν κηδεύεις.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Μα θα πεθάνης άδοξος, σαν θάρθη η σειρά σου.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Όταν πεθάνω, λέγε μου ό,τι θέλεις. Δεν θακούω.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονο, τι αδιάντροπα είναι τα γηρατειά!</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Αυτή δεν ήταν αναιδής? κουτή μονάχα ευρήκες.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Φύγε και άφησε μ' εδώ να θάψω τον νεκρό μου.</p>
+
+<p>ΦΕΡΗΣ<br />
+Φεύγω και θάψε την εσύ, που είσαι κι' ο φονιάς της.<br />
+Αλλά θα δώσης μια φορά λόγο στους συγγενείς της?<br />
+άνδρας δεν θα είναι ο Άκαστος, αν κάποτε δεν έλθη<br />
+να τιμωρήση άγρια της αδελφής τον φόνο.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Λοιπόν κατάρα και σ' εσέ, κατάρα και στην μάννα,<br />
+Κ' οι δυο, αν κ' έχετε παιδί, εν τούτοις θα γυρνάτε<br />
+χωρίς παιδί. Στο σπίτι μου κανείς σας να μην έλθη.<br />
+Κι' αν είναι και με κήρυκες ναπαρνηθώ το σπίτι,<br />
+το σπίτι που γεννήθηκα, βεβαίως θα το κάμω.<br />
+Κ' εμάς που βρήκε η συμφορά τώρ' ας την υποστούμε<br />
+και ας το πάμε στην πυρά το σώμα του νεκρού μας.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Αλλοίμονο, η δύστυχη, το θύμα αυτό της τόλμης.<br />
+Χαίρε, ω γενναία γυναίκα, εσύ, χαίρε, εσύ η μεγάλη.<br />
+Είθε ο Χθόνιος Ερμής κι' ο Άδης να δειχθούνε<br />
+ευνοϊκοί σε σένα. Και αν υπάρχη εκεί κάτω<br />
+για τους καλούς κάτι καλό πλειότερο απ' τους άλλους<br />
+είθε να τώχης συ η καλή σαν κάθεσαι στο πλάι<br />
+της Περσεφόνης, γυναικός του Πλούτωνος στον Άδη.</p>
+
+<p>(Εξέρχεται η κηδεία βραδέως.)</p>
+
+<p>
+Αυλαία</p>
+
+<h3 style="margin-top: 3em">
+ΠΡΑΞΙΣ Γ'</h3>
+
+<p>
+(Η αυτή σκηνογραφία. Από την μεσαίαν θύραν<br />
+εξέρχεται ο θεράπων)</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Είδαν πολλούς τα μάτια μου στο σπίτι τούτο ξένους<br />
+κι' από τα πέρατα της γης στου Αδμήτου το τραπέζι<br />
+πάρα πολλοί εκάθισαν. Μα σαν αυτόν τον ξένον<br />
+χειρότερον δεν είδανε τα μάτια μου ως τώρα.<br />
+Αφού είδε πως ο Άδμητος είχε νεκρόν στο σπίτι,<br />
+αυτός εν τούτοις τόλμησε ναρθή να καταλύση.<br />
+Έπειτα δεν τον έφθασαν εκείνα που του πήγα<br />
+να φάη, αλλ' εζήτησε και άλλα να του φέρω.<br />
+Επήρε εις το χέρι του το ξύλινο ποτήρι<br />
+και ήρχισε μαύρο κρασί να πίνη ως που η φλόγα<br />
+επότισε το σώμα του και τώκαμε καμίνι.<br />
+Τότε με μύρτα εστόλισεν αμέσως το κεφάλι<br />
+και ήρχισε να τραγουδή σαν σκύλλος που ουρλιάζει.<br />
+Διπλή τότε ακουγότανε η μουσική στο σπίτι<br />
+γιατί εκείνος ούρλιαζε, χωρίς να τόνε μέλη<br />
+για τη δική μας συμφορά, ενώ ημείς οι άλλοι<br />
+εκλαίγαμε τον θάνατο της δύστυχης κυράς μας.<br />
+Όμως από τον ξένο μας εκρύβαμε τη λύπη,<br />
+γιατί έτσι διέταξε ο Άδμητος σε όλους.<br />
+Και έτσι ενώ τώρα εγώ φροντίζω μέσ' στο σπίτι<br />
+για ένα ξένο, που ληστής θα είναι ή κακούργος,<br />
+εκείνη πάει, χωρίς εγώ να πάω από πίσω,<br />
+χωρίς να πιάσω μια στιγμή το χέρι και να κλάψω<br />
+εκείνην που για όλους μας μητέρα, αλήθεια, ήταν.<br />
+Γιατί από πολλά κακά μας έσωζε, με γλύκα,<br />
+όταν περνούσε τον θυμό του Αδμήτου. Έχω δίκηο<br />
+λοιπόν να τον σιχαίνωμαι τον ξένο μας που ήρθε<br />
+μέσα σε τέτοιες συμφορές;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ</p>
+
+<p>(Εξέρχεται από την μεσαίαν θύραν κλονιζόμενος από μέθην).</p>
+
+<p>Ε, συ, γιατί τα μούτρα σου κατεβασμένα, τάχεις;<br />
+Δεν πρέπει ο δούλος σκυθρωπός να δέχεται τον ξένο,<br />
+αλλά να είναι πρόσχαρος. Εσύ βλέπεις τον φίλο<br />
+του αφέντη σου εδώ μπροστά και με κοιτάζεις έτσι<br />
+με πρόσωπο περίλυπο και ζαρωμένα φρύδια,<br />
+σαν να σου τρώγεται η ψυχή για κάποια ξένην έννοια.<br />
+Έλα εδώ κοντύτερα σοφώτερος να γίνης,<br />
+Ξέρεις τι είδους πράγματα είνε των θνητών; Βεβαίως<br />
+δεν ξέρεις. Κ' έχεις δίκαιον που να τα μάθης; Έλα<br />
+λοιπόν νακούσης. Ο θνητός μια μέρα θα πεθάνη<br />
+κι' ούτε υπάρχει άνθρωπος να ξέρη αν θα ζήση<br />
+ως αύριο. Γιατί κανείς δεν ξέρει που πηγαίνει<br />
+η Τύχη, κι' ούτε ημπορεί με τέχνη να το μάθη.<br />
+Τώρα λοιπόν που τάμαθες της τύχης από μένα<br />
+κύτταξε πως να την χαρής σήμερα τη ζωή σου?<br />
+πίνε, και τάλλα άφησ' τα στην τύχη να τα κάμη.<br />
+Τίμα και την γλυκύτερη θεά για τους ανθρώπους,<br />
+την Κύπριδα, γιατ' η θεά είναι καλή και ακούει.<br />
+Όλα τα άλλα άφησ' τα, και άκουσε μ' εμένα<br />
+γιατί μου φαίνεται σωστά πως λέω, αλήθεια, λόγια.<br />
+Ξέχνα λοιπόν την λύπη σου κ' έλα να πιής μαζί μου.<br />
+Γίνου ανώτερος εσύ, απ' όλα αυτά και βάλε<br />
+στεφάνι στο κεφάλι σου. Δεν έχω αμφιβολία<br />
+πως με ποτήρια άφθονα την λύπη σου θα διώξης<br />
+και την φροντίδα σου. Αφού θνητοί έχουμε γίνει,<br />
+πρέπει και να σκεπτώμεθα ωσάν θνητοί. Γιατ' όποιος<br />
+όλη του την ζωή περνά με ζαρωμένα φρύδια<br />
+και σοβαρός, μου φαίνεται τουλάχιστον εμένα<br />
+πως δεν περνά ζωή αυτός, μα συμφορά.</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Τα ξέρω<br />
+πως είναι αυτά που λες σωστά, μα τώρα δεν είν' ώρα<br />
+για γέλια και για όρεξι.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Για μια γυναίκα ξένη<br />
+τόσω λυπάσαι! ο αφέντης σου και η κυρά σου ζούνε.</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Ζούνε; Τι λες; Τη συμφορά δεν ξέρεις του σπιτιού μας;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Όχι. Εκτός αν ψέμματα ο κύριος σου είπε.</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Είναι πολύ φιλόξενος, και για να μη λυπήση<br />
+τον ξένο του.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Λέγε λοιπόν τι συμφορά σας βρήκε;</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Πήγαινε στο καλό εσύ χαρούμενος. Οι άλλοι<br />
+εμείς ας τηνε κλάψωμε τη συμφορά του αφέντη.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Δεν φαίνεται απ' τα λόγια σου να πρόκειται για ξένον.</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Αν ήταν ξένος ο νεκρός, δεν μ' έμελε να βλέπω<br />
+εσένα να γλεντάς εδώ.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Βέβαια, για έναν ξένο<br />
+δεν έπρεπε να μείνω εγώ χωρίς φιλοξενία.</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Δεν είναι ξένος ο νεκρός. Είναι πολύ δικός μας.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Πώς; Πάει τέτοια προσβολή ο Άδμητος σε μένα<br />
+να κρύψη από τον ξένον του τη λύπη του;</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Δεν ήλθες<br />
+σε μια στιγμή κατάλληλη. Εμείς έχομε πένθος.<br />
+Δεν βλέπεις μαύρα που φορώ, δεν βλέπεις τα μαλλιά μου<br />
+κομμένα;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ποιός επέθανε; Μήπως παιδί κανένα<br />
+ή μήπως ο πατέρας του ο γέρος;</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Όχι ξένε,<br />
+επέθανε η γυναίκα του.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Τι λες; Με τέτοιο πένθος<br />
+στο σπίτι με εδεχθήκατε;</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Ντρεπότανε να διώξη<br />
+τον ξένο από το σπίτι του, ο Άδμητος, σαν ήλθε.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ω άμοιρε, τι σπάνια γυναίκα εστερήθης!</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Εκείνη μόνο εχάθηκε; Όλοι είμαστε χαμένοι.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Είδα εγώ τα μάτια σας γεμάτα δάκρυα, είδα<br />
+πως τα μαλλιά σας είχατε κομμένα. Μα εκείνος<br />
+με έπεισε πως πέθανε κάποιος απ' έξω ξένος.<br />
+Διά της βίας με εκράτησε στο σπίτι το θλιμμένο,<br />
+και άρχισα να πίνω εγώ, ενώ αυτός πενθούσε.<br />
+Τώρα μπορώ να κάθωμαι εγώ στεφανωμένος<br />
+να πίνω και να τραγουδώ; Το σφάλμα είναι δικό σου<br />
+που δεν μου είπες τίποτα γι' αυτήν την δυστυχία.<br />
+Και τώρα πού την θάψανε; Πού είναι να τους εύρω;</p>
+
+<p>ΘΕΡΑΠΩΝ<br />
+Στον δρόμο που στην Λάρισα πηγαίνει κατ' ευθείαν<br />
+έξω απ' τα προάστεια? εκεί θα ιδής τον τάφο<br />
+όλον από άσπρο μάρμαρο, καλοπελεκημένον.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ω συ καρδιά μου, που έκαμες τόσα και τόσα ως τώρα<br />
+και χέρι εσύ, ήρθε ο καιρός να δείξετε ποίος είναι<br />
+εκείνος που εγέννησεν η Αλκμήνη από τον Δία<br />
+κάτω από την Τίρυνθα, η κόρη του Ηλεκτρυόνος.<br />
+Γιατί πρέπει να σώσω εγώ την δύστυχη γυναίκα<br />
+που προ ολίγου επέθανε, και να την φέρω πάλι<br />
+στο σπίτι της, στον Άδμητο, και χάρι να του κάμω.<br />
+Τον μαυροφόρον θάνατον θα πάω να προφθάσω<br />
+τον βασιλέα των νεκρών, κάτω εκεί στον τάφο<br />
+έτοιμον των θυμάτων του το αίμα να ρουφήξη.<br />
+Κ' αν πέσω απάνω του άξαφνα και με τα δυο μου χέρια<br />
+καλά τον σφίξω, βέβαια κανείς δεν θα μπορέση<br />
+να μου τον πάρη από εκεί, αν πρώτα δεν αφήση<br />
+από τα ματωμένα του πλευρά του την γυναίκα.<br />
+Κι' αν αποτύχω, ή ο θάνατος δεν έλθη να αρπάξη<br />
+το αιματωμένο γλύκισμα, στον Άδη θα κατέβω<br />
+σ' τανήλια βασίλεια της Περσεφόνης κάτω<br />
+να την ζητήσω. Και καμμιά αμφιβολία δεν έχω<br />
+πως θα την φέρω γρήγορα την Άλκηστιν απάνω<br />
+στα χέρια του συζύγου της να τηνε παραδώσω<br />
+που πρόθυμος εδέχθηκε στο σπίτι του τον ξένο<br />
+αν κ' είχε τέτοια συμφορά κ' εσκέφθηκε να κρύψη<br />
+τόσω γενναίο τον πόνο του, κανένα μη λυπήση.<br />
+Ποίος είναι πιο φιλόξενος στων Θεσσαλών τη χώρα<br />
+κι' απ' όλους όσοι κατοικούν εις την Ελλάδα; Όμως<br />
+τόσω γενναίος αν φάνηκε, αχάριστον δεν βρήκε.</p>
+
+<p>(Εξέρχεται δεξιά)</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Β'.</h4>
+
+<p>
+ΑΔΜΗΤΟΣ</p>
+
+<p>(Εισέρχεται με την κεφαλήν προς τα κάτω και πλησιάζων βλέπει έξω προς<br />
+την θύραν τον πλόκαμον κρεμασμένον εις σημείον πένθους).</p>
+
+<p>Αλλοίμονο! Αλλοίμονο! Τι μαύρη η επιστροφή μου<br />
+και μαύρη του ανακτόρου μου η όψι! Αλλοίμονο μου!<br />
+Αλλοίμονο, που να σταθώ και που να πάω τώρα,<br />
+και τι να πω; Καλλίτερα να είχα κ' εγώ πεθάνει!<br />
+Τι άτυχον μ' εγέννησεν η μάννα μου! Ζηλεύω<br />
+τους πεθαμμένους, και ήθελα να ήμουνα μαζί τους.<br />
+Δεν θέλω ούτε την αυγή να βλέπω πια, μα ούτε<br />
+στη γη απάνω να πατώ? τόσω αγαπούσα εκείνην<br />
+που μ' άρπαξεν ο θάνατος στον Άδη να την δώση.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Προχώρησε, προχώρησε. Πήγαινε μέσ' στο σπίτι.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονο!....</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Ο πόνος σου τους στεναγμούς αξίζει.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ωχ!</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Ξέρω στην οδύνην σου πως είσαι βυθισμένος.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονο.....</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Μα οι στεναγμοί νεκρό δεν ανασταίνουν.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ω! Ω!</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Είναι πολύ σκληρόν να μην ξαναντικρύσης<br />
+μίας γυναίκας πρόσωπον που τόσον αγαπούσες.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Μου εθύμισες τον πόνο που ξεσχίζει την καρδιά μου.<br />
+Δεν είναι άλλη συμφορά στον κόσμο πιο μεγάλη<br />
+παρά να χάση την πιστή γυναίκα του. Στο σπίτι<br />
+γυναίκα μου καλλίτερα να μην την είχα φέρει.<br />
+Ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν έχουνε γυναίκα<br />
+ούτε παιδιά. Μία ζωή, μονάχα η δική τους,<br />
+και αν χαθή, ο πόνος της πάντα πιο λίγος είναι.<br />
+Αλλά να βλέπη άρρωστα κανένας τα παιδιά του<br />
+και το κρεββάτι του έρημο το νυφικό, είναι λύπη<br />
+αβάσταχτη, ενώ χωρίς παιδιά μπορεί να μείνη,<br />
+κ' ενώ μπορούσε άγαμος να ζήση τη ζωή του.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Μια συμφορά αβάσταχτη αλήθεια μας ευρήκε.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονο!....</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Τους στεναγμούς σου παύσε.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλοίμονό μου.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Είναι βαρειά η συμφορά και όμως.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ωχ, ωιμένα!</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Κάμε ολίγη υπομονή, δεν είσαι συ ο πρώτος......</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ωχ!</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+...,. Που χάνεις τη γυναίκα σου. Όλοι οι θνητοί υποφέρουν,<br />
+ο ένας μία συμφορά, ο άλλος πάλιν άλλην!</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ω λύπες αλησμόνητες, και πένθη μας για εκείνους<br />
+που αγαπημένους είχαμε και που η γη τους πήρε.<br />
+Ποιος τάχα να μ' εμπόδισε να πέσω μέσ' στον τάφο<br />
+νεκρός κ' εγώ ναναπαυθώ στο πλάι εκείνης που ήταν<br />
+στον κόσμο η καλλίτερη γυναίκα; Δυο ο Άδης<br />
+ψυχές θα είχε αντί μιας, πιστά συνηνωμένες<br />
+από μια πίστι ανίκητη, κι' η δυο μαζί τη λίμνη<br />
+του κάτω κόσμου αχώριστες μαζί θα την περνούσαν.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Εγώ είχα κάποιον συγγενή, που είχεν ένα μόνο<br />
+παιδί μέσα στο σπίτι του, ο Χάρος του το πήρε.<br />
+Κι' όμως την λύπη υπέφερε, αν κ' έμεινε μονάχος<br />
+και γέρος με άσπρα πια μαλλιά σκυμμένος απ' τα χρόνια.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ω σπίτι μου, την θύρα σου πως να περάσω τώρα;<br />
+πως θα τους δω τους τοίχους σου, πούχουν αλλάξει τώρα.<br />
+Αλλοίμονο. Τι διαφορά! Με πεύκα του Πηλίου<br />
+και με τραγούδια άλλοτε του γάμου μου εμπήκα<br />
+κρατώντας μέσ' στα χέρια μου το αγαπημένο χέρι<br />
+της νύφης. Από πίσω 'μας πυκνή ακολουθία<br />
+μ' άλλα τραγούδια ερχότανε, και όλοι απ' την καρδιά τους<br />
+μας εμακάριζαν εμέ κ' εκείνην που εχάθη<br />
+γιατί κ' οι δυο ευγενείς κι' από γενιά μεγάλη<br />
+ενώναμε την τύχη μας. Τώρα ούτε τραγούδια,<br />
+ούτε χαρές υμεναίου πια, μα στεναγμοί και θρήνοι.<br />
+Και όχι άσπρα πέπλα. Πένθιμα στολίδια με προπέμπουν<br />
+στο νυφικό δωμάτιον, που ερήμωσεν ο Χάρος.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Μέσα στην ευτυχία σου η συμφορά σ' ευρήκε<br />
+ενώ δεν την περίμενες. Συ όμως ζης ακόμα<br />
+και αναπνέεις. Επέθανε εκείνη και σ' αφήνει<br />
+με όλες της αγάπες της. Τι τάχα νέο βρίσκεις<br />
+σ' αυτό; Δεν είσαι μόνος σου. Κι' άλλοι πολλοί ως τώρα<br />
+έχασαν της γυναίκες των.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Η τύχη της νομίζω<br />
+απ' τη δική μου πιο καλή πως είναι, αν και τω όντι<br />
+έτσι δεν φαίνεται. Αυτή εσώθηκε απ' τους πόνους<br />
+κι' από της λύπες, κ' ένδοξον ευρήκε τέλος. Όμως<br />
+εγώ που εσώθηκα απ' τον θάνατον δεν πρέπει<br />
+να ζήσω τώρα μόνος μου, γιατί καλά το νοιώθω<br />
+ότι θα είναι θλιβερή στο μέλλον η ζωή μου.<br />
+Πώς να τολμήσω τώρα πια να μπω σ' αυτό το σπίτι;<br />
+ποιός τώρα θα με υποδεχθή και θα με χαιρετίση<br />
+με λόγια γλυκομίλητα; Που να στραφώ; Ερημία<br />
+είναι παντού, μέσα στο σπίτι τώρα<br />
+και θα με διώχνει, έρημο το νυφικό κρεββάτι,<br />
+έρημο και το κάθισμα που εκάθητο εκείνη.<br />
+Παντού αταξία και μόνωσις, κ' εμπρός στα γόνατα μου<br />
+με κλάμματα θα πέφτουνε τα ορφανά παιδιά μου<br />
+κ' οι δούλοι την κυρία τους θα κλαιν την πεθαμμένη.<br />
+Αυτά μέσα στο σπίτι μου με περιμένουν. Έξω<br />
+θα βλέπω και θα λαχταρώ τους άλλους που θα ζουν<br />
+με της γυναίκες τους. Γιατί η ομήλικες μ' εκείνην<br />
+θα μου σπαράζουν την καρδιά. Και οι εχθροί θα πούνε<br />
+«Να εκείνος που δεν ήθελε ο ίδιος να πεθάνη<br />
+και ζη μιαν άτιμη ζωή, αφού από ανανδρία<br />
+έδωσε την γυναίκα του στον τόπο του. Είναι άνδρας<br />
+αυτός, που τώρα εχθρεύεται και τους γονείς του ακόμη,<br />
+γιατί δεν εδεχθήκανε για κείνον να πεθάνουν;»<br />
+Αυτήν την φήμη εκέρδησα εκτός από την λύπη.<br />
+Γιατί λοιπόν καλλίτερα να ζω, αφού θ' ακούω<br />
+τα λόγια τα φαρμακερά κοντά στη συμφορά μου;</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Με την βοήθεια των Μουσών επέταξα στα ύψη<br />
+της επιστήμης, κ' έμαθα πολλά, αλλά δεν ηύρα<br />
+τίποτε δυνατώτερον απ' την Ανάγκη. Ούτε<br />
+γι' αυτήν υπάρχει φάρμακον κανένα στης σανίδες<br />
+της Θράκης που έγραψε ο Ορφεύς απάνω τι γιατρεύει<br />
+το σώμα μας και την ψυχή, ούτε σε όσα ο Φοίβος<br />
+στους Ασκληπιάδας έδωκε να πολεμούν τους πόνους<br />
+και να βοηθούνε τους θνητούς. Είναι η θεά η μόνη<br />
+που ούτε ακούει στους βωμούς ούτε αγάλματα έχει<br />
+ούτε και θέλει τάμματα. Είθε, ω θεά μεγάλη,<br />
+να μη μας έλθης στη ζωή χειρότερη από τώρα.<br />
+Γιατί ο Ζευς εκτελεστή στας αποφάσεις σ' έχει.<br />
+Εσύ έχεις την δύναμι σίδερα να δαμάζης<br />
+και τίποτα δεν σέβεται η άγρια θέλησίς σου<br />
+Και σένα τώρα, Άδμητε, μέσ' στους γερούς δεσμούς της<br />
+σ' ετύλιξε. Υπόμεινε. Γιατί τα δάκρυά σου<br />
+πίσω δεν θα σου φέρουνε εκείνην που εχάθη.<br />
+Σκέψου ότι και των θεών τα νόθα κατεβαίνουν<br />
+στον Άδη. Εκείνη ήτανε αγαπητή σε όλους<br />
+και όταν ζούσε, αγαπητή και πεθαμμένη θα είναι.<br />
+Γιατί πραγματικώς εσύ για σύζυγον επήρες<br />
+την πλέον ευγενέστερην γυναίκα αυτού του κόσμου.<br />
+Μήτε πως είναι ο τάφος της σαν άλλοι, να νομίζης<br />
+αλλά θα έχη της τιμές που οι θεοί μας έχουν<br />
+και θα είναι αντικείμενον του σεβασμού των ξένων.<br />
+Όλοι περνώντας από εκεί θα λένε, «Αυτή η γυναίκα<br />
+πέθανε για τον άνδρα της, και τώρα ευτυχισμένη<br />
+ζη με τους μάκαρας θεούς. Χαίρε, ω θεά, και είθε<br />
+την ευτυχία και σε μας να δώσης!» Με τα λόγια<br />
+4αυτά θα χαιρετίζεται ο τάφος της. Αλλ' όμως<br />
+μου φαίνεται ο Ηρακλής πως είναι αυτός που φθάνει.</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">
+ΣΚΗΝΗ Δ'.</h4>
+
+<p>
+Οι αυτοί.—ΗΡΑΚΛΗΣ</p>
+
+<p>(Ο Ηρακλής υποβαστάζει μίαν γυναίκα σκεπασμένην με πέπλον)</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Στον φίλον πρέπει, Άδμητε, τίποτα να μην κρύβης<br />
+μέσα στα βάθη της ψυχής, και ελεύθερα να λέγης<br />
+τι σου συμβαίνει. Μια φορά που ευρέθηκα κοντά σου<br />
+είχα και την αξίωσιν να θεωρούμαι φίλος<br />
+στη συμφορά σου. Αλλά εσύ μου έκρυψες πως έχεις<br />
+μέσα στο σπίτι σου νεκράν την Άλκηστιν, κ' εδέχθης<br />
+να με ξενίσης, λέγοντας πως δεν είναι δικός σου<br />
+ο άνθρωπος που πέθανε, αλλά είναι κάποιος ξένος.<br />
+Κ' εγώ αφού εστεφάνωσα με άνθη το κεφάλι<br />
+σπονδάς έκαμα στους θεούς, σε λυπημένο σπίτι.<br />
+Παραπονούμαι που σ' εμέ εφέρθης σαν εις ξένον,<br />
+αλλά δεν θέλω πιο πολύ να σε λυπήσω τώρα.<br />
+Άκουσε όμως τι εδώ με κάνει να γυρίσω.<br />
+Πάρε την γυναίκα αυτήν και να μου την φυλάξης<br />
+ως να γυρίσω απ' των Θρακών την χώρα που πηγαίνω<br />
+να πάρω εκείνα τάλογα που των Βιστόνων έχει<br />
+ο βασιλεύς στο άρμα του, αφού θα τον σκοτώσω.<br />
+Αν τύχη—ο μη γένοιτο—να μην το επιτύχω<br />
+και δεν γυρίσω, πάρε την, για δούλαν μέσ' στο σπήτι.<br />
+Αλήθεια, εκοπίασα πολύ για να την πάρω.<br />
+Σε κάποιο αγώνα έτυχα, που ήτανε βραβεία<br />
+άξια για τους νικητάς. Από αυτόν την πήρα<br />
+για έπαθλον της νίκης μου. Οι νικηταί του δρόμου<br />
+έπαιρναν άλογα. Αυτοί που ενίκησαν στην πάλη<br />
+και στην πυγμή, αγωνίσματα πιο δύσκολα, κοπάδια<br />
+έπαιρναν βώδια, μα και μια γυναίκα παραπάνω.<br />
+Αφού λοιπόν ευρέθηκα τυχαίως στους αγώνας<br />
+κ' ενίκησα, δεν ήθελα τέτοιο βραβείο ν' αφήσω.<br />
+Πάρ' την λοιπόν και φρόντισε γι' αυτήν. Γιατί δεν είναι<br />
+γυναίκα που να έκλεψα. Μου εστοίχισε η νίκη.<br />
+Ίσως και συ με τον καιρό θα με ευχαριστήσης.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ούτε από περιφρόνησι ούτε για εχθρό σ' επήρα<br />
+και σούκρυψα της άμοιρης γυναίκας μου την τύχη.<br />
+Αλλά στης τόσες λύπες μου ακόμα μία λύπη<br />
+θα ήτανε να σ' έβλεπα σ' άλλον να πας να μείνης.<br />
+Ήταν για μένα αρκετόν να κλαίω τη συμφορά μου.<br />
+Όσω για την γυναίκα αυτή, θα σε παρακαλέσω<br />
+σε ένα άλλον Θεσσαλόν να τήνε δώσης, σε ένα<br />
+που να μην έπαθε κι' αυτός ό,τι εγώ έχω πάθει.<br />
+Έχεις εσύ φίλους πολλούς Φεραίους, μη θελήσης<br />
+να ζωντανεύη η ανάμνησις της συμφοράς μου. Είναι<br />
+αδύνατον, στο σπίτι μου βλέποντας την γυναίκα<br />
+να μείνω αδάκρυτος. Με φθάνει η λύπη που βαραίνει<br />
+την πονεμένη μου ψυχή. Κ' έπειτα πως να θρέψω<br />
+μια νέα γυναίκα μέσα εδώ, γιατί γυναίκα νέα<br />
+απ' τα στολίδια φαίνεται κ' απ' τα φορέματά της.<br />
+Πού να την βάλω; Βέβαια μέσα στους άνδρες όχι.<br />
+Πώς μέσ' στους νέους ημπορεί αγνή αυτή να μείνη;<br />
+Δεν είναι εύκολο, Ηρακλή, τον νέον να συγκρατήσης<br />
+κ' εγώ για το συμφέρον σου φροντίζω. Ή να την βάλω<br />
+μέσα εις το δωμάτιον της πεθαμένης; Τότε<br />
+πρέπει και το κρεββάτι της εκείνης να της δώσω.<br />
+Αλλά διπλή κατακραυγή φοβούμαι πως θα μ' εύρη<br />
+πρώτον κανείς από τον λαόν μην πη ότι προδίδω<br />
+αυτήν που με ευεργέτησε, αν μοιρασθώ με άλλην<br />
+την κλίνη μου, και δεύτερον κι' αυτή η πεθαμμένη.<br />
+Και ξέρεις πόσον άξια του σεβασμού μου είναι.<br />
+Πρέπει βεβαίως με φρόνησιν να ενεργώ.</p>
+
+<p>(Προς την γυναίκα)</p>
+
+<p>Συ όμως<br />
+όποια κι' αν είσαι μάθε το. Μοιάζεις πολύ μ' εκείνην,<br />
+έχεις το ίδιο ανάστημα και την μορφή την ίδια<br />
+της άμοιρης Αλκήστιδος. Αλλοίμονο, λυπήσου<br />
+και πάρτην απ' τα μάτια μου να μην την βλέπω, εμπρός μου.<br />
+Είν' αρκετή η οδύνη μου, μη μου προσθέτεις κι' άλλην.<br />
+την βλέπω και μου φαίνεται πως βλέπω την δική μου,<br />
+και μου ραγίζεται η καρδιά και τρέχουνε τα μάτια<br />
+ποτάμι. Ω τι άτυχος που είμαι! Πως την νοιώθω<br />
+όλην την πίκρα στην ψυχή του πένθους μου!...</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Βεβαίως<br />
+εγώ δεν ημπορώ να 'πω πως είσαι ευτυχισμένος.<br />
+Αλλ' όμως με υπομονή πρέπει να υποστούμε<br />
+ό,τι μας δίνουν οι θεοί.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Πως ήθελα να είχα<br />
+τόση μεγάλη δύναμι να πάω στον κάτω κόσμο<br />
+να πάρω την γυναίκα σου κ' εδώ να σου την φέρω!</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ξέρω καλά πως το ήθελες. Μα πώς αυτό να γίνη;<br />
+Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί, το φως δεν ξαναβλέπουν.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Στη λύπη μην αφήνεσαι. Υπομονή να κάμης.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είν' εύκολες η συμβουλές, δύσκολο να υποφέρης.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μήπως κερδίζεις τίποτα με κλάμματα;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Το ξέρω<br />
+κ' εγώ, αλλ' όμως με τραβά η λύπη άθελα μου.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ε, βέβαια, η αγάπη μας για εκείνον που πεθαίνει<br />
+μας φέρνει δάκρυα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αυτή η αγάπη με σκοτώνει<br />
+ακόμη περισσότερον από όσον λέγω</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Αλήθεια<br />
+σπανία γυναίκα έχασες. Ποιός λέει το εναντίον;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Δεν έχει πια η ζωή για εμέ καμμιά χαρά.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ο χρόνος,<br />
+τη λύπη σου σιγά σιγά θα την γλυκάνη. Τώρα<br />
+είναι απάνω στην ορμή.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλήθεια αν ο χρόνος<br />
+που λέγεις είναι ο θάνατος.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μία γυναίκα άλλη<br />
+και νέος γάμος θάρθουνε τη λύπη σου να παύσουν.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Σιώπησε! Συ ετόλμησες να πης αυτά τα λόγια;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μα τι; Ποτέ δεν σκέπτεσαι να παντρευτής; θα μείνης<br />
+χήρος για πάντοτε;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Καμμιά γυναίκα δεν υπάρχει<br />
+που νάρθη το κρεββάτι μου να μοιρασθή μαζή μου.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Τι περιμένεις απ' αυτό να ωφεληθή η νεκρή σου;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Όπου κι' αν είναι της χρωστώ να την τιμώ.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Δεν λέω<br />
+βέβαια είσ' αξιέπαινος. Αλλ' όμως είναι τρέλλα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Βέβαια είμ' αξιέπαινος. Ποτέ δεν θα ονομάσης<br />
+γαμπρό εμένα.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Σ' επαινώ βεβαίως γιατί είσαι<br />
+πιστός εις την γυναίκα σου.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αν την προδώσω κάποτε, να μη σώσω να ζήσω,<br />
+αν και εκείνη τώρα πια δεν ζη για να μ' ακούση</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Δέξου την τώρα αυτήν εδώ στο ευγενικό σου σπίτι.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Όχι. Εις τον πατέρα σου τον Δία σε ορκίζω.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Αν δεν το κάμης, πρόσεξε, γιατί είν' αμαρτία.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλ' αν το κάμω την καρδιά θα μου την τρώη η λύπη.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Υπάκουσε? στο σπίτι σου ίσως σ' ευρή ευτυχία.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είθε να μην την έφερνες ποτέ απ' τους αγώνας<br />
+βραβείο την γυναίκα αυτή.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Όταν εγώ νικήσω<br />
+είναι σαν να ενίκησες κ' εσύ.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Καλός ο λόγος,<br />
+αλλά όμως η γυναίκα αυτή ας φύγη.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Ναι, θα φύγη,<br />
+αν πρέπη. Αλλά κύτταξε πρώτα αν πρέπη.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Πρέπει,<br />
+εκτός αν εναντίον μου θυμώσης.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Επιμένω,<br />
+και για να επιμένω εγώ θα πη πως κάτι ξέρω.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αφού το θέλεις ας γενή. Αλλά αυτό που κάνεις<br />
+διόλου δεν μου είναι ευχάριστον.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μπορεί ναρθή μια μέρα<br />
+που ίσως θα μ' ευγνωμονής. Υπάκουσε με τώρα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ</p>
+
+<p>(Προς τους δούλους)</p>
+
+<p>Πηγαίνετε την μέσα σεις, αφού πρέπει να γίνη.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Α, δεν την εμπιστεύομαι στους δούλους την γυναίκα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Τότε, αν θέλης, μόνος σου οδήγησε την μέσα.<br />
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Όχι? εγώ στα χέρια σου θα σου την παραδώσω.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Δεν την αγγίζω. Μόνη της μπορεί να μπη στο σπίτι.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Στο χέρι σου το δεξιό μπορώ να σου την δώσω.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Πολύ με βιάζεις κάτι τι να κάμω που δεν θέλω.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μην την φοβάσαι. Άπλωσε το χέρι να την πιάσης.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Να το το χέρι μου λοιπόν, τα μάτια αλλού γυρίζω<br />
+σαν της Γοργόνας νάκοβα την κεφαλή.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Την ηύρες;</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Την ηύρα.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Κράτα την καλά. Και θάρθη μια ημέρα<br />
+που θα το πης και μόνος σου πως ήτανε γενναίος<br />
+ο γυιός του Διός, ο ξένος σου. Για κύτταξέ την τώρα.</p>
+
+<p>(Της αφαιρεί τον πέπλον)</p>
+
+<p>και ιδέ αν της γυναίκας σου μοιάζει πολύ.<br />
+Η λύπη την θέσι της παραχωρεί στην ευτυχία.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ</p>
+
+<p>(Στρεφόμενος και βλέπων)</p>
+
+<p>Θεοί μου!<br />
+Τι να ειπώ. Ανέλπιστο είναι αυτό το θαύμα!<br />
+Είναι η γυναίκα μου αυτή που βλέπω, ή είναι πλάνη<br />
+που μου την στέλνουνε οι θεοί για να με ξεγελάσουν;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Όχι είν' η γυναίκα σου αυτή που βλέπεις.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Μήπως<br />
+είναι κανένα φάντασμα από τον κάτω κόσμον;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Όχι, δεν είναι ο ξένος σου κανένας μάγος.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είναι<br />
+λοιπόν αυτή η γυναίκα μου που έθαψα προ ολίγου;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μην αμφιβάλης. Αν κ' εγώ ο ίδιος δεν θαυμάζω,<br />
+πως δυσπιστείς στην τύχη σου.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Μπορώ να την αγγίξω,<br />
+να της μιλήσω, ημπορώ σαν νάταν ιδική μου,<br />
+γυναίκα πάλι ζωντανή;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Μπορείς να της μιλήσης,<br />
+αφού έχεις ό τι επιθυμείς τόσω πολύ.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ω μάτια,<br />
+και σώμα της γυναίκας μου αγαπημένα, πάλι<br />
+σας έχω, ενώ δεν ήλπιζα, να σας ιδώ ποτέ μου!</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Τα έχεις, είθε απ' τους θεούς κανείς να μη ζηλέψη.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Ω του μεγάλου μας Διός ευγενικό βλαστάρι,<br />
+είθε να είσαι ευτυχής και να σε προστατεύη<br />
+ο πατέρας που σ' εγέννησε. Γιατί εσύ μονάχος<br />
+την τύχη μου μετέβαλες. Αλλ' όμως απ' τον Άδη<br />
+πώς την επήρες και στο φως την έφερες του κόσμου;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Πάλαιψα με τον Θάνατον, όπου τήνε κρατούσε.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Και πού έγινεν ο αγών αυτός;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Στον τάφο της απάνω<br />
+ήμουν κρυμμένος, ώρμησα την άρπαξε στα χέρια....</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Αλλά γιατί σιωπηλή στέκει;</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Γιατί δεν πρέπει<br />
+ν' ακούσης την φωνή της πριν να γίνουν αι θυσίαι<br />
+εις τους θεούς του Άδου, πριν περάσουν τρεις ημέρες.<br />
+Αλλά στο σπίτι πάρε την δίκαιος όπως είσαι,<br />
+και εις το μέλλον, Άδμητε, να είσαι ευσεβής στους ξένους.<br />
+Και τώρα χαίρε. Φεύγω εγώ να κάμω ό,τι οφείλω,<br />
+και ό,τι μου επέβαλε, του βασιλέως Σθενέλου ο γυιός.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Μείνε μαζί μας, κάθησαι μαζί μας να δειπνήσης.</p>
+
+<p>ΗΡΑΚΛΗΣ<br />
+Άλλοτε μένω. Βιάζομαι να φύγω τώρα.</p>
+
+<p>ΑΔΜΗΤΟΣ<br />
+Είθε<br />
+να επιτύχης, γρήγορα να έλθης πάλι πίσω.<br />
+Στη χώρα και στο κράτος μου προστάζω οι πολίται<br />
+να χαιρετίσουν με χορούς την ευτυχία μου όλοι,<br />
+και να προσφέρουν στους βωμούς την κνίσα από ταύρους.<br />
+Γιατί για μας ανέτειλαν καλλίτερες ημέρες<br />
+από της πριν. Είμαι ευτυχής τώρα, και δεν το αρνούμαι.</p>
+
+<p>ΧΟΡΟΣ<br />
+Με χίλιους τρόπους φαίνεται η ισχύς των αθανάτων<br />
+κ' είναι πολλά τανέλπιστα, που οι θεοί μας στέλνουν.<br />
+Δεν γίνεται ό,τι βέβαιον νομίζομεν. Και όμως<br />
+βρίσκει τον τρόπο ο θεός τανέλπιστα να κάμη.<br />
+Έτσι και στης Αλκήστιδος τον θάνατον συνέβη.</p>
+
+<h4 style="margin-top: 3em">***</h4>
+<p>
+Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν ένας<br />
+σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορώ προσφερόταν συστηματικά<br />
+στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη (ιστορία,<br />
+φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος) σε<br />
+δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του τόπου,<br />
+στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε, εξελισσόμενο, το γλωσσικό της όργανο,<br />
+Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο<br />
+Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοστέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο<br />
+Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ. προσφέρονται και σήμερα, στις<br />
+κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά, Ραγκαβή, Μωραϊτίδη, Κονδυλάκη,<br />
+Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη, Καζαντζάκη, Βάρναλη,<br />
+Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου, Σιγούρου, Κ.<br />
+Χρηστομάνου κλπ. σε μια σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα<br />
+που επίσης γίνεται για πρώτη φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.</p>
+
+<p><b>Άλκηστης</b> Σύμφωνα με τον όρο που είχε θέσει ο Θεός, ο Άδμητος θα γινόταν<br />
+αθάνατος, αν κάποιος στενός συγγενής του δεχόταν να θυσιαστή γι' αυτόν<br />
+το σκοπό. Οι γονείς του δεν δέχονται, μα η γυναίκα του η Άλκηστις<br />
+προσφέρεται πρόθυμα να θυσιαστή, δίδοντας έτσι μοναδικό παράδειγμα<br />
+συζυγικής αφοσίωσης.</p>
+
+<p>Η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» ΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ<br />
+ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.<br /><br />
+ΑΘΗΝΑΙ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36<br />
+ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ 61</p>
+
+<p>
+ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10</p>
+
+<p>
+</p>
+
+
+
+
+
+
+
+<pre>
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Alcestis, by Euripides
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALCESTIS ***
+
+***** This file should be named 27946-h.htm or 27946-h.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/2/7/9/4/27946/
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
+
+
+</pre>
+
+</body>
+
+
+
+</html>
+
diff --git a/27946-h/images/cover.jpg b/27946-h/images/cover.jpg
new file mode 100644
index 0000000..6f406ba
--- /dev/null
+++ b/27946-h/images/cover.jpg
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6312041
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This eBook, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..4308167
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for
+eBook #27946 (https://www.gutenberg.org/ebooks/27946)
diff --git a/old/20090131-27946-0.txt b/old/20090131-27946-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..7b0ea9d
--- /dev/null
+++ b/old/20090131-27946-0.txt
@@ -0,0 +1,2631 @@
+The Project Gutenberg EBook of Alcestis, by Euripides
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Alcestis
+
+Author: Euripides
+
+Translator: Tsokopoulos George
+
+Release Date: January 31, 2009 [EBook #27946]
+Last Updated: October 20, 2009
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALCESTIS ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+
+
+
+Note: The Table of contents is not included in the book. It has
+been created to help the reader.  The tonic system has been changed
+from polytonic to monotonic.  The spelling of the book has not
+been changed otherwise.
+
+Σημείωση: Ο πίνακας περιεχομένων δεν υπάρχει στο βιβλίο.
+Δημιουργήθηκε προς διευκόλυνση του αναγνώστη.  Ο τονισμός έχει
+αλλάξει από πολυτονικό σε μονοτονικό. Κατά  τα άλλα έχει διατηρηθεί
+η ορθογραφία του βιβλίου.
+
+
+
+
+ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
+
+ΠΡΟΣΩΠΑ
+ΠΡΑΞΙΣ Α
+  ΣΚΗΝΗ Α'
+  ΣΚΗΝΗ Β'
+  ΣΚΗΝΗ Γ'
+  ΣΚΗΝΗ Δ'
+  ΣΚΗΝΗ Ε'
+  ΣΚΗΝΗ ΣΤ'
+ΠΡΑΞΙΣ Β
+  ΣΚΗΝΗ Α'
+  ΣΚΗΝΗ Β'
+  ΣΚΗΝΗ Ε' (*)
+  ΣΚΗΝΗ Δ'
+ΠΡΑΞΙΣ Γ
+(ΣΚΗΝΗ Α')
+ ΣΚΗΝΗ Β'
+ ΣΚΗΝΗ Δ' (*)
+
+(*) Λάθος αριθμημένες σκηνές
+
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
+Γ.Β. ΤΣΟΚΟΠΟΥΛΟΥ
+
+ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΕΞΗ
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ
+ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ
+
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+
+
+ΕΜΜΕΤΡΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ
+υπό
+Γ. Β. ΤΣΟΚΟΠΟΥΛΟΥ
+
+ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
+ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΦΕΞΗ
+
+
+
+
+Π Ρ Ο Σ Ω Π Α
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+ΧΟΡΟΣ
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+ΕΥΜΗΛΟΣ
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+ΦΕΡΗΣ
+ΥΠΗΡΕΤΗΣ
+
+[Απαγορεύεται η από της σκηνής διδασκαλία άνευ αδείας του
+μεταφράσαντος].
+
+
+
+Ε Υ Ρ Ι Π Ι Δ Ο Υ
+
+Α Λ Κ Η Σ Τ Ι Σ
+
+(Η πρόσοψις των ανακτόρων του Αδμήτου, βασιλέως των Φερών. Ο Απόλλων,
+φέρων το τόξον και τα βέλη του, κατεβαίνει την κλίμακα των ανακτόρων
+και πλησιάζει εις το προσκήνιον).
+
+
+
+
+
+ΠΡΑΞΙΣ Α'.
+
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Α'.
+
+
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ, μόνος
+  Ω του Αδμήτου ανάκτορα, που αν και θεός μεγάλος
+  εδέχθηκα να κάθωμαι στων δούλων το τραπέζι,
+  χαίρετε τώρα. Αίτιος αυτής μου της δουλείας
+  ήτανε ο Ζευς που σκότωσε με ένα κεραυνό του
+  τον γυιό μου τον Ασκληπιόν. Εγώ απ' τον θυμό μου
+  τους Κύκλωπας εσκότωσα, που την φωτιά δουλεύουν
+  και τηνε κάνουν κεραυνούς για τον πατέρα Δία.
+  Μα ο Ζευς δεν εσυγχώρησε αυτήν μου την αγρίαν
+  εκδίκησιν και μ' έστειλε εδώ να γίνω δούλος
+  ενός θνητού. Τότε κ' εγώ ήλθα σ' αυτόν τον τόπο
+  και του ανθρώπου έβοσκα τα βώδια, και το σπίτι
+  ως σήμερα επροστάτευα από κάθε δυστυχία.
+  Γιατί εγώ ο δίκαιος, άνθρωπο δίκαιον ηύρα
+  τον γιό του Φέρητος. Εγώ τον έσωσα απ' τον Άδη,
+  αφού της Μοίρες γέλασα. Εκείνες εχαρίσαν
+  σ' εμέ του Αδμήτου την ζωή, μα με τη συμφωνία
+  πώς κάποιος άλλος θα βρεθή για κείνον να πεθάνη.
+  Όλους τους φίλους ρώτησε ο Άδμητος και όλους
+  κρυφά τους ξέτασε αν δέχονται. Αλλ' όμως
+  όλοι αρνήθηκαν, κι' αυτός ο γέρος του πατέρας
+  και η μάννα που τον γέννησε, κι' αυτή αρνιέται ακόμη.
+  Και μόνο η γυναίκα του προσφέρεται θυσία,
+  και δέχεται για χάρι του να χάση τη ζωή της.
+  Τώρα μέσα σ' τανάκτορα ψυχομαχεί• γιατ' ήρθε
+  η μέρα που ήτανε γραφτό στον Άδη να κατέβη,
+  κ' η δούλες της τήνε κρατούν στα χέρια ως να πεθάνη•
+  τώρα κ' εγώ φεύγω μακρυά απ' ταγαπημένο σπίτι
+  μήπως η θέα του νεκρού την όψι μου μολύνει,
+  γιατί δεν κάνει ένας θεός νεκρόν να αντικρύζη.
+
+(Παρατηρεί προς το δεξιά παρασκήνιον)
+
+  Α, να κι' ο Θάνατος. Εδώ τον βλέπω να προβαίνη,
+  για να την σύρη γρήγορα στου Άδου τα παλάτια
+  την άμοιρη βασίλισσα. Πάνω στην ώρα φτάνει
+  γιατ' ήλθε πλέον η στιγμή που πρέπει να πεθάνη.
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ- ΘΑΝΑΤΟΣ
+
+(Εισέρχεται ο Θάνατος. Είναι ωπλισμένος με ξίφος. Βλέπων τον Απόλλωνα
+δεν αποκρύπτει την δυσαρέσκειάν του).
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Α, α! Τι θέλεις, Φοίβε, εδώ τριγύρω στο παλάτι;
+  Τάχα ποιός είναι ο σκοπός που βρίσκεσαι εδώ γύρω;
+  Αν έρχεσαι το θύμα μου και τώρα να μου πάρης
+  σκέψου• του Άδου τους θεούς δεν πρέπει ναδικήσης,
+  να τους στερήσης της τιμές που είναι δίκηο νάχουν.
+  Δεν σ' έφτασε που εμπόδισες τον θάνατο του Αδμήτου
+  και που της Μοίρες γέλασες με τέτοιαν απιστία,
+  αλλά σε βρίσκω πάλι εδώ με τόξα και με βέλη,
+  για να φυλάξης τη ζωή της κόρης του Πελία,
+  που εδέχθη να πεθάνη αυτή για να γλυτώση εκείνος;
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Ησύχασε• έχω κ' εγώ τους λόγους μου. Και έχω
+  μαζί μου εγώ το δίκαιον.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                      Αφού το δίκηο έχεις,
+  τι θέλουνε τα βέλη σου;
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+                      Πάντα μαζί μου τάχω
+  Αυτή είν' η συνήθεια.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                          Δεν είναι η συνήθεια•
+  το τόξο σου επήρες,
+  για να φυλάξης άδικα το σπίτι αυτό.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Με θλίβει
+  η συμφορά, που απειλεί αγαπημένον φίλον.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Ώστε και δεύτερον νεκρόν θέλεις να μου στερήσης;
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Μήπως τον πρώτον σ' άρπαξα εγώ διά της βίας;
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Μα τότε πώς ακόμη ζη και πώς στη γη γυρίζει
+  και όχι κάτω από τη γη στου Άδου τα παλάτια;
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Σούδωκε την γυναίκα του, που πας να πάρης τώρα.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Ω, θα την πάρω βέβαια, και θα την πάω κάτω.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Πάρ' την λοιπόν και πήγαινε. Δεν ξέρω αν θα σε πείσω.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Τι να με πείσης: Αν αυτήν θα πάρω; είν' η δουλειά μου.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Όχι. Αλλά αν ήθελες για λίγο ν' αναβάλης.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Νοιώθω καλά τα λόγια σου και τι ζητείς το νοιώθω.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Τάχα θα ήτανε πολύ, ν' αφήσης να γεράση
+  και να την πάρης έπειτα;
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                      Α, δεν μπορεί να γίνη
+  ούτε αυτό. Αδύνατον! Γιατ' η τιμές μ' αρέσουν.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Μήπως αργά ή γρήγορα δεν θα της έχης:
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                                         Όταν
+  πεθαίνουν νέοι, πιο πολλή είν' η τιμή για μένα.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Αλλά κι' αν πέθαινε γρηά πάλι θα τηνε θάψουν
+  μ' ακόμη περισσότεραις τιμαίς....
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+                                    Ας είναι• βλέπω
+  πως τώρα με τους δυνατούς πηγαίνεις και συ, Φοίβε.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Τι είπες; Δεν το ήξερα πώς τον σοφό μας κάνεις.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Όσοι πεθαίνουν γέροντες κάτι, θαρρώ, κερδίζουν.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Ώστε το απεφάσισες; Τη χάρι δεν μου κάνεις;
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Όχι• Τον χαρακτήρα μου καλά τονε γνωρίζεις.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Ω, βέβαια• είσαι εχθρός εσύ εις τους ανθρώπους
+  και όλοι σ' αποστρέφονται και οι θεοί ακόμη.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Λέγε ό,τι θέλεις. Βέβαια εγώ δεν θα σου κάμω
+  πράγμα, όπου δικαίωμα δεν έχεις να σου γίνη.
+
+ΑΠΟΛΛΩΝ
+  Κι' όμως αδίκως φαίνεσαι σκληρός. Χωρίς να θέλης
+  σε κάποιον άλλον πούρχεται θενά υποχωρήσης,
+  σε κάποιον άνδρα, που έρχεται στου Φέρητος το σπίτι.
+  Αυτόν τον στέλνει ο Ευρυσθεύς στα παγωμένα μέρη
+  της Θράκης, δύο άλογα ζευγάρι να του φέρη.
+  Αυτός θα φιλοξενηθή στου Αδμήτου το παλάτι
+  και μέσα από τα χέρια σου θα πάρη την γυναίκα.
+  Έτσι κανένας από μας δεν θα χρωστάη χάρι
+  σ' εσένα, και εγώ θα κάμω αυτό που θέλω
+  και πιο πολύ θα σε μισώ αφ' ό,τι σ' εμισούσα.
+
+ΘΑΝΑΤΟΣ
+  Όσα κι' αν πης τα λόγια σου πηγαίνουν στα χαμένα
+  και η γυναίκα σήμερα θα κατεβή στον Άδη.
+  Πηγαίνω τώρα με αυτό το κοφτερό σπαθί μου
+  να την αγγίξω. Και, καθώς πολύ καλά γνωρίζεις,
+  ανήκει πια εις τους θεούς του Άδου, όποιος τύχη
+  να του αγγίξη τα μαλλιά αυτή μου η ρομφαία.
+
+(Ο Θάνατος εισέρχεται εις τανάκτορα, ενώ ο Απόλλων εξέρχεται δεξιά. Η
+σκηνή μένει επί τινας στιγμάς κενή. Ησυχία απόλυτος κρατεί).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Γ'.
+
+
+
+Χορός γερόντων.
+
+(Εισέρχονται οι γέροντες της πόλεως εκδηλούντες ανησυχίαν και αγωνίαν).
+
+Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Τι να σημαίνη άρά γε αυτή η ησυχία;
+  Γιατί αυτή η σιωπή σ' τανάκτορα του Αδμήτου;
+  Δεν φαίνεται από δω κανείς να μας ειπή αν πρέπει
+  ν' αρχίσωμε τα κλάμματα, αν η βασίλισσά μας
+  απέθανε, ή και αν ζη ακόμα ή αν βλέπει
+  το φως του κόσμου η Άλκηστις, η κόρη του Πελία,
+  που τηνε ξέρομε όλοι μας ξεχωριστή γυναίκα
+  μέσα στης άλλες........
+
+ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                  Στεναγμοί ακούσθηκαν και θρήνοι;
+  Ακούσατε καμμιά φωνή σπαρακτική να βγαίνη
+  ή να χτυπούν τα χέρια των εις το παλάτι μέσα,
+  όπως συμβαίνει πάντοτε, όταν κανείς πεθαίνη;
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Ούτ' ένας δούλος φαίνεται στη θύρα του. Ω, είθε
+  να εφαινόσουν, συ, ω Παιάν, αλλού να μεταστρέψης
+  της συμφοράς τα κύματα.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                      Μα αν είχε πια πεθάνει,
+  γιατί αυτή η σιωπή;
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+      Κι όμως έχει πεθάνει.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Κανείς δεν είδε τον νεκρό να βγάζουν....
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Πώς το ξέρεις;
+  εγώ δεν έχω όπως συ καμμιά εμπιστοσύνη.
+  Εσύ τι τάχα σκέπτεσαι και έχεις τόσο θάρρος;
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Μπορεί ποτέ ο Άδμητος να θάψη μια γυναίκα
+  —τέτοια γυναίκα! έρημη, χωρίς να μας καλέση;
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Ίσως δεν έχεις άδικον. Στη θύρα εμπρός δεν βλέπω
+  νάχουν νερό απ' την πηγή, που πλύνουνε τα χέρια,
+  όταν πεθαίνη άνθρωπος στο σπίτι.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                                      Την πλεξίδα,
+  δεν βλέπω εις την είσοδο να είναι κρεμασμένη,
+  που δείχνει πως εσκέπασε το πένθος ένα σπίτι,
+  ουδέ γυναίκες άκουσα τα στήθια να χτυπούνε.
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Και όμως η ημέρα αυτή είναι ημέρα πένθους.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Τι θέλεις με αυτό να πης;
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+                      ... Είναι ημέρα πένθους,
+  που η καλή βασίλισσα στον Άδη κατεβαίνει.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Σώπασε! Με τα λόγια σου μου σφίγγεις την ψυχή μου.
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Όταν οι άνθρωποι οι καλοί τέτοια κακά τραβούνε,
+  εκείνος που έτυχε καλός να γεννηθή, λυπάται.
+
+Α’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Του κάκου• στα πιο μακρυνά όλης της γης μας μέρη,
+  εις της Λυκίας τα Πάταρα, που είναι το μαντείον
+  του Απόλλωνος, ή στης σκληρές κι' άνυδρες Αμμωνιάδες,
+  στο άλλο μαντείον του θεού, αν την γυναίκα στείλης,
+  αδύνατον απ' το γραφτό της Μοίρας να γλυτώση
+  γιατί η ζωή της σώθηκε κ' η ώρα πλησιάζει,
+  που θε ναρθή ο θάνατος γοργά να τηνε πάρη.
+  Ούτε γνωρίζω πια θεόν κανένα να του πάμε
+  θυσίες, να συγκινηθή και να μας εισακούση.
+
+Β’ ΗΜΙΧΟΡΙΟΝ
+  Ένας μονάχα θάκανε το θαύμα, αν εζούσε
+  ο γυιός του Φοίβου Ασκληπιός• αυτός και πεθαμμένην
+  την άμοιρη βασίλισσα μπορούσε ν' αναστήση
+  κι' από τον Άδη εις την γην να μας την φέρη πίσω.
+  Γιατί πριν μ' ένα κεραυνό ο Ζευς να τον σκοτώση
+  πολλούς νεκρούς ανάστησε από τον κάτω κόσμο.
+  Μα τώρα πια, ελπίδα μια μας μένει ότι τάχα
+  ημπορεί να ζήση η Άλκηστις και να σωθή απ' την Μοίρα;
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΧΟΡΟΥ
+  Ο βασιλιάς μας έκαμεν ό,τι έπρεπε να κάμη
+  και όλων των θεών οι βωμοί εγέμισαν με αίμα
+  και ζώα εθυσιάσθηκαν και τίποτε δεν μένει
+  αφ' ό,τι πάντα γίνεται σε τέτοιες περιστάσεις,
+  αλλά του κάκου επήγανε θυσίες και δεήσεις.
+
+(Στρέφεται εις την είσοδον των ανακτόρων, όπου φαίνεται ερχομένη μία
+υπηρέτρια. Όλοι οι άνδρες του χορού παρακολουθούν με αγωνίαν τον
+διάλογον και την διήγησιν της υπηρετρίας).
+
+  ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Μα να, μια υπηρέτρια απ'το παλάτι βγαίνει
+  και κλαίει και οδύρεται. Τι μέλλεται ν' ακούσω;
+  Από την όψι φαίνεται πώς δυστυχία μας φέρει.
+
+(Προς την υπηρέτριαν η οποία εμφανίζεται εις την θύραν
+  των ανακτόρων):
+
+  Λέγε, τι κάνει η Άλκηστις, απέθανεν ή ζη;
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'.
+
+
+
+Οι αυτοί. — Η υπηρέτρια
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Στη θέσι όπου βρίσκεται ταιριάζουν και τα δύο
+  και ζη ακόμα, η δύστυχη, και είναι πεθαμμένη..
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Πώς είναι δυνατόν αυτό; Καλλίτερα εξηγήσου!
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Ψυχομαχεί. Σιγά σιγά ξεφεύγει η ζωή της.
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Δυστυχισμένε σύζυγε, τόσο καλός που είσαι
+  τέτοια γυναίκα άδικα πώς χάνεις!
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+                                  Ο αφέντης
+  θα καταλάβη τι έχασε, μονάχα όταν το χάση,
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Ώστε δεν μένει πια καμμιά ελπίς;
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Καμμιά δεν μένει.
+  Ήλθε η μέρα που έγραψεν η Μοίρα να πεθάνη.
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Μέσ' στο παλάτι έγινεν ό,τι έπρεπε να γίνη
+  και ό,τι συνηθίζεται, σ' αυτάς τας περιστάσεις;
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Ο άνδρας της ετοίμασεν ο ίδιος τα στολίδια
+  που θα της βάλη στον νεκρό.
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+                          Τουλάχιστον ας μάθη
+  πως θα πεθάνη ένδοξη, και θα το πη ο κόσμος
+  πως ήταν η καλλίτερη γυναίκα εις την γη μας.
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Αλήθεια, η καλλίτερη! Ποιος θαρνηθή πως ήταν
+  ξεχωριστή κι' ανώτερη απ' όλες της γυναίκες;
+  Και πώς αλλοιώς θα τώδειχνε παρά μ' αυτό που κάνει;
+  Άλλη γυναίκα δέχεται να χάση τη ζωή της,
+  για να σωθή ο άνδρας της: Αυτά τα ξέρετε όλοι,
+  μα αν μάθετε τι έκαμε στο σπίτι και τι κάνει
+  θα μείνετε με ανοιχτό το στόμα. Μόλις είδε
+  πως η ημέρα έφτασε που πρέπει να πεθάνη
+  πήρε νερό του ποταμού και το άσπρο της το σώμα
+  καλά καλά το έπλυνε• έπειτα από το δώμα,
+  το κέδρινον, φορέματα και στολισμούς επήρε
+  και με αυτά στολίσθηκε, σαν νύφη. Και κατόπιν
+  μπρος στο βωμό εστάθηκε κ' είπε την προσευχή της:
+  «Δέσποινα, είπε, κύτταξε, μπροστά σου γονατίζω
+  εγώ για τελευταία φορά, γιατί θε να πεθάνω.
+
+  Τα ορφανά μου τα παιδιά, σ' εσέ, ω θεά, ταφήνω
+  να γίνης συ μητέρα τους, κι' όταν η ώρα έλθη
+  δώσε στ' αγόρι σύζυγον, όπου να του ταιριάζη,
+  και δώσε και της κόρης μου τον άνδρα, που της πρέπει.
+  Προστάτευσε τα, δέσποινα, να μη χαθούν κ' εκείνα,
+  όπως εγώ η δύστυχη, απάνω στον ανθό τους,
+  αλλά να ζήσουνε πολύ, και να πεθάνουν γέροι
+  στον τόπο που γεννήθηκαν, στο χώμα της πατρίδας».
+
+  Έπειτα όλους τους βωμούς, που έχει το παλάτι,
+  όλους τους εστεφάνωσε με στέφανα από μύρτα
+  χωρίς να κλάψη, ή στεναγμό τα χείλη της ν' αφήσουν
+  ή να χαλάση μια στιγμή το χρώμα του προσώπου
+  από το φόβο του κακού, που τηνε περιμένει.
+  Και μόνο όταν στον θάλαμο τον νυφικό της μπήκε
+  και είδε το κρεββάτι της, τα κλάμματα την πήραν.
+  «Κρεββάτι μου, είπε, που εγώ σ' εγνώρισα παρθένα
+  και που γυναίκα με έκαμες εκείνου που με χάνει,
+  σε χαιρετώ. Δεν σε μισώ. Μόνον εσύ με χάνεις.
+  Γιατί εγώ δεν ήθελα εσένα να προδώσω,
+  αλλ' ούτε και τον άνδρα μου, γι' αυτό πεθαίνω τώρα.
+  Εσένα άλλη θα χαρή γυναίκα, που θα τύχη,
+  αν όχι πιο καλλίτερη, μα πιο ευτυχισμένη».
+  Είπε και εγονάτισε μπροστά εις το κρεββάτι
+  και το φιλεί και με θερμά δάκρυα το μουσκεύει.
+  Και όταν εκουράστηκε να κλαίη, βγαίνει έξω
+  σιωπηλή και προχωρεί με το κεφάλι κάτω
+  και φεύγει και ξανάρχεται, πολλές φορές, και πάλι
+  ξαναγυρίζει κλαίοντας στο νυφικό κρεββάτι.
+  Και τα παιδιά της τάμοιρα εκλαίγανε κ' εκείνα
+  στους πέπλους της μητέρας τους με πόνο κρεμασμένα.
+  Εκείνη στην αγκάλη της τάσφιγγε με λαχτάρα
+  και πότε το ένα βιαστικά φιλούσε, πότε τάλλο.
+  Μα κι' όλοι οι υπηρέται της, που έχει στο παλάτι,
+  έχυναν μαύρα δάκρυα για την καλή κυρά τους
+  και για την μαύρη μοίρα της. Εκείνη με το χέρι
+  όλους απεχαιρέτισε, και δεν υπάρχει ένας
+  ούτε κι' ο ταπεινότερος που να μη του μιλήση.
+  Τέτοια κακά ευρήκανε το σπίτι του Αδμήτου
+  Εάν ο ίδιος πέθαινε όλα γι' αυτόν χαμένα
+  μα και που εσώθη, συμφορά τον βρίσκει πιο μεγάλη
+  και τόση λύπη αισθάνεται, που δεν θα την ξεχάση.
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Κι' ο Άδμητος; Πώς την βαστά αυτήν την δυστυχία;
+  και πώς θα τηνε στερηθή τέτοια καλή γυναίκα;
+
+ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ
+  Την κλαίει• και κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του
+  τήνε θερμοπαρακαλεί να μη του φύγη ακόμα.
+  Αλλ' όμως πράγμα αδύνατον ζητά. Γιατί η αρρώστια
+  την έφαγε την δύστυχη, και έρχεται το τέλος.
+  Και έτσι μέσ' στα χέρια του, ενώ η ζωή της φεύγει
+  και λίγη ακόμη μένει της πνοή, ζητάει ακόμα
+  μία φορά τα μάτια της να ιδούν το φως του ήλιου
+  —για τελευταία της φορά, πριν κλείσουνε για πάντα—
+  Μα τώρα ας πάω να τους πω πως ήρθατε. Βεβαίως
+  οι βασιλιάδες πάντοτε δεν αγαπώνται τόσο,
+  ώστε να τρέχη ο λαός τριγύρω τους, σαν τύχη
+  να τους σπαράζη συμφορά. Εσείς παληοί είσθε φίλοι.
+
+(Εισέρχεται εις τανάκτορα).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Ε'.
+
+
+
+ΧΟΡΟΣ
+
+ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
+  Αλλοίμονον! Πώς θα βρεθή διέξοδος καμμία,
+  ω Ζευ πατέρα, να σωθούν από την δυστυχία
+  οι βασιλιάδες; Άρά γε το χέρι σου θα βάλης
+  ή από τώρα τα μαλλιά της κεφαλής να κόψω
+  και μαύρα να φορέσωμε και πένθος να ντυθούμε;
+  Ω, φίλοι! Δεν υπάρχει πια καμμιά αμφιβολία.
+  Εν τούτοις όμως στους θεούς θερμά ας προσευχηθούμε
+  γιατί αυτοί είναι δυνατοί, κι' όλα μπορούν να κάμουν.
+  Ω παντοδύναμε Παιάν, εύρε εσύ τον τρόπο
+  ν' απομακρύνης το κακόν από αυτό το σπίτι.
+  Βοήθησε• βοήθησε γιατί και προ ολίγου
+  συ έσωσες τον Άδμητον και συ μπορείς και τώρα
+  και απ' αυτόν τον θάνατον, αν θέλης, να τον σώσης
+  και να κρατήσης την ορμή την φονική του Άδου.
+  Ω γυιέ του Φέρητος, εσύ• τι τύχη σε προσμένει
+  τώρα οπού θα στερηθής τέτοια άξια γυναίκα!
+  Δεν είναι τάχα άξια αυτή η δυστυχία,
+  ώστε ο ίδιος να σφαγής ή να πνιγής μονάχος,
+  αφού θα χάσης σήμερα μια τόσο αγαπημένη
+  γυναίκα;
+
+(Εις την θύραν των ανακτόρων εμφανίζονται οι φρουροί οι  προπορευόμενοι
+των βασιλέων).
+
+  Α, να έρχεται! Ο Άδμητος κ' εκείνη.
+  Στέναξε, γη, κι' ολόλυξε, Φεραία, γιατί τώρα
+  του κόσμου η καλλίτερη γυναίκα κατεβαίνει
+  στα σκοτεινά κ' υπόγεια παλάτια του θανάτου!
+  Εγώ ποτέ μου δεν θα 'πω ότι ο γάμος φέρνει
+  πολύ περσσότερες χαρές από της λύπες πούχει.
+  Και τούτο έλεγα από πριν, αλλά το λέω και τώρα,
+  που βλέπω την απίστευτη του Αδμήτου ατυχία.
+  Έπειτα απ' την απώλεια τέτοιας χρυσής γυναίκας
+  μία ζωή αβάστακτη θα είναι η ζωή του.
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ ΣΤ'.
+
+
+
+(Εισέρχεται η Άλκηστις, κρατουμένη υπό του Αδμήτου. Τα παιδιά της
+κρατούνται κλαίοντα από τους πέπλους της)
+
+Άλκηστις, Άδμητος, Εύμηλος. — Ο χορός.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Ω ήλιε! Ω φως και ω σύννεφα, που γρήγορα στα ύψη
+  γυρίζετε και τρέχετε στον γαλανόν αιθέρα!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ο ήλιος βλέπει και τους δυο, κ' εμέ κ' εσένα βλέπει,
+  που στους θεούς δεν 'κάμαμε ασέβειαν καμμίαν,
+  για να μας κάνουν δυστυχείς, να τιμωρούμεθα έτσι!
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Ω γη και ω παλάτι μου και σπίτι αγαπημένο
+  και ω νυφικό κρεββάτι μου. της Ιωλκού ω πατρίδα!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Θάρρος, κρατήσου, δύστυχη! Μη φεύγης! Μη μ' αφήνης
+  και παρακάλει τους θεούς ίσως μας λυπηθούνε.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Βλέπω το πλοίο το δίκωπο, το βλέπω μέσ' στη λίμνη
+  και τον πορθμέα των νεκρών, τον Χάρο, τον ακούω,
+  όπου κρατώντας το κουπί στο χέρι του μου λέγει:
+  «Γιατί αργείς; Μη χάνωμε καιρό. Σε περιμένω».
+  Έτσι με βιάζει άγριος και θυμωμένος έτσι.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο, τι άγριο ταξείδι προφητεύεις!
+  Ω, τ' είναι αυτή η συμφορά που τώρα μας ευρήκε!
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Δεν βλέπεις; Κάποιος έρχεται κοντά μου να με πάρη.
+  Εις στα παλάτια των νεκρών κάτω σιγά με σέρνει
+  είναι θεός με τα φτερά. Τα μάτια του πετούνε
+  κάτω από τα βλέφαρα αγριεμμένο βλέμμα.
+  Α, άφησε με, άφησε. Τι θέλεις να με κάμης;
+  Τι δρόμος τάχα η άμοιρη είναι αυτός που παίρνω;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είναι ο δρόμος θλιβερός για όσους σ' αγαπούνε
+  για τον φτωχό σου σύζυγο, για τα παιδιά που κλαίνε.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Αφήστε με, αφήστε με. Μη με κρατείτε τώρα.
+  Ξαπλώστε με, τα πόδια μου δεν με κρατούν. Ο Χάρος
+  κοντύτερα μου έρχεται. Τα μάτια μου θολώνουν.
+  Παιδιά μου, η μητέρα σας δεν είναι πια στον κόσμο.
+  Είθε εσείς τουλάχιστον να ζήτε ευτυχισμένα!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονον τα λόγια σου μου σφίγγουν την ψυχή μου
+  κ' είναι για με σκληρότερα ακόμα κι' απ' τον Χάρο!
+  Για των θεών το όνομα, κρατήσου, μη μ' αφήνης•
+  εις την ζωή των ορφανών παιδιών μας σε ορκίζω,
+  σηκώσου ορθή και γέμισε με θάρρος την ψυχή σου!
+  Γιατί, αν μου πεθάνης συ, δεν θέλω την ζωή μου,
+  και εξαρτάται από σε να ζήσωμε ή όχι,
+  γιατ' η αγάπη σου για μας είναι ιερή,
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                                      Με βλέπεις
+  σε τι κατάστασι έφθασα, Άδμητε. Πριν να κλείσω
+  τα μάτια μου, θα σου ειπώ τι θέλω. Άκουσε με!
+  Απ την αγάπη μου προς σε κι' από τον σεβασμό μου
+  και για να ζήσης μόνος σου και να χαρής τον κόσμο
+  πεθαίνω εγώ, ενώ καθώς πολύ καλά γνωρίζεις
+  μπορούσα να μην πέθαινα, αλλ' ευτυχής να ζήσω
+  και μέσα από τους Θεσσαλούς να πάρω άλλον άνδρα,
+  εκείνον που θα ήθελα, στο πλούσιο παλάτι
+  να ζήσω 'σαν βασίλισσα μέσ' σ' ταγαθά του θρόνου.
+  Αλλ' όμως δεν ηθέλησα χωρίς εσέ να ζήσω
+  με τα παιδιά μας ορφανά, χωρίς εσέ κοντά μου,
+  και ούτε ελογάριασα τα νιάτα μου για σένα.
+  Και όμως η μητέρα σου κι' ο γέρος σου πατέρας
+  κ' οι δύο σ’ εγκατέλειψαν, αν κ' είναι τόσω γέροι,
+  που θα μπορούσαν νάδιναν εκείνοι τη ζωή τους
+  και να πεθάνουν ένδοξοι πως σώζουν το παιδί τους.
+  Ήσουν το μόνο τους παιδί, κ' ελπίδα πια δεν είχαν,
+  αν και εσύ τους πέθαινες, άλλο παιδί να κάμουν.
+  Κ' έτσι εμείς θα ζούσαμε όσω μας μένει ακόμα
+  και συ δεν θα με έχανες, η ώρα μου πριν έρθη,
+  κι' αυτά δεν θα ωρφάνευαν. Μα όλα ήταν γραμμένα
+  και ήταν θέλημα θεού ό,τι έγινε να γίνη.
+  Ας είναι όμως. Τώρα πια ορκίσου πως θα κάμης
+  ό,τι αυτήν την ύστερη στιγμή θα σου ζητήσω,
+  αν και μου είναι αδύνατον να εύρω αυτό που αξίζει
+  να δώσης ως αντάλλαγμα της τόσης μου θυσίας.
+  Γιατί δεν είναι τίποτε στον κόσμο πιο μεγάλο
+  και πιο πολυτιμότερον απ' την ζωή του ανθρώπου.
+  Έπειτα θε να ιδής και συ πως δεν θα σου ζητήσω
+  τίποτε άδικον, γιατί το ξέρω πως το ίδιο
+  θα αγαπάς και συ αυτά τα δύστυχα παιδιά μας.
+  Δέξου λοιπόν να μείνουνε κύριοι μέσ' στο σπίτι
+  και μην τους δώσης μητρυιά, μία γυναίκα ξένη,
+  που δεν θα είναι σαν κ' εμέ καλή, και από ζήλεια
+  θα βάλη χέρι απάνω τους και θα τα βασανίζη.
+  Αυτό μονάχα σου ζητώ κ' ελπίζω να το κάμης.
+  Γιατί δεν είναι μητρυιά που εις τα παιδιά της μάννας
+  να μην είναι χειρότερη κι' απ' την οχιά ακόμα.
+  Και όσω για το αρσενικό, αυτό θα έχη εσένα,
+  που θα του είσαι φύλακας και δυνατός προστάτης.
+  Αλλά εσένα, κόρη μου, ποιός θα σε αναθρέψη
+  όπως σου πρέπει; Άρά γε της μητρυιάς τα λόγια,
+  'σαν μεγαλώσης, δεν μπορούν να σε κακοφημίσουν
+  και να σου καταστρέψουνε την τύχη σου, παιδί μου;
+  Δεν θάχης τη μαννούλα σου, αυτή να σε παντρέψη
+  και να σταθή στο πλάι σου, στου τοκετού την ώρα,
+  που τίποτε γλυκύτερο δεν είν' από την μάννα.
+  Γιατί εγώ πεθαίνω πια. Είν' η ζωή μου λίγη,
+  ούτε μια μέρα ούτε δυο ακόμα δεν θα ζήσω,
+  σε λίγη ώρα θα βρεθώ κάτω στον μαύρον Άδη.
+  Είθε να ζήσετε ευτυχείς• μπορείτε να καυχάσθε,
+  εσύ ότι επέτυχες την πιο καλή γυναίκα
+  και σεις, παιδιά, πως είχατε την πιο καλή μητέρα.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Όσω γι' αυτό, μη νοιάζεσαι. Κανείς μας δεν διστάζει
+  να πη πως ό,τι του ζητάς ο Άδμητος θα κάμη,
+  αν έχη πάντα το μυαλό, που φαίνεται πως έχει.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  θα γίνη ό,τι μου ζητείς, θα γίνη, μην τρομάζης.
+  Και ζωντανή είσαι η μόνη μου γυναίκα, κι' αν πεθάνης,
+  μόνη εσύ γυναίκα μου θα μείνης. Καμμιά άλλη,
+  καμμιά γυναίκα Θεσσαλή, δεν θα βρεθή ή ωραία
+  ή από γενιά ευγενική να σ' αντικαταστήση
+  και να με λέη άντρα της. Όσω για τα παιδιά μας,
+  μη φοβηθής, θα μείνουνε η μοναχή χαρά μου,
+  αφού δεν επροφθάσαμε εσένα να χαρούμε.
+  Κ' έπειτα εγώ το πένθος σου δεν θάχω ένα χρόνο,
+  αλλά για όλη τη ζωή και ως που να πεθάνω
+  θα νοιώθω περιφρόνησι για κείνην που μ' εγέννα
+  και θα μισώ το γέρο μου πατέρα. Και οι δυο τους
+  με λόγια μ' αγαπούσανε, αλλ' όχι και με έργα.
+  Συ μοναχή δεν 'δείλιασες να δώσης τη ζωή σου,
+  για να μου σώσης τη ζωή. Μπορώ να μη στενάξω
+  τώρα που τέτοιαν σύντροφον μοναδική θα χάσω;
+  Ούτε τραγούδι θ' ακουστή, ούτε χαρά θα λάμψη,
+  ούτε στεφάνια συμποτών θα ιδούμε πια εδώ μέσα.
+  Ούτε ποτέ την βάρβιτον θ'αγγίξω, ούτε ο νους μου
+  θα θέλη με τον Λιβυκόν αυλόν να ξαποστάση,
+  γιατί εσύ κάθε χαρά μαζί σου τήνε παίρνεις.
+  Θαύρω τεχνίτας διαλεκτούς το σώμα σου να κάμουν
+  κι' απάνω στο κρεββάτι σου εγώ θα το 'ξαπλώσω
+  και πέφτοντας κ' εγώ κοντά γλυκά θα ταγκαλιάζω
+  και λέγοντας σου τώνομα, πως σ' έχω θα νομίζω
+  αν και εσύ δεν θάσαι πια! Παρηγορία μαύρη,
+  μα κάποιο θάρρος στην ψυχή θαρρώ πως θα μου δίνη.
+  Και στα όνειρά μου θάρχεσαι να ευφραίνης την ψυχή μου,
+  γιατί κι' αυτό ευχαριστεί, στον ύπνο σου να βλέπης
+  έστω και λίγο, μια στιγμή, εκείνον που αγαπούσες.
+  Μ' αν είχα κ' εγώ χάρισμα, φωνή σαν του Ορφέως,
+  την Περσεφόνην να μπορώ κ' εγώ να συγκινήσω
+  ή και τον Πλούτωνα, γοργά θα έτρεχα στον Άδη
+  και ούτε τον ψυχοπομπόν θα τρόμαζα, μα ούτε
+  ο Κέρβερος θα μ' έκανε στον κόσμο να γυρίσω
+  χωρίς εσένα. Τώρα πια, περίμενε με κάτω
+  κ' ετοίμασε τα δώματα, κοντά σου να καθίσω.
+  Εγώ εδώ 'σ όλους αυτούς διαταγή θα δώσω
+  στο ίδιο με σένα φέρετρο να βάλουνε κ' εμένα
+  και να μ' απλώσουν δίπλα σου, στο πλάι σου. Δεν θέλω
+  ούτε νεκρός να χωρισθώ ποτέ μου από σένα,
+  που μόνη μου έμεινες πιστή.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                      Όλοι εμείς μαζί σου
+  το πένθος θα κρατήσωμε, που αλήθεια της αξίζει.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Και σεις, παιδιά, τα ακούσατε τα λόγια του πατέρα.
+  Είπε πως δεν θα παντρευτή και δεν θα με ξεχάση.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Το είπα κ' είμαι έτοιμος και να το κάμω.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                                            Τότε
+  πάρε τα από τα χέρια μου τα δύστυχα παιδιά μας.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τα δέχομαι, απ' τα χέρια σου, αγαπημένα χέρια,
+  αγαπημένην προσφορά.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                          Γίνου εσύ μητέρα
+  στη θέσι μου.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+      Είναι πολλή ανάγκη αυτό να γίνη
+  τώρα που δεν θα έχουνε εσένα.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                      Ω παιδιά μου,
+  τώρα που έπρεπε να ζω για σας, πεθαίνω τώρα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο! Χωρίς εσέ, ο δόλιος πως να κάμω;
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  θα με ξεχάσης με καιρό. Εκείνος που πεθαίνει
+  δεν είναι πλέον τίποτα. Με τον καιρόν ξεχνιέται.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μη με αφήνης, πάρε με κ' εμέ μαζί σου κάτω.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Φθάνει ότι πεθαίνω εγώ για σένα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                  Ω Μοίρα,
+  τέτοια γυναίκα ευρέθηκες να μου στερήσης!
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                                        Νοιώθω
+  τα μάτια να βαραίνουνε• το βλέμμα μου θολώνει.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Εχάθηκα, αν μου φύγης συ, γυναίκα μου....
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                               Και όμως
+  πάρε το πια απόφασιν πως μ' έχασες....
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                         Σηκώσου
+  και λάβε θάρρος. Μην αφήνης μόνα τα παιδιά σου.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+  Μήπως κ' εγώ το ήθελα; Χαίρετε τώρα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                               Ιδέ τα,
+  κύτταξε πως σε βλέπουνε.
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                  Δεν είμαι πια μαζί σας.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τι κάνεις; Μας αφήνεις;
+
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+                      Ναι. Χαίρετε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                          Αλλοίμονό μου!
+      εχάθηκα ο άμοιρος.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                  Πάει. Δεν υπάρχει πλέον.
+  Επέθανε η δύστυχη γυναίκα του Αδμήτου.
+
+ΕΥΜΗΛΟΣ
+  Αλλοίμονό μου! Επέθανε η μάννα μας, πατέρα,
+  και με αφήνει ορφανό• τα μάτια της κλεισθήκαν
+  και πέσανε τα χέρια της. Μαννούλα μου, άκουσε με
+  που σε φωνάζω, μάννα μου, 'σαν το πουλάκι
+  που πέφτει εις της μάννας του το στόμα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                  Την φωνάζεις
+  αδίκως, δεν ακούει πια ούτε και βλέπει. Έτσι
+  η ίδια μαύρη συμφορά ευρήκε και τους δυο μας.
+
+ΕΥΜΗΛΟΣ
+  Πολύ μικρός, πατέρα μου, μένω ορφανός στον κόσμο•
+  τι έπαθα, και συ, αδελφή μου, τι έπαθες μαζί μου!
+  Αδίκως, ω πατέρα μου, επήρες την μητέρα,
+  αφού δεν επροφθάσατε να φθάσετε ως το γήρας•
+  τώρα έφυγεν η μάννα μας και πάει το σπιτικό μας.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Άδμητε, ανάγκη να φανής στη συμφορά σου άντρας,
+  γιατί δεν είσαι απ' τους θνητούς ο πρώτος αλλά ούτε
+  ο τελευταίος, που έχασε τόσον καλή γυναίκα.
+  Πως όλοι θα πεθάνωμε πολύ καλά το ξέρεις.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Το ξέρω, και η συμφορά άξαφνα δεν μ' ευρήκε,
+  Είναι καιρός που τώξερα και μ' έτρωγ' η αγωνία.
+  Μα τώρα μείνετε εδώ, να με βοηθήσετ' όλοι,
+  να γίνη η κηδεία της, και πήτε της τους ύμνους,
+  που θέλουν οι ανηλεείς θεοί του κάτω κόσμου. Κι' όλοι
+  οι Θεσσαλοί που κυβερνώ εγώ σαν βασιλιάς τους,
+  όλοι ας κάμουν πένθος τους το πένθος το δικό μου,
+  και τα μαλλιά ας κόψουνε και ας βουτηχθούν στα μαύρα.
+  Κι' όσοι από σας έχουν άρματα, και άλογα ας τους κόψουν
+  την χαίτη με το σίδερο. Κι' ούτε αυλός ή λύρα
+  σ' όλην την πόλι ν' ακουσθή, αν πρώτα δεν περάσουν
+  δώδεκα τ' ολιγώτερο πανσέληνοι, σκεφθήτε
+  πως προσφιλέστερο νεκρόν ποτέ μου δεν θα θάψω
+  και πως αξίζει κάθε μια τιμή που αυτή εχάθη
+  για να μου σώση την ζωή.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                              Ω κόρη του Πελίου,
+  είθε στον Άδη που θα πας, στα βάθη χωρίς ήλιο,
+  στου Πλούτωνος τα δώματα να είσ' ευτυχισμένη.
+  Ας μάθη του Άδου ο θεός, με τα μαλλιά τα μαύρα,
+  κι' ο γέρος ο νεκροπομπός, ο Χάρος, πως γυναίκα
+  καλλίτερη δεν πέρασε του Αχέροντα τη λίμνη.
+  Όσοι απ' της Μούσες έλαβαν του τραγουδιού το δώρο
+  συχνά θε να σε τραγουδούν απάνω εις την λύρα,
+  την λύρα την επτάχορδη, από κόκκαλο χελώνας,
+  ή και στους ύμνους που χωρίς τη λύρα τραγουδιούνται
+  στην Σπάρτη όταν γίνωνται η εορτές τον Μάη
+  ή της σεληνοφώτιστες της νύχτες στας Αθήνας.
+  Τέτοια τροφή, πεθαίνοντας, αφήνεις στα τραγούδια.
+  Ω, ας μπορούσαμεν εμείς, κάτω από τον μαύρον Άδη
+  κι' από τα νερά του Κωκυτού να πάρωμε εσένα
+  και πίσω να σε φέρωμε! Γιατί εσύ μονάχα
+  είχες την γενναιότητα απ' όλες της γυναίκες
+  με την δική σου τη ζωή τον άντρα σου να σώσης.
+  Είθε να πέση ελαφρό επάνω σου το χώμα.
+  Και άν ποτε ο άντρας σου άλλην γυναίκα πάρη
+  ούτε κανένας από 'μας ούτε και τα παιδιά σου
+  θα έχουν μάτια να τον 'δουν. Γιατί ούτ' η γρηά του μάννα,
+  ούτε και ο πατέρας του, αν κ' ήτανε παιδί τους,
+  εδέχτηκαν να κατεβούν στον Άδη να τον σώσουν,
+  αν κ' ήταν γέροι και οι δυο, και τα μαλλιά τους άσπρα,
+  και μόνο συ, που βρίσκεσαι στο άνθος της ζωής σου
+  την νιότη σου εθυσίασες. Είθε από 'μας καθένας
+  τέτοια γυναίκα ναύρισκε, γιατί δεν είναι τύχη
+  στον κόσμο μεγαλύτερη από καλή γυναίκα.
+  Αν τέτοια μου ετύχαινε, βεβαίως τη ζωή της
+  θα επερνούσε πλάι μου χωρίς καμμία λύπη.
+
+
+
+  Αυλαία
+
+
+
+ΠΡΑΞΙΣ Β'.
+
+
+
+
+(Ο χορός των Θεσσαλών γερόντων στέκεται σιωπηλός έξω από τα ανάκτορα.
+Εμφανίζεται ο Ηρακλής, ο οποίος τους ερωτά).
+
+ΣΚΗΝΗ Α'.
+
+
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ. ΧΟΡΟΣ γερόντων
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ω ξένοι, της Φεραίας γης πολίται, ξέρετε ίσως
+  αν βρίσκεται ο Άδμητος μέσα στ' ανάκτορά του;
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Ναι, είναι μέσα, Ηρακλή. Αλλ' όμως ποιά αιτία
+  σε φέρνει εις των Θεσσαλών την χώρα, στην Φεραία.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μια εργασία ανέλαβα του Ευρυσθέως τυράννου
+  της Τίρυνθος.
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Και που πηγαίνεις τώρα, σε ποια μέρη
+  τρέχεις να περιπλανηθής;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                       Στη Θράκη θα ζητήσω
+  τα τέσσαρα τα άλογα, που έχει ο Διομήδης
+  στο άρμα του.
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Εσκέφθηκες καλά πως θα το κάμης;
+  Γνωρίζεις με ποιόν άνθρωπον πηγαίνεις να τα βάλης;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι, δεν έτυχε ποτέ στην χώρα των Βιστόνων.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Αδύνατον τα άλογα να πάρης χωρίς μάχην.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Αλλ' όμως κι' ούτε ν' αρνηθώ μπορούσα.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                                   Θα σκοτώσης
+  για να γυρίσης, ειδεμή εκεί νεκρός θα μείνης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Δεν είναι η πρώτη μου φορά που αναλαμβάνω αγώνα.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Και αν νικήσης, τάχα ποιά τα κέρδη σου θα είναι;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τα άλογα στον τύραννο της Τίρυνθος θα πάω.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Δύσκολο εις το στόμα τους να βάλης χαλινάρι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Εκτός από το στόμα τους εάν φωτιές πετούνε.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Τον άνθρωπο στα δόντια τους κομμάτια τόνε κάνουν.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όπως τα λέτε, όχι άλογα, άγρια θηριά θα είναι.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Σαν πας θα ιδής της φάτνες τους στο αίμα βουτηγμένες..
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Και τίνος τάχα να είναι γυιός αυτός που τανατρέφει;
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Του Άρεως και βασιλεύς της Θράκης της πλουσίας.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Από όσα λες μου φαίνεται πως ο άθλος μου αξίζει.
+  Γιατί εμένα η μοίρα μου είναι σκληρή και πάντα
+  από το ένα δύσκολο στο άλλο με πηγαίνει.
+  Αφού μου ήτανε γραφτό με δυο παιδιά του Άρη
+  να πολεμήσω στην αρχή με τον Λυκάονα πρώτον
+  και με τον Κύκνον έπειτα, να τώρα και ο τρίτος
+  που έχει αυτά τα άλογα· μα δεν θα ιδή κανένας
+  να φοβηθώ εγώ ποτέ, εγώ ο γυιός της Αλκμήνης.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Να και του τόπου ο βασιλιάς ο Άδμητος που φτάνει.
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+(Εισέρχεται ο Άδμητος με κομμένην την κόμην εις ένδειξιν πένθους.)
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Χαίρε, καλώς μας ώρισες, γυιέ του Διός
+  και του Περσέως απόγονε.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                      Χαίρε και συ, ο άναξ
+  των Θεσσαλών, ω Άδμητε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                      Το ήθελα να χαίρω.
+  Ξέρω πως έρχεσαι εδώ σαν φίλος.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                          Τα μαλλιά σου
+  κομμένα βλέπω, πένθιμο σημάδι. Τι συμβαίνει;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Κάποιον νεκρόν θα θάψωμε σήμερα.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                          Από τα παιδιά σου
+  Μακρυά μια τέτοια συμφορά να δώση ο θεός.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                         Εκείνα
+  μέσα στο σπίτι ζωντανά είν' ευτυχή.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                         Ο γέρος
+  ο πατέρας σου μη μας αφήκε χρόνους;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Κ' εκείνος κ' η μητέρα μου ζουν πάντοτε.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                         Μα τότε
+  μήπως η Άλκηστις επέθανε η γυναίκα σου;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                     Για 'κείνην
+  μία διπλή απάντησι μπορούσα να σου δώσω.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τι λες; επέθανε ή ζη;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                          Και είναι και δεν είναι
+  και είμαι εξ αιτίας της σε λύπη βυθισμένος.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τα λόγια σου εξήγησι καμμίαν δεν μου δίνουν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν ξέρεις τι της ήτανε γραφτό από την Μοίρα;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ξέρω ότι εδέχθηκε για σένα να πεθάνη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Λοιπόν πως ημπορώ να ειπώ πως ζη, αφού το εδέχθη;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Α, μην την κλαις η ώρα της πριν έλθη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                  Τι σημαίνει;
+  Τάχα δεν λέγεται νεκρός αυτός που θα πεθάνη;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ναι, αλλά είναι χωριστό το ένα από τάλλο.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Έτσι νομίζεις, Ηρακλή, εσύ. Εγώ όμως όχι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τότε τι κλαις; Μη φίλος σου επέθανε κανένας;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Γυναίκα είναι ο νεκρός. Γι' αυτήν μιλούμε τώρα.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Γυναίκα ξένη ή συγγενής;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                      Ξένη, αλλά δική μας
+  στο σπίτι αυτό.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μα τότε εδώ πως πέθανε κοντά σου;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Σαν πέθανε ο πατέρας της, ήρθε ορφανή μαζί μας.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Αλλοίμονο! Είθε οι θεοί να μ' έστελναν να σ' εύρω
+  μιαν άλλην ώρα, Άδμητε, που να μην είχες λύπες.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τι θες να πης! Τα λόγια σου αυτά τι να σημαίνουν;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Πρέπει να φύγω από 'δω κι' αλλού να καταλύσω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αδύνατον! Τέτοιο κακό ποτέ δεν θα μου κάμης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Σ' αυτούς που έχουν τη λύπη τους είν' οχληρός ο ξένος.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Οι πεθαμένοι 'πέθαναν. Πέρασε μέσ' στο σπίτι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Δεν είναι πρέπον άνθρωπος να κάθεται να τρώγη
+  σε σπίτι όπου έπεσε η συμφορά κ' η λύπη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είναι οι ξενώνες χωριστά. Εκεί θα σε οδηγήσω.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Αν με αφήσης, Άδμητε, θα σ' το χρωστώ ως χάριν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν είναι πρέπον, Ηρακλή, να πας σε άλλο σπίτι.
+
+(Προς ένα δούλον)
+
+  Οδήγησε τον ξένον μας απ' έξω στους ξενώνας,
+  και σύστησε στους φύλακας να στρώσουν το τραπέζι
+  με άφθονα τα φαγητά. Να κλείσουνε της θύρες
+  που φέρνουν μέσα. Ο ξένος μας δεν πρέπει να ακούση
+  τους στεναγμούς, να λυπηθή την ώρα που θα τρώγη.
+
+(Ο δούλος και ο Ηρακλής εξέρχονται).
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Ε'.
+
+
+
+Άδμητος — Χορός
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Τι κάνεις; Τέτοια συμφορά σ' ευρήκε κι' όμως θέλεις
+  τον ξένον σου να τον δεχθής, να τον φιλοξενήσης;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τάχα θα μ' επαινούσατε αν έδιωχνα τον ξένο
+  από το σπίτι μου εδώ κι' από την πόλι; Όχι.
+  Η συμφορά λιγώτερη βεβαίως δεν θα ήτο
+  και μόνο εγώ αφιλόξενος θα ήμουν. Μέσα σ' τάλλα
+  κακά που μ' ηύραν θάλεγε ο κόσμος πως ακόμη
+  είμαι και αφιλόξενος και δεν τιμώ τους ξένους.
+  Κι' όμως εγώ όταν βρεθώ στο άνυδρο το Άργος
+  εκείνος με φιλοξενεί και με περιποιείται.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Αφού όμως είναι φίλος σου όπως τον λες, τι κρύβεις
+  τη συμφορά σου απ' αυτόν και δεν την φανερώνεις;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αν μάθαινε τον πόνο μου, θα ήθελε να μείνη;
+  Ξέρω πως ό,τι έκαμα θα σας φανή μια τρέλλα,
+  και δεν θα μ' επαινέσετε. Μα το δικό μου σπίτι
+  δεν έμαθε τους ξένους του να διώχνη, ν' ατιμάζη,
+
+(Εισέρχεται εις τα ανάκτορα)
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Ω πάντοτε φιλόξενο, πρόθυμο πάντα σπίτι
+  που κι' ο Απόλλων κάποτε ο Πύθιος, με τη λύρα
+  την ξακουσμένη εδέχθηκε στη στέγη σου να μείνη
+  γύρω στους λόφους σαν βοσκός την λύρα του να παίζη,
+  και τα κοπάδια να καλή σε υμεναίων μεθύσι.
+  Μαζί τους εβοσκούσανε, στον ήχο μαγεμμένοι
+  λύγκες με δέρμα ραβδωτό και άγρια λιοντάρια
+  που έφευγαν απ' της Όθρυος τα δάση. Γύρω γύρω
+  απ' την κιθάρα σου, αλαφρό, εχόρευε, ω Φοίβε,
+  το ζαρκαδάκι το μικρό με παρδαλό το δέρμα
+  όπου πετιέται άξαφνα απ' της ψηλές ελάτες.
+  Γιατί αλήθεια ο Άδμητος σε χώρα βασιλεύει
+  που έχει απ' όλες πιο πολλά κοπάδια γύρω γύρω
+  απ' τα κρυστάλλινα νερά της λίμνης της Βοιβίας.
+  Τα έμμορφα χωράφια της απλώνει απ' τώνα μέρος
+  από εκεί που ο Ήλιος τα άλογα του ζεύει
+  κατά των Μολοσσών τη γη, κι' από το άλλο μέρος
+  προς το Αιγαίον απλώνεται και προς το Πήλιον κάτω
+  όπου στης παραλίες του δεν βρίσκεται λιμάνι.
+  Τώρα το σπίτι του άνοιξε για να δεχθή τον ξένο
+  αν και το μάτι του είναι υγρό ακόμη από το δάκρυ
+  για την γυναίκα που έχασε προ λίγης ώρας τώρα.
+  Αλλ' η ευγενική ψυχή πάντα θα κάμη εκείνο
+  που θεωρεί καθήκον της και πρέπον να το κάμη.
+  Και οι καλοί πάντα καλά θα κάμουν. Τον θαυμάζω
+  για ό,τι έκαμε, και μέσ' στα βάθη της ψυχής μου
+  εγώ έχω την πεποίθησι πως οι θεοί ως το τέλος
+  την ευτυχίαν θα δώσουνε σε ένα τέτοιον άνδρα.
+
+(Εισέρχεται εις την σκηνήν η νεκρική πομπή της Αλκήστιδος)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'.
+
+
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ, ΧΟΡΟΣ, έπειτα ο ΦΕΡΗΣ
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Άνδρες Φεραίοι, ευχαριστώ που ήλθατε εδώ όλοι
+  για να μας αποδείξετε πόσο μας αγαπάτε.
+  Τώρα οι δούλοι φέρνουνε στον τάφο στολισμένο
+  το σώμα της γυναίκας μου, με όσα στολίδια πρέπει.
+  Σεις αποχαιρετίσατε την πεθαμμένη τώρα
+  που ξεκινά για το υστερνό και αγύριστο ταξείδι.
+
+(Εμφανίζεται ο Φέρης ακολουθούμενος από δούλους, οι οποίοι φέρουν
+δώρα).
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Να κι' ο πατέρας σου, Άδμητε, αργά αργά προβαίνει
+  με βήμα που του έκαμε βαρύ η ηλικία.
+  Οι δούλοι του στα χέρια τους τα δώρα του κρατούνε
+  που συνηθίζουν στους νεκρούς να βάζουνε.
+
+ΦΕΡΗΣ
+                                         Παιδί μου,
+  ήλθα κ' εγώ να κλάψωμε μαζί τη συμφορά σου.
+  Κανείς δεν έχει αντίρρησι πως έχασες γυναίκα,
+  που ήταν καλή και φρόνιμη. Μα τι να κάμης τώρα;
+  Όσω κι' αν είναι δύσκολο, θα το υποφέρης. Δέξου
+  και βάλε της στον τάφο της τα λίγα αυτά στολίδια.
+  Γιατί αξίζει απ' όλους μας να τιμηθή το σώμα
+  εκείνης που απέθανε για να σε σώση εσένα.
+  Με την θυσία της αυτή δεν άφησε κ' εμένα
+  χωρίς παιδί ναπόμενα τώρα στη γηρατειά μου.
+  Παράδειγμα έγινεν αυτή σε όλες της γυναίκες
+  μ' αυτό οπού ετόλμησε προς χάριν σου να κάμη.
+  οπού, συ που έσωσες αυτόν κι' όλους εμάς μαζί του,
+  χαίρε, και είθε κάτω εκεί στου Άδου τα παλάτια
+  ωραίαν να βρης ανάπαυσιν. Αλήθεια ή τέτοιον γάμο
+  πρέπει κανείς να εύχεται, ή ανύπαντρος να μένη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ούτε εγώ σ' εκάλεσα να έλθης στην κηδεία
+  ούτε που ήρθες χαίρομαι. Να πάρης και τα δώρα
+  που έφερες, γιατί σ' αυτήν εγώ δεν θα τα βάλω.
+  Για να ταφή, απ' τα δώρα σου ανάγκη αυτή δεν έχει.
+  Τότε έπρεπε να λυπηθής, όταν εγώ εχανόμουν.
+  Μα εσύ που τότε εδέχθηκες, αν κ' ήσουν τόσω γέρος,
+  να αποθάνω νέος εγώ, τώρα γι' αυτήν λυπάσαι:
+  Δεν είσαι συ πατέρας μου, όπως το λες, μα ούτε
+  και μάννα μου είναι αυτή, που λέει πως είναι μάννα
+  μόνο γιατί με γέννησε. Κάποια γυναίκα ξένη
+  μ' έδωσε στη γυναίκα σου να με βυζάξη. Μόλις
+  ήλθε η στιγμή κ' οι δύο σας να δείξετε αν είσθε
+  αλήθεια οι γονείς μου εσείς, φανήκατε κ' οι δύο.
+  Ή μήπως ανανδρότερος απ' όλους εγεννήθης
+  κ' εδειλίασες κι' αρνήθηκες σ' αυτήν την ηλικία
+  για του παιδιού σου την ζωή να χάσης τη δική σου,
+  και μία ξένη αφήσατε για μένα να πεθάνη,
+  που δίκαια την είχα εγώ πατέρα και μητέρα.
+  Και όμως θα ήταν ο αγών ωραίος να πεθάνης
+  για το παιδί σου, αφού έφθασες στο τέλος πια του βίου
+  και δεν σου έμενε πολύς καιρός να ζήσης πλέον.
+  Έπειτα όλες που ημπορεί κανένας να ζητήση
+  της ευτυχίες στον κόσμο αυτό της είχες. Από νέος
+  ακόμη ήσουν βασιλιάς. Και ούτε υπήρχε φόβος
+  πεθαίνοντας να άφηνες πίσω ορφανό τον θρόνο
+  ξένοι να τον αρπάξουνε, αφού είχες το παιδί σου.
+  Ούτε μπορούσες βέβαια να πης, πως δεν τιμούσα
+  τα γηρατειά σου και γι' αυτό μ' άφησες να πεθάνω
+  γιατί εγώ σου έδειχνα τον σεβασμό, που πρέπει
+  να δείχνωμε στους γέροντας, και όμως ιδέτε τώρα
+  κ' οι δυο πως μου πληρώσατε αυτόν τον σεβασμό μου.
+  Βεβαίως δεν θα μπορούσες πια άλλα παιδιά να κάμης,
+  να σε γηροκομήσουνε και όταν θάλθη η ώρα,
+  το σώμα σου να εκθέσουνε και με τιμή να θάψουν.
+  Εγώ μ' αυτά τα χέρια μου βεβαίως δεν θα σε θάψω,
+  γιατί εγώ είμαι νεκρός για σένα. Αν σ' έναν άλλον
+  χρωστώ το ότι ζωντανός είμαι ακόμα, εκείνον
+  ωσάν πατέρα θα τιμώ και θα γηροκομούσα.
+  Άδικα λεν οι γέροντες πως θέλουν να πεθάνουν
+  και ότι βαρεθήκανε την μακρυνή ζωή τους.
+  Μόλις φανή ο θάνατος πως θέλει να τους πάρη.
+  όλοι ευθύς μετανοούν, και βρίσκουν πως το γήρας
+  δεν είναι πια βαρύ γι' αυτούς.
+
+ΧΟΡΟΣ
+                                               Άδμητε, παύσε τώρα.
+  Φθάνει αυτή η συμφορά· τον γέρο μην πληγώνης.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Παιδί μου, σε ποιόν δούλον σου μιλείς μ' αυτά τα λόγια,
+  σε Φρύγα ή σε ανθρώπον που πήρες στη Λυδία;
+  Δεν είμαι τάχα Θεσσαλός ελεύθερος; Δεν είχα
+  κ' εγώ πατέρα Θεσσαλόν κ' ελεύθερον; Με βρίζεις
+  με λόγια που τα όρια της λύπης σου περνούνε.
+  Μα έπειτα απ' τα λόγια αυτά δεν ημπορείς να φύγης.
+  Εγώ σ' εγέννησα, κ' εγώ είχα καθήκον πάλι
+  να σ' αναθρέψω, κύριον στο σπίτι να σε κάμω,
+  αλλ' όχι και προς χάριν σου να χάσω τη ζωή μου.
+  Αυτό καμμιά συνήθεια του τόπου δεν το λέει
+  κι' ούτε απ' τον πατέρα μου το έμαθα ως νόμον.
+  Αν εγεννήθης ευτυχής ή δυστυχής, δικό σου
+  είναι γραφτό, από εμάς ό,τι ήτανε να πάρης
+  το πήρες. Είσαι βασιλιάς νέος λαού μεγάλου
+  και θα σου αφήσω κτήματα πολλά, όσα επήρα
+  κ' εγώ απ' τον πατέρα μου. Λοιπόν, τι σου έχω κάμει
+  κακό, και τι σ' εστέρησα; Δεν θέλω να πεθάνης
+  εσύ για μένα, μα ούτ' εγώ για χάρι σου πεθαίνω.
+  Συ την ζωή την αγαπάς· εγώ, νομίζεις, όχι;
+  Του κάτω κόσμου η ζωή είναι μακρυά κ' αιώνια,
+  εδώ επάνω η ζωή είν' λίγη μα γλυκειά είναι.
+  Εσύ χωρίς καμμιά ντροπή εζήτησες να ζήσης
+  κι' όταν η ώρα σου έφθασε σώθηκες απ' τη Μοίρα
+  σκοτώνοντας αυτήν εδώ, και βρίζεις τώρα εμένα
+  εσύ, ο αλήθεια άνανδρος, που εδέχθης μια γυναίκα
+  πριν νάρθη η ώρα να χαθή προς χάριν του καλού της;.
+  Ωραίαν ευρήκες πρόφασι ποτέ να μην πεθάνης,
+  αν πείθης την γυναίκα σου την θέσι σου να παίρνη.
+  Τέτοιος εσύ, κατηγορείς τους άλλους, που δεν θέλουν
+  να κάνουν ό,τι κάνεις συ. Σιώπησε και σκέψου,
+  πως αν εσύ την αγαπάς δικαίως τη ζωή σου,
+  οι άλλοι δεν την αγαπούν; Μην λες κακά για μένα,
+  γιατί πολύ χειρότερα θ' ακούσης, και δικαίως.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Λόγια κακά ακούσθηκαν εδώ και πριν και τώρα.
+  Αλλ' όμως παύσε, γέροντα, να βρίζης το παιδί σου.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Πες ό,τι θέλεις• ξέρω εγώ πως θα σου απαντήσω.
+  Εάν σου κακοφαίνεται ν' ακούης την αλήθεια,
+  δεν έπρεπε να μου φερθής, όπως εσύ εφέρθης.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Αν πέθαινα για χάρι σου, χειρότερο θα ήτον.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Το ίδιο είναι ο θάνατος του γέρου και του νέου;
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Μία ζωή θα ζήσωμε και όχι δύο.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                         Είθε
+  να ζήσης περισσότερον ακόμα κι' από τον Δία.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Αυτούς που σε εγέννησαν αδίκως καταριέσαι,
+  ενώ κακό δεν σούκαμαν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                          Τώρα μονάχα βλέπω
+  πόσο σ' αρέσει η ζωή.
+
+ΦΕΡΗΣ
+                              Σ' εσένα δεν αρέσει,
+  που άλλος για σένα πέθανε και τώρα τον παιδεύεις;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είναι σημάδι και αυτό δικής σου ανανδρίας.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Τώρα θα πης πως πέθανεν η Άλκηστις για μένα!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Εύχου να μη με χρειασθής ποτέ, σε καμμιά ανάγκη·
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Πάρε και άλλες σαν κι' αυτήν για νάχης να πεθαίνουν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δική σου είναι η ντροπή, που ήθελες να ζήσης.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Ε, τι να γίνη! είναι γλυκό το φως που ο θεός μας δίνει.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν έχεις ανδρική καρδιά στα στήθη σου, δεν έχεις.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Δεν χαίρεσαι, γιατί νεκρόν τον γέρο δεν κηδεύεις.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μα θα πεθάνης άδοξος, σαν θάρθη η σειρά σου.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Όταν πεθάνω, λέγε μου ό,τι θέλεις. Δεν θακούω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο, τι αδιάντροπα είναι τα γηρατειά!
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Αυτή δεν ήταν αναιδής· κουτή μονάχα ευρήκες.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Φύγε και άφησε μ' εδώ να θάψω τον νεκρό μου.
+
+ΦΕΡΗΣ
+  Φεύγω και θάψε την εσύ, που είσαι κι' ο φονιάς της.
+  Αλλά θα δώσης μια φορά λόγο στους συγγενείς της·
+  άνδρας δεν θα είναι ο Άκαστος, αν κάποτε δεν έλθη
+  να τιμωρήση άγρια της αδελφής τον φόνο.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Λοιπόν κατάρα και σ' εσέ, κατάρα και στην μάννα,
+  Κ' οι δυο, αν κ' έχετε παιδί, εν τούτοις θα γυρνάτε
+  χωρίς παιδί. Στο σπίτι μου κανείς σας να μην έλθη.
+  Κι' αν είναι και με κήρυκες ναπαρνηθώ το σπίτι,
+  το σπίτι που γεννήθηκα, βεβαίως θα το κάμω.
+  Κ' εμάς που βρήκε η συμφορά τώρ' ας την υποστούμε
+  και ας το πάμε στην πυρά το σώμα του νεκρού μας.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Αλλοίμονο, η δύστυχη, το θύμα αυτό της τόλμης.
+  Χαίρε, ω γενναία γυναίκα, εσύ, χαίρε, εσύ η μεγάλη.
+  Είθε ο Χθόνιος Ερμής κι' ο Άδης να δειχθούνε
+  ευνοϊκοί σε σένα. Και αν υπάρχη εκεί κάτω
+  για τους καλούς κάτι καλό πλειότερο απ' τους άλλους
+  είθε να τώχης συ η καλή σαν κάθεσαι στο πλάι
+  της Περσεφόνης, γυναικός του Πλούτωνος στον Άδη.
+
+(Εξέρχεται η κηδεία βραδέως.)
+
+
+
+Αυλαία
+
+
+
+
+ΠΡΑΞΙΣ Γ'
+
+
+
+
+
+(Η αυτή σκηνογραφία. Από την μεσαίαν θύραν
+  εξέρχεται ο θεράπων)
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Είδαν πολλούς τα μάτια μου στο σπίτι τούτο ξένους
+  κι' από τα πέρατα της γης στου Αδμήτου το τραπέζι
+  πάρα πολλοί εκάθισαν. Μα σαν αυτόν τον ξένον
+  χειρότερον δεν είδανε τα μάτια μου ως τώρα.
+  Αφού είδε πως ο Άδμητος είχε νεκρόν στο σπίτι,
+  αυτός εν τούτοις τόλμησε ναρθή να καταλύση.
+  Έπειτα δεν τον έφθασαν εκείνα που του πήγα
+  να φάη, αλλ' εζήτησε και άλλα να του φέρω.
+  Επήρε εις το χέρι του το ξύλινο ποτήρι
+  και ήρχισε μαύρο κρασί να πίνη ως που η φλόγα
+  επότισε το σώμα του και τώκαμε καμίνι.
+  Τότε με μύρτα εστόλισεν αμέσως το κεφάλι
+  και ήρχισε να τραγουδή σαν σκύλλος που ουρλιάζει.
+  Διπλή τότε ακουγότανε η μουσική στο σπίτι
+  γιατί εκείνος ούρλιαζε, χωρίς να τόνε μέλη
+  για τη δική μας συμφορά, ενώ ημείς οι άλλοι
+  εκλαίγαμε τον θάνατο της δύστυχης κυράς μας.
+  Όμως από τον ξένο μας εκρύβαμε τη λύπη,
+  γιατί έτσι διέταξε ο Άδμητος σε όλους.
+  Και έτσι ενώ τώρα εγώ φροντίζω μέσ' στο σπίτι
+  για ένα ξένο, που ληστής θα είναι ή κακούργος,
+  εκείνη πάει, χωρίς εγώ να πάω από πίσω,
+  χωρίς να πιάσω μια στιγμή το χέρι και να κλάψω
+  εκείνην που για όλους μας μητέρα, αλήθεια, ήταν.
+  Γιατί από πολλά κακά μας έσωζε, με γλύκα,
+  όταν περνούσε τον θυμό του Αδμήτου. Έχω δίκηο
+  λοιπόν να τον σιχαίνωμαι τον ξένο μας που ήρθε
+  μέσα σε τέτοιες συμφορές;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+
+(Εξέρχεται από την μεσαίαν θύραν κλονιζόμενος από μέθην).
+
+  Ε, συ, γιατί τα μούτρα σου κατεβασμένα, τάχεις;
+  Δεν πρέπει ο δούλος σκυθρωπός να δέχεται τον ξένο,
+  αλλά να είναι πρόσχαρος. Εσύ βλέπεις τον φίλο
+  του αφέντη σου εδώ μπροστά και με κοιτάζεις έτσι
+  με πρόσωπο περίλυπο και ζαρωμένα φρύδια,
+  σαν να σου τρώγεται η ψυχή για κάποια ξένην έννοια.
+  Έλα εδώ κοντύτερα σοφώτερος να γίνης,
+  Ξέρεις τι είδους πράγματα είνε των θνητών; Βεβαίως
+  δεν ξέρεις. Κ' έχεις δίκαιον που να τα μάθης; Έλα
+  λοιπόν νακούσης. Ο θνητός μια μέρα θα πεθάνη
+  κι' ούτε υπάρχει άνθρωπος να ξέρη αν θα ζήση
+  ως αύριο. Γιατί κανείς δεν ξέρει που πηγαίνει
+  η Τύχη, κι' ούτε ημπορεί με τέχνη να το μάθη.
+  Τώρα λοιπόν που τάμαθες της τύχης από μένα
+  κύτταξε πως να την χαρής σήμερα τη ζωή σου·
+  πίνε, και τάλλα άφησ' τα στην τύχη να τα κάμη.
+  Τίμα και την γλυκύτερη θεά για τους ανθρώπους,
+  την Κύπριδα, γιατ' η θεά είναι καλή και ακούει.
+  Όλα τα άλλα άφησ' τα, και άκουσε μ' εμένα
+  γιατί μου φαίνεται σωστά πως λέω, αλήθεια, λόγια.
+  Ξέχνα λοιπόν την λύπη σου κ' έλα να πιής μαζί μου.
+  Γίνου ανώτερος εσύ, απ' όλα αυτά και βάλε
+  στεφάνι στο κεφάλι σου. Δεν έχω αμφιβολία
+  πως με ποτήρια άφθονα την λύπη σου θα διώξης
+  και την φροντίδα σου. Αφού θνητοί έχουμε γίνει,
+  πρέπει και να σκεπτώμεθα ωσάν θνητοί. Γιατ' όποιος
+  όλη του την ζωή περνά με ζαρωμένα φρύδια
+  και σοβαρός, μου φαίνεται τουλάχιστον εμένα
+  πως δεν περνά ζωή αυτός, μα συμφορά.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                                            Τα ξέρω
+  πως είναι αυτά που λες σωστά, μα τώρα δεν είν' ώρα
+  για γέλια και για όρεξι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                      Για μια γυναίκα ξένη
+  τόσω λυπάσαι! ο αφέντης σου και η κυρά σου ζούνε.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Ζούνε; Τι λες; Τη συμφορά δεν ξέρεις του σπιτιού μας;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι. Εκτός αν ψέμματα ο κύριος σου είπε.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Είναι πολύ φιλόξενος, και για να μη λυπήση
+  τον ξένο του.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Λέγε λοιπόν τι συμφορά σας βρήκε;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Πήγαινε στο καλό εσύ χαρούμενος. Οι άλλοι
+  εμείς ας τηνε κλάψωμε τη συμφορά του αφέντη.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Δεν φαίνεται απ' τα λόγια σου να πρόκειται για ξένον.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Αν ήταν ξένος ο νεκρός, δεν μ' έμελε να βλέπω
+  εσένα να γλεντάς εδώ.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Βέβαια, για έναν ξένο
+  δεν έπρεπε να μείνω εγώ χωρίς φιλοξενία.
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Δεν είναι ξένος ο νεκρός. Είναι πολύ δικός μας.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Πώς; Πάει τέτοια προσβολή ο Άδμητος σε μένα
+  να κρύψη από τον ξένον του τη λύπη του;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                                    Δεν ήλθες
+  σε μια στιγμή κατάλληλη. Εμείς έχομε πένθος.
+  Δεν βλέπεις μαύρα που φορώ, δεν βλέπεις τα μαλλιά μου
+  κομμένα;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ποιός επέθανε; Μήπως παιδί κανένα
+  ή μήπως ο πατέρας του ο γέρος;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                                         Όχι ξένε,
+  επέθανε η γυναίκα του.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                  Τι λες; Με τέτοιο πένθος
+  στο σπίτι με εδεχθήκατε;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+                      Ντρεπότανε να διώξη
+  τον ξένο από το σπίτι του, ο Άδμητος, σαν ήλθε.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ω άμοιρε, τι σπάνια γυναίκα εστερήθης!
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Εκείνη μόνο εχάθηκε; Όλοι είμαστε χαμένοι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Είδα εγώ τα μάτια σας γεμάτα δάκρυα, είδα
+  πως τα μαλλιά σας είχατε κομμένα. Μα εκείνος
+  με έπεισε πως πέθανε κάποιος απ' έξω ξένος.
+  Διά της βίας με εκράτησε στο σπίτι το θλιμμένο,
+  και άρχισα να πίνω εγώ, ενώ αυτός πενθούσε.
+  Τώρα μπορώ να κάθωμαι εγώ στεφανωμένος
+  να πίνω και να τραγουδώ; Το σφάλμα είναι δικό σου
+  που δεν μου είπες τίποτα γι' αυτήν την δυστυχία.
+  Και τώρα πού την θάψανε; Πού είναι να τους εύρω;
+
+ΘΕΡΑΠΩΝ
+  Στον δρόμο που στην Λάρισα πηγαίνει κατ' ευθείαν
+  έξω απ' τα προάστεια· εκεί θα ιδής τον τάφο
+  όλον από άσπρο μάρμαρο, καλοπελεκημένον.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ω συ καρδιά μου, που έκαμες τόσα και τόσα ως τώρα
+  και χέρι εσύ, ήρθε ο καιρός να δείξετε ποίος είναι
+  εκείνος που εγέννησεν η Αλκμήνη από τον Δία
+  κάτω από την Τίρυνθα, η κόρη του Ηλεκτρυόνος.
+  Γιατί πρέπει να σώσω εγώ την δύστυχη γυναίκα
+  που προ ολίγου επέθανε, και να την φέρω πάλι
+  στο σπίτι της, στον Άδμητο, και χάρι να του κάμω.
+  Τον μαυροφόρον θάνατον θα πάω να προφθάσω
+  τον βασιλέα των νεκρών, κάτω εκεί στον τάφο
+  έτοιμον των θυμάτων του το αίμα να ρουφήξη.
+  Κ' αν πέσω απάνω του άξαφνα και με τα δυο μου χέρια
+  καλά τον σφίξω, βέβαια κανείς δεν θα μπορέση
+  να μου τον πάρη από εκεί, αν πρώτα δεν αφήση
+  από τα ματωμένα του πλευρά του την γυναίκα.
+  Κι' αν αποτύχω, ή ο θάνατος δεν έλθη να αρπάξη
+  το αιματωμένο γλύκισμα, στον Άδη θα κατέβω
+  σ' τανήλια βασίλεια της Περσεφόνης κάτω
+  να την ζητήσω. Και καμμιά αμφιβολία δεν έχω
+  πως θα την φέρω γρήγορα την Άλκηστιν απάνω
+  στα χέρια του συζύγου της να τηνε παραδώσω
+  που πρόθυμος εδέχθηκε στο σπίτι του τον ξένο
+  αν κ' είχε τέτοια συμφορά κ' εσκέφθηκε να κρύψη
+  τόσω γενναίο τον πόνο του, κανένα μη λυπήση.
+  Ποίος είναι πιο φιλόξενος στων Θεσσαλών τη χώρα
+  κι' απ' όλους όσοι κατοικούν εις την Ελλάδα; Όμως
+  τόσω γενναίος αν φάνηκε, αχάριστον δεν βρήκε.
+
+(Εξέρχεται δεξιά)
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Β'.
+
+
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+
+(Εισέρχεται με την κεφαλήν προς τα κάτω και πλησιάζων βλέπει έξω προς
+την θύραν τον πλόκαμον κρεμασμένον εις σημείον πένθους).
+
+  Αλλοίμονο! Αλλοίμονο! Τι μαύρη η επιστροφή μου
+  και μαύρη του ανακτόρου μου η όψι! Αλλοίμονο μου!
+  Αλλοίμονο, που να σταθώ και που να πάω τώρα,
+  και τι να πω; Καλλίτερα να είχα κ' εγώ πεθάνει!
+  Τι άτυχον μ' εγέννησεν η μάννα μου! Ζηλεύω
+  τους πεθαμμένους, και ήθελα να ήμουνα μαζί τους.
+  Δεν θέλω ούτε την αυγή να βλέπω πια, μα ούτε
+  στη γη απάνω να πατώ· τόσω αγαπούσα εκείνην
+  που μ' άρπαξεν ο θάνατος στον Άδη να την δώση.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Προχώρησε, προχώρησε. Πήγαινε μέσ' στο σπίτι.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο!....
+
+ΧΟΡΟΣ
+    Ο πόνος σου τους στεναγμούς αξίζει.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ωχ!
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Ξέρω στην οδύνην σου πως είσαι βυθισμένος.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο.....
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Μα οι στεναγμοί νεκρό δεν ανασταίνουν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ω! Ω!
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Είναι πολύ σκληρόν να μην ξαναντικρύσης
+  μίας γυναίκας πρόσωπον που τόσον αγαπούσες.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μου εθύμισες τον πόνο που ξεσχίζει την καρδιά μου.
+  Δεν είναι άλλη συμφορά στον κόσμο πιο μεγάλη
+  παρά να χάση την πιστή γυναίκα του. Στο σπίτι
+  γυναίκα μου καλλίτερα να μην την είχα φέρει.
+  Ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν έχουνε γυναίκα
+  ούτε παιδιά. Μία ζωή, μονάχα η δική τους,
+  και αν χαθή, ο πόνος της πάντα πιο λίγος είναι.
+  Αλλά να βλέπη άρρωστα κανένας τα παιδιά του
+  και το κρεββάτι του έρημο το νυφικό, είναι λύπη
+  αβάσταχτη, ενώ χωρίς παιδιά μπορεί να μείνη,
+  κ' ενώ μπορούσε άγαμος να ζήση τη ζωή του.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Μια συμφορά αβάσταχτη αλήθεια μας ευρήκε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονο!....
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Τους στεναγμούς σου παύσε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλοίμονό μου.
+
+ΧΟΡΟΣ
+      Είναι βαρειά η συμφορά και όμως.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ωχ, ωιμένα!
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Κάμε ολίγη υπομονή, δεν είσαι συ ο πρώτος......
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ωχ!
+
+ΧΟΡΟΣ
+  ...,. Που χάνεις τη γυναίκα σου. Όλοι οι θνητοί υποφέρουν,
+  ο ένας μία συμφορά, ο άλλος πάλιν άλλην!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ω λύπες αλησμόνητες, και πένθη μας για εκείνους
+  που αγαπημένους είχαμε και που η γη τους πήρε.
+  Ποιος τάχα να μ' εμπόδισε να πέσω μέσ' στον τάφο
+  νεκρός κ' εγώ ναναπαυθώ στο πλάι εκείνης που ήταν
+  στον κόσμο η καλλίτερη γυναίκα; Δυο ο Άδης
+  ψυχές θα είχε αντί μιας, πιστά συνηνωμένες
+  από μια πίστι ανίκητη, κι' η δυο μαζί τη λίμνη
+  του κάτω κόσμου αχώριστες μαζί θα την περνούσαν.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Εγώ είχα κάποιον συγγενή, που είχεν ένα μόνο
+  παιδί μέσα στο σπίτι του, ο Χάρος του το πήρε.
+  Κι' όμως την λύπη υπέφερε, αν κ' έμεινε μονάχος
+  και γέρος με άσπρα πια μαλλιά σκυμμένος απ' τα χρόνια.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ω σπίτι μου, την θύρα σου πως να περάσω τώρα;
+  πως θα τους δω τους τοίχους σου, πούχουν αλλάξει τώρα.
+  Αλλοίμονο. Τι διαφορά! Με πεύκα του Πηλίου
+  και με τραγούδια άλλοτε του γάμου μου εμπήκα
+  κρατώντας μέσ' στα χέρια μου το αγαπημένο χέρι
+  της νύφης. Από πίσω 'μας πυκνή ακολουθία
+  μ' άλλα τραγούδια ερχότανε, και όλοι απ' την καρδιά τους
+  μας εμακάριζαν εμέ κ' εκείνην που εχάθη
+  γιατί κ' οι δυο ευγενείς κι' από γενιά μεγάλη
+  ενώναμε την τύχη μας. Τώρα ούτε τραγούδια,
+  ούτε χαρές υμεναίου πια, μα στεναγμοί και θρήνοι.
+  Και όχι άσπρα πέπλα. Πένθιμα στολίδια με προπέμπουν
+  στο νυφικό δωμάτιον, που ερήμωσεν ο Χάρος.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Μέσα στην ευτυχία σου η συμφορά σ' ευρήκε
+  ενώ δεν την περίμενες. Συ όμως ζης ακόμα
+  και αναπνέεις. Επέθανε εκείνη και σ' αφήνει
+  με όλες της αγάπες της. Τι τάχα νέο βρίσκεις
+  σ' αυτό; Δεν είσαι μόνος σου. Κι' άλλοι πολλοί ως τώρα
+  έχασαν της γυναίκες των.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                   Η τύχη της νομίζω
+  απ' τη δική μου πιο καλή πως είναι, αν και τω όντι
+  έτσι δεν φαίνεται. Αυτή εσώθηκε απ' τους πόνους
+  κι' από της λύπες, κ' ένδοξον ευρήκε τέλος. Όμως
+  εγώ που εσώθηκα απ' τον θάνατον δεν πρέπει
+  να ζήσω τώρα μόνος μου, γιατί καλά το νοιώθω
+  ότι θα είναι θλιβερή στο μέλλον η ζωή μου.
+  Πώς να τολμήσω τώρα πια να μπω σ' αυτό το σπίτι;
+  ποιός τώρα θα με υποδεχθή και θα με χαιρετίση
+  με λόγια γλυκομίλητα; Που να στραφώ; Ερημία
+  είναι παντού, μέσα στο σπίτι τώρα
+  και θα με διώχνει, έρημο το νυφικό κρεββάτι,
+  έρημο και το κάθισμα που εκάθητο εκείνη.
+  Παντού αταξία και μόνωσις, κ' εμπρός στα γόνατα μου
+  με κλάμματα θα πέφτουνε τα ορφανά παιδιά μου
+  κ' οι δούλοι την κυρία τους θα κλαιν την πεθαμμένη.
+  Αυτά μέσα στο σπίτι μου με περιμένουν. Έξω
+  θα βλέπω και θα λαχταρώ τους άλλους που θα ζουν
+  με της γυναίκες τους. Γιατί η ομήλικες μ' εκείνην
+  θα μου σπαράζουν την καρδιά. Και οι εχθροί θα πούνε
+  «Να εκείνος που δεν ήθελε ο ίδιος να πεθάνη
+  και ζη μιαν άτιμη ζωή, αφού από ανανδρία
+  έδωσε την γυναίκα του στον τόπο του. Είναι άνδρας
+  αυτός, που τώρα εχθρεύεται και τους γονείς του ακόμη,
+  γιατί δεν εδεχθήκανε για κείνον να πεθάνουν;»
+  Αυτήν την φήμη εκέρδησα εκτός από την λύπη.
+  Γιατί λοιπόν καλλίτερα να ζω, αφού θ' ακούω
+  τα λόγια τα φαρμακερά κοντά στη συμφορά μου;
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Με την βοήθεια των Μουσών επέταξα στα ύψη
+  της επιστήμης, κ' έμαθα πολλά, αλλά δεν ηύρα
+  τίποτε δυνατώτερον απ' την Ανάγκη. Ούτε
+  γι' αυτήν υπάρχει φάρμακον κανένα στης σανίδες
+  της Θράκης που έγραψε ο Ορφεύς απάνω τι γιατρεύει
+  το σώμα μας και την ψυχή, ούτε σε όσα ο Φοίβος
+  στους Ασκληπιάδας έδωκε να πολεμούν τους πόνους
+  και να βοηθούνε τους θνητούς. Είναι η θεά η μόνη
+  που ούτε ακούει στους βωμούς ούτε αγάλματα έχει
+  ούτε και θέλει τάμματα. Είθε, ω θεά μεγάλη,
+  να μη μας έλθης στη ζωή χειρότερη από τώρα.
+  Γιατί ο Ζευς εκτελεστή στας αποφάσεις σ' έχει.
+  Εσύ έχεις την δύναμι σίδερα να δαμάζης
+  και τίποτα δεν σέβεται η άγρια θέλησίς σου
+  Και σένα τώρα, Άδμητε, μέσ' στους γερούς δεσμούς της
+  σ' ετύλιξε. Υπόμεινε. Γιατί τα δάκρυά σου
+  πίσω δεν θα σου φέρουνε εκείνην που εχάθη.
+  Σκέψου ότι και των θεών τα νόθα κατεβαίνουν
+  στον Άδη. Εκείνη ήτανε αγαπητή σε όλους
+  και όταν ζούσε, αγαπητή και πεθαμμένη θα είναι.
+  Γιατί πραγματικώς εσύ για σύζυγον επήρες
+  την πλέον ευγενέστερην γυναίκα αυτού του κόσμου.
+  Μήτε πως είναι ο τάφος της σαν άλλοι, να νομίζης
+  αλλά θα έχη της τιμές που οι θεοί μας έχουν
+  και θα είναι αντικείμενον του σεβασμού των ξένων.
+  Όλοι περνώντας από εκεί θα λένε, «Αυτή η γυναίκα
+  πέθανε για τον άνδρα της, και τώρα ευτυχισμένη
+  ζη με τους μάκαρας θεούς. Χαίρε, ω θεά, και είθε
+  την ευτυχία και σε μας να δώσης!» Με τα λόγια
+  αυτά θα χαιρετίζεται ο τάφος της. Αλλ' όμως
+  μου φαίνεται ο Ηρακλής πως είναι αυτός που φθάνει.
+
+
+
+ΣΚΗΝΗ Δ'.
+
+
+
+Οι αυτοί.—ΗΡΑΚΛΗΣ
+
+(Ο Ηρακλής υποβαστάζει μίαν γυναίκα σκεπασμένην με πέπλον)
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Στον φίλον πρέπει, Άδμητε, τίποτα να μην κρύβης
+  μέσα στα βάθη της ψυχής, και ελεύθερα να λέγης
+  τι σου συμβαίνει. Μια φορά που ευρέθηκα κοντά σου
+  είχα και την αξίωσιν να θεωρούμαι φίλος
+  στη συμφορά σου. Αλλά εσύ μου έκρυψες πως έχεις
+  μέσα στο σπίτι σου νεκράν την Άλκηστιν, κ' εδέχθης
+  να με ξενίσης, λέγοντας πως δεν είναι δικός σου
+  ο άνθρωπος που πέθανε, αλλά είναι κάποιος ξένος.
+  Κ' εγώ αφού εστεφάνωσα με άνθη το κεφάλι
+  σπονδάς έκαμα στους θεούς, σε λυπημένο σπίτι.
+  Παραπονούμαι που σ' εμέ εφέρθης σαν εις ξένον,
+  αλλά δεν θέλω πιο πολύ να σε λυπήσω τώρα.
+  Άκουσε όμως τι εδώ με κάνει να γυρίσω.
+  Πάρε την γυναίκα αυτήν και να μου την φυλάξης
+  ως να γυρίσω απ' των Θρακών την χώρα που πηγαίνω
+  να πάρω εκείνα τάλογα που των Βιστόνων έχει
+  ο βασιλεύς στο άρμα του, αφού θα τον σκοτώσω.
+  Αν τύχη—ο μη γένοιτο—να μην το επιτύχω
+  και δεν γυρίσω, πάρε την, για δούλαν μέσ' στο σπήτι.
+  Αλήθεια, εκοπίασα πολύ για να την πάρω.
+  Σε κάποιο αγώνα έτυχα, που ήτανε βραβεία
+  άξια για τους νικητάς. Από αυτόν την πήρα
+  για έπαθλον της νίκης μου. Οι νικηταί του δρόμου
+  έπαιρναν άλογα. Αυτοί που ενίκησαν στην πάλη
+  και στην πυγμή, αγωνίσματα πιο δύσκολα, κοπάδια
+  έπαιρναν βώδια, μα και μια γυναίκα παραπάνω.
+  Αφού λοιπόν ευρέθηκα τυχαίως στους αγώνας
+  κ' ενίκησα, δεν ήθελα τέτοιο βραβείο ν' αφήσω.
+  Πάρ' την λοιπόν και φρόντισε γι' αυτήν. Γιατί δεν είναι
+  γυναίκα που να έκλεψα. Μου εστοίχισε η νίκη.
+  Ίσως και συ με τον καιρό θα με ευχαριστήσης.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ούτε από περιφρόνησι ούτε για εχθρό σ' επήρα
+  και σούκρυψα της άμοιρης γυναίκας μου την τύχη.
+  Αλλά στης τόσες λύπες μου ακόμα μία λύπη
+  θα ήτανε να σ' έβλεπα σ' άλλον να πας να μείνης.
+  Ήταν για μένα αρκετόν να κλαίω τη συμφορά μου.
+  Όσω για την γυναίκα αυτή, θα σε παρακαλέσω
+  σε ένα άλλον Θεσσαλόν να τήνε δώσης, σε ένα
+  που να μην έπαθε κι' αυτός ό,τι εγώ έχω πάθει.
+  Έχεις εσύ φίλους πολλούς Φεραίους, μη θελήσης
+  να ζωντανεύη η ανάμνησις της συμφοράς μου. Είναι
+  αδύνατον, στο σπίτι μου βλέποντας την γυναίκα
+  να μείνω αδάκρυτος. Με φθάνει η λύπη που βαραίνει
+  την πονεμένη μου ψυχή. Κ' έπειτα πως να θρέψω
+  μια νέα γυναίκα μέσα εδώ, γιατί γυναίκα νέα
+  απ' τα στολίδια φαίνεται κ' απ' τα φορέματά της.
+  Πού να την βάλω; Βέβαια μέσα στους άνδρες όχι.
+  Πώς μέσ' στους νέους ημπορεί αγνή αυτή να μείνη;
+  Δεν είναι εύκολο, Ηρακλή, τον νέον να συγκρατήσης
+  κ' εγώ για το συμφέρον σου φροντίζω. Ή να την βάλω
+  μέσα εις το δωμάτιον της πεθαμένης; Τότε
+  πρέπει και το κρεββάτι της εκείνης να της δώσω.
+  Αλλά διπλή κατακραυγή φοβούμαι πως θα μ' εύρη
+  πρώτον κανείς από τον λαόν μην πη ότι προδίδω
+  αυτήν που με ευεργέτησε, αν μοιρασθώ με άλλην
+  την κλίνη μου, και δεύτερον κι' αυτή η πεθαμμένη.
+  Και ξέρεις πόσον άξια του σεβασμού μου είναι.
+  Πρέπει βεβαίως με φρόνησιν να ενεργώ.
+
+(Προς την γυναίκα)
+
+                                               Συ όμως
+  όποια κι' αν είσαι μάθε το. Μοιάζεις πολύ μ' εκείνην,
+  έχεις το ίδιο ανάστημα και την μορφή την ίδια
+  της άμοιρης Αλκήστιδος. Αλλοίμονο, λυπήσου
+  και πάρτην απ' τα μάτια μου να μην την βλέπω, εμπρός μου.
+  Είν' αρκετή η οδύνη μου, μη μου προσθέτεις κι' άλλην.
+  την βλέπω και μου φαίνεται πως βλέπω την δική μου,
+  και μου ραγίζεται η καρδιά και τρέχουνε τα μάτια
+  ποτάμι. Ω τι άτυχος που είμαι! Πως την νοιώθω
+  όλην την πίκρα στην ψυχή του πένθους μου!...
+
+ΧΟΡΟΣ
+                                       Βεβαίως
+  εγώ δεν ημπορώ να 'πω πως είσαι ευτυχισμένος.
+  Αλλ' όμως με υπομονή πρέπει να υποστούμε
+  ό,τι μας δίνουν οι θεοί.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                          Πως ήθελα να είχα
+  τόση μεγάλη δύναμι να πάω στον κάτω κόσμο
+  να πάρω την γυναίκα σου κ' εδώ να σου την φέρω!
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ξέρω καλά πως το ήθελες. Μα πώς αυτό να γίνη;
+  Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί, το φως δεν ξαναβλέπουν.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Στη λύπη μην αφήνεσαι. Υπομονή να κάμης.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είν' εύκολες η συμβουλές, δύσκολο να υποφέρης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μήπως κερδίζεις τίποτα με κλάμματα;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                      Το ξέρω
+  κ' εγώ, αλλ' όμως με τραβά η λύπη άθελα μου.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Ε, βέβαια, η αγάπη μας για εκείνον που πεθαίνει
+  μας φέρνει δάκρυα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αυτή η αγάπη με σκοτώνει
+  ακόμη περισσότερον από όσον λέγω
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                         Αλήθεια
+  σπανία γυναίκα έχασες. Ποιός λέει το εναντίον;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν έχει πια η ζωή για εμέ καμμιά χαρά.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                    Ο χρόνος,
+  τη λύπη σου σιγά σιγά θα την γλυκάνη. Τώρα
+  είναι απάνω στην ορμή.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                        Αλήθεια αν ο χρόνος
+  που λέγεις είναι ο θάνατος.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                Μία γυναίκα άλλη
+  και νέος γάμος θάρθουνε τη λύπη σου να παύσουν.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Σιώπησε! Συ ετόλμησες να πης αυτά τα λόγια;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μα τι; Ποτέ δεν σκέπτεσαι να παντρευτής; θα μείνης
+  χήρος για πάντοτε;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                      Καμμιά γυναίκα δεν υπάρχει
+  που νάρθη το κρεββάτι μου να μοιρασθή μαζή μου.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τι περιμένεις απ' αυτό να ωφεληθή η νεκρή σου;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Όπου κι' αν είναι της χρωστώ να την τιμώ.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                         Δεν λέω
+  βέβαια είσ' αξιέπαινος. Αλλ' όμως είναι τρέλλα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Βέβαια είμ' αξιέπαινος. Ποτέ δεν θα ονομάσης
+  γαμπρό εμένα.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                      Σ' επαινώ βεβαίως γιατί είσαι
+  πιστός εις την γυναίκα σου.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αν την προδώσω κάποτε, να μη σώσω να ζήσω,
+  αν και εκείνη τώρα πια δεν ζη για να μ' ακούση
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Δέξου την τώρα αυτήν εδώ στο ευγενικό σου σπίτι.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Όχι. Εις τον πατέρα σου τον Δία σε ορκίζω.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Αν δεν το κάμης, πρόσεξε, γιατί είν' αμαρτία.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλ' αν το κάμω την καρδιά θα μου την τρώη η λύπη.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Υπάκουσε· στο σπίτι σου ίσως σ' ευρή ευτυχία.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Είθε να μην την έφερνες ποτέ απ' τους αγώνας
+  βραβείο την γυναίκα αυτή.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+      Όταν εγώ νικήσω
+  είναι σαν να ενίκησες κ' εσύ.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                Καλός ο λόγος,
+  αλλά όμως η γυναίκα αυτή ας φύγη.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                 Ναι, θα φύγη,
+  αν πρέπη. Αλλά κύτταξε πρώτα αν πρέπη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                       Πρέπει,
+  εκτός αν εναντίον μου θυμώσης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                     Επιμένω,
+  και για να επιμένω εγώ θα πη πως κάτι ξέρω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αφού το θέλεις ας γενή. Αλλά αυτό που κάνεις
+  διόλου δεν μου είναι ευχάριστον.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                        Μπορεί ναρθή μια μέρα
+  που ίσως θα μ' ευγνωμονής. Υπάκουσε με τώρα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+
+(Προς τους δούλους)
+
+  Πηγαίνετε την μέσα σεις, αφού πρέπει να γίνη.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Α, δεν την εμπιστεύομαι στους δούλους την γυναίκα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Τότε, αν θέλης, μόνος σου οδήγησε την μέσα.
+ΑΛΚΗΣΤΙΣ
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι· εγώ στα χέρια σου θα σου την παραδώσω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Δεν την αγγίζω. Μόνη της μπορεί να μπη στο σπίτι.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Στο χέρι σου το δεξιό μπορώ να σου την δώσω.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Πολύ με βιάζεις κάτι τι να κάμω που δεν θέλω.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μην την φοβάσαι. Άπλωσε το χέρι να την πιάσης.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Να το το χέρι μου λοιπόν, τα μάτια αλλού γυρίζω
+  σαν της Γοργόνας νάκοβα την κεφαλή.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Την ηύρες;
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Την ηύρα.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Κράτα την καλά. Και θάρθη μια ημέρα
+  που θα το πης και μόνος σου πως ήτανε γενναίος
+  ο γυιός του Διός, ο ξένος σου. Για κύτταξέ την τώρα.
+
+(Της αφαιρεί τον πέπλον)
+
+  και ιδέ αν της γυναίκας σου μοιάζει πολύ.
+  Η λύπη την θέσι της παραχωρεί στην ευτυχία.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+
+(Στρεφόμενος και βλέπων)
+
+                                         Θεοί μου!
+  Τι να ειπώ. Ανέλπιστο είναι αυτό το θαύμα!
+  Είναι η γυναίκα μου αυτή που βλέπω, ή είναι πλάνη
+  που μου την στέλνουνε οι θεοί για να με ξεγελάσουν;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι είν' η γυναίκα σου αυτή που βλέπεις.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μήπως
+  είναι κανένα φάντασμα από τον κάτω κόσμον;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Όχι, δεν είναι ο ξένος σου κανένας μάγος.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                           Είναι
+  λοιπόν αυτή η γυναίκα μου που έθαψα προ ολίγου;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μην αμφιβάλης. Αν κ' εγώ ο ίδιος δεν θαυμάζω,
+  πως δυσπιστείς στην τύχη σου.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                        Μπορώ να την αγγίξω,
+  να της μιλήσω, ημπορώ σαν νάταν ιδική μου,
+  γυναίκα πάλι ζωντανή;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Μπορείς να της μιλήσης,
+  αφού έχεις ό τι επιθυμείς τόσω πολύ.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                   Ω μάτια,
+  και σώμα της γυναίκας μου αγαπημένα, πάλι
+  σας έχω, ενώ δεν ήλπιζα, να σας ιδώ ποτέ μου!
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Τα έχεις, είθε απ' τους θεούς κανείς να μη ζηλέψη.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Ω του μεγάλου μας Διός ευγενικό βλαστάρι,
+  είθε να είσαι ευτυχής και να σε προστατεύη
+  ο πατέρας που σ' εγέννησε. Γιατί εσύ μονάχος
+  την τύχη μου μετέβαλες. Αλλ' όμως απ' τον Άδη
+  πώς την επήρες και στο φως την έφερες του κόσμου;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Πάλαιψα με τον Θάνατον, όπου τήνε κρατούσε.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Και πού έγινεν ο αγών αυτός;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                           Στον τάφο της απάνω
+  ήμουν κρυμμένος, ώρμησα την άρπαξε στα χέρια....
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Αλλά γιατί σιωπηλή στέκει;
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+                                  Γιατί δεν πρέπει
+  ν' ακούσης την φωνή της πριν να γίνουν αι θυσίαι
+  εις τους θεούς του Άδου, πριν περάσουν τρεις ημέρες.
+  Αλλά στο σπίτι πάρε την δίκαιος όπως είσαι,
+  και εις το μέλλον, Άδμητε, να είσαι ευσεβής στους ξένους.
+  Και τώρα χαίρε. Φεύγω εγώ να κάμω ό,τι οφείλω,
+  και ό,τι μου επέβαλε, του βασιλέως Σθενέλου ο γυιός.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+  Μείνε μαζί μας, κάθησαι μαζί μας να δειπνήσης.
+
+ΗΡΑΚΛΗΣ
+  Άλλοτε μένω. Βιάζομαι να φύγω τώρα.
+
+ΑΔΜΗΤΟΣ
+                                     Είθε
+  να επιτύχης, γρήγορα να έλθης πάλι πίσω.
+  Στη χώρα και στο κράτος μου προστάζω οι πολίται
+  να χαιρετίσουν με χορούς την ευτυχία μου όλοι,
+  και να προσφέρουν στους βωμούς την κνίσα από ταύρους.
+  Γιατί για μας ανέτειλαν καλλίτερες ημέρες
+  από της πριν. Είμαι ευτυχής τώρα, και δεν το αρνούμαι.
+
+ΧΟΡΟΣ
+  Με χίλιους τρόπους φαίνεται η ισχύς των αθανάτων
+  κ' είναι πολλά τανέλπιστα, που οι θεοί μας στέλνουν.
+  Δεν γίνεται ό,τι βέβαιον νομίζομεν. Και όμως
+  βρίσκει τον τρόπο ο θεός τανέλπιστα να κάμη.
+  Έτσι και στης Αλκήστιδος τον θάνατον συνέβη.
+
+
+
+
+Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν ένας
+σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορώ προσφερόταν συστηματικά
+στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη (ιστορία,
+φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος) σε
+δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του τόπου,
+στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε, εξελισσόμενο, το γλωσσικό της όργανο,
+Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο
+Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοστέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο
+Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ. προσφέρονται και σήμερα, στις
+κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά, Ραγκαβή, Μωραϊτίδη, Κονδυλάκη,
+Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη, Καζαντζάκη, Βάρναλη,
+Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου, Σιγούρου, Κ.
+Χρηστομάνου κλπ. σε μια σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα
+που επίσης γίνεται για πρώτη φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.
+
+Άλκηστης Σύμφωνα με τον όρο που είχε θέσει ο Θεός, ο Άδμητος θα γινόταν
+αθάνατος, αν κάποιος στενός συγγενής του δεχόταν να θυσιαστή γι' αυτόν
+το σκοπό. Οι γονείς του δεν δέχονται, μα η γυναίκα του η Άλκηστις
+προσφέρεται πρόθυμα να θυσιαστή, δίδοντας έτσι μοναδικό παράδειγμα
+συζυγικής αφοσίωσης.
+
+Η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» ΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ
+ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
+ΑΘΗΝΑΙ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36
+ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ 61
+
+
+
+ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10
+
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Alcestis, by Euripides
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALCESTIS ***
+
+***** This file should be named 27946-0.txt or 27946-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/2/7/9/4/27946/
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need, are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
diff --git a/old/20090131-27946-0.zip b/old/20090131-27946-0.zip
new file mode 100644
index 0000000..365d5b3
--- /dev/null
+++ b/old/20090131-27946-0.zip